โซ่รักอสูร

เสียงฟ้าคำรามร้องแว่วอาบแสงอัสนีแลบแปลบปลาบ หยาดฝนโปรยปรายต้อนรับอรุณฉายชุ่มฉ่ำ ฟ้าโปรดโยนชุดตรวจครรภ์อันเป็นบวกลงในอ่าง กรอบตาสวยร้อนผะผ่าวจวนจะร่ำไห้เต็มที รีบวักน้ำสาดใส่หน้าเรียกสติตัวเองแรง ๆ สำหรับคู่สมรสอื่นอาจจะเป็นเรื่องน่ายินดี หากสำหรับหญิงสาวแล้วมันไม่ใช่ มันจะน่ายินดีได้อย่างไรในเมื่อสามีปันใจให้หญิงอื่น ขณะที่เธอใจจดใจจ่อรอผลตรวจ ดูหญิงชู้สิ ต้องไร้ยางอายขนาดไหนกันถึงกล้าส่งรูปเปล่าเปลือยนอนกอดสามีคนอื่นมาให้ ‘พี่ประชุมโปรเจกต์ถึงเช้า โปรดไม่ต้องรอพี่นะ' ประชุมถึงเช้า ? ประชุมท่าไหนบ้างล่ะ ! พอคิดว่าพวกเขาทำอะไรกันบ้าง น้ำตาที่สะกดกลั้นไว้พังครืน ร่ำไห้โฮสุดจะฝืนมันได้ ร่างเล็กโรยแรงทรุดลง ประคองหัวใจและร่างกายไม่ไหวอีกแล้ว มันเจ็บปวดทรมานเหลือแสนราวมีมีดนับพันพุ่งทิ่มแทงหัวใจจนขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี เธอต้องทนไปอีกสักกี่ครั้งกี่หนเขาถึงจะเห็นใจ พอกันทีกับชีวิตแต่งงานนี้ “พอกันที !” ฟ้าโปรดกัดฟันกลืนก้อนสะอื้น พยุงสรรพางค์ขึ้นเดินเซถลาออกจากห้องน้ำ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สามีปันใจให้หญิงอื่น ในเมื่อหญิงชู้กล้าส่งรูปและที่อยู่มาให้ หล่อนก็พร้อมจะตอบสนองข้อเสนอนี้ “คุณโปรดจะไปไหนคะ คุณท่านรอรับประทานข้าวเช้า....” สาวใช้ถึงกับงง เมื่อเห็นสะใภ้ของบ้านเดินตัวปลิวออกไป “จะไปไหนกัน ฝนตกหนักด้วยเนี่ย” คอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุง ฮานะ...นางแบบสาวสวยเซ็กซี่นั่งไขว่ห้างหน้ากระจกคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ดวงตาคู่สวยวิบวับเต็มไปด้วยเล่ห์กลฉายชัด ขณะกิตติกวินกำลังอาบน้ำชำระร่างกายอยู่ในห้องน้ำ กิตติกวิน เตชวาธิน ซีอีโอหนุ่มไฟแรง เจ้าของบริษัทค้าปลีกรายใหญ่ ไทโก้ วินชี่ ชายผู้ที่แสนจะเพอร์เฟกต์ทั้งรูปร่างหน้าตาและฐานะอันมั่งคั่ง รวยติดอันดับต้น ๆ ของประเทศ รวยระดับที่มีผลต่อเศรษฐกิจประเทศนี้ “คุณติณณ์จะกลับแล้วเหรอคะ” ทันทีที่ผู้บริหารหนุ่มก้าวขาออกจากห้องน้ำ หล่อนรีบเข้าหาโอบเอวสอบออดอ้อน “อืม” ร่างฉกรรจ์พยักหน้าเบา ๆ หยิบเสื้อผ้าของตนขึ้นสวมใส่ “ฮานะช่วยค่ะ” นางแบบสาวขันอาสา ช่วยในทีนี้ของเธอ ไม่ได้ช่วยใส่เสื้อผ้าแน่นอน หากเธอจะช่วยเปลื้องออกต่างหาก ฮานะกระตุกชายผ้าขนหนูของตนหล่นลงพื้น บดเบียดเรือนร่างเข้าหาชายหนุ่มอย่างยั่วยวน ก่อนจะเขย่งปลายเท้าดันตัวเองขึ้นจูบลำคอสะอาด แลเลื่อนขึ้นจูบปากหยักได้รูปนั้น “......” กิตติกวินหยุดนิ่งอึดใจ ในเมื่อหล่อนเสนอมาขนาดนี้แล้วคงต้องสนองเสียหน่อย แขนกำยำโอบกอดกายเปล่า จูบตอบอย่างร้อนแรง ลิ้นอุ่นพันเกี่ยวอย่างมีชั้นเชิง ออกรสถึงพริกถึงขิง “อืม...อยู่ต่ออีกหน่อยนะคะ” ฮานะถอนริมฝีปากออกทำเสียงออดอ้อน “ก็เอาสิ ฉันมีเวลาเหลือเฟือ” ผู้บริหารหนุ่มยิ้ม ลูบแผ่นหลังสวยบางเบา ใบหน้าฟ้าโปรดราบเรียบซ่อนความขมขื่นไว้ในใจ เดินตรงไปยังหน้าฟรอนต์คอนโดหรู “สวัสดีค่ะติดต่อเรื่องอะไรคะ” สาวประชาสัมพันธ์เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คุณฮานะฝากของไว้ให้ฉัน...” “ไม่ทราบว่าคุณ...?” “ฟ้าโปรด” พนักงานหน้าฟรอนต์ยิ้มเป็นมิตร หาข้อมูลสักครู่ก่อนจะมอบกล่องใบหนึ่งส่งให้ ฟ้าโปรดยิ้มชืดรับของนั้นมา ในกล่องมันคือคีย์การ์ดห้องของฮานะนั่นล่ะ ทุกย่างก้าวล้วนเจ็บปวด ทุกย่างก้าวมีความทรงจำครั้งอดีตผุดขึ้นมาหลอกหลอนตลอดเวลา กิตติกวิน เตชวาธิน สามีผู้แสนดี ผู้ที่แสนอ่อนโยน นั่นมันก็แค่ภาพลวงตาที่เอาไว้หลอกผู้หญิงโง่เขลาอย่างเธอ รักเหรอ ? แคร์เหรอ ? เขาทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคน “.......” ยิ่งใกล้ที่หมายมากเท่าไหร่ ใจยิ่งสั่นไหวระส่ำ ภาพงานแต่งงานแสนโรแมนติกวกวนหลอนทุกจังหวะหายใจ ความสับสน ความเสียใจจุกแน่นในอกจนต้องหยุดพัก เพียงเท่านี้ใจจะขาดเสียให้ได้ หากเจอภาพบาดตานั้น เธอจะทนได้แค่ไหนกัน “......” หญิงสาวปาดน้ำตาออกจากแก้ม หมดแรงยืนพิงกำแพง ความสับสนถาโถมอย่างหนัก ร่างเปลือยเปล่าซุกไซ้กันอย่างออกรส ในจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็มนั้นเสียงโทรศัพท์ของกิตติกวินดังขึ้นขัดจังหวะ ชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ มือปะป่ายควานหาโทรศัพท์ของตนจนพบ ‘ฟ้าโปรด’ ภรรยาสาวโทรมา “......” เจ้าของร่างกำยำพ่นลมหายใจเบื่อ เขากำลังสนุกเลยเลือกจะคว่ำหน้ามันลงปล่อยให้สายตัดไปเอง เลือกที่จะหวนกลับมาซุกไซ้นางแบบสาวตรงหน้ามากกว่าภรรยาของตน ฮานะยิ้มพรายพร้อมปรนเปรอบุรุษหนุ่มอย่างเต็มที่ หากโทรศัพท์ขัดจังหวะอีกแล้ว “รับโทรศัพท์ก่อนก็ได้ค่ะ” หญิงสาวหัวเราะนิด ๆ ละตัวเองลงนั่งตรงหน้าชายหนุ่ม มือซุกซนเล่นไต่เรื่อยเปื่อย จากขาอ่อนไล่ไปจนถึงความแข็งขึงนั่น กิตติกวินครางพอใจร่างกายร้อนฉ่าด้วยปลายลิ้นอุ่นแตะต้องมันบางเบา “โปรดมีอะไร พี่กำลังยุ่ง” บุรุษฉกรรจ์พยายามปรับน้ำเสียง “วันนี้วันครบรอบ....” “พี่กำลังยุ่ง ฟังหน่อย....” “งานพี่ยุ่งจังเลยนะคะ” “......” ร่างกำยำชะงัก เสียงชัดราวกับเมียรักอยู่ที่นี่ ไม่สิ เธออยู่ที่นี่ ร่างหนาหันตามเสียงหวานนั้นไป ก็พบภรรยาของตนจริง ๆ “ยุ่งจนไม่มีเวลาทำอะไรเลย” ฟ้าโปรดประชด กิตติกวินนิ่งไม่ได้มีท่าทีตกใจอันใด ทว่าฮานะทำทีกรีดร้องรีบหาผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ขึ้นคุมกายระหง “เธอเป็นใครเนี่ย เข้ามาในห้องฉันได้ยังไง” บุรุษฉกรรจ์นิ่งเงียบ ใจเย็นฉวยผ้าเช็ดตัวขึ้นนุ่งตามเดิม เขานิ่งมากต่างจากฟ้าโปรดสิ้นดี ปากคอสั่น มือสั่น ใจสั่น กรอบตาร้อนผ่าวแทบจะพยุงร่างกายไม่ไหว ภาพมันตำตาเสียจนมันจุกแทบหายใจไม่ออก อยากจะกรี๊ด อยากจะคลั่ง ฆ่าพวกมันทุกคน “พี่รู้มั้ยวันนี้วันอะไร....” หล่อนแค้นใจแทบกระอัก ความรักมันร้ายกาจแบบนี้นี่เอง นี่สินะ คนเราถึงเข่นฆ่ากันได้ “กลับไป” เสียงทุ้มดุดันขึ้น ชายหนุ่มไม่ชอบใจนัก ใช่จะเป็นเรื่องถูกจับได้ เขาไม่ชอบใจที่เธอเข้ามาวุ่นวาย เหมือนไม่ให้เกียรติเขาเลย “วันนี้วันครบรอบแต่งงาน มันควรเป็นวันที่ดีสิ” หญิงสาวเสียงสั่นน้ำตาร่วงริน “พี่บอกให้กลับไป มีอะไรไปคุยที่บ้าน !” “ไม่ โปรดจะคุยตรงนี้ ที่นี่ !” ภรรยาสาวเสียงแข็งตอบโต้ “เป็นอะไร ทุกทีไม่เป็นแบบนี้ ไม่วุ่นวายแบบนี้” “อ้อ นี่โปรดผิดเหรอคะ” “เธอไม่ให้เกียรติฉัน” ฟ้าโปรดหน้าชา คนที่ต้องเสียเกียรติถูกหยามหน้ามันคือเธอ “แล้วพี่ให้เกียรติโปรดตรงไหน กี่ครั้งแล้วที่พี่นอกใจโปรด กี่ครั้งแล้ว” “อย่าทำให้พี่โกรธ พี่จะย้ำเป็นครั้งสุดท้าย มีอะไรไปคุยที่บ้าน !” “ครั้งแรกโปรดปลอบใจตัวเองว่าพลาด แต่นี่มันดันมีครั้งที่สอง สาม สี่และอาจจะมีครั้งที่ห้า หก เจ็ดแปดตามมา” ฟ้าโปรดกัดปาก “พอกันที !” เจ้าหล่อนปรี่เข้าหาฮานะ จนทางนั้นหวีดร้องตกใจหลบซ่อนใต้แผ่นหลังของสามีคนอื่น และเขาก็พร้อมที่จะปกป้องอีกคนเสียด้วย “อย่านะ อย่าทำอะไรฮานะ ฮานะกลัว” หญิงชู้กรีดร้องแสร้งร่ำไห้ “อย่ามาใช้กิริยาต่ำ ๆ ไร้การศึกษาต่อหน้าพี่ พี่เลือกเธอเป็นเมียเพราะการวางตัวของเธอ คนอื่นมันก็แค่เศษ แต่เธอคือภรรยาของฉัน” คำตอบของเขาสร้างความเจ็บปวดได้เป็นอย่างดี เขาทำราวกับว่าที่แต่งงานกับเธอเป็นเพียงเพราะเหตุผลนั้น “กลับไป หรือจะให้ฉันลากเธอออกไป” “พี่ไม่ต้องกังวลไป โปรดไม่ลดมือตบตีใครเพียงเพราะผู้ชายคนเดียวหรอกค่ะ” ฟ้าโปรดแค่นยิ้ม “แค่จะคืนของ” ภรรยาสาวเหวี่ยงคีย์การ์ดและกุญแจห้องคืนผู้หญิงคนนั้นไป หล่อนหันมองสามีเต็มตาอีกครั้ง ผู้ชายเห็นแก่ตัว นี่ล่ะหรือผู้ชายที่เธอเคยยกย่อง ผู้ชายที่เธอรัก “......” ฟ้าโปรดกลืนก้อนสะอื้น ปาดน้ำตาออกจากพวงแก้ม รีบเดินออกจากห้องไป “เธอน่ากลัวจังเลยค่ะคุณติณณ์” ฮานะรีบควงแขนชายหนุ่มไว้ หากถูกเขาสะบัดออกอย่างแรง “ฝีมือเธอสินะ” “ป..เปล่านะคะ ฮานะจะทำแบบนั้นทำไม เธออาจจะจ้างนักสืบ....” ฮานะยังพูดไม่ทันจบประโยคดีมือใหญ่ฟาดหน้าหล่อนเต็มแรง นางแบบสาวอึ้งตัวชาดิก หนุ่มหล่อที่เธอวาดฝันอยากได้ ขณะนี้เขาช่างเหมือนปีศาจจอมร้ายกาจพร้อมจะฉีกกระชากเธอให้เป็นจุณ “อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก” ผู้บริหารหนุ่มโกรธ ฟาดเงินก้อนสุดท้ายใส่หน้าเธอ ฉวยเสื้อผ้าขึ้นสวมใส่ลวก ๆ แลเดินออกจากห้อง เหวี่ยงประตูปิดอย่างแรง ทิ้งให้ฮานะยืนอึ้งปากสั่นอยู่ที่เดิม ชายคนนี้น่ากลัวเหลือเกิน ฟ้าโปรดเดินเซอย่างหมดแรง ท่ามกลางฝนฟ้าโปรยกระหน่ำไม่ขาดสาย ท้องฟ้าคำรามร้องแว่วได้ยินอยู่เนือง ๆ ฝนตกก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อย ๆ หญิงสาวเดินร้องไห้เช่นนี้ก็ไม่มีใครเขาเห็น จะโฮเหมือนคนบ้าก็คงไม่มีใครเขาได้ยิน หล่อนร่ำไห้อย่างแสนเจ็บปวด มือน้อยกอดท้องตัวเองไว้แน่น ใจจะขาดอยู่แล้ว สามีพูดราวกับการแต่งงานมันไร้ค่า ราวกับว่าช่วงเวลาสองปีที่ผ่านมาเขาจำใจอยู่ แล้วเขาแต่งงานกับเธอทำไม ? เธอควรพอได้หรือยัง มันไร้ประโยชน์เกินกว่าจะยื้อความสัมพันธ์นี่ไว้แล้ว “.......” เดี๋ยวนะ...แล้วลูกล่ะ ลูกจะต้องเกิดมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์งั้นหรือ ? ความลังเลโถมใส่อีกครั้ง ฟ้าโปรดส่ายหน้าสับสน ทรุดลงปิดหน้าร่ำไห้ ไม่รู้ชีวิตจะไปทางไหนดี รถสัญชาติเยอรมันแล่นฉิวจอดสนิทในลานจอดรถของตัวบ้านเตชวาธิน กิตตติกวินลงจากรถหรู พาดสูทสีดำไว้บนท่อนแขนแข็งแรง ใบหน้าคมคายราบเรียบหาได้สะท้านกับเรื่องราววันนี้ แลชายหนุ่มไม่ได้กลับบ้านทันทีหลังเกิดเรื่อง เขารอให้ภรรยาสงบใจได้เสียก่อนเลยทิ้งเวลาจนมืดค่ำย่ำเย็น “กลับค่ำจังวะ” ไตรภูมิ ผู้เป็นบิดาทักขึ้น “วันนี้วันครบรอบแต่งงานแทนที่จะกลับเร็วหน่อย พาน้องไปฉลองบ้างอะไรบ้าง” “โปรดกลับมาหรือยัง” ชายหนุ่มเอ่ยถาม “หืม ? วันนี้น้องไปไหนมาล่ะ” “เธอกลับมาหรือยัง” “อยู่บนห้องหรือเปล่า พ่อไม่แน่ใจ วันนี้เก็บตัวเงียบทั้งวันเลย” “......” กิตติกวินนิ่งเฉย “สองปีแล้วนะ ไหนหลานชายพ่อล่ะ” ผู้เป็นพ่อทวงถาม “ผมขอตัวก่อนนะครับ” ลูกชายไม่ตอบ แล่นขึ้นห้องของตัวเองไปเลย ภายใต้ใบหน้าเรียบสนิท เขาเองก็แอบลุ้นในใจอยู่ ท่าทีวันนี้ของคนรักดูรุนแรงจากแต่เดิมมาก หากเธอจะขอหย่าหรือหนีกลับบ้านไป เขาจะทำยังไง ขี้เกียจทะเลาะกับพ่อ มันน่ารำคาญมากนะบอกก่อน “......” ไม่สิ ฟ้าโปรดไม่มีวันหย่าขาดจากเขาแน่ หากจะหย่าจริงเธอคงหย่าไปตั้งแต่จับได้ครั้งแรกแล้ว ไม่ปล่อยเลยเถิดจนเกิดครั้งที่สี่นี่หรอก และมันจะใช่อย่างที่เขาคิดหรือเปล่านะ ฟ้าโปรดยังคงรอเขาอยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า ?