เพราะแววตาคู่นั้น หรืออาจจะเพราะความกล้าหาญของเขา ที่ถูกผมเอาปืนจ่อหน้าแท้ ๆ ยังไม่คิดจะวิ่งหนี แต่กลับเลือกที่จะช่วยคนที่คิดจะฆ่าตัวเองแทน...นนาย ใช่ไหมชื่อของนาย ฉันจะไม่มีวันลืม ... #เหนือนาย “อึก...แฮ่ก ๆ ...” เหนือที่เหนื่อยล้าจากการหลบหนีแก๊งก์ลักพาตัวมาตลอดทั้งคืนทั้งวันซึ่งตอนนี้แทบไม่มีเรี่ยวแรงจะวิ่งหนีได้อีกต่อไปแล้ว เขาฮึดเอาแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อจะไปให้ถึงอีกฝั่งให้ได้เมื่อสังเกตเห็นโรงเก็บไม้เก่า ๆ ก็คิดว่าจะเข้าไปหลบซ่อนที่นั่นก่อนเพื่อรอให้คนของที่บ้านตามมาช่วย ‘มีคน!!’ ผมรีบเข้าไปประชิดตัวอีกคนทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว ฟึบ! แกร่ก! ในโรงไม้เก่า ๆ แบบนี้ใครจะไปคิดว่าจะมีใครอยู่ด้วยความระแวงบวกกับความตกใจแขนที่แทบจะหมดแรงก็กลับมามีแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เมื่อรู้สึกถึงอันตราย เขาจ่อปืนลูกโม่พร้อมที่จะลั่นไกปืนไปที่เด็กผู้ชายตรงหน้าทุกเมื่อ ก่อนจะชะงักมือค้างตึงอยู่อย่างนั้นเมื่อเห็นแววตาใส ๆ คู่นั้นที่จ้องมองมาที่เขาด้วยความหวาดกลัว “หะ...หัวนาย...ขะ...แขนนายด้วยทำไมถึงมีเลือดเต็มเลย” น้ำเสียงสั่นเครือบ่งบอกได้ว่าเขากำลังตระหนกอยู่แต่ก็ยังพยายามถามถึงอาการเจ็บของเขาอยู่ เหนือจึงค่อย ๆ ลดปืนในมือลงเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นเพียงเด็กนักเรียน มอ.ปลายธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น จากนั้นเด็กคนนั้นก็ล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าตัวเองออกมามัดปิดปากแผลที่ต้นแขนของเขาก่อนเป็นอันดับแรก พร้อมมองสำรวจบาดแผลของคนเจ็บไปทั่วตัวจากสายตาที่ดูหวาดกลัวในคราวแรกกลับถูกแทนที่ด้วยความเป็นกังวล และนั่นมันทำให้หัวใจที่แทบจะขาดเหลือดตายแล้วแท้ ๆ กลับรู้สึกว่ามันกำลังถูกสูบฉีดขึ้นมาอีกครั้งอย่างที่เขาเองก็ไม่รู้สาเหตุของมันเช่นกัน “ฉันพึ่งจ่อปืนใส่หน้านายนะเมื่อกี้ แล้วมาช่วยฉันทำไมไม่กลัวฉันฆ่าเหรอ” อาการของเขาดูกลัวอย่างเห็นได้ชัดแต่กลับยังพยายามจะช่วยเหลือเขาต่อ โดยปกติของมนุษย์ที่เห็นคนที่โชกเลือดมาขนาดนี้ก็ต้องเอาตัวออกห่างไม่กล้าเข้ามายุ่งแล้วทำให้ตัวเองเดือดร้อนแน่แต่กลับเด็กผู้ชายคนนี้กลับต่างออกไป “กลัว...แต่กลัวนายตายมากกว่า” ‘คนดีขนาดนี้ยังมีอยู่เหรอวะ!’ เหนือได้แต่คิดในใจแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาต่อจากนั้นเลย เพราะปกติแล้ววงการที่เขาอยู่ก็อยู่กันร่วมกันด้วยผลประโยชน์ทั้งนั้น นี่เขาเองก็พึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก คนที่จะยอมช่วยเหลือคนอื่นโดยที่ไม่รู้ว่าคนนั้นอาจจะเป็นงูเห่าที่อาจจะแว้งกลับมากัดตนได้ ‘แค้นต้องชำระ บุญคุณต้องทดแทน ฉันจะตอบแทนนายอย่างแน่นอน’ *** 2 ปีต่อมา @หอประชุมคณะวิศวกรรมศาสตร์ ผมนนายหรือนาย นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ เอกคอมฯ มอ. ดัง ผมเข้ามาเรียนที่นี่ได้ 1 สัปดาห์แล้วครับ ตอนนี้ก็กำลังนั่งฟังรุ่นพี่แจ้งรายละเอียดต่าง ๆ ในช่วงรับน้อง หลังจากรับป้ายห้อยคอพร้อมชื่อที่เขียนด้วยปากกาเคมีง่าย ๆ ว่า 'นนาย' รับมาแล้วต้องแขวนไว้ตลอดการอยู่ใน มอ.จนกว่ากิจกรรมรับน้องจะจบลงพี่ ๆ ก็พูดไปเรื่อย ๆ ส่วนผมก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้างด้วยความง่วงก็เริ่มหันไปหาคนข้าง ๆ เขาเป็นผู้ชายตัวโตผิวขาว จัดว่าขาวมากด้วย มันกินหลอดไฟเข้าไปรึยังไงวะขาวสัด ๆ หน้าตานี่อย่างกับลูกครึ่งจะจีนก็ไม่จีนฝรั่งก็ไม่ฝรั่งผมเป็นผู้ชายมองมันยังรู้สึกหลงใหลเลยสาว ๆ ไม่ต้องพูดถึงแอบยกมือถือขึ้นมาถ่ายกันยกใหญ่ ผมมาเรียนที่นี่คนเดียวด้วยผมเองก็เป็นคนที่เข้ากับคนง่ายการจะเป็นฝ่ายเข้าหาใครก่อนจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผม ผมใช้ศอกกระทุ้งคนข้าง ๆ เบา ๆ เพื่อเรียกความสนใจจากคนตัวโตกว่า "นี่เรานายนะเอกคอมฯ " ผมเริ่มแนะนำชื่อตัวเองก่อนเลย "อื้อ คิม...คิมหันต์ เอกคอมฯ ห้อง B" ได้ผลเขาตอบกลับผมด้วยน่าทางเป็นมิตรแบบสุด ๆ "เอกเดียวกันห้องเดียวกันเลยวะ ... คิมหันต์เนาะ ชื่อก็เท่ด้วย" ผมระบายยิ้มส่งให้เพื่อนใหม่อย่างดีใจ อย่างน้อยตอนนี้ผมก็มีเพื่อนเรียนน้องเดียวกันแล้ว "เรียกคิมเฉย ๆ ก็ได้แล้วแต่มึงจะเรียกเลย กูไม่ติด" คิมหันต์หันหน้ามาตอบผมด้วยท่าทีสบาย ๆ พร้อมขยิบตาให้เล็กน้อยเรียกเสียงหวีดเบา ๆ จากสาว ๆ ใกล้ ๆ ผมด้วย เออคุยกันครั้งแรกก็กูมึงเลยผมชอบนะ ดูเป็นกันเองดี "คิม ไอ้คิมเฉย ๆ " ด้วยความกวนตีนของผมก็หยอดมันไปเล็กน้อยเพื่อความสนิทสนม "สัด ... กวนตีน " คิมหันต์หันกลับมาด่าให้ผม แต่หน้าก็ยังยิ้มอยู่ “สำหรับวันนี้พี่ก็มีเรื่องที่จะแจ้งเพียงเท่านี้วันจันทร์เจอกันที่นี่เวลาเดิมนะคะ ห้ามสายแล้วพาเพื่อนมาให้ครบด้วยค่ะ วันนี้ขอบคุณน้อง ๆ มากเที่ยงแล้วคงหิวกันแล้วเชิญพักกันได้ตามสบายค่ะ...ไว้เจอกันขอบคุณค่ะ” “ขอบคุณคร้าบ / ขอบคุณค่ะ” ทุกคนกล่าวขอบคุณรุ่นพี่แล้วก็แยกย้ายกันไป "ไม่กินข้าว? " คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้มลงมาถามนายที่ยังไม่ยอมลุกสักที เพราะกำลังคิดอยู่ว่าจะไปไหนดี ระหว่างไปกินข้าวกลับไปหาเพื่อนสนิทที่คณะเภสัชฯ "กินสิ โรงอาหารคณะปะ ใกล้ ๆ !? " "อื้อ...ได้หมด " คิมหันต์ตอบกลับมาเพียงสั้น ๆ แล้วเราทั้งคู่ก็เดินตีคู่กลับไปที่โรงอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก "คนเยอะฉิบหาย...กว่าจะได้กินมีหวังหมดเวลาพักก่อนพอดี " ผมเริ่มบ่นเมื่อเห็นคนแน่นทั้งโรงอาหารไปหมดก็ไม่แปลกเพราะเป็นช่วงเที่ยงใครจะเสี่ยงออกไปหาร้านอาหารข้างนอกกันให้เสียเวลาโรงอาหารจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของทุกคนในเวลาเร่งรีบแบบนี้ "งั้น...ก็ช่วยไม่ได้ ไปกินที่อื่นละกัน...ไปเถอะ" เพื่อนร่างยักษ์บอกกับผมก่อนจะเดินนำออกไป แล้วปล่อยให้ผมวิ่งตามแบบงง ๆ เพราะเจ้าตัวก็ไม่ได้บอกว่าจะพาไปที่ไหน "ไปไหนวะ? เวลาแบบนี้คงเต็มหมดอะ" ผมเงยหน้าถามคนตัวสูง นอกจากเขาจะไม่ตอบยังใช้แขนคล้องคอผมที่ตัวเล็กกว่าให้เดินตามมาที่รถ เมื่อมาถึงรถมันผมก็ต้องตกตะลึงให้กับความรวยของเพื่อนที่เพื่อนใหม่เพราะรถที่มันขับมาก็ราคาไม่ธรรมดาเลย ที่บ้านต้องรวยขนาดไหนวะถึงให้ลูกขับออดี้มาเรียนได้ แต่ปล่อยความสงสัยไว้ไม่นานผมจึงถามไปเพื่อความแน่ใจอีกครั้งว่าไม่ผิดคันแน่ใช่ไหม "รถมึงจริงเหรอคิม" มันไม่ตอบแต่กดปลดล็อกรถแทน โอเครถมึงนั่นแหละเพื่อน หล่อ แล้วยังรวยอีกโว้ย เพื่อนใหม่คนนี้กูเกาะมึงแดกตลอดไปเลยเพื่อนผมยกยิ้มกับความคิดต

#นักรบจะกิน(ดุ) (NC20+++) กดหัวใจ+คอมเมนต์ = เป็นกำลังให้นักเขียนนะคะ๐ นิยายวายเรื่องนี้มีการมีบรรยายเรื่องเพศเกือบทุกตอนพระเอกของเรื่องมัวเซ็กส์กินดุ กินไม่เลือก เม๊ะ×เม๊ะ และ เคะ×เมะ ๐ เหมาะสำหรับผู้ที่อายุ 25 ปีขึ้นไป๐ ไม่มีเนื้อหาที่ซับซ้อน๐ ตัวละครหลักมีคู่นอนหลายคน เป็นหนุ่มเจ้าสำราญ เป็นเจ้าของร้านเหล้าที่มักเอาความเหงามาลงกับเซกส์ ๐ มีฉาก 3P , PWP และร่วมเพศมากกว่าสองคน***งดดราม่า ใจบางเลื่อนผ่านได้เลย และโปรดสต็อกเลือดก่อนอ่านเรื่องนี้นักรบไม่มีคู่ ● คำเตือน !!นิยายวายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้นบุคคลและสถานที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ และไม่มีเจตนาให้เกิดความเสียหายต่อบุคคลและสถานที่นั้น ๆ เนื้อหาและการกระทำของตัวละครบางเหตุการณ์อาจมีความรุนแรง เพศ และการใช้ภาษา **ผู้อ่านอายุต่ำกว่า 18 ปี โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะและหากมีข้อผิดพลาดประการใดผู้เขียนต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ 🙇***กรุณาไม่เปรียบนิยายเรื่องนี้กับเรื่องอื่นๆ นะคะ เพราะอาจมีความเป็นไปได้ที่จะมีความคล้ายนิยายหลายๆ เรื่องเพราะรูปแบบของความรักอาจจะเหมือนกันได้

#ไอดินคิมหันต์ [Yaoi] "ทำไมเราจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้ล่ะไอดิน" "กูไม่อยากเป็นเพื่อนกับมึงคิม...กูอยากเป็นมากกว่านั้น" "...?" " กูอยากเป็นเพื่อนชุบแป้งทอด.... " " มุขเก่ามากไอดิน แนะนำตัวละคร #ไอดิน >> หนุ่มหล่อหน้าตาดี โพรไฟล์เลิสหรูอลังการ ทายาทเจ้าของโรงแรมระดับห้าดาวติดแม่น้ำเจ้าพระยา ใครที่ไม่มีอันจะกินหน่อยคงไม่กล้าเข้าพักที่นี่อย่างแน่นอน ผู้ชายอย่างเขาไม่เคยคาดหวังเรื่องความรัก บุคคลที่มีอิธิพลในชีวิตเขาที่สุดคือแม่และพี่ชายเท่านั้น แต่แล้วอะไรที่ทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนไปจนอยากทิ้งอดีตสีเทาทั้งหมด แล้วเริ่มต้นใหม่กับเซฟโซนของตัวเองในวัยเด็ก #คิมหันต์ >> หนุ่มน้อยอารมณ์ดีฉายาความสดใสของมอ. ความหล่อระดับเดือนมาหา'ลัย หลานชายของตระกูลเก่าแก่ที่มีธุรกิจมากมายในเครือของอริยสกุล ซึ่งโดดเด่นในเรื่องของการแพทย์และอุปกรณ์ทางการแพทย์ทุกชนิด รวมถึงธุรกิจใหม่อย่างสนามกอล์ฟและไนท์คลับของพี่ชายที่ตอนนี้กำลังปล่อยให้เขาเข้ามาบริหารอย่างเต็มตัว ผู้ชายที่ดูจะสมบูรณ์แบบที่สุดแต่กลับต้องการความรักที่สุด เพราะอะไร? ●คำเตือน!! นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้นบุคคลและสถานที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ และไม่มีเจตนาให้เกิดความเสียหายต่อบุคคลและสถานที่ เนื้อหาและการกระทำของตัวละครบางเหตุการณ์อาจมีความรุนแรง เพศและการใช้ภาษา ผู้อ่านอายุต่ำกว่า 18 ปี โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะและหากมีข้อผิดพลาดประการใดผู้เขียนต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ 🙇 ***กรุณาไม่เปรียบนิยายเรื่องนี้กับเรื่องอื่นๆ นะคะ เพราะอาจมีความเป็นไปได้ที่จะมีความคล้ายนิยายหลายๆ เรื่องเพราะรูปแบบของความรักอาจจะเหมือนกันได้

ปึง !!! โคล่ม !!! “เฮ้ย!! ...เชี้ยเอ๊ยขับยังไงวะ !! ” “น้องครับ เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนรึเปล่า” “เจ็บสิพี่ ถามได้รถชนนะครับ” ผมพูดไปด้วยอารมณ์โมโหเพราะวันนี้พึ่งเปิดเทอมวันแรกก็ซวยซะแล้ว พี่ผู้ชายคนนั้นก็รีบเดินมาพยุงตัวผมขึ้นด้วยความรู้สึกผิด “เอ่อ...ขอพี่ดูหน่อยนะครับ หรือจะไปโรงพยาบาลกันก่อนไหม” “ผมขอโทรหาเพื่อนก่อนพี่” ผมเดินออกมาเพื่อจะโทรหาเพื่อนสนิท “ครับผม” “ไอ้พู่ กูโดนรถเฉี่ยวว่ะ สัตว์แม่งกูมาของกูดี ๆ ก็มาชนกู รถเค้าก็หรูมากด้วยว่ะ แต่กูไม่จ่ายค่าซ้อมให้มันหรอกนะกูไม่ผิดโว๊ย” (ตอนนี้อยู่ไหน??) พู่กันถามกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ ฟังก็รู้ว่ามันกำลังข่มอารมณ์โกรธอยู่ “หน้าโรงเรียน เนี่ย ไอ้เหี้ย...ซวยตั้งแต่วันแรกเลย ... สัสเอ๊ย!!!” (เคร) จากนั้นพู่กันก็วางสายไป ผมก็เดินเข้าไปคุยกับพี่ผู้ชายคนนั้นต่ออีกเล็กน้อย ไม่นานคนที่ผมพึ่งวางสายไปก็มาถึง ด้วยรถของเพื่อนอีกคน ‘มันขี่รถมาหรือ ล่องหนมาวะไวเกิ๊น’ “ทำไมมาไวจัง...” “อยู่แถวนี้พอดี....เจ็บตรงไหนไหม” พู่กันเดินวนรอบตัวผม เพื่อสำรวจบาดแผลตามร่างกายอย่างละเอียดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาใช้มือปัดฝุ่น ดินที่ติดตามตัวผมออกอย่างเบามือ “เจ็บ...สัส เจ็บใจกางเกงขาดเนี่ย ซื้อใหม่ด้วยตัวนี้ พึ่งใส่วันนี้วันเดียวเอง แม่กูดุตายแลย” “อื๊อ...มีแผลแค่ที่เข่า ศอก และขานิดหน่อย ดีเลือดไม่ออกเยอะแค่ถลอก งั้นไปโรง’บาล กัน” มึงพึ่งพูดเองว่าแค่ถลอกจะไปโรงพยาบาลทำไมไอ้พู่ “มะ ๆ ๆ ไม่ไป กูไม่ไปนะมึง” พู่กันนั่งลงเพื่อเช็ดเศษดินออกจากแผลให้ผม ด้วยผ้าเช็ดหน้าของมันอีกครั้ง “เฮ้ย...โอเค ๆ” พู่กันส่ายหน้าให้กับความรั้นของผม แล้วเจ้าตัวก็พยุงผมให้ไปนั่งที่รถคันที่มันขี่มา ก่อนจะเดินมาเอารถคันที่ผมทำล้มขึ้น ด้วยการช่วยเหลือจากพี่ผู้ชายที่ขับชนผมนั่นเอง “กูทำรถมึงพังเลย กูจะซ่อมให้นะเพื่อน อย่าดุกูนะมึง” ผมตีหน้าสลดลง ผมยืมรถพู่กันออกมาซื้อสมุดวาดภาพ ทั้งที่เจ้าตัวก็บอกแล้วว่าจะพามาแต่ผมก็ดึงดันจะมาเองจนเกิดเรื่อง บิ๊ก’ไบค์ คันเป็นแสนแม่รู้ผมทำรถพู่กันพังอีกก้านมะยมแน่ๆ “หน้ากูดูห่วงรถมากมั้ง” รู้ว่าบ้านรวยหรอกน่า “แล้วโดนเฉี่ยวได้ยังไง” พู่กันก็มองไปที่ผู้ชายอีกคนที่ดูภูมิฐานหน้าตาสุภาพท่านหนึ่งที่ขับรถยนต์คันหรูชนผม เขาใส่ชุดนักศึกษามาคงไม่ใช่ครูที่นี่หรืออาจจะเป็นผู้ปกครองของใครในโรงเรียนนี้ก็ได้ “มันเป็นอุบัติเหตุน่ะ” จากทีแรกก็โมโหแต่พอได้เห็นหน้าไอ้พู่ที่เหมือนจะกำลังโกรธจัดแล้วผมถึงกับใจอ่อนลง เวลาที่เกิดอะไรกับผมมันมักจะเป็นแบบนี้เสมอแต่ก็ไม่ใช่แค่กับผมหรอก กับเพื่อนคนไหนมันพร้อมจะปกป้องแบบนี้เสมอ “คือพี่จะพาเพื่อนเราไปโรงพยาบาลอยู่ แต่เขาบอกว่าจะโทรหาเราก่อน อีกอย่างจะขอดูแผลน้องเขาก็ไม่ให้พี่ดูด้วย” “ไม่เป็นไร ส่วนเรื่องรถก็ต่างคนต่างซ้อมละกัน ยังไงก็ไม่ได้ตั้งใจนิ” “ไม่เป็นอะไรแน่นะครับ พี่อยากรับผิดชอบจริง ๆ นะยังไงพี่ก็เป็นคนผิด” ผู้ชายคนนั้นยังถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ครับ แค่แผลถลอกเดี๋ยวผมไปห้องพยาบาลก็พอ เข้าห้องพยาบาลจนชินแล้วครับ” ผมพยายามยิ้มเพื่อแก้สถานการณ์ที่กำลังมาคุในตอนนี้ ทว่าพี่คันนั้นก็เหมือนกำลังหาอะไรสักอย่างมันคือนามบัตรนั่นเอง ‘เป็นนักศึกษาต้องมีนามบัตรด้วยอ่อ’ “โทรหาพี่ได้ตลอด 24 ชม. เลยนะครับ” “คะ...ครับ” ผมรับนามบัตรใบนั้นไว้ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อนักเรียน แล้วหันไปทางพู่กันที่ยังตีหน้านิ่งตามแบบฉบับเจ้าตัวอยู่ “ขึ้นรถไหวไหม” “อื้อไหว รถมึงล่ะ” “เดี๋ยวให้เข็มทิศกับสมุทรมาเอาละกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน คนมองทั้งโรงเรียนแล้ว” ก็ขาผู้ชายมีอะไรน่ามองวะ “อื้อ” ผมขึ้นซ้อนท้าย บิ๊ก’ไบค์ คันใหญ่ของไอ้สมุทรที่พู่กันน่าจะยืมมาก่อนจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หอก่อนเพราะกางเกงมันขาดวิ่นไปหมดเลย ใช้เวลาไม่นานก็มาที่ห้องพยาบาลของโรงเรียนต่อเพราะพึ่งเปิดเทอมวันแรกพ่อเลยยังไม่ได้เอากล่องปฐมพยาบาลมาให้ ซึ่งปกติก็มีติดห้องไม่เคยขาด ก๊อก ก๊อก “ครูดาวครับ ... ครูดาวอยู่ไหมครับ” ผมตะโกนเรียกครูประจำห้องพยาบาลอีกทั้งจะพ่วงตำแหน่งครูที่ปรึกษาห้องผมด้วย เดิมทีครูดาวไม่ได้ประจำห้องพยาบาลหรอกแต่เพราะคนเก่าลาออกเลยมาช่วยตรงนี้แทน “อ้าว...นายผืนป่าไปโดนอะไรมา” “อุบัติเหตุหน้าโรงเรียนครับครู รถเฉี่ยว” “อ้อ พอดีวันนี้มีพยาบาลประจำห้องพยาบาลมาถือเป็นการรับน้องใหม่เลยในตัว” น้ำเสียงครูไม่ได้ดูจะตกใจอะไรเลยครับ เพราะมันคือภาพชินตาของครูไปแล้ว “น้องพายุคะ ออกมาทางนี้สักครู่หน่อยค่ะ” “เอ...น้องคนนั้นนี่” “รู้จักกันเหรอคะ” ครูดาวถามพี่ผู้ชายคนนั้น พร้อมมองหน้าเราสองคนสลับไปมา “พอดีผมเป็นคนขับรถเฉี่ยวน้องเค้าเองครับครูดาว” “อย่างงั้นเหรอคะ ถ้าอย่างนั้นพี่พายุช่วยดูน้องให้หน่อยนะคะ พี่จะไปซื้อกาแฟสักหน่อยค่ะ” “ครับผม...เชิญทางนี้ดีกว่าครับล้างเศษดินออกก่อน” “เอ่อ...พี่...เอ่อไม่สิครู เป็นครูพยาบาลด้วยเหรอครับ” “ครับพี่เรียนพยาบาล ช่วงนี้เป็นช่วงเก็บชั่วโมงอาสาน่ะครับก่อนลงฝึกจริง พี่เลยขอมาทำที่นี่เพราะเป็นโรงเรียนใหญ่น่าจะมีเคสให้ได้ฝึกมือเยอะ... แต่ไม่มีน่าจะดีกว่านะครับเจ็บตัวไม่ดีเอาซะเลย ว่าไหม” น้ำเสียงสุภาพเกินไปมาก ละลายได้ละลายแล้วไอ้ป่าเอ๊ย ปกติเจอแต่คนเถื่อนนาน ๆ จะเจอเทพบุตรบ้างผมคงต้องเข้าห้องพยาบาลบ่อย ๆ แล้วล่ะ “จะซักประวัติกันอีกนานไหม ไม่รักษาจะไปโรงพยาบาล ” เอ่อคนเถื่อนที่หนึ่ง ผมได้แต่ทำตาปริบ ๆ ใส่คนปากร้ายอย่างมัน “ไอ้พู่ อย่าเสียมารยาท ...” ขึ้นชื่อว่าพู่กันทั้งหน้ากวนตีนและปากหมา ใครมันก็ไม่กลัวครูพละมันก็ต่อยมาแล้วห้าวจริง ๆ ผมเลิกสนใจมันแล้วหันมาพูดกับพี่พายุต่อ “อย่าถือสามันเลยนะครับเพื่อนคนนี้ของผมมันปากหมา นิดนึงแต่จริง ๆ มันเป็นคนดีนะครับพี่” “พี่ชื่อพายุนะ...แล้วเราชื่ออะไร” พี่พายุแนะนำตัวเองอีกครั้งแล้วถามชื่อของผมกลับด้วย ขณะที่กำลังพับขากางเกงนักเรียนตัวใหม่ที่พึ่งเปลี่ยนมาให้สูงขึ้นเล็กน้อยเพื่อจะได้ทำแผลที่เข่าผมได้สะดวก....

การเริ่มเริ่มต้นด้วยสถาณะการเป็นเพื่อน แดนต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อทุ่มเทความรัก และการเอาใจใส่เพียงแค่ได้ใกล้ชิดกับคนที่ชอบ แต่เมื่ออยู่ๆ วันนึงสายหมอกกับจะถูกบังคับให้แต่งงานแดนสรวงที่เฝ้ามองอยู่นานเป็นปีมีหรือจะปล่อยให้คนอื่นไปบิดสอยมะม่วงที่เขาเฝ้าหวงแหนมา แดนสรวงจึงเริ่มภารกิจข้างเฟรนด์โซนให้ได้ ด้วยการงัดลูกไม้ลูกอย่างที่มีเพื่อพิชิตใจผู้ชายที่ชื่อสายหมอก มีอย่างที่ไหนเฝ้ามาเป็นปีๆ จะยอมให้คนอื่นง่ายๆ " มึงอยากเป็นคนที่โชคดีไหมหมอก " ผมหันไปถามคนข้างๆ " อยากสิ ใครก็อยากเป็นคนที่โชคดีไหมวะ " " เขาบอกว่าใครได้หมอเป็นแฟนเนี่ยโชคดี " " กูก็เป็นหมอนะรู้สึกว่า " ' สัตว์ ... จีบเพื่อนทำไมมันยากจังวะ '

"หมวย " " ใครหมวยวะ " " มึงแหละหมวย " " ผมชื่อเจียร์เรียกให้ถูกด้วย " " เรียกเจียร์ไม่ถนัด เรียกที่รักแทนได้ไหม?" " " พี่ว่าน้องหมวยคนนี้เต้นเบาไปนะครับ พี่ไม่ให้ผ่าน " เขาชี้นิ้วมาทางผม " ใครหมวยวะพี่!! ... ผมชื่อเจียร์ต่างหาก " " น้องหมวย ...พี่ขออีกรอบครับ " คุณหมอยกยิ้มที่มุมปาก " เจียร์โว๊ยยยยย!!! "