เพราะความอ่อนเดียงสาจึงต้องตกเป็นเบี้ยล่างของผู้ชายร้ายกาจ จนยากจะถอนตัวเพราะถูกผูกมัดด้วยเสน่หาจำต้องยอมทน

หลีกหนีกันแทบตายสุดท้ายคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกัน....เรื่องราวของเลขาสาวผู้มาดมั่นกับท่านรองประธานจอมหื่นที่ผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนแบบไม่ตั้งใจ

ปากบอกไม่ชอบ ปากบอกรำคาญแต่พี่หวงก้าง กีดกันผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้เธอ ............................ ผู้ชายที่เธอหลงใหลกลับไม่ใช่ ผู้ชายที่คอยผลักไสกลับคว้าหัวใจเธฮไปครอง ........................... คริษฐ์เพิ่งตื่นหลังได้ยินเสียงคุยกับควันบุหรี่ที่ลอยเข้ามาขัดช่วงเวลาอันแสนสุขจึงต้องลุกออกไปอย่างเสียไม่ได้ “อ้าว ! เมื่อคืนไม่ได้กลับบ้านเหรอลูกพี่” “เรื่องของกู” อารมณ์ค้างจากเมื่อวาน หงุดหงิดชนิดหาสาเหตุไม่ได้จนต้องนอนที่เซฟเฮ้าส์หรือจะเรียกมันว่ากระท่อมเก่า ๆ ก็คงไม่ผิด “แล้วเมียจ๋าล่ะไม่ว่าเอาเหรอที่ผัวจ๋าหนีมานอนอยู่ที่นี่” วาโยยิ้มทะเล้น ตอนที่มันรู้เรื่องยังหัวเราะเกือบตาย เสียดายไม่ได้อัดคลิปลูกพี่ตอนที่สวมบทผัวจ๋า เผื่อยึกยักเมื่อไหร่จะงัดมาล้อยันลูกบวชเลยคอยดูดิ.... “เดี๋ยวกูถีบ !” “ลูกพี่ไม่อ่อนโยนเลยอ่ะ กลับไปเป็นแบบเก่าได้ไหมล่ะแบบว่า....จ๊ะจ๋าเสียงเล็กเสียงน้อยแถมยังเรียกคุณโยอีกต่างหาก...” “.............” ชายหนุ่มเม้มปากแค่โดนสะกิดถาก ๆ เข้าใกล้เรื่องนี้ก็เริ่มอารมณ์ไม่ดีถึงขั้นอยากเตะปากคนพูดจริง ๆ พับผ่าสิ “พูดถึงก็มาโน่นแล้ว เมียจ๋าของใครก็ไม่รุ....” วาโยหันไปเห็นอิงดาวที่ปั่นจักรยานตรงมาแลดูสว่างไสวมาแต่ไกลยิ่งกว่าหลอดไฟแอลอีดีเสียอีก “ไอ้เหี้ยโย...ถ้ามึงยังไม่เงียบปากกูจะกระทืบมึงเดี๋ยวนี้แหละ คนเขากลับไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วยังจะพูดถึงทำห่าอะไรวะ” “ใครกลับไปไหนหรือคะพี่คริษฐ์” เสียงหวาน ๆ แทรกเข้ามาก่อนที่เจ้าตัวจะเอาหน้าใส ๆ โผล่มาให้เห็น อิงดาวยิ้มทะเล้นเหมือนไม่เคยมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจกันมาก่อน “มะ...เอ่อ...” เกือบจะเรียกเมียจ๋าแล้วแถมยังจะยิ้มแต่รีบหุบอย่างไว กูจะยิ้มทำไมวะเนี่ยยัยนี่อยู่วุ่นวายฉิบหาย...

เพราะรักหรือแค้นไม่แน่ใจแต่มันทำให้เขาต้องกลับมา ฉุดคร่าแม่ดอกฟ้าให้ร่วงลงมาสู่ดิน ........................ “ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ผมชักจะรอไม่ไหวแล้วนะ” ภูวดล ใช้คำพูดเหมือนหญิงสาวตรงหน้านี้ไม่ใช่ภรรยา แต่เป็นผู้หญิงที่เขาซื้อหามาด้วยเงิน ไม่มีคำโอ้โลมใด ๆ “นี่คุณ มันจะมากเกินไปแล้วนะ” ดาวิกาโกรธจนหน้าแดงก่ำ เขาไม่เหมือนคุณภูที่หล่อนเคยรู้จัก “ใครกันแน่ ที่เกินไป ผมซื้อคุณมาด้วยเงินมหาศาล ยังไม่ได้ทดลองสินค้าด้วยซ้ำ” ภูวดลตั้งใจพูดย้ำทิ่มแทงใจหล่อน ดาวิกากำมือแน่น ใจสั่นระริกด้วยความโกรธ น้ำตารื้นขึ้นมาคลอเบ้า หล่อนรีบเลือกเสื้อผ้าและหายเข้าไปในห้องน้ำทันที ก่อนที่มันจะรินรดต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้

จากชายในฝัน กลับกลายเป็นซาตานในชั่วข้ามคืน .............................. นายหัวหนุ่ม กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ยิ่งมั่นใจว่าแก้มใสต้องมีส่วนรู้เห็นเป็นใจแน่ ๆ เพราะห้องนี้ น่าจะเป็นห้องนอนของหล่อนเอง บางทียัยตัวแสบอาจจะร่วมมือกับใครสักคนก็ได้ “ที่นี่ห้องนอนของเธอใช่ไหม” เลโอกระชากเสียงถามดุดัน “ค่ะ...แต่ว่าแก้มไม่มีแรงลากพี่เลโอ มาขึ้นเตียงหรอกนะคะ แก้มไม่รู้เรื่องจริง ๆ” หญิงสาว ปฏิเสธเสียงสั่น “แล้วใครช่วยเธอ.....ห๊ะ.....แก้มใส” “ไม่มีค่ะ...แก้มไม่รู้จริง ๆ นะคะ” ร่างบางถึงกับสะดุ้ง มองเขาด้วยสายตาหวาดหวั่น เลโอ ลุกขึ้นจากที่นอน ไม่สนใจร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง เดินหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเกลื่อนอยู่ตามพื้นห้อง ขึ้นมาสวมใส่ ในขณะที่แก้มใส ตกใจจนตาค้าง หัวใจจะวาย พอได้สติก็มุดหายเข้าไปในผ้านวมผืนใหญ่....นึกค่อนขอดเขาอยู่ในใจ ไม่กล้าโผล่หน้าออกมาดู ......คนบ้า...หน้าด้าน.....อย่าให้ต้องเจอะต้องเจอกันอีกเลย...ขอสาปส่งไว้ตรงนี้เลย...เลิก....เลิกปลื้มแล้ว พอกันที.......แก้มใส สัญญากับตัวเองเป็นมั่นเป็นเหมาะ

เขายอมถูกคลุมถุงชนง่าย ๆ ไม่มีอะไรต้องคิดเยอะ เพราะเซ็กส์ก็แค่กิจกรรมคลายเครียด..... ตัวอย่าง “ผมก็แค่จะขอโทษคุณและอธิบายเรื่องเมื่อคืน” “ได้....อยากขอโทษนักใช่ไหม งั้นก็เข้าไปกับฉัน” พิพราวจับหมับกระชับข้อมือของชายหนุ่มเอาไว้มั่นเพราะจู่ ๆ เธอก็คิดแผนเด็ดได้อย่างปัจจุบันทันด่วน “คุณจะทำอะไร” จากประสบการณ์เมื่อคืนทำให้ระแวงว่าผู้หญิงตรงหน้าอาจจะทำอะไรแผลง ๆ ขึ้นมาอีกแต่ก็ไม่ได้ต่อต้านปล่อยไหลตามน้ำไปก่อน “ไม่ต้องถามไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แค่เออออกับฉันก็พอ” หญิงสาวกำชับนักแสดงรับเชิญก่อนจะเคาะและเปิดประตูเข้าไปภายในห้องวีไอพีที่สองครอบครัวนัดรับประทานอาหารร่วมกันและทันทีที่หนุ่มสาวปรากฏกายสายตาทุกคู่ก็พุ่งตรงมาที่จุดเดียวกันก่อนจะพากันเงียบงันราวกับนัดกันไว้...... “สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้าที่หนูมาช้าก็เพราะรอแฟนอยู่น่ะค่ะต้องขอโทษด้วยนะคะ......” .............................................................

เธออยากมีลูกไม่อยากได้สามี เรื่องแค่นี้ทำไมถึงได้ยากเย็นจริงนะ...... .................................................. อธิปัตย์ ผู้ชายจอมเย่อหยิ่ง ผู้หญิงคือภาระ ไลลา.........ผู้หญิงใจร้าย ผู้ชายคือยาหมดอายุ ................................. “ฮือ ๆ ๆ อยากร้องไห้......” หญิงสาวเบะปากทำหน้าเศร้าตอนจะแต่งงานทำไมมันง่ายดายเหมือนสวรรค์สรรสร้างเปิดทางให้......แต่ทำไมอีกนิดเดียว...นิดเดียวเท่านั้น........ทำไมถึงได้ยากเย็นอย่างนี้วะ..... “อะไรกัน อย่าบอกนะว่าเขาไม่ยอมสดกับแกน่ะ” ผู้จัดการสาวสองเจ้าของคำแนะนำถามอย่างแปลกใจ “ยอม...” ไลลาพยักหน้าก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เอ๊า! ยอมแล้วจะมาคร่ำครวญทำเพื่อ......เอาน่ามันเพิ่งไม่กี่ชั่วโมงเองทำใจร่ม ๆ รออภิชาตบุตรของแกดีกว่า” “เขายอมสดก็จริงแต่ว่า....ฮึ้ย! .....” หญิงสาวไม่อยากพูดถึง ยังเสียใจไม่หายกับภาพที่ลูก ๆ ของเธอตายเกลื่อนบนหน้าท้องเนียนเรียบของเธอ เพราะพ่อใจร้ายไม่ยอมปล่อยข้างใน ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจถึงแม้เขาจะเป็นคนเช็ดทำความสะอาดให้อย่างดีก็เถอะแต่มันชดเชยกันได้เสียที่ไหนเล่า....... ...................................................

พ่อเลี้ยงหนุ่มโสด ตั้งใจไปเก็บหนี้แต่ดันต้องรับตัวภาระวัยใสมาแทน....ปัญหามันมีอยู่ว่า เขาไม่นิยมกินเด็กพอ ๆ กับไม่พร้อมที่จะดูแลเด็กนั่นแหละ.... .............................. บางทีเขาอาจจะต้องมองหล่อนเสียใหม่ ยัยเด็กนี่ อาจจะไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนที่เขาเชื่อเมื่อแรกเจอ ผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนจะกล้าขอตามมานอนกับผู้ชายที่เพิ่งจะเห็นหน้ากันไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง.......อาชาได้แต่ยกยิ้มมุมปาก แววตาร้ายกาจฉายแววสว่างวาบขึ้น ชนิดที่ถ้ารมิดาได้เห็นอาจจะยอมนอนกลัวผีอยู่ในห้องนั้นมากกว่าจะเสี่ยงอยู่ในห้องนี้ก็ได้.......เอาวะถึงจะไม่ใช่สเป๊ค....แต่เด็กมันยอมเองนี่หว่า........ชายหนุ่มคิดเข้าข้างตัวเอง

เมียที่เขาด้อยค่าทำไปทำมากลายเป็นเมียคนโปรด ............................ ครั้นจะหลับตาลงได้อย่างไรเมื่อใจนึกแต่ภาพขณะที่คอไปค้างอยู่ที่หว่างขาของเธอ ...อะไรต่อมิอะไร...มันยังติดตาไม่หาย มีแค่ผ้าสามเหลี่ยมผืนนิดเดียวกางกั้นไม่งั้นคงได้เห็นยันลำไส้.... ... ... ... ...ผู้หญิงอะไรวะอันตรายฉิบหา...ย.... ...................................

เมื่อเควินเจ้าพ่อแห่งวงการธุรกิจพลังงานเกิดถูกใจสาวน้อยปลายฟ้าจึงยัดข้อหาที่เธอไม่ได้ก่อ หมาป่าหวังล่อลูกแกะน้อยสุดท้ายใครจะกลายเป็นเหยื่อ ................................ “เอาเถอะ...นอนได้แล้ว ฉันง่วง” เควินโอบเอวสาวน้อยดึงเข้ามาแนบอก เขาพูดไปอย่างนั้นเอง คืนนี้ไม่รู้จะนอนหลับหรือเปล่า “ไหนว่าจะไม่ทำอะไรไงคะ” หญิงสาวโวยวาย ดิ้นรน “ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ แค่นอนกอดเฉย ๆ อ๊ะ...หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันปล้ำ” ชายหนุ่มข่มขู่ หญิงสาวหยุดดิ้นทันที เพราะมีประสบการณ์จากเมื่อกลางวันยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งปลุกเร้าให้เขาตื่นตัว….หล่อนเพิ่งจะเข้าใจความหมายของเขา...เอาวะ...สละอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต...ยอมให้เขาใกล้ชิด เพื่อรักษาพรหมจรรย์...

นางยอมสมรสกับแม่ทัพหนุ่มผู้มีฉายาแม่ทัพปีศาจหวังไปตายเอาดาบหน้า ด้วยสารพัดวิธีเอาตัวรอดของนางทำให้คนรอบข้างปั่นป่วนไปหมด

สัตวแพทย์หนุ่มใหญ่ยังหาเมียไม่ได้สักที จู่ ๆ ก็ปุ๊บปั๊บรับโชค ดั่งคำโบราณที่ว่า.....แมวมาหาหมามาสู่เขาว่าจะมีโชค......สาวเจ้าอุตส่าห์ปีนข้ามรั้วหวังให้เป็นที่พึ่งสุดท้าย.....ทั้งที่เขาไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้านแต่เด็กมันอ้อนไม่ยอมได้ไง..........

*** เรื่องราวต่อจากคุณชายปฐวี เกิดขึ้นในราวพุทธศักราช 2507 *** (แยกอ่านได้ค่ะ สนุกไม่แพ้กันเลยจ้า....) ..................................... เมื่อถึงคราวต้องเลือกภูผายอมเจ็บหนักเรื่องรักคงต้องพักยาวแต่แล้วเจ้ากรรมนายเวรก็เข้ามาในรูปของตัวกวนป่วนหัวใจ...... ...................................... “มานั่งทำอะไรตรงนี้” ชายหนุ่มอ่อนใจที่เห็นยัยเด็กแสบสะพายย่ามนั่งยิ้มแป้นพิงล้อรถสงสัยกลัวอดไปดูช้าง เมื่อเช้ามืดเขาได้ยินเสียงกุกกักในครัวแสดงว่าเจ้าหล่อนคงรีบตื่นมาเตรียมตัวในย่ามนั่นก็คงไม่พ้นอาหารกลางวัน...อืม...ก็รอบคอบใช้ได้ภูผานึกชื่นชมอยู่ในใจแต่ไม่ได้พูดออกไปเกรงว่าเจ้าหล่อนจะคุยฟุ้งอวดโอ่จนหนวกหู “รอนายค่ะ ......สงสัยมัวแต่งหล่อไปอวดแม่ช้างถึงได้ช้า” ประโยคหลังกอหญ้าพูดเบา ๆ เหมือนบ่นกับตัวเองมากกว่าแต่คนหูดีดันได้ยินถึงได้ถลึงตากลับมา “วอนอดไปแล้วนะไอ้หญ้า” “โธ่ นายจ๋าหญ้าล้อเล่น” เรือนร่างปราดเปรียวในชุดเสื้อกางเกงม่อฮ่อมอย่างที่หล่อนชอบใส่พร้อมกับผ้าโพกหัวสีสดใส กระโดดแผล็วขึ้นไปนั่งประจำข้างคนขับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ถึงขนาดนี้แล้วไอ้หญ้าไม่ยอมโดนทิ้งเด็ดขาด ภูผาส่ายหน้ายิ้ม ๆ เห็นสภาพแบบนี้ใครจะเชื่อว่าเจ้าหล่อนจบจากโรงเรียนฝรั่งชื่อดังในกรุงเทพฯ มองยังไงก็เด็กบ้านป่าชัด ๆ ...อืม....หรือว่าเพราะเขาชอบป่า ชอบทุกอย่างที่เป็นป่าจึงได้เอ็นดูกอหญ้าเป็นพิเศษเขารู้สึกสนิทใจแล้วก็..........ไม่มีทางเขาไม่ได้ชอบกอหญ้าแบบชู้สาว ชายหนุ่มรีบปัดความคิดนอกลู่นอกทางออกจากสมองอย่างเร็ว........

“เมียแก้ขัด รักได้ไหม” เรื่องราวเกิดขึ้นประมาณปีพุทธศักราช 2500 ระหว่างคุณชายปฐวีกับบัวบูชาฉายาแม่บัวคนซื่อ ที่ไม่มีอะไรคู่ควรกันสักอย่าง แล้วหล่อนจะฝ่าด่านขึ้นไปยืนเคียงข้างสามีผู้สูงศักดิ์ได้ไหม หรือจะต้องเป็นเมียก้นครัวตลอดไป .................................................. ตัวอย่าง “คุณชายน่ะ...เห็นหนูเป็นคนยังไงกันคะถึงได้เอาหนังสือแบบนี้มาให้ดู” แม้จะบ่นกะปอดกะแปดแต่ก็ยังไม่ยอมละสายตาจากรูปภาพในหนังสือแม้แต่นาทีเดียว “ก็เห็นเป็นคนอยากรู้อยากเห็นน่ะสิ บางทีเธออาจจะอยากลองอะไรใหม่ ๆ” คุณชายบอกยิ้ม ๆ หนังสือในมือเด็กแสบนั่นจะเรียกว่าตำรากามสูตรภาคฝรั่งก็ว่าได้เพราะมีแต่ภาพและข้อความเป็นอักษรภาษาอังกฤษกำกับอยู่...สาบานได้ว่าแค่เอามายั่ว ๆ เผื่อแม่บัวนึกอยากเรียนภาษาขึ้นมาบ้าง...... “นี่ ๆ ๆ ท่านี้ที่คุณชาย...เอ่อ.....” หญิงสาวตื่นเต้นชี้มือไปที่ภาพผู้หญิงโก้งโค้งผู้ชายประกบอยู่ด้านหลัง เหมือนวันที่หล่อนกับคุณชายอาบน้ำด้วยกันในห้องน้ำแล้วหล่อนก็ก้มลงไปเก็บสบู่ จากนั้นก็.......... คุณชายแทบสำลักเมื่อแม่คนช่างจำทำท่าดีใจนักหนา ไม่นึกว่าจะกล้าพูดออกมา....กลายเป็นเขาที่หน้าตาแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู....จะแก่นแก้วเกินไปแล้วแม่บัว…เห็นทีจะต้องสั่งสอนกันเสียบ้าง

เพราะความจมไม่ลงทำให้สองย่าหลานต้องเหน็ดเหนื่อยกับคำว่าเปลือกเป็นเหตุให้หลานสาวจอมงกยอมตกเป็นลูกจ้างของนายปากร้ายข้างบ้านตั้งแต่ตำแหน่งเลขาจนถึงเมียจอมปลอม งานนี้เธอจะทนการจิกกัดของเขาไหวไหมหรือใครกันแน่ที่ต้องแพ้พ่ายไป

ด้วยความผิดหวังต่อบิดาเธอประชดด้วยการทำตัวเหลวแหลก สุดท้ายใบหม่อนถูกพ่อจับใส่ตะกร้าล้างน้ำส่งไปดัดนิสัยกับลูกชายของเพื่อนอย่างนายตะวันไม่นึกไม่ฝันว่าไอ้หมาบ้าในคืนนั้นเป็นคนเดียวกับสามีของเธอ

เพราะความเข้าใจผิดในค่ำคืนนั้น นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

บุ้งกี๋เด็กสาวในปกครองหล่อนจองตำแหน่ง เมียหมอทัพพ์ ตั้งแต่เริ่มแตกเนื้อสาวแล้วเขาล่ะจะยินยอมยกตำแหน่งนั้นให้หล่อนหรือเปล่าหรือจะต้องให้อ่อยเบอร์ไหนกัน.....

อยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง ข้อความนี้ทำให้ข้าวหอมยอมแต่งงานเพื่อเห็นแก่ผู้ใหญ่ สุดท้ายการตัดสินใจของหล่อนเท่ากับเดินเข้าสู่กับดักร้ายเข้าอย่างจัง

เพราะการแสดงออกว่ารังเกียจเดียดฉันท์ของดอกเตอร์หนุ่มทำให้สาวแซ่บอย่างเจ๊เกรซ ที่เพิ่งอกหักมาหมาด ๆ ถึงกับประกาศก้อง.....ผัวฉันต้องคนนี้เท่านั้น......

งานวิวาห์สุดประหลาดส่งสาวห้าวให้กลายเป็นสะใภ้หมื่นล้าน แต่เจ้าบ่าวของเธอนี่สิ...เฮ้อ !...... ............................. “เอาอีกแล้ว...ฉันว่าแล้วไง เป็นแบบนี้ทุกที” เกวลินผุดลุกขึ้นนั่ง หัวหูยุ่งเหยิง นาฬิกาที่หัวเตียงบอกเวลาตีสาม เสียงผัวหนุ่มเมียสาวถกเถียงกันกลางดึก “เกว ผมขอรอบเดียวนะ..นะ” เสียงชายหนุ่มเว้าวอนอ่อนหวาน “รอบเดียว...รอบเดียวมากี่ครั้งแล้วคุณวิน... จะสว่างอยู่แล้วเนี่ย” ปากบ่น ทั้งที่หนังตาหนัก ใกล้จะปิดเต็มที “น่านะ เมียจ๋า รอบเดียว”ต่อรอง ทั้งที่มือไม้ยุ่มย่ามไม่ยอมหยุด เกวลินถูกดึงลงไปนอนอีกครั้ง คงได้สำลักความสุขกันล่ะคราวนี้