ภรรยาคนสุดท้าย

ตั้งแต่จำความได้ มุกตาภาก็อยู่ในความปกครองของพี่สาวอย่างมนต์นภา ด้วยความที่อายุห่างกันถึงสิบปี ยามที่พี่วิ่งเล่นได้คล่องแคล่ว พ่อแม่สามารถใช้ให้ทำงานบางอย่างได้คล่องมือ น้องสาวเช่นเธอก็กำลังเกิด ในยามที่พวกท่านไปทำไร่ ก็ปล่อยให้คนเป็นพี่เฝ้าเด็กทารกอยู่ที่กระต๊อบตามทุ่งนา ซึ่งมนต์นภาเป็นเด็กที่เอาอ่าวคนหนึ่ง มีความรับผิดชอบชนิดที่พวกท่านไม่ต้องกังวลเลย ว่าด้วยวัยเพียงสิบขวบจะเลี้ยงน้องไม่เป็น ปล่อยให้น้องต้องตายอะไรเทือกนั้น เนื่องจากมนต์นภาฉลาดหลักแหลม ซ้ำยังว่านอนสอนง่ายนัก ผู้ใหญ่สั่งอย่างนั้นก็ทำเช่นนั้นไม่มีบิดพลิ้วโดยเด็ดขาด มุกตาภาจึงเติบโตมากับคนเป็นพี่ ไม่เท่าไรก็ติดแจ ติดยิ่งกว่าแม่ด้วยซ้ำ... และเพียงไม่นานโชคชะตาก็เล่นตลกกับสองพี่น้อง คือการส่งโรคร้ายมาพรากคนเป็นแม่ให้ต้องลาจาก หลังจากนั้นมนต์นภาในวัยแค่สิบห้าปีต้องกลายเป็นเสาหลักของน้องสาว เมื่อคนเป็นพ่อโศกเศร้าเสียใจ ตั้งแต่ไม่มีแม่พ่อก็กลายเป็นขี้เหล้าที่ชาวบ้านรังเกียจเดียดฉันท์ เด็กหญิงกัดฟันสู้ แม้ครอบครัวจะไม่สมบูรณ์อีกต่อไป เธอก็อาศัยความเป็นน่ารัก ขยันขันแข็ง และด้วยความที่มีอัธยาศัยดีเป็นทุนเดิม ทำให้คนที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียงเอื้อเอ็นดู บางคนใจดีหน่อยก็ส่งข้าวส่งน้ำ หรือไม่อย่างนั้นก็จ้างไปทำงานที่เด็กสาวพอจะทำได้ ส่วนมุกตาภาในวัยห้าขวบก็มียายข้างบ้านช่วยเลี้ยงให้ เพราะชีวิตอาภัพ... สองพี่น้องจึงเป็นที่น่าสงสารของผู้คนทั่วไป อยู่บ้านคนก็เอ็นดู อยู่ที่โรงเรียนคุณครูก็หาทุนให้ กระทั่งมนต์นภาเรียนจบมัธยมปลาย และได้ทุนเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย สองพี่น้องจึงย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวง เลือกที่จะทิ้งคนเป็นพ่อไว้ ซึ่งหลังจากนั้นไม่นานก็ได้รับข่าวร้าย ลับหลังลูกสาวอย่างพวกเธอไปไม่กี่วัน คนเป็นพ่อก็คิดสั้นฆ่าตัวตายในบ้านที่ท่านกับแม่ช่วยกันสร้างมา ทิ้งเด็กทั้งสองให้จมอยู่กับความรู้สึกผิด มนต์นภาโทษตัวเองว่าเป็นคนผลักดันให้ท่านทำอย่างนั้น ส่วนมุกตาภานั้นพี่ว่าอย่างไรก็ว่าตามกัน ตั้งแต่เกิดมา... ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะขัดใจพี่สาวไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ก็ตาม เฉกเช่นวันนี้ วันที่เธอต้องย้ายตามพี่สาว... จากห้องเช่าเล็ก ๆ ที่เช่าอยู่กันสองคน เป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีอาณาบริเวณกว้างขวาง มุกตาภาก็ไม่ขัดใจคนเป็นพี่ อันที่จริงแม้มีคำถามอยู่มากมายเต็มหัวเธอก็ไม่กล้าถามออกมา เหตุใดพวกเธอถึงมีโอกาสได้เข้ามาที่นี่นะ แล้วในความเป็นจริงมนต์นภาอยู่ในฐานะไหนกัน “ไหว้คุณดาเสียสิมุก” และในยามที่พี่พาเธอคลานเข่าหาหญิงสาวรูปงามคนหนึ่ง จากนั้นก็สั่งให้ไหว้หลังจากที่ตัวเองไหว้เสร็จ มุกตาภาก็ทำตามอย่างไม่มีข้อกังขา แม้นว่าในใจเต็มไปด้วยความสงสัย “มุกค่ะคุณดา... อายุสิบเจ็ด สามารถทำงานบ้านงานเรือนได้สบาย” มนต์นภาแนะนำน้องสาวให้กับ ‘คุณนายใหญ่’ รู้จัก ไม่วายบอกสรรพคุณของคนเป็นน้องเสร็จสรรพ ราวกับกลัวว่ามุกตาภาจะเข้ามาอยู่ที่นี่แล้วไม่คุ้มค่า “สวัสดีจ้ะ” เสียงหวานล้ำของคุณดาปลุกมุกตาภาให้ตื่นจากภวังค์ “ทำตัวตามสบายนะ ขาดเหลืออะไรก็บอกฉัน” “ขอบคุณค่ะ คุณดา” มุกตาภาไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร จึงตอบกลับไปแค่นั้น แต่พอเห็นท่าทีนอบน้อมของพี่สาว ประหนึ่งว่าคนที่นั่งอยู่บนโซฟากว้างเป็นราชนิกุล เธอจึงไม่รีรอที่จะบอกคุณสมบัติของตัวเองเป็นการยืนยัน “มุกทำงานบ้านเก่งค่ะ ทำอาหารก็ได้... คุณดาทำตัวตามสบายนะคะ ขาดเหลืออะไรก็บอกมุกได้เหมือนกัน” แต่เด็กก็ยังเป็นเด็ก มุกตาภาเป็นเพียงเด็กหญิงบ้านนอก ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นสาวเป็นนางด้วยวัยสิบเจ็ดปี แต่ด้วยความที่มีพี่สาวที่หวงยิ่งกว่าจงอาง ไม่ค่อยได้ออกไปพบเจอผู้คน แถมยังเรียนโรงเรียนวัดกับเด็กกำพร้าแถวสลัม เธอจึงยังป้ำ ๆ เป๋อ ๆ พูดจาไม่รู้ความ ทำเอาคนเป็นพี่หน้าซีด “มนต์ขอโทษแทนมุกด้วยค่ะ” “ขอโทษ? ... ขอโทษอะไรกัน” หากดารินทร์ไม่ได้โกรธเคือง ตรงกันข้ามใบหน้างามกลับเจือไปด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกมนต์ แค่พูดผิดไม่กี่คำ... เธอเองก็ทำตัวตามสบายเถอะ จะเกรงอกเกรงใจทำไม อย่าลืมสิว่าตอนนี้เธอก็เป็นหนึ่งในเมียของคุณใหญ่แล้วนะ” เมียอย่างนั้นเหรอ... คราวนี้มุกตาภาทำตาโตเป็นไข่ห่าน ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะไม่นึกมาก่อนเลยว่าพี่สาวจะตกเป็นเมียของคนอื่น คนที่ไม่ใช่คนเดียวกันกับผู้ชายที่เธอรู้จัก แต่ด้วยความที่พี่สั่งสอนให้เงียบปากยามที่ผู้ใหญ่คุยกัน มุกตาภาจึงเก็บงำความสงสัยของตัวเองไว้ ยอมให้ทั้งสองคนเอ่ยทักทายกันพอหอมปากหอมคอ จากนั้นก็รอให้คนงานพาพี่สาวกับตัวเองไปส่งยังบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่อีกฟากหนึ่งของอาณาบริเวณให้เสร็จสรรพ กระทั่งเปิดประตูบ้านชั้นเดี่ยวหลังเล็กเข้าไป อยู่กันลำพังสองพี่น้องและมั่นใจว่าจะไม่มีใครได้ยินอะไรทั้งนั้น มุกตาภาจึงหันหน้าไปเผชิญกับคนเป็นพี่ ก่อนที่จะกัดฟันถาม “หนึ่งในเมียของคุณใหญ่อย่างนั้นเหรอ? คุณใหญ่คือใคร... แล้วพี่อาร์มของมุกไปไหน!” พี่อาร์มที่เป็นคนรักของพี่สาวมาตั้งนานแล้ว นานเกินกว่าที่มุกจะนับเดือนนับปีได้ ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอเข้าใจว่าอาร์มเป็นหนึ่งในครอบครัวของเธอ และเขาจะตบแต่งกับมนต์นภาในไม่ช้า แต่แล้ววันนี้เธอกลับต้องย้ายบ้านหนีอาร์ม ไม่เพียงเท่านั้นยังได้ทราบอีกว่าพี่มีสามีใหม่เป็นคนชื่อใหญ่อะไรนั่น แล้วถ้าเธอเดาไม่ผิด หากมองไม่พลาด... ยัยคุณดาก็คงเป็นคุณนายของบ้าน มันหมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าพี่สาวของเธอเป็นเมียน้อยของอีคุณใหญ่อะไรนั่นน่ะเหรอ? ซึ่งต่อมา คนเป็นพี่ก็ไขทุกอย่างให้กระจ่างชัด มนต์นภาถอนหายใจออกมาก่อนจะมองหน้าน้องสาวคนเดียวด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนที่จะสารภาพความจริงทุกอย่าง “อาร์มกับพี่เลิกกันแล้ว ต่อจากนี้ไปก็อย่างที่มุกได้ยินนั่นแหละ ว่าพี่เป็นเมีย ‘อีกคน’ ของคุณใหญ่... เจ้าของบ้านที่เราอยู่ตอนนี้ และจะอยู่ตลอดไป”