เมื่อนางร้ายได้รับโอกาสได้กลับมาแก้ไขเรื่องราว กลับมาคราวนี้ไม่มีอีกแล้วหญิงสาวที่ร้ายกาจอย่างโง่งม ไม่มีอีกแล้วหญิงที่ไล่ตามบุรุษ มีเพียงนางร้ายที่ผันตัวไปเป็นตัวประกอบแอบร้ายเท่านั้น ผู้ใดคิดทำร้ายนางหาได้ยอม

จางเย่วเล่อ ชินชา กับการถูกลบเลือนตัวตน นางมิได้ปรารถนาจะมีตัวตนในหัวใจใครอีก เพราะแม้จะมีตัวตน แต่นั่นก็ไม่เคยมากพอที่จะเป็นหนึ่งได้ นางเป็นคนที่มีความเห็นแก่ตัว นางเคยเฝ้าปรารถนาอยากมีตัวตนสำหรับใครสักคน อยากเป็นหนึ่ง ไม่อยากเป็นลำดับท้ายที่ไม่เคยมีตัวตน แต่วันเวลาที่ผ่านมา สั่งสอนตัวนาง ไม่ควรเฝ้าฝันถึงเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป สิ่งที่นางทำได้คือใช้ชีวิต เพื่อตนเอง อยู่เพื่อตนเอง ไม่ผูกติดความโกรธ ความแค้น กับผู้ใด ขอเพียงใครไม่ทำให้นางเดือดร้อนจนเกินไปนัก นางย่อมทนได้ ขอเพียงอย่าล้ำเส้นที่นางขีดไว้ ขอเพียงเท่านั้น

จ้าวเฟยเซียงได้มีโอกาสอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ที่เล่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาและกำลังจะเกิดขึ้น ตัวของนางไม่ได้รู้อนาคต รู้เพียงเรื่องที่จะเกิดขึ้นที่เขียนไว้ในหนังสือเล่มนั้น ซึ่งก็คือเหลียงจื่อหานผู้เป็นพระเอกในนิยายจะไม่แต่งนางเป็นภรรยาเอกดั่งที่เคยให้สัญญาเอาไว้ แต่กลับแต่งนางเอกในนิยายเล่มนั้นซึ่งก็คือหมอหญิงที่ช่วยชีวิตเขาไว้เป็นภรรยาเอก และขอให้นางแต่งเป็นภรรยารองแทน สิ่งแรกที่คิดหลังจากอ่านนิยายเล่มนั้นจบคือ ทำไมนางจึงโง่เขลานักเล่า แม้นางจะมีนิสัยไม่ค่อยสนใจสิ่งใดมากนัก แต่เรื่องที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเช่นนั่น ทำไมจึงยอม หากเรื่องที่อ่านจะเกิดขึ้นจริง นางในตอนนี้ก็แค่ปล่อยให้มันเกิดไป  ส่วนนางจะไม่เป็นเช่นนางในนิยายเด็ดขาด "ความรักข้าได้มันมาจากครอบครัวจนมากล้น หากผู้เป็นคู่หมายจะไม่มอบให้ ข้าหาได้สนใจไม่ แค่ปล่อยไปก็จบเรื่องราว จะเอาตัวเองเข้าไปให้ทนทุกข์ทำไม"

ทุกเรื่องราวฝังลึกอยู่ในใจดวงน้อยความสิ้นหวังนำพาให้หญิงสาวตัดสินใจที่จะดับชีวิตที่แสนไร้ค่าให้หลุดพ้นจากความเจ็บปวดทั้งหมดทั้งสิ้น ตัวนางเองไม่สามารถที่จะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างมีความสุขอีกแล้ว ไม่มีสิ่งใดที่จะเหนี่ยวรั้งให้นางอยู่ต่อ ความหวังเดียวคือการหลุดพ้นไปจากที่แห่งนี้ไป๋ซือเซียนตื่นขึ้นมา พร้อมกับความทรงจำจากชาติก่อนที่ได้จากความฝันนางถูกถอนหมั้น คู่หมั้นของนางไปขอหมั้นกับพี่สาวนาง ใครจะไปยอม เพราะนางไม่ยอมดื้อรั้น วางแผนการร้าย จนทำให้ตัวเองตกต่ำลงจนเลือกที่จะจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวกลับมาชาตินี้ครานี้นางจะไม่ดื้อรั้นอีกแล้ว ความรักจากคู่หมั้นนางไม่ต้องการความรัก ความเห็นใจ จากท่านพ่อ ท่านแม่ นางขอไม่ไขว่คว้ามันอีกความรักของพี่น้อง นางพอแล้วชาตินี้ข้าขอเพียงรักตัวเอง และอยู่อย่างสงบพอแล้ว