เมื่อเธอหลุดเข้าไปในนิยายเรื่องที่ตัวเองเป็นคนเขียนและต้องปะทะคารมกับพระรองนิสัยสุดเถื่อนที่เธอแต่งขึ้นมาเองกับมือ 'ถ้าพระเจ้าจะส่งฉันมาเจอนายไฟนรกโลกัณฑ์นี่ ส่งฉันไปหายมบาลเถอะค่ะ'

"หายไปไหนมา!" คำถามนั้นทำให้แพรไหมชะงัก หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม เอ๊ะ…นี่เขาจำฉันได้เหรอ? แล้วเราไปสนิทกันตอนไหนถึงมีสิทธิ์ถามแบบนี้ เธอกลืนน้ำลาย พยายามตั้งหลัก ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ขาจะยังสั่นอยู่ก็ตาม "ฉัน…ไปไหนมา ก็ไม่เห็นต้องรายงานคุณเลยนี่" พูดจบก็แทบอยากปรบมือให้ตัวเอง ถึงเสียงจะสั่นนิดหน่อยแต่ใจสู้ร้อยเปอร์เซ็นต์ โปรดจ้องเธออีกครั้ง เหมือนคำตอบนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้ยิน เหมือนมีบางอย่างติดค้างอยู่ในใจ บางอย่างที่หกปีไม่เคยทำให้มันหายไป แพรไหมขยับถอยอีกก้าว หลังชนกับประตู หัวใจเต้นแรงจนคิดว่าถ้าเขาขยับมาอีกนิด เธออาจจะร้องขอชีวิตจริงๆ ใจเย็นนะ…เขาไม่กินคน อย่างมากก็แค่สายตาน่ากลัว แต่ถึงจะกลัวแค่ไหน เธอก็รู้ตัวดีว่า ครั้งนี้เธอจะไม่เป็นเด็กผู้หญิงที่ยืนร้องไห้อยู่เงียบๆ อีกแล้ว และโปรดเอง ก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่เด็กคนเดิมที่เขาเคยมองผ่านอีกต่อไป บรรยากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินช้าๆ แพรไหมยืนอยู่หลังประตู มือยังจับลูกบิดแน่นเหมือนมันจะช่วยชีวิตเธอได้ในยามคับขัน ขณะที่โปรดยืนอยู่ไม่ไกล สายตานิ่งขรึมเหมือนกำลังไต่สวนพยานในคดีสำคัญ เขาไม่พูดแต่ความเงียบนั่นแหละที่น่ากลัวกว่าอะไรทั้งหมด แพรไหมกลืนน้ำลาย ตั้งใจว่าจะไม่ถอย ถึงหัวใจจะเต้นแรงเหมือนกลองงานวัดก็ตาม "เธอยังไม่ตอบคำถามฉัน" เสียงของโปรดดังขึ้นในที่สุด เรียบ เข้มและจริงจังจนเธอเผลอคิดว่า นี่เธออยู่ในห้องตัวเองหรือห้องสอบสวนกันแน่ "หายไปไหนมา" แพรไหมเลิกคิ้วเล็กน้อย พยายามทำหน้าตาให้ดูนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในหัวจะกำลังคิดไปอีกเรื่องหนึ่ง หายไปไหนมา… อืม ถ้าตอบว่าไปต่างประเทศตามพ่อไปทำงาน ฟังดูจะยาวเกินไปไหมนะ หรือควรตอบสั้นๆ แบบคนเท่ๆ ว่า… ไปใช้ชีวิตมาเฉยๆ "ฉันไปเรียนต่อ" เธอตอบเสียงเรียบ เรียบแบบพยายามไม่ให้สั่น โปรดหรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนไม่พอใจกับคำตอบที่สั้นเกินไป "หกปี?" เขาพูดเพียงคำเดียว แต่เหมือนกดน้ำหนักลงบนอากาศทั้งห้อง "ไม่บอกใคร ไม่มีใครติดต่อได้ แล้วอยู่ๆ ก็หายไป" อ้าว…ฟังเหมือนเขาไม่อยากให้ฉันหายไปจากชีวิตเลยนะ ทั้งที่ตอนนั้นเขายังบอกว่าไร้สาระอยู่เลย! "ก็…ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ" เธอตอบพลางยักไหล่เบาๆ ทำเหมือนเรื่องนั้นเป็นแค่บทสนทนาธรรมดา โปรดก้าวเข้ามาอีกนิด ใกล้พอให้เธอเผลอกลั้นหายใจ "เกี่ยว!" อย่าเข้าใกล้สิ! ฉันยังไม่ได้ทำใจเตรียมรับมือระยะประชิด! แพรไหมขยับถอยหลังอีกครั้ง แผ่นหลังชนประตูดัง ปึก เบาๆ "กะ…เกี่ยวยังไงไม่ทราบ" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาไม่ได้อ่อนแอเหมือนในอดีต โปรดมองเธอนิ่ง นานพอให้เธอคิดว่า ถ้ายืนแบบนี้ต่ออีกนิด เขาอาจจะอ่านใจเธอออกหมดแล้ว "เธอตั้งใจจะหนีฉันใช่มั้ย" คำถามนั้นทำให้แพรไหมชะงักไปหนึ่งวินาที เอ๊ะ? หนีเขาเหรอ เธอหัวเราะออกมาเบาๆ หัวเราะแบบคนที่กำลังหาทางประคองสถานการณ์ "ฉันไม่ได้หนีคุณ! ฉันแค่…อยากเปลี่ยนบรรยากาศ" โปรดขมวดคิ้วเหมือนไม่ชอบคำตอบนั้นเอาเสียเลย "เหตุผลอะไรของเธอ" แพรไหมถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งขึ้น "จะเหตุผลอะไรคุณก็ไม่เกี่ยวอยู่ดี!"

"รู้จักดีแล้วเหรอถึงให้เบอร์มัน" "ก็ให้ไปเพื่อทำความรู้จักไงคะ" "ไอ้หน้าตี๋นั่น มันพิเศษกว่าคนอื่นยังไงครับ" "หนูก็ไม่ได้บอกว่าเค้าพิเศษกว่าคนอื่นนะคะ" "แต่หนูบอกว่า คนนี้ไม่ปกติ” "ว่าไงครับ พิเศษกว่าเฮียด้วยหรือเปล่า" "ที่ถามนี่…หวงเหรอคะ" "เฮียจะหวงน้องสาวก็คงไม่แปลกหรอกใช่มั้ยครับ"

สาวน้อยผู้น่ารักน่าทะนุถนอมอย่างน้ำหวาน เมื่อแอลกอฮอล์เข้าปากกลับกลายร่างเป็นอีกคน เมาแล้วเหมือนพี่สาวฝาแฝดอย่างน้ำปั่นเข้าสิง แถมยังลากคุณหมอสุดหล่อกลับไปกินอีกต่างหาก "ลูกช้างขอสาบานต่อหน้าต้นไทรศักดิ์สิทธิ์ จะไม่เอาเครื่องดื่มมึนเมาเข้าปากอีกแล้วเจ้าค่ะ" “วันนี้ไม่อยากกินหมอแล้วเหรอครับ" "มะ...หมอพูดเรื่องอะไรคะ" "อยากให้ผมทวนมันตรงนี้จริงๆเหรอ" "คือ หมอช่วยลืมๆมันไปได้มั้ยคะ" "แต่ผมจำได้ดีเลยนะ ว่าคุณน่ะ..ร้อนแรงขนาดไหน"

[นำทัพ x ไอโกะ] ••××××ו• เท้าเหยียบเมืองไทยได้แค่หนึ่งชั่วโมงไอโกะก็เกือบจะ กลายเป็นคนไร้บ้าน เพราะดันซุ่มซ่ามทำกระเป๋าสตางค์หล่นตรงไหนก็ไม่รู้ มันไม่ใช่ โชคร้าย! แต่มันคือ พรหมลิขิต สวรรค์คงอยากให้เธอได้เจอกับเทพบุตรสุดหล่อ แถมยังลิขิตให้เธอได้อยู่บ้านเดียวกับเขาอีกด้วย กรี๊ดดดด!! “ตกลงว่าไอโกะจีบเธอขาได้มั้ย” “ก็ลองดู” “จริงเหรอคะ” “ถ้าจีบไม่ติด อย่าร้องไห้กลับประเทศก็แล้วกัน”

Say hi baby เมื่อรักมาทักทาย [บอส x แครอท] ••××××ו• อิพี่ตามเต๊าะดาวคณะฯคนนี้มานานมาก ถึงเวลาได้หม่ำก็เลยพาไปในรถเพราะว่ารีบ ยัยน้องเลิกกิจกรรมรับน้องตอนค่ำเดินมาเห็นรถโยกไม่หยุด ผีก็กลัว! อยากรู้ก็อยาก! ก็เลยตัดสินใจยื่นหน้าเข้าไปส่องตรงกระจกรถ ในรถกำลังจะสุด! นอกรถกำลังจะส่อง! เงยหน้าขึ้นมาป๊ะกันพอดี!!! เกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้..........ไปลุ้นกันค่าบบ

"นายกับฉันเราลองมาเป็น FWB กันดูมั้ย" "มีเทสเตอร์มั้ยครับ? ถ้าของไม่ดีทำไงอ่ะ" "กลัวเทสแล้วจะติดใจน่ะสิ" "อย่าท้าทายระบบ" "ระบบนี้แรงมั้ยคะ? พอดีเป็นคนขี้สงสัย"

ไม่รักกันมันไม่ผิดหรอก...แต่ที่เธอทำเหมือนว่ารักกัน เพื่ออะไร? “ต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมปล่อยฉันไป” “ครางชื่อพี่เสียงหวานๆค่ะ” ---------------- ธีโอ แกริค เรนเดล หัวหน้ามาเฟียกลุ่มแคสเซียน เจ้าของสายการบิน แคสเซียนแอร์ไลน์ อายุ 28 ปี สัดส่วน 188 / 68 / 60 ฉายา คาสโนว่าหน้าสวย กล้าหักหลังเขาก็เตรียมรับมือไว้ให้ได้ ---------------- เจนิส แม็กซ์ วัลดัส คุณครูสอนศิลปะเด็กๆ อายุ 22 ปี สูง 162 น้ำหนัก 45 สัดส่วน 35/23/34 เธอยอมเข้าหาเขาเพราะจุดประสงค์บางอย่าง แต่การจับเสือมือเปล่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

ใครๆก็บอกว่าเขาชอบเธอแต่ทำไมเขาถึงไม่เข้ามาจีบเธอซะที! สงสัยต้องเจอวิชาอ่อยขั้นเทพของ 'ยัยน้ำหอม' หน่อยแล้ว เขา คือ ผู้ชายนิ่งๆ พูดน้อย ยิ้มยาก ไม่สนใจเรื่องความรัก "ผู้หญิงเป็นสิ่งน่ารำคาญ" ส่วนเธอสาวน้อยที่ทำงานทุกอย่างเพื่อส่งตัวเองเรียน ชอบพอ.ตั้งแต่แรกเจอ แต่ทำงานเยอะจนไม่มีเวลาไปจีบเขา

เธอแต่งงานกับเขาเพราะหมดศรัทธาในความรัก ส่วนเขาอยากเอาชนะคนที่รักเดียวใจเดียวอย่างเธอ ------------------------- "ถ้าฉันไม่มา! เธอจะตอบตกลงมันมั้ย!" ไม่ได้สนใจฟังคำถามของฉันเลยหรือไงยะ >O<" แถมเขายังถามคำถามนั้นกลับมาด้วยสีหน้าจริงจังราวกับมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตา "..." "ทำไมต้องคิดนาน!" "นี่ อื้อ!" ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรกลับไปไอ้หมาบ้านี่มันก็กัดปากฉันอีกแล้ว มือใหญ่จับล็อกท้ายทอยของฉันเอาไว้ไม่ให้หันหนี คุณไมล์บดจูบจนฉันรู้สึกแสบร้อนไปทั่วทั้งปากก่อนที่เขาจะสอดแทรกลิ้นอุ่นเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับปลายลิ้นของฉัน ยอมรับเลยว่าเขาเป็นคนที่จูบเก่งมากเพราะมันสามารถทำให้ฉันลืมเหตุการณ์ตรงหน้าไปชั่วขณะและเผลอเคลิบเคลิ้มไปกับจูบของเขา ปากร้อนค่อยๆละออกแล้วพรมจูบไปตามพวงแก้ม ลมหายใจร้อนผะผ่าวเป่ารดอยู่ข้างใบหูก่อนที่เสียงแหบพร่าจะเอ่ยกระซิบ "เป็นเด็กดีของฉันไม่ได้หรือไง" ฉันนั่งตัวแข็งทื่อราวกับโดนมนต์สะกด มือของคุณไมล์ลูบไล้ขึ้นมาตามแขนก่อนที่เขาจะค่อยๆเปิดเสื้อกาวน์ของฉันจนมันหลุดออกจากไหล่ "ทำไมชอบทำให้ฉันหงุดหงิดอยู่เรื่อย"

"เราน่ารัก...จนความอดทนของพี่ใกล้จะหมดลงแล้วนะ" โรมบอกเด็กสาวออกไปตามตรง สายตาคมไล่มองความสวยไร้ที่ติของเธอ คาร่าเป็นเด็กที่มีเครื่องหน้าสวยหวานและมันตราตรึงอยู่ในหัวใจของเขามาตลอด "อยู่กับคาร่าต้องใช้ความอดทนด้วยเหรอคะ" คนตัวเล็กยู่ปากขึ้นเล็กน้อย จู่ๆ ความน้อยเนื้อต่ำใจก็แล่นขึ้นมาจุกอยู่ในอก เธอรู้ว่าเธอเป็น เด็กดื้อ ในสายตาของเขาแต่ตอนนี้เธอไม่อยากให้เขามองว่าเธอเป็นเด็กอีกแล้ว เธออยากให้เขามองเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง "ใช้สิครับ...ใช้มากๆ เลยด้วย" "ไม่อดทนได้มั้ยคะ" เธอถามพลางช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างออดอ้อน ใบหน้าหวานยังคงอิงซบอยู่บนฝ่ามือของเขาและมือเล็กของเธอก็ยังคงจับไว้อย่างหวงแหน "คาร่าไม่อยากให้คุณโรมใช้ความอดทนอยู่กับคาร่า" มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย สังเกตความผิดปกติของเด็กสาวตรงหน้าหรืออาจจะเป็นเพราะความเมาจึงทำให้เธองอแงใส่เขากว่าปกติ "คาร่า...เป็นอะไรครับ" ถามพลางยกมืออีกข้างลูบศีรษะของเธอก่อนมือหนาจะชะงักเมื่อได้รับคำตอบกลับมา "คาร่าไม่อยากให้คุณโรมไปเป็นของคนอื่น" ปากเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อยบวกกับประโยคเอาแต่ใจที่เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกและเต้นผิดจังหวะไปทันที มาเฟียหนุ่มนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในงานเลี้ยงรับตำแหน่งใหม่ของแฟรงค์เมื่อวันก่อน เธอคงจะจำมาจากประโยคกำกวมของแฟรงค์และคิดไปว่าเขาจะแต่งงานกับจูเลียถึงได้แสดงท่าทางหวงเขาแบบนี้ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มออกมาอัตโนมัติ การที่เธอหวงเขาแปลว่าเธอกำลังมีความรู้สึกที่ตรงกับความรู้สึกของเขา "งั้นก็ทำให้พี่ตกเป็นของคาร่าสิครับ"

คุณคิดว่าคนเราจะสามารถรอคำตอบจากใครคนหนึ่งได้นานสักแค่ไหนกันนะ... 1ชั่วโมง 3วัน 5สัปดาห์ 7เดือน หรือ...10ปี

เมื่อมาเฟียตกหลุมรักอินฟลูสาวสวยฯ -------------------------------------- ทำไมเขาทำอะไรดูดีไปหมดทุกอย่างเลยนะ หน้าก็หล่อ แขนที่ยื่นไปจับพวงมาลัยเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นเล็กน้อยนั่นดูเซ็กซี่สุดๆ ทำเอาหัวใจดวงน้อยของฉันเต้นแรงไม่หยุด "แต่งงานกัน" "แต่งค่ะ" ฉันตอบกลับไปอัตโนมัติแล้วมองหน้าเขาด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มก่อนจะรู้สึกตัว "ห๊ะ! O_O" ฉันหันมองรอบๆตัวความตกใจ ตอนนี้เขามาจอดรถอยู่หน้าคอนโดฉัน แล้วเมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ "คะ คุณพูดว่าอะไรนะคะ" "ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ" เขาตอบกลับพลางมองฉันด้วยสายตาที่เรียบนิ่งเหมือนเดิม มือข้างขวายังคงพาดอยู่บนพวงมาลัยด้วยท่าทางสบายๆ "มะ...เมื่อกี้คุณบอกให้เราแต่งงานกันเหรอคะ" "เธอตกลง"

เมื่อนักร้องดังอย่างเขา 'เฟิร์ส ภาคิน' ดันมาตกหลุมรักคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอ 'เนย' ที่หมดศรัทธาในความรักไปแล้ว ซุป'ตาร์อย่างเขาจะสามารถเอาชนะใจเธอได้สำเร็จไหมนะ

พ่อให้เธอแต่งงานกับเขาเพราะเชื่อว่ามันจะทำให้เธอปลอดภัย เธอตอบตกลงโดยดีเพราะอยากรักษาครอบครัวเอาไว้ โดยไม่รู้เลยว่าจริงๆแล้ว เขามันตัวอันตรายที่สุด!

เธอฝากหัวใจไว้กับชายหนุ่มที่รัก แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกเมื่อเค้าไม่ได้คิดจะหยุดที่เธอจริงๆ ชมพู่จะตัดใจจากรักครั้งแรกของเธอได้ไหม และยังมีหนุ่มคนใหม่มาคอยกวนใจเธออยู่ตลอดเวลา เธอจะหวั่นไหวหรือเปล่า

ใครบอกว่าเขาข้ามเส้นเพื่อนสนิท ในเมื่อเขาไม่เคยเห็นเธอเป็นเพื่อนเลยด้วยซ้ำ

เธอเป็นเลขาเฉิ่มๆ แต่งตัวเชยๆอยู่ข้างกายเขามาตั้งสามปี ทำไมเขาไม่เคยรู้เลยนะว่าตอนกลางคืนเธอจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนขนาดนี้ ไหนๆอาม่าก็สั่งให้เขารีบแต่งงานอยู่แล้ว แผนรวบรัดยัยเลขานี่แหละเวิร์คที่สุดแล้ว

เพราะปาร์ตี้เลี้ยงฉลองที่ฉันได้เป็นหมอแท้ๆ พวกเพื่อนตัวดีถึงได้มอมเหล้าฉันจนนอนแฮงค์ปวดหัวอยู่ตอนนี้ แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี้ย! ทำไมฉันถึงตื่นขึ้นมาบนเตียงนอน 'แฟนเก่า' อย่างเขาได้!

เขาจำเป็นจะต้องไปเรียนต่อที่เมืองนอกก็เลยตัดสินใจสารภาพรักเธอออกไป แต่กลับโดนเธอปฏิเสธแถมยังบอกให้เขา 'กลับไปดูสารรูปตัวเองซะบ้าง'และการกลับมาเมืองไทยของเขาอีกครั้ง เธอกลับจำเขาไม่ได้!!