เธอรักผู้ชายคนหนึ่งสุดหัวใจ แต่สิ่งที่ได้จากเขาทำให้เธอตัดสินใจ "คุณเตชิน...เราหย่ากันเถอะค่ะ" แต่ทำไมเธอถึงจากเขาไปไม่ได้ "ฉันไม่หย่า" “คุณเตชินคะ...เราหย่ากันเถอะค่ะ” ดาริกาแอบถอดถอนหายใจออกมาเมื่อรวบรวมความกล้าพูดออกไปในที่สุดพลางลอบมองสายตาของเตชินที่ไม่ว่าจะอยุ่ในสถานการณ์ไหนก็ยังคงควบคุมความรู้สึกข้างในได้เป็นอย่างดีไม่ให้ใครรู้ถึงจุดอ่อนได้ “...” เตชินชะงักกึกทั้งสายตาที่กำลังไล่อ่านตัวอักษรและมือที่กำลังบรรจงกดแป้นพิมพ์ เตชินไม่ได้พูดคำใดออกไปทันทีที่ดาริกาพูดจบแต่ก็หยุดทุกการกระทำที่กำลังทำอยู่โดยที่ไม่หันไปมองเธอที่กำลังมองมาอย่างรอคำตอบจากเขา คำตอบที่เขาเองก็ต้องการมันเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนแต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจนานแล้ว นานมากพอที่จะตัดสินใจว่าควรพูดปฏิเสธออกไปตั้งแต่วันที่เธอต้องการไปดินเนอร์ด้วยกันแล้วแต่เขาก็เลือกที่จะหลบหน้าเธออย่างไม่ใช่ลูกผู้ชาย เผยความหลัวออกไปให้เธอจับได้จนหาโอกาสอย่างในตอนนี้เพื่อไล่ต้อนเขาให้จนมุม “ตอนนี้ฉันเข้มแข็งพอที่จะเดินออกไปจากชีวิตของคุณ...มันถึงเวลาแล้วที่เราต้องหย่ากัน เพื่อฉันและเพื่อคุณ” เมื่อเห็นเขาชะงักไปแต่ไม่ยอมพูดหรือคิดจะหันกลับมามองเธอ จึงเอื้อนเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบบ่งบอกให้รู้ว่าเธอพูดขึ้นอย่างจริงจัง สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าด้านข้างของเขาซึ่งไม่ยอมหันกลับมาสบสายตาทั้งที่เมื่อก่อนช่างเป็นคนที่ใช้สายตามองเธอจนมีอิทธิพลต่อหัวใจดวงน้อยจนหวั่นไหวไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สาวเจ้านั่งรอเขาว่าเมื่อไรจะพูดออกมาหรือต่อให้เขาไม่พูดออกมาด้วยการใช้ความเงียบปฏิเสธแต่เธอก็จะพูดออกไปถึงความต้องการให้เขาได้รู้ว่าเธอพอแล้วกับเรื่องราวระหว่างกันที่มันไม่สามารถบรรจบกันได้ ความรู้สึกของเธอกับเขาไม่สามารถมาบรรจบกันได้ตั้งแต่วันที่เตโซปลิดลมหายใจพ่อของเธอแล้ว ไม่มีทางบรรจบกันได้... “ฉันไม่หย่า” “แต่คุณไม่ได้รักฉัน” คำพูดที่สวนกลับมาทำให้เตชินชะงักกึกอีกครั้ง คำถามมากมายก่อเกิดขึ้นในหัวของเธอว่าเพราะอะไรเขาถึงไม่หย่ากับคนตรงหน้า ทั้งที่เมื่อหกเดือนก่อนเขาแทบบ้าที่เธอไม่ยอมหย่าให้หลังจากการเสียชีวิตของของพ่อเธอ ทำไมตอนนี้ถึงไม่อยากหย่ากันนะ...

เหรินเจียมองจัสมินด้วยสายตาผิดหวังแกมเสียใจก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาที่เด็กหญิงตัวน้อยวัยสี่ขวบที่กำลังยืนมองมาที่ชายหนุ่มด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้ ซึ่งกำลังจับมือผู้เป็นมารดาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย เขาไม่คิดเลยว่าตลอดเวลาที่ห่างหายกันไปเธอจะมีครอบครัวใหม่ ทั้งที่เมื่อสามปีก่อนสาวเจ้ายังมาปรากฏตัวให้เขาเห็นด้วยการไปรับปากโลแกนเพื่อจะช่วยแลกกับการที่โลแกนจะช่วยให้เขาหายไปจากชีวิตของเธอ กับเวลาห้าปีก่อนที่ผ่านมาเธอกับเขาเลิกรากันไปด้วยความไม่เข้าใจ กระทั่งไปรู้ว่าเป็นเพราะพี่ชายของตนไปกดดันจัสมินจนหญิงสาวต้องมาบอกเลิกกันแบบนั้น แต่ใช่ว่าเขาจะยอมให้เรื่องไปแล้วกันไปเสียเมื่อไร กว่าสองปีที่เขาออกตามหาเธอเพื่อจะปรับความเข้าใจแต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะหนีเขาไปอีกกับข่าวล่าสุดที่ได้ยินว่าเธอเข้าโรงพยาบาลในวันเดียวกับที่จะพานิรดาไปที่สุสานของหลานสาวอย่างหลิงหลิง แต่ไม่คิดเลยว่าสามปีต่อมาจะเจอกับเธอและบุตรสาวตัวน้อย ผู้หญิงตรงหน้าทำให้เขาหวนกลับไปในวันที่ได้เจอกันครั้งแรก ผู้หญิงที่ทำให้เขาตกหลุมรักได้อย่างไม่รู้ตัวกับความหวาดระแวงที่ฉายชัดออกมาจากดวงตาคู่นั้นท่ามกลางสายฝน ท้องฟ้ายามราตรีที่เงียบสงบถูกปกคลุมไปด้วยหยาดฝนที่กระหน่ำตกลงมาจากผืนฟ้ากว้างอย่างไม่คิดจะหยุดให้หญิงสาวที่กำลังวิ่งหาที่หลบฝนตัวเปียกน้อยลง ดวงตาหวานคอยสอดส่ายหาที่หลบไปพลางวิ่งไปพลาง กระทั่งเจอกับหลังคาผ้าใบที่ยื่นออกมาจากหน้าร้านขายของที่ปิดไปแล้ว เท้าเล็กเร่งวิ่งไปทันทีเพื่อหวังจะหลบฝนก่อน ทว่า ทันทีที่หญิงสาววิ่งเข้ามาหลบฝนใต้หลังคาผ้าใบก็ต้องตกใจเล็กน้อยเมื่ออีกฝั่งของซอยถนนมีชายร่างสูงดูสมาร์ตวิ่งเข้ามาหลบฝนพอดิบพอดี เธอหันไปมองเขาที่หันมามองเช่นเดียวกัน มือเรียวเล็กที่ยกขึ้นหวังจัดปัดน้ำฝนออกจากใบหน้าและผมชะงักค้าง ‘ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก แค่จะหลบฝน’ เหรินเจียเอื้อนเอ่ยออกไปท่ามกลางเสียงฝนที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นสาวน้อยตรงหน้ามองมาด้วยสายตาไม่ไว้ใจแกมตกใจเล็ก พลันรอยยิ้มมุมปากยกขึ้นน้อยๆ ด้วยความขบขันอย่างเอ็นดูสาวเจ้าที่ยังคงยกมือค้างกลางอากาศ ‘ไม่เมื่อยเหรอ’ เสียงเข้มละมุนเอ่ยขึ้นอีกครั้งพลางยกนิ้วชี้ขึ้นไปในทิศทางที่มือเรียวเล็กยังคงยกค้างเอาไว้ ดวงตาหวานกลอกตามเรียวนิ้วยาวของชายหนุ่มก่อนจะรีบลดแขนลงเมื่อเริ่มรู้สึกตัว พลางขยับออกห่างจนเกือบจะออกเขตหลังคาผ้าใบเมื่อสัมผัสได้ถึงละอองฝนจึงขยับกลับเข้ามา เป็นเหตุให้คนข้างๆ หลุดหัวเราะด้วยความเอ็นดู ‘คุณหัวเราะอะไรคะ’ ‘ตลกคุณ’ ‘ตลกฉัน?’ จัสมินยกนิ้วชี้ขึ้นมาแล้วหันเข้าหาตัวเองเลิกคิ้วน้อยๆ มองไปที่ชายหนุ่มเชิงถาม และคำตอบที่ได้มาทำให้หญิงสาวทั้งเก้อเขินทั้งไม่สบอารมณ์น้อยๆ กับคำพูดของเขา ‘อือ กลัวเป็นลูกหมาไปได้ เดี๋ยวจะกลายเป็นลูกหมาเปียกฝน’ เอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะมองสาวเจ้า ‘ซอยเปลี่ยว มืดก็มืดนะคะ วิ่งมาเจอคุณใครบ้างที่จะไม่กลัว’ เธอวาดมือไปตามซอยประกอบให้เขาได้รู้ ‘ผมเหรินเจีย’ เขายิ้มแล้วเอ่ยชื่อของตัวเองและตั้งใจที่จะไม่พูดถึงนามสกุล เพราะน้อยนักที่ฮ่องกงจะมีครอบครัวใช้สกุลของเขา หากพูดออกไปก็คงได้รู้กันพอดีว่าเขานั้นเป็นใคร ที่นี่ตระกูลลีมีอำนาจและเป็นที่รู้จักไปทั่วเกาะ แน่นอนว่าคนธรรมดาทั่วไปก็รู้จักกับเขาในฐานะคนตระกูลลีและเจ้าของเพนท์เฮ้าส์สุดหรูชื่อดังอย่างมิราเคิลใจกลางเกาะฮ่องกงในเขตเซ็นทรัล ย่านคนรวยและนักธุรกิจที่มักจะอาศัยอยู่เพื่อความสะดวกสบาย ‘คุณไม่ต้องบอกชื่อหรอกค่ะ ถ้าคุณเป็นคนไม่ดี ต่อให้บอกชื่อ ชื่อก็ปลอมอยู่ดี’ เธอตอบกลับอย่างมีมารยาทแต่ยังคงมีท่าทีตั้งท่าปฏิเสธที่จะทำความรู้จักกับชายหนุ่ม ‘ผมเริ่มจะชอบคุณแล้วสิครับ’ เหรินเจียยกยิ้มละมุนชวนหวั่นไหวให้กับหญิงสาวที่เริ่มจะดึงความสนใจของเขาได้เป็นอย่างดี สายตาคมยังคงจับจ้องวงหน้าสวยหวานอย่างแอบสำรวจไปกับจมูกนิดปากหน่อย ดวงตากลมโตน่ารัก ขนตายาวงอนอย่างพอดี จมูกโด่งเป็นสันสวยรับเข้ากับวงหน้าหวานของสาวเจ้า พลันอาการประหลาดก็ก่อเกิดขึ้นที่ก้อนเนื้อข้างในด้านซ้ายของหน้าอกแกร่ง แต่แล้วก็ต้องยิ้มหัวเราะออกมาเมื่อเธอขยับปากพ่นคำด่าออกมาก่อนจะก้าวเท้าออกแรงวิ่งไปท่ามกลางสายในที่โปรยปรายลงมาอยู่ร่ำๆ น่ารักและน่าสนใจ… ‘ไอ้โรคจิต!’ “แปลกดีนะที่ฉันลืมเธอไม่ได้ถึงห้าปี แต่เธอกลับลืมฉันแล้วไปมีครอบครัว ตลกดี” เขาแค่นหัวเราะออกมาน้อยๆ กับความน่าสมเพชของตัวเอง “ขอโทษนะคะคุณเล็ก...คุณเหรินเจีย เรื่องของเราจบกันไปแล้ว” จัสมินกล่าวขอโทษเสียงอ่อนพลางดึงมือบุตรสาวตัวน้อยให้หลบอยู่ด้านหลังของตัวเอง “นั่นมันเธอที่จบ แต่ฉันไม่ได้จบไปด้วย” เขาสวนกลับเสียงแข็งกร้าวจนเด็กหญิงตัวน้อยตกใจขยับเท้าหลบอยู่หลังมารดาทันที “แต่เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ค่ะคุณเหรินเจีย ขอร้องนะคะ ปล่อยพวกเราไปเถอะค่ะ” จัสมินที่เคยกล้าหาญยามที่ต้องเผชิญหน้ากับเขา กลับเกิดความกลัวเมื่อในสถานการณ์ตอนนี้มีบุตรสาวตัวน้อยอยู่ด้วย ความกลัวบางอย่างที่เธอไม่อยากให้ใครรู้มากไปกว่านี้ “ถ้าเป็นเพราะพี่ใหญ่ เรื่องมันผ่านมานานแล้วและตอนนี้ฉันมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจเอง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “แต่ฉันมีลูกแล้วนะคะคุณเหรินเจีย มันเป็นไปไม่ได้แล้ว” จัสมินตัดสินใจพูดออกไปเพื่อให้เหรินเจียได้สติ “...ฉัน” เหมือนชายหนุ่มจะได้สติ ชำเลืองสายตามองเด็กหญิงตัวน้อยอีกครั้งที่โผล่ใบหน้าออกมาเล็กน้อยมองที่เขา “ขอร้องนะคะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ อย่างน้อยคุณก็น่าจะสงสารเด็กที่กำลังกลัว ขอร้องนะคะ” เธอยังคงเว้าวอนขอร้องอีกฝ่ายพลางเบนสายตามองไปรอบๆ ที่

เธอมีแฟนมาแล้วหลายคนก็จริง แต่ไม่เคยมีสักคนที่จะได้แอ้มเธอ แต่ไหงกลับกลายเป็นพี่ชายของเพื่อนกันที่ทำลายความบริสุทธิ์ของเธอไปได้เล่า!

น้องสาวข้างบ้านสุดเผ็ดร้อนกำลังยืนเปลื้องผ้าอยู่ปลายเตียงนอนในห้องของเขา มีหรือเขาจะไม่รีบดึงเธอมาร่วมเตียง แม้ใจจะไม่คิดเอาน้องสาวเพื่อน แต่เธอร้อนแรงจนความเป็นชายแข็งขื่อเพียงเธอสัมผัสโดนตัวเขา! เธอที่แอบมองเขาอยู่เงียบๆ มานาน ในวันนี้เธอตกเป็นของเขา เขาที่ไม่เคยใส่ใจเธอ เพียงเพราะเธอเป็นน้องสาวเพื่อน ในวันนี้เขาหวงเธอ

การหนีสำหรับบางเรื่องอาจได้ผลและไม่กลับไปเจอสิ่งเหล่านั้นอีก แต่หากเขาและเธอคือคู่กัน ต่อให้หนีสักกี่ครั้งก็ไม่อาจพรากจากกันไปได้ เมื่อเขาและเธอมีหวงคล้องใจที่แน่นหนาพูกไว้ ความรักทั้งสองจะเป็นเช่นไร

อายุก็สามสิบหกแล้วก็ยังโสดสนิทชนิดคานทองเรียกพี่ แต่ใช่ว่าเธอจะไม่แต่งงานเสียหน่อยเพียงแต่อยากแต่งกับเขาคนเดียวเท่านั้น! ปิ่นอนงค์หลานสาวคนโตของตระกูลผู้ดีเก่าแก่ของจีนเริ่มมีโลกส่วนตัวตั้งแต่สูญเสียพี่สาวและบิดามารดาไปในอุบัติเหตุรถตกเขาอย่างมีเงื่อนงำของเจ้าสัวธรรมรงณ์เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ทั่วประเทศที่กำลังถูกตีข่าวว่าจะครองโสดไปตลอดชีวิตด้วยการใช้คำว่า 'สาวเทื้อคาเรือน' ครานี้เดือดร้อนถึงผู้เป็นปู่ที่คัดสรรบรรดาหนุ่มจากนักธุรกิจและหลานชายของเพื่อนมาให้หลานสาวเลือกให้เร็วที่สุดก่อนที่อายุจะย่างเข้าสามสิบหกในอีกสามเดือน แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะถูกปู่จับจนอยู่หมัด อยู่ๆ เช้าวันต่อมาเธอก็ถูกจับแต่งงานกับ เตโซ ท่านประธานบริษัทจิวเวลรี่ชื่อดังที่เพิ่งสละตำแหน่งให้น้องชาย และยิ่งหน้าโมโหเมื่อรู้ว่าเขายอมตกลงแต่งงานด้วยก็เพราะอยากลืมความรู้สึกที่มีต่อน้องสะใภ้ตัวเอง! พูดง่ายๆ คือเอาเธอเป็นเครื่องมือลืมรักเก่า! งานนี้เธอไม่ยอมเสียเปรียบเสียเวลาเสียอิสระไปฟรีๆ หรอกนะ งานนี้ต้องมีเอาคืน! ตาต่อตา! ฟันต่อฟัน! ใจต่อใจ!

คืนสุดแสนโทมนัสกลับกลายเป็นคืนเร่าร้อนระหว่างเธอกับเขา ยามเธอตื่นกลับพบว่ามันคือฝันร้ายที่เธออยากหนี ------------------------------------- เขา 'ไร้หัวใจ' เยือกเย็น ไม่เชื่อในความรัก เธอ 'แม่กวางน้อย' บอบบาง แสนบริสุทธิ์ • ลิ ล ลี่ สี ข า ว • แม้เธอจะน่าสนใจแต่สำหรับเขาแล้วเธอเป็นเพียงเครื่องมือ ที่ใครก็ไม่สามารถมายุ่งกับเธอได้ยกเว้นเขา! ------------------ White Lily (ลิลลี่สีขาว) เปรียบเสมือนความรักที่บริสุทธิ์ อ่อนหวาน จริงใจ และเทิดทูน "ฉันรู้สึกดีที่ได้รู้จัก ได้รัก ได้รู้สึกและได้อยู่ใกล้คุณ" เปรียบดั่งคำพูดที่บ่งบอกความรู้สึกที่ใช้แทนด้วยดอกลิลลี่สีขาว ------------------ พริมา วรกิจกุล หรือ พริม ต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปเพราะเปรมยุดาแม่เลี้ยงที่ร่วมมือกับหลินฟางเฮยมาเฟียฮ่องกงทำให้ครอบครัวล้มละลายและยังลงมือฆ่าพ่อของเธอ มิหนำซ้ำยังถูกตามฆ่าเพราะดันไปถ่ายวิดีโอสิ่งที่แม่เลี้ยงและมาเฟียเฒ่ากระทำ เธอจึงต้องหนีหัวซุกหัวซุนอย่างไม่คิดชีวิต ทว่า เธอเหมือนกับคนที่หนีเสือปะจระเข้ เมื่อดันวิ่งไปชนกับ หยางเฟยหลง หรือ เฟยหลง หลานชายของหลินฟางเฮย อุ้มเธอขึ้นรถ ไม่พอยังทำให้เธอหมดสติ กระทั่ง รู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในชุดราตรี อยู่บนเรือสำราญที่กำลังมุ่งหน้าไปฮ่องกงเสียแล้ว และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเธอถูกคนบนเรือวางยาเพื่อหวังจะได้ครอบครองร่างกาย แต่ทว่าเฟยหลงช่วยได้ทันแต่กลับทำให้เธอและเขาลงเอยที่เตียงนอนอย่างหักห้ามไฟราคะในตัวไม่ได้!

เจ้าขาหญิงสาวที่หนีมาซ่อมแซมหัวใจไกลถึงจังหวัดน่าน เผลอไผลขึ้นเตียงกับชายแปลกหน้าอย่างไม่ตั้งใจ แต่ไม่ทันได้หนีเมื่อเขตแดนตื่นขึ้นมาพูดกับเธอว่าเขาจะรับผิดชอบ! เจ้าขา นักเขียนนิยายที่กว่าจะมีความรักเหมือนใครเขาก็ยากแสนยาก มิหนำซ้ำยังจบไม่สวยกับอดีตคนรักทุกคนจนกระทั่งอดีตแฟนคนที่ 3 ทำเจ้าขาเจ็บช้ำจนต้องหนีมาซ่อมแซมหัวใจไกลถึงจังหวัดน่านทว่า ในค่ำคืินวันแรกที่มาถึง เธอเผลอไผลขึ้นเตียงกับชายแปลกหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจด้วยความเมาในคราแรกเจ้าขาคิดหนีด้วยความอับอาย แต่ก็ไม่ทัน เขตแดน พ่อเลี้ยงเขตเจ้าของไร่ผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือ ตื่นขึ้นมาพบว่าเธอกำลังหนี เขาจึงพูดออกมาว่าจะรับผิดชอบ! เธอปฏิเสธสุดฤทธิ์แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจไปกับคำพูดของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ทว่าลึกๆ เธออยากลองเริ่มต้นใหม่จากจุดเริ่มต้นที่แตกต่างไปจากผู้ชายทุกคนที่ผ่านมาผู้ชายที่หวังเครมเธอแต่ไม่เคยได้เครม จุดจบจึงไม่สวยสักครั้งแต่กับ เขตแดน เล่า จุดเริ่มของเธอและเขาที่เริ่มจากบนเตียงจะจบลงเช่นไร

เธอหนีการแต่งงาน เขาไม่อยากมีความรักอีก ทว่า เหตุจำเป็นกลับนำพาคนทั้งสองต้องมาข้องเกี่ยวกัน มิหนำซ้ำ จบลงด้วยการแต่งงาน

รักที่เกิดบนหนี้ที่ไม่ได้ก่อ จะจบลงด้วยการจากลาจริงหรือ "อยากมากเลยเหรอคะ" นิรดาถามออกไปด้วยน้ำเสียงโทนปกติ สายตาจ้องมองวงหน้าเฉยชาของเขาด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ "อือ มีอารมณ์" โลแกนตอบอย่างเรียบเรื่อย นิ้วห้วแม่มือลากไล้ไปตามริมฝีปากล่างของหญิงสาวอย่างอ้อยอิ่ง สายตาเย็นชาจับจ้องริมฝีปากอิ่มบ่งบอกให้รู้ว่าคำพูดที่พูดออกไปไม่เกินจริง นิรดาพูดอะไรไม่ออก หัวใจเจ้ากรรมเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่รู้ว่าทำไมหญิงสาวถึงหวั่นไหวไปรักผู้ชายอย่างชายหนุ่มได้ ผู้ชายที่ไม่เคยมองอย่างอื่นนอกจากผลประโยชน์ และเธอก็คือผลประโยชน์ที่จะสนองความใคร่ของเขายามที่ต้องการ ทว่าหัวใจที่เจ็บปวดราวกับถูกเหยียบซ้ำจนแหลกเหลวยิ่งถูกกระทำเมื่อความรับรู้ที่เขาเพิ่งไปจูบคนอื่นมา ทั่งที่เมื่อสิบนาทีก่อนเธอเห็นเขายืนจูบผู้หญิงคนอื่นตรงบันไดทางขึ้นที่คลับ แต่ตอนนี้เขากำลังต้องการเรือนร่างของเธอ เธอเจ็บแต่กลับแสดงความเจ็บปวดออกไปไม่ได้ "คุณจะทำหรือจะให้ฉันทำคะ" สาวเจ้าถามกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยจนคนฟังไม่ทันสังเกต เพราะเธอพยายามเก็บกักความเจ็บปวดเอาไว้ไม่ให้เผยออกไปจนทำให้เขาไม่พอใจ ครั้งหนึ่งที่เธอเคยเผยความอ่อนแอออกไป สิ่งที่ได้กลับมาคือความโหดร้ายของเขาที่ไม่เคยมีความเมตตาแม้แต่เสี้ยวของความรู้สึก "ฉัน...วันนี้ฉันอยาก" จบคำพูดของเขา เพียงเสี้ยววินาทีริมฝีปากที่เต็มไปด้วยริมฝีปากผู้ชายก็ทาบทับลงมากดจูบริมฝีปากอิ่มของเธออย่างที่เขาพูด ความอ่อนโยนไม่มีแม้แต่นิด แรงจูบทำให้เธอหลับตาลงรับกับความขมขื่นในใจ แม้ครั้งแรกที่ได้จูบกับเขามันจะแสนหวานมากแค่ไหน แต่มันก็ได้แค่ครั้งนั้น เขาไม่เคยนึกถึงจิตใจของเธอว่าเขารุนแรกแค่ในจนเธอบอบช้ำไปหมดทั้งหัวใจ หัวใจดวงน้อยที่เผลอไผลไปรักเขาอย่างไม่สมควร

เธอ หญิงสาวที่ขาดความเอาใจใส่ และโหยหามาทั้งชีวิต ได้มาเจอกับเขา ชายหนุ่มที่ร้อนไปด้วยไฟและอันตราย ไม่ว่าใคร...ก็ไม่อาจรู้อนาคตได้ และเธอ \'อลิชา\' หญิงสาวที่เกิดมาในครอบครัวฐานะปานกลางที่ใครมากมายอาจคิดว่าเป็นครอบครัวที่อบอุ่น ให้ความรักต่อกันและกัน ยกเว้นครอบครัวเธอ อลิชา ลูกสาวคนกลางของบ้าน เธอไม่เคยได้รับความอบอุ่น ความเอาใจใส่จากพ่อแม่ จนเธอรู้สึกโหยหาและต้องการมัน เมื่อเธอตัดสินใจหลังจากเรียนจบไปหางานทำในเมืองหลวงของประเทศ เมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ความหลากหลายของสิ่งรอบตัว และความน่าหลงใหลของเมืองหลวงแห่งนี้ เมื่อเดินก้าวเข้าสู่เมืองหลวง โชคชะตาก็เล่นตลกกับเธอให้เจอกับเขา \'แดเนียล\' หรือ \'อานนท์\' ชายหนุ่มนักธุรกิจแต่เบื้องหลังเขาคือมาเฟียร้าย ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นไฮโซหมื่นล้าน ทายาทบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่อย่าง บริษัทเอ.เอ็น.เฮาส์แลนด์ และเขายังได้ขึ้นปกกับนิตยสารท็อปเท็นไฮโซ รวมถึงบทสัมภาษณ์ที่ใครๆ ได้อ่านแล้วก็หลงใหลในเสน่ห์ที่อันตรายของเขา จนใครๆ ก็ให้ฉายากับเขาว่า \'นักธุรกิจอันตราย\' แล้วเธอควรทำอย่างไร เมื่อเขาคือเจ้านายของเธอ แต่ดันไปก่อเรื่องไม่ดีให้เขาต้องอับอายขายขี้หน้า และยังไปต่อว่าเขาอีก แล้วแบบนี้เธอจะโดนไล่ออกหรือเปล่านะ เจอกันครั้งแรกก็ดันก่อเรื่องซะแล้ว แบบนี้ เธอจะเป็นอย่างไร แล้วสิ่งที่เธอโหยหามาทั้งชีวิต เธอจะได้รับมันหรือเปล่า แล้วเขา...ผู้ชายที่ได้ฉายาว่า นักธุรกิจอันตราย ผู้ชายที่เธอดันไปหวั่นไหวด้วยนะสิ กับช่วงเวลาที่เธอกับเขาได้รู้จักกัน อีโรติก

เธอเคยรักผู้ชายคนหนึ่งด้วยใจจริง แต่ตอนนี้เธอเกลียดเขาด้วยใจจริง แต่บุพเพร้ายชักนำให้เธอและเขากลับมาพบกันอีกครั้ง!!!

เธอลุ่มหลงไปกับรสสวาทในตัวเขา พลันเปลี่ยนเป็นความรักอย่างไม่รู้ตัว ทว่าช้ากว่าเขาที่ตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น! เธอโดดลงในเพลิงเสน่หาอย่างไม่รู้ตัว มัวเมาไปกับรสรักของ...เขา แต่แล้วกลับกลายเป็นความรักที่หวานซึ้งและอบอวลไปด้วยสิเน่หา

หนี้ที่ไม่ได้ก่อ เธอ จำต้องใช้แทนเพื่อตอบแทนบุญคุณพ่อเลี้ยงที่เลี้ยงเธอมาจนโต ทว่า ความเป็นจริงกลับทำร้ายเธอ เมื่อพ่อเลี้ยงได้สร้างรอยแค้นให้ เขา มาเฟียหนุ่มฮ่องกง ไม่ใช่แค่เพียงหนี้ก้อนโตเท่านั้น เมื่อรอยแค้นไม่ใช่แค่เรื่องจำนวนเงิน แต่หมายถึง ชีวิตของคนคนหนึ่งที่เชื่อมโยงกับความรักที่น่าสลดใจ เมื่อพบว่าความรักไม่ได้สวยงามเสมอไป เมื่อคนคนหนึ่งถูกคนรักหักหลัง

เมื่อเธอถูกมัดมือชกให้ไปดูตัวกับลูกชายของเพื่อนสนิทแม่ที่มีฐานะเป็นถึง 'คุณอา' ของเพื่อนชายสมัยเรียนที่ทั้งเย็นชา เยือกเย็นไม่ใจดี อีกทั้งยังปากร้ายใจร้ายเป็นที่หนึ่ง แต่ไหงเลยความจริงมันกลับไม่ใช่อย่างที่เธอเจอมาเล่า！

เมื่อผู้ใหญ่ที่พยายามจับคู่ให้เธอแต่ก็ไม่สำเร็จสักรายจนกระทั้งมาเจอกับเขา ว่าที่คู่หมั้นคนใหม่ที่ต่างจากคนอื่นๆ จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเขามีแต่ความลับและเจ้าเล่ห์อย่างร้ายกาจจนเธออยากจะทำความรู้จัก! เธอที่ไม่ยอมให้ถูกคลุมถุงชนแต่สุดท้ายก็ต้องแต่งงานกับเขา เขาที่ไม่เคยใส่ใจใครกลับต้องมาใส่ใจเด็กอย่างเธอ

สัญญา...มีเงื่อนไขของมันเสมอ แต่ทว่าสัญญาที่เต็มไปด้วยความแค้นและความรัก จุดจบของสัญยาครั้งนี้จะลงเอยเช่นไร...และเธอกับเขาจะเลือกอะไรระหว่างความแค้น หรือ ความรัก ทางเลือกไม่เคยง่ายกับใคร ไม่เว้นแม้แต่คนเดียวยามที่ต้องเลือก...