เธอหนีไปแต่งงานกับคนอื่น ทิ้งไว้แค่คำดูถูกเหยียดยาม... จากความรักแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง หากท้ายที่สุดโชคชะตาก็พาเธอกลับมาอีกครั้ง และอีกไม่นานก็คงถึงเวลาที่เขาต้อง 'เอาคืน' พันธนาการรักไม่ลืมเลือน 'แหลกสลาย' น่าจะเป็นคำที่นิยามความรู้สึกได้ดีที่สุด หลังจากที่ขวัญแก้วหนีไปแต่งงานกับคนอื่น และทิ้งไว้แค่คำดูถูกเหยียดหยาม 'จน' 'ไม่เจียมกะลาหัว' 'ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง' เปลี่ยนจากความรักเป็นความเกลียดชังในช่วงเวลาข้ามคืน . . ซึ่งรามไม่ได้รอคอย แต่ไม่เถียงว่ารอจังหวะและโอกาส เมื่อไรก็ตามที่อยู่สูงมากพอที่จะเหยียบหน้าคนในครอบครัวนั้น สาบานเลยว่าเขาจะไม่ลังเลที่จะทำ ไม่ลังเลเด็ดขาด ไม่ลังเลสักนิด ไม่ ลัง เล... ?

เขาเปรียบดั่งหมอกควันที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ... สวยงามและอันตราย คำเตือน ถ้ามันสวยงามไปตลอด มันก็คงไม่เรียกว่า... ชีวิต คำโปรย Long nights, daydreams Sugar and smoke rings, I've been a fool คนคนเดียว เป็นได้ทั้งภาพฝันที่สวยงาม ความจริงอันแสนหวาน ความทรงจำล้ำค่าและบทเรียนสำคัญ ******* เริ่มต้นกันแบบผิด ๆ แล้วจะให้ลงเอยอย่างสวยงามได้อย่างไร . .เธอต้องยอมรับว่าบางทีคนคนหนึ่ง... อาจเป็นได้แค่นั้น ไม่มีโอกาสได้เป็นหรอกความทรงจำล้ำค่า หรือภาพฝันอันแสนหวาน... เพราะในความเป็นจริงเธอคงไม่มีโอกาสได้ครองคู่กับชายในฝัน หากแต่คนที่จะอยู่กับเธอไปจนวันที่ถึงเวลาแยกทางนั้น เป็นเพียงแค่ผู้ชายธรรมดาผู้ซึ่งปรารถนาที่จะอยู่เคียงข้างเธอ... เฉกเช่นที่เธอปรารถนาที่จะอยู่เคียงข้างเขาต่างหาก . *เรื่องนี้ 18+ นะคะ (โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)*

เออ ดีจริง... อกหักในวัย 32 ปี วัยที่เป็นสิวหนึ่งเม็ดยังใช้เวลารักษาเป็นเดือน แล้วอย่างนี้อีกกี่ปีถึงจะมีโอกาสกับรักครั้งใหม่กัน? สกาวจะทำยังไงเมื่อเพื่อนของน้องชายตามจีบ... แถมยังเป็นหนึ่งในมิตรภาพสิบปี ที่เหนียวแน่นเกินกว่าจะเป็นอื่นได้ "พี่เป็นพี่สาวของแบล็ก แบล็กเป็นเพื่อนกับคุณเฟียส คุณเฟียส แบล็ก บี เป็นเพื่อนสนิทกัน ส่วนเพื่อนสนิทคนเดียวของพี่ก็เป็นพี่ชายของบี แล้วพ่อของคุณเฟียสก็เป็นเจ้านายพี่ โอ๊ย แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วค่ะ" . . W : "ถ้าหมอชอบพี่ พี่ก็อยากชอบเขาเหมือนกันค่ะ คิดดูนะคุณเฟียส ถ้าจู่ ๆ ได้หมอเป็นแฟน... ต่อให้มีสิบยี่สิบโน้ตก็สู้ไม่ได้ ชนะอีพี่พราวใส ๆ ชนะอย่างเห็น ๆ เลยล่ะค่ะ" F : "คิดอะไรปัญญาอ่อน โตจนป่านนี้แล้วยังมองโลกเป็นเด็ก ๆ ถึงว่า... ไอ้แบล็กถึงห่วงพี่ไวต์จัง" W : "คุณเฟียส แรงนะคะ" F : "ตรงไหนกัน มันคือความจริงนี่นา... พี่ไวต์เพิ่งอกหักเองไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงมีกะจิตกะใจไปทำหน้าชื่นตาบานกับหมอโฬม แล้วเขาเองก็เพิ่งจะเลิกกับแฟนได้ไม่กี่วัน ทำกระดี๊กระด๊า ไม่น่ารักเลย แบบนี้มันไม่เหมือนกับว่าจ้องจะเสียบมานานแล้วเหรอครับ" W : "คุณเฟียส!... คุณเฟียสนั่นแหละที่ไม่น่ารัก ทำไมว่าพี่แบบนี้ วันนี้คุณเฟียสไม่ได้เรื่องเลย เป็นคนไม่ดีเอามาก ๆ เลยนะคะ" แล้วอย่างนี้จะให้เธอรับรักเขาได้อย่างไร เมื่อชีวิตมีแต่ความวุ่นวาย ที่สุดของความอีนุงตังนัง :D

- เราอาจมีความสุขที่สุด เมื่อเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วพิชิตใจชายในฝันได้ แต่เราคงมีความสุขมากกว่านั้น หากมีผู้ชายสักคนรักเราโดยที่ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองมากนัก - ให้เราเป็นเรื่องราว Feel Good อ่านฆ่าเวลาเล่น ๆ ระหว่างจิบกาแฟในยามบ่ายนะคะ ******** อะไรจะเกิดขึ้น? เมื่อสาว Introvert ผู้เก็บเนื้อเก็บตัว เผลอไปมีความสัมพันธ์กับเจ้านายหนุ่มที่เธอแอบหลงรัก และตื่นมาเจอกับสภาพที่ชายหนุ่มนั่งคุกเข่า น้ำตาคลอ รู้สึกผิดบาปกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนอยากตาย จึงต้องทำเป็นเก่ง แข็งใจ และทำเป็นเท่ไว้ 'ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งในงานเลี้ยงวันเกิด พองานเลี้ยงเลิกรา ทุกอย่างก็จบ ไม่จำเป็นต้องเอามันมาคิดมากหรอกค่ะ' เธอบอกออกไปอย่างนั้น ทั้งที่หัวใจแหลกสลาย แทบไม่เหลือชิ้นดี *************** อ่านเล่นสบาย ๆ นะคะ ไม่มีปมหรือเรื่องราวให้ปวดเศียรเวียนเกล้า แค่พระเอกคลั่งรักคนของเขามากก็เท่านั้น ช่วยแวะมาให้กำลังใจด้วยการกดหัวใจ กดติดตาม ให้กับไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

แม่ที่เขาเกลียด 'ยัดเยียด' ผู้หญิงคนหนึ่งมาให้... ซึ่งเขาควรจะชังน้ำหน้าและไม่คิดจะใส่ใจ แต่นี่อะไร กลับหลงรักจน 'หัวปักหัวปำ' ขอเพียงเสี้ยวหนึ่งของหัวใจ “รักยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับคุณป้าเลยค่ะ” “ก็ไปบอกซะ ยัยบ้านั่นจะได้จุดพลุฉลอง... อ้อ หรือที่ไม่บอกเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อเด็ก” “รักไม่เคยมีคนอื่น...” แทนรักตั้งท่าจะอธิบายอีกครั้ง แต่จำเป็นต้องหยุดเมื่อมองเห็นแววตาดูถูกเหยียดหยามของอีกฝ่าย “คุณหมอบอกว่ารักกำลังแย่เพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ กินอาหารก็ไม่ได้... ระหว่างนี้พี่ธุช่วยไปอยู่บ้านเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหมคะ” “เกี่ยวอะไรกับฉัน ท้องกับเปลือกตาเราติดกันหรือไง” ดูพูดเข้า... “รักนอนไม่หลับเวลาที่พี่ธุไม่อยู่บ้าน” “ก็กลับไปนอน ‘กรง’ เก่าของเธอสิ ฉันอ้อนวอนให้มาอยู่ด้วยเหรอ” เขาคงหมายถึงบ้านเดิมที่เธอเคยอยู่ ซึ่งก็คือบ้านแม่ของเขานั่นแหละ... แต่แทนรักออกมาแล้ว อย่างไรก็ไม่สามารถกลับไปที่เดิม จนกว่าจะได้สิ่งที่บุพการีของเขาพอใจ “อีกแค่ไม่กี่เดือนเองค่ะ คิดดูนะคะ ถ้าอีกเจ็ดเดือนรักคลอดลูกออกมา พี่ธุก็เป็นอิสระจากท่าน... แต่ถ้าครั้งนี้ลูกไม่แข็งแรง ที่แย่กว่านั้นคือรักแท้ง เราสองคนจะต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนานแค่ไหน” ดวงตาคมกริบหันขวับไปมอง “เธอเองก็อยากเป็นอิสระใจจะขาดสินะ” . . . “พี่ธุต่างหากที่ต้องการมัน”

จันทร์รุ่งเพิ่งรู้ว่าแววตาของปราณยามที่มองมา มันเต็มไปด้วยความสงสารและเห็นใจ... หาใช่ความรักอย่างที่เธอเฝ้ารอตลอดมา จันทร์รุ่งเพิ่งรู้ว่าแววตาของปราณยามที่มองมา มันเต็มไปด้วยความสงสารและเห็นใจ... หาใช่ความรักอย่างที่เธอเฝ้ารอตลอดมา

“คิดท้อง!! ไหนพี่ติณณ์บอกว่าป้องกันอย่างดี แต่ทำไมคิดยังท้องล่ะ แล้วไม่ต้องสงสัยว่าเป็นลูกของคนอื่นเลยนะ คิดไม่เคย คืนนั้นเป็นครั้งแรกของคิด พี่ติณณ์ก็รู้นี่นา” Wish you were here (ปรารถนาเพียงเธอ) “คิดท้อง... ไหนพี่ติณณ์บอกว่าป้องกันอย่างดี แต่ทำไมคิดยังท้องล่ะ” พูดจบเธอก็ปล่อยโฮออกมา หมดแล้วความอดทนที่สะสมมาเนิ่นนาน “แล้วไม่ต้องสงสัยว่าเป็นลูกของคนอื่นเลยนะ คิดไม่เคย คืนนั้นเป็นครั้งแรกของคิด พี่ติณณ์ก็รู้นี่นา” ฉิบหาย... ติณณ์ฟังแล้วหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที เนื้อตัวที่ร้อนรุ่มจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ก็ชาวาบ ยิ่งเห็นหญิงสาวตรงหน้าร้องไห้ฟูมฟาย เขายิ่งอยากตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยด้วยซ้ำ “ของพี่นี่แหละ ของพี่เอง... ไม่มีทางเป็นของคนอื่น” ชายหนุ่มพึมพำออกมา สิ่งที่รู้ทำเอาสร่างจนไม่เหลือความมึนเมา หากสติสตางค์ยังไม่ครบถ้วน จึงได้แต่ดึงคนตัวเล็กกว่าเข้ามาโอบกอดไว้ แม่งเอ๊ย! เขาอยากตายจริง ๆ เพราะรู้สึกผิดกับเธอ ยิ่งเห็นคิดคำนึงร้องไห้เขายิ่งปวดใจ จะโทษไปยังความเมาก็มักง่ายเกินไป เขาไม่อาจทำอย่างนั้นได้ เนื่องจากทุกวินาทีที่ได้ใช้กับเธอในคืนนั้น ติณณ์จำฝังใจ ไม่มีลืม กระทั่งผ่านมาเดือนกว่า ๆ ก็ยังคิดถึงไม่หาย “ทำไมคิดถึงท้องได้...” คิดคำนึงยังสงสัย เมื่อสติกลับคืนมาเธอก็ค่อย ๆ ดันตัวออก เพื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม ติณณ์เองก็พูดไม่ออก หากคิดว่าคงไม่สามารถหลบหลีกได้ เมื่อแววตาของเธอยังเต็มไปด้วยความสงสัย “พี่ป้องกันแค่ครั้งแรก แต่พอรู้ว่าคิดไม่เคย พี่ก็...” ******************************************** ฝากเรื่องใหม่ให้ติดตามด้วยนะคะ หลายคนคงรู้จักติณณ์จากเรื่อง Love Trap - รัก กับดัก พิศวาส กับเรื่อง Born to be yours - แค่คุณที่แสนดี มาวันนี้พี่ติณณ์ได้มีนางเอกเป็นของตัวเองแล้ว ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนกันนะคะ

ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน ท้ายที่สุดแล้ว 'เธอกับลูก' ก็เป็นได้แค่เพียงความผิดพลาดในอดีตก็เท่านั้น! วงวันมนตร์ปรารถนา เมื่อเขาไม่เคยถูกรักอย่างถูกวิธี แล้วเขาจะรู้จักวิธีรักคนอื่นได้อย่างไร? ภูมิพลินทร์ เขาเคยเจอแม่ แต่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าท่านหน้าตาแบบไหน รู้ตัวอีกทีชีวิตก็เหลือแต่พ่อเพียงคนเดียว พ่อที่เอาแต่ทำร้าย พ่อที่ใช้แค่อำนาจและเม็ดเงินในการเลี้ยงดู ลักษณ์นารา ชีวิตในวัยเด็กไม่ต่างจากเขาเลย เพียงแค่เธอไม่มีทั้งพ่อทั้งแม่ และอยู่คนละสถานะกับเขาก็เท่านั้น นั่นน่ะ ลูกชายเจ้าของบ้าน ส่วนเธอน่ะ ลูกสาวคนใช้ ที่แม่ทิ้งไปกับผัวใหม่ และ ไม่ย้อนกลับมารับเธออีกเลย ************** เราสองคนต่างเติบโตมาอย่างขาด ๆ เกิน ๆ ท้ายที่สุดแล้วชีวิตก็เต็มไปด้วยความผิดพลาด หากความผิดพลาดที่ว่า สำหรับเขามันคือรอยด่าง แต่สำหรับเธอมันคือของขวัญล้ำค่า หากย้อนเวลากลับไปได้ เธอก็จะยอมให้เขา 'ย่ำยี' เหมือนเดิม ทั้งกายและใจ ตัวอย่างเนื้อหา ภูมิพลินทร์ : เธอเลี้ยงลูกยังไงถึงได้มีคำพูดคำจาร้ายกาจอย่างนี้! ลักษณ์นารา : เข้าไปวุ่นวายกับลูกทำไม เพราะอะไรพิมพ์ถึงร้องไห้ออกมาแบบนี้ คุณทำร้ายลูกหรือเปล่าคุณภูมิ! พิมพ์นารา : พิมพ์ไม่อยากเป็นลูกสาวคนอย่างคุณหรอกนะ ที่ผ่านมาพิมพ์มีแค่แม่ ไม่มีพ่อ ไม่ต้องมาทำดีกับพวกเราในวันที่คุณไม่เหลือใคร ฝากผลงานเรื่องใหม่ด้วยนะคะ จบแบบ Happy ดีค่ะ ไม่มีนอกกายไม่มีนอกใจ (จริง ๆ นะ) หากผ่านมาแล้ว อย่าลืมกดใจ เก็บเข้าชั้น เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ - ขอบคุณค่ะ -

เขาไม่ยอมเจอเธอเลย ตลอดระยะเวลาเกือบห้าปีที่เลิกกัน แต่กลับโผล่หน้ามาอีกครั้ง ในวันที่หญิงสาวกำลังจะ 'แต่งงาน' คำโปรย 'เขมินทร์กำลังจะแต่งงาน' เพียงแค่ได้ทราบข่าว วรบดินทร์ก็ตาลุกวาว เขารู้ว่าเธอมีแฟนใหม่ แต่ไม่คิดว่าจะพากันไปถึงขั้นนั้น บ้าจริง... นั่นแม่ของลูกเขานะ จะเป็นของคนอื่นได้อย่างไร ชายหนุ่มตัดสินใจออกไปเจอหน้าเธออีกครั้งในรอบห้าปี หลังจากที่หมกตัวเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวจอมขี้ขลาดมานาน ตั้งใจว่าจะมองหน้าอดีตภรรยาให้เต็มตา แล้วตัดอกตัดใจซะ แต่... ใครจะรู้ว่านั่นกลับเป็นจุดเริ่มต้น ความคิดทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเจอหน้าคนที่ยังรัก จู่ ๆ เขมินทร์ก็ทำให้เขาฮึดสู้ กลายร่างเป็นปีศาจร้าย หาทางขัดขวางไม่พอ ยังจ้องจะชิงเธอกลับมา ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตัวเองก็มีคู่หมั้นอยู่แล้วเป็นตัวเป็นตน ตัวอย่างเนื้อหา “พูดมาเถอะค่ะ ยังไงสักวันก็ต้องคุยกันเรื่องนี้อยู่ดี” “เรื่องนี้? เรื่องอะไร” “ก็ที่พาลูกมาหาด้วยตัวเอง... ที่ยอมเจอเขมบ่อย ๆ ทั้งที่ผ่านมาตั้งหลายปีไม่โผล่หน้ามาให้เห็น ทั้งหมดเพราะอยากให้เขมคุ้นเคยกับลูก เพื่อที่จะได้ไม่เป็นปัญหาตอนที่เขมรับลูกไปเลี้ยง หลังจากที่คุณแต่งงานใหม่ยังไงล่ะคะ” “อะไรนะ” เขาเนี่ยนะจะแต่งงาน เธอหรือเปล่าแม่คุณ! อย่ามามั่วนะ “เขมยินดีค่ะ ต่อให้เขมจะให้สิ่งแวดล้อมที่ดีกับภาคินได้ไม่เท่าคุณ แต่เขมก็จะพยา...” “หยุดเถอะ” “คะ?” เขมินทร์ไม่มีโอกาสได้พูดจบ ก็ถูกอีกฝ่ายห้ามปรามด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่ไม่บอกก็รู้ว่ากำลังโกรธ “ผมไม่มีวันยกลูกให้คุณหรอก วางใจได้” “แล้วคุณทำแบบนี้ทำไม” คราวนี้เป็นเธอบ้างที่ไม่พอใจ “จู่ ๆ ก็โผล่หน้ามาให้เห็น จู่ ๆ ก็เข้ามาวุ่นวาย... ก่อนหน้านี้ตั้งใจจจะตัดขาดจากเขมไม่ใช่เหรอคะ” “ใช่...” เขาตั้งใจจะตัดขาด คิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะว่าจะไม่ไปเผาผีคนบ้านนั้น “แล้วทำไม...” “ไม่ต้องรู้หรอก” ...ไม่ต้องรู้อะไรทั้งนั้น เขมินทร์ไม่จำเป็นต้องทราบว่าที่เขาเป็นบ้าอยู่ตอนนี้ ทำใจกล้าวนเวียนมาหาเธออีกครั้ง ก็เพราะว่ากำลังจะคลั่งตาย หลังจากที่รู้ว่าเธอกำลังจะแต่งงานใหม่... โดยที่เจ้าบ่าวไม่ใช่เขาไง!

"เจ็บแล้วก็ช่วยจำด้วย ว่าไอ้คนที่คุณแค้นเคืองคนนี้แหละที่จะเป็นผัวคนเดียวของคุณตลอดไป" ห้วงรัก ในรอยแค้น (มี E-BOOK) แค่สิบกว่าปี... เขายังลืมหน้าเธอเลย แล้วตั้งสิบกว่าปี เขาจะจำได้อย่างไรว่าทำอะไรไว้บ้าง ซานคิดจะแก้แค้น อยากทำให้คนอย่างนั้นพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เข้าใจมาตลอดว่าตัวเองเป็น 'ผู้ล่า' แต่ความเป็นจริงกลับทำให้รู้ แท้จริงแล้วเธอต่างหากที่เป็น 'เหยื่อ' และคงจะเป็นอย่างนี้ต่อไปอีกนาน ตัวอย่าง "อย่าทำแบบนี้ ซานเจ็บ" "เจ็บแล้วก็ช่วยจำด้วย ว่าไอ้คนที่คุณแค้นเคืองคนนี้แหละที่จะเป็นผัวคนเดียวของคุณตลอดไป" "คุณไม่มีวันได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการหรอก ซานไม่ใช่เมียคุณ แต่เป็นว่าที่ลูกสะใภ้ต่างหาก"

แม้แต่ระยะเวลายาวนานสิบกว่าปี ยังไม่สามารถการันตีได้เลย ว่ารักครั้งนี้จะเป็นนิรันดร์ ทุกอย่างค่อย ๆ จบลง พร้อมกับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง นับจากวันที่รู้ความจริงทั้งหมดนั้น สำหรับเธอแล้ว ชีวิตแต่งงานกลายเป็นเรื่องตลก ความรู้สึก ณ ชั่วขณะนั้นต่างหาก คือ 'เรื่องจริง' **************************** ปกรณ์ : ระยะเวลาตั้งสิบห้าปี แต่ผมทำผิดกับคุณแค่ครั้งเดียวเองนะ นาดีน : ให้ผมอยู่ข้าง ๆ เถอะนะ ไม่ต้องมองมาที่ผมก็ได้ แค่อย่าไล่ผมไปก็พอ ? : ผิดที่เธอรักษาเขาไว้ไม่ได้เองต่างหาก พะแนง : 'ฉันรักตัวเองมากพอ ที่จะไม่ยอมเสียเวลากับคนอย่างคุณอีกต่อไป' ****************************

วรรณสิงห์ควรทำอย่างไร เมื่อรักนั้นยังคงอยู่... ทั้งที่เขาควรเกลียดชัง คำโปรย ปฏิญญาร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด เมื่อต้องปล่อยรักแรกของเธอไป แต่สำหรับวรรณสิงห์ ความเจ็บปวดนั้นมันเทียบไม่ได้ กับเขาที่ยังรักเธออยู่ ท่ามกลางความเกลียดชัง เขากล่าวโทษว่าเธอเป็นคนผิด หากเธอเองก็เลือกที่จะปิดบังความจริงทุกอย่าง แต่ต่อให้อธิบายอย่างไร ชายหนุ่มก็คงไม่รับฟัง เมื่อเขาได้เกลียดและยัดเยียดข้อหา ‘นอกใจ’ ให้กับเธอมาแล้ว และไม่มีความคิดที่จะให้อภัยต่อให้ทั้งหมดเป็นเพียงแค่เรื่องโกหกก็ตาม ตัวอย่างเนื้อหา “คุณเห็นผมตาบอดหรือไง” ชายหนุ่มกระซิบรอดไรฟัง อยากจะเอื้อมมือไปบีบคอคนตรงหน้าเหลือเกิน เมื่อเริ่มทนฟังคำแก้ตัวของเธอไม่ได้ “ผมพยายามแทบตายเพื่อที่จะลืม ๆ ไปซะว่าพลอยนอกใจ แต่วันนี้คุณกลับมาย้ำเตือนให้มันชัดเจนยิ่งกว่าเก่า เผลอแป๊บเดียวคุณก็ล่อผู้ชายมาติดกับ... ผมให้คุณออกไปเที่ยวนะพลอย ไม่ใช่ให้ออกไปร่าน!” “คุณสิงห์! พลอยไม่ได้ทำอย่างนั้นนะ” ปฏิญญาเบิกตาค้างกับคำกล่าวหานั้น อยากหลอกตัวเองเหลือเกินว่าหูฝาด คนอย่างคุณสิงห์ไม่มีทางที่จะพูดจาหยาบคายกับเธอได้ แต่ก็ไม่สามารถ เพราะภาพตรงหน้ามันสวนทางจากสิ่งที่เขาเคยเป็น ถ้อยคำร้ายกาจที่ออกจากปากบวกกับความเจ็บที่เกิดจากการบีบรัดทั่ววงแขนก็บอกได้ ว่าเขาจงใจดูแคลนเธอแค่ไหน ไหนจะความรวดร้าวที่เกิดขึ้นทั้งใจ หยดน้ำตาที่กำลังรินไหล ทุกอย่างชัดเจนเหลือเกินว่าดวงตาที่เคยมองกันด้วยความรัก ความหลงใหล ณ ตอนนี้เหลือไว้แค่ความเกลียดชัง “คุยอะไรกับมัน...” หากวรรณสิงห์ไม่สนใจอีกต่อไป ทั้งที่รู้ว่าเธอเจ็บจากใบหน้าที่เหยเก แต่เขากลับเอื้อมมาบีบต้นแขนข้างที่เหลือไว้ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ ดวงตาเรียวใหญ่ก็แดงก่ำเหมือนคนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ่งเธอเงียบเขายิ่งเดือดดาล ยิ่งปฏิญญาสะอื้นออกมาเขายิ่งตะโกนลั่นเพื่อกลบเสียงนั้น “ผมถามว่าคุยอะไรกับมัน!”

คำโปรย มุกคิดว่าตัวเองเป็นตัวซวยที่เกิดมาจากความผิดพลาด มีชีวิตได้ไม่กี่ปีแม่ก็ตายจาก พ่อทำใจไม่ได้จึงฆ่าตัวตายตาม หลังจากนั้นมุกก็กลายเป็นภาระของพี่สาวตลอดมา แต่วันหนึ่งพี่มนต์คงเหลืออดจริง ๆ จึงตัดสินใจทิ้งมุกไว้ในบ้านหลังใหญ่ บ้านที่เป็นของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'สามี' ของพี่ โดยมี 'เมียหลวง' ของสามีที่ว่าเป็นคนดูแลมุกต่อไป เพื่อที่วันหนึ่ง มุกจะได้เข้ามาแทนที่พี่มนต์ กลายเป็นภรรยาคนที่สี่ของคุณใหญ่ เพียงแต่มุกไม่คิดมาก่อนว่าตัวเองจะกลายเป็นภรรยาคนสุดท้าย ทั้งที่มุกไม่ได้ตั้งใจ และพยายามตลอดเพื่อหลีกเลี่ยงมัน *****************

เมื่อเขาหักหลัง... เธอก็แค่ยื่นใบหย่า แวะมาฝากเรื่องสั้น (16 ตอน) ให้ได้อ่านกันค่ะ คำเตือน : รสชาติขมเอาการ เรื่องมันไม่มีอะไรมากหรอก แค่ผู้ชายมักง่ายคนหนึ่ง... เห็นแก่ตัว ตัวเองมีคนอื่นได้ แต่กลับคลั่งเมื่อเธอมีคนสนใจบ้าง ราวกับไม่กลัวเลยว่า เธอจะจัดการทุกอย่างโดยง่าย เมื่อเขาหักหลัง... เธอก็แค่ยื่นใบหย่า ตัวอย่างเนื้อหา "ร้องไห้ทำไม มีใครตายหรือไง" แล้วดูเขาพูดเถอะ แทนที่จะปลอบจิณณ์กลับว่ากล่าวด้วยถ้อยคำร้ายกาจ ระหว่างที่ถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายสูงใหญ่ เขาก็ยังมีแววตาโกรธขึ้ง "มันชอบแก้วใช่ไหม ไอ้ห่านั่น" "แก้วไม่รู้ แต่แก้วไม่ได้คิดอะไรกับเขา ทำไมไม่ฟังกันบ้าง" "พี่ไม่เชื่อหรอก..." ไม่เชื่อว่าแก้วกำปอจะทนทานเสน่ห์ของหมอนั่นได้ เขาผ่านจุดที่หักห้ามใจไม่ได้เพราะความใกล้ชิดมาแล้วจิณณ์จึงรู้ดี และถึงแม้ว่าใครจะด่าว่าเขาชั่ว เลว หรือเห็นแก่ตัวสัตว์ ๆ แต่เขาก็ไม่มีทางยอมให้เมียตัวเองปันใจไปให้คนอื่น แม้แต่ความรู้สึกดี ๆ เพียงน้อยนิดก็ไม่ให้! "อย่าแม้แต่จะคิดนะแก้ว แค่คิดก็ไม่ได้" เนื่องจากว่าเขาทำมาก่อนและกำลังทำอยู่ จิณณ์ถึงหวาดระแวงมาตลอดว่าแก้วกำปอจะทำอย่างเขาบ้าง ต่อให้รู้ดีที่สุดว่าเธอไม่มีทางก่อเรื่องเพราะเห็นแก่ลูก อย่างไรก็ตามเธอก็จะรักเขาแค่เพียงคนเดียวเท่านั้น แต่พอนึกถึงหน้าของโรมและคิดเสมอว่าไม่มีผู้หญิงโง่คนไหนปฏิเสธผู้ชายอย่างนั้น

พ่อเธอติดหนี้แม่เขา... จุดเริ่มต้นสุดคลาสสิคที่ทำให้พระ-นางได้กัน ซึ่งอันที่จริง โมลีก็อยากเป็นเมียชวินบุตรให้เรื่องมันจบซะ แต่เปล่าเลย เรื่องมันไม่เป็นอย่างนั้น ไม่เป็นอย่างทีคิด ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว คำโปรย โมลีมองว่าชวินบุตรเป็นผู้ชายที่อ่อนแอ (ต่อหน้าคนอื่น) เขาชอบทำตัวให้คนรอบข้างสงสาร แต่พออยู่กับเธอ... คำว่าร้ายกาจยังน้อยไปด้วยซ้ำ เขามีปมแหละ กับชีวิตอดีตที่มันช่างขืนข่มนัก แต่เดี๋ยวสิ ทำไมต้องเอาอารมณ์ร้าย ๆ มาลงกับเธอทุกอย่างล่ะ ดีกับเธอบ้างมันจะเป็นไร? แนะนำตัวละคร ชวินบุตร (วินด์) อายุ 33 ปี นายแพทย์หนุ่มผู้อ่อนโยน เป็นที่รักของคนทั้งโลก หากเปรียบให้เห็นภาพก็คงเป็นนักบุญที่มีชื่อเสียงกึกก้อง นิสัยที่แสดงกับคนภายนอกเหมือนมารดาอย่างพู่กลิ่นไม่มีผิดเพี้ยน แต่ส่วนที่ได้จากชวินทร์... ก็เอามาลงกับผู้หญิงอย่างโมลีไง (รุ่นพ่อรุ่นแม่ ติดตามได้จากเรื่อง 'ภรรยาเนื้อหอม' ค่ะ) โมลี (ฮันนี่) อายุ 30 ปี หญิงสาวที่ไม่ยอมรับสังขารตัวเอง เธอยังทำตัวเป็นเด็กไม่ยอมโต อยู่ไปวัน ๆ ชัดเจนว่าเป็นคนไม่เอาไหน แต่ชีวิตก็ต้องมาเปลี่ยน เมื่อคนเป็นพ่อก่อหนี้ให้ช่วยใช้ จากที่ต้องรับมือกับผู้ชายเจ้าปัญหาแค่พ่อกับพี่ชาย จู่ ๆ วันหนึ่งโมลีก็มีชวินบุตรเข้ามาวุ่นวาย กลายเป็นผู้ชายอีกคนที่สร้างแต่เรื่องปวดหัวให้เธอไม่เว้นแต่ละวัน ตัวอย่างเนื้อหา “ต่อไปนี้ผมจะเรียกคุณว่าโมลี ส่วนคุณก็เรียกผมว่าคุณวินด์” ชายหนุ่มเชิดคางระหว่างเอ่ยออกไป ตั้งใจชัดเจนว่าอยากรักษาระยะห่าง “คุณเป็นลูกน้อง ส่วนผมเป็นนายจ้าง... อย่าพูดถ้าผมไม่ได้ถาม อย่าทำถ้าผมไม่ได้สั่ง” “จะเอาอย่างนั้นเหรอ?” โมลีพูดเหมือนละเมอ ตั้งตัวไม่ติดกับสถานภาพที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แต่พอได้เหลือบมองใบหน้าหล่อเหลา เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง หญิงสาวก็เข้าใจทุกอย่าง “ได้ค่ะ คุณวินด์” เธอรู้แล้วว่าเขาไม่ได้น่ารัก เหมือนอย่างที่เธอจินตนาการใฝ่ฝันหา ไม่มีแล้วชายที่ร้องไห้น้ำตาอาบหน้า และสัมผัสเธอด้วยความอ่อนโยนในวันนั้น ใจดีเสียจนกระทั่งผู้หญิงที่ไม่คิดมีใครเห็นภาพวันแต่งงาน “แล้วอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกกับใคร ที่สำคัญไปกว่านั้น... อย่ายุ่ง ถ้าผมไม่ต้องการ” “ค่ะ คุณวินด์” โมลีตบปากรับคำ เสียใจไหม? ก็คงมีบ้างแหละมั้ง ในเมื่อก่อนหน้านี้เธอเองก็เผลอไปรู้สึกกับเขาแล้วนี่ แม้จะนิดหน่อย... แต่มันก็ส่งผลต่อหัวใจ ********* อย่าเพิ่งเกลียดน้องนะคะ น้องได้พู่กลิ่นมาเยอะอยู่ แม้จะปากแจ๋วเหมือนพ่อบางเวลาก็ตาม

คำโปรย เรย์ ไรวินท์ ... ตัวอันตรายอันดับหนึ่งของโรงเรียน สิ่งมีชีวิตที่คีตะวันบอกกับตัวเองตั้งแต่เห็นหน้า ว่าจะไม่มีทางเข้าไปรู้จักมักจี่ หรือใช้ลมหายใจเดียวกันกับเขาเด็ดขาด หากวันหนึ่ง ก็จับพลัดจับผลูให้ต้องมาเจอกัน ... เพื่อจาก ต่างคนก็ต่างกลายเป็นอดีตที่แสนหวาน ไรวินท์ ... ได้แต่รอวันเวลาที่เข็มนาฬิกาของเขาหมุนกลับมาเจอเธออีกครั้ง และพอได้รับโอกาส เขาก็เฝ้าถาม ว่าอนาคตของเธอล่ะ ... จะเป็นเขาได้ไหม? “มันเป็นสิทธิ์ของผม พีชจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ แต่จะมาห้ามไม่ให้ผมรู้สึกคงไม่ได้ ไม่ต้องรีบคิดหรอก ... ผมรอพีชมาตั้งสิบปี รออีกหน่อยจะเป็นไรไป” . . "เรย์ ที่บอกว่าจะรอ ... ไม่ต้องรอแล้วนะ"

สิบหกปี ... แห่งความหลัง ขมขื่นนัก เพราะไม่เพียงแต่เป็นอดีตคุณแม่วัยใส ที่เลี้ยงลูกเอง แต่พู่กลิ่นยังมีสามีเรื่องมาก ไม่รู้ว่าเพราะรักหรืออะไรถึงต้องทนขนาดนั้น สละให้ทุกอย่าง สุดท้ายเพื่อต้องพบจุดจบอยู่ที่ ... การนอกใจ แนะนำตัวละคร ชวินทร์ (ทนาย) : 33 ปี 'ผมไม่เคยนอกใจ' ชวินทร์ยืนยันกับพู่กลิ่นอย่างนั้น อาจมีบางทีเผลอมองคนอื่น เผลอไปให้ความสำคัญ แต่สุดท้ายเขาก็กลับมาตายรัง เพราะยังไงชีวิตนี้เขาก็ขาดเธอไปไม่ได้ แล้วเรื่องแบบนี้ กรรมมันติดจรวดหรือไง? ในวันที่เขากลับใจ ถึงมีแต่คนดาหน้าเข้ามาจีบเมียรัก แต่ละคนก็ดูเหมือนว่าจะดีกว่าเขาทั้งนั้น! พู่กลิ่น (แม่บ้าน) : 30 ปี พู่กลิ่นตั้งครรภ์ตั้งแต่อายุสิบสี่ (#คุณแม่วัยใส #ท้องได้ก็เลี้ยงได้) แต่ ... โชคดีของเรื่องนี้ คือการที่เธอมีแม่สามีที่เป็นเศรษฐีเท่านั้น เพราะดูเหมือนสามีสุดที่รัก จะคล้ายกลับจับฉลากได้มา ที่สุดของความเรื่องมาก ปากจัด บ้างาน เรื่องดีเรื่องเดียวของเขา คงจะเป็นพ่อที่ดีมาก ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยเห็นใครรักลูกได้เท่าสามีตัวเองมาก่อนเลย ** อ้อ ... ขอเพิ่มความขี้หึงได้ไร้สาระที่สุดในโลกในพาร์ทหลัง ** หึงจนปวดหัว หึงจนเพื่อนเลิกคบ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนนอกใจไปแท้ ๆ ตัวอย่างเนื้อหา “ผมถึงถามว่าคุณเอาอะไรเข้าแลก!? ไม่อายคนอื่นหรือยังไง? ที่มีวุฒิแค่ม.ปลาย แต่เข้าไปทำงานบริษัทยักษ์ใหญ่นั่นได้” “พู่ไม่อายหรอก ... แต่คุณต่างหากล่ะที่อาย คุณกลัวว่าวันหนึ่งความจริงจะปรากฏ แล้วคนอื่นจะรู้ว่าเมียหน้าโง่ของคุณมันจบแค่ม.ปลาย แล้วสุดท้ายคุณนั่นแหละที่รับอดีตของตัวเองไม่ได้ คิดว่าพู่ไม่รู้หรือไง? ว่าคุณอายที่มีพู่เป็นเมียแล้วก็มีลูกโตจนหมาเลียตูดไม่ถึง” “หยุดพูดเรื่อยเปื่อยเดี๋ยวนี้นะพู่กลิ่น ... หยุดพูด เพราะมันไม่ใช่” “ทำไมจะไม่ใช่! ถ้าไม่ใช่ พู่ต้องอยู่แบบเหนียมอายแบบนี้ไหม? ... จะบอกให้นะชวินทร์ ... ฉันไม่เคยอายที่ตัวเองจบแค่ ม.ปลาย ไม่เคยเสียใจที่ไม่ได้เรียนหมออย่างที่ใฝ่ฝัน เพราะฉันรู้ดีแก่ใจ ว่าทุกอย่างที่ฉันเสียสละไป ฉันทำเพื่อลูก แต่คุณ! คุณอาย! อายที่มีฉันกับวินด์ ทุกวันนี้ที่คุณเก็บฉันกับลูกไว้อยู่ในซอกหลืบของชีวิต มันเพราะว่าคุณอาย! และมองเราสองคนแม่ลูกเป็นความผิดพลาดของคุณไง!”