มีค่าเมื่อเขาอยาก เธอจึงลาจากพร้อมลูกในท้อง... "ถ้าเอ๋ยจบ เราแต่งงานกันไหมคะ" "เอ๋ย...ว่าไงนะ" เขาทำอะไรให้ไอรดาเข้าใจว่าความสัมพันธ์จะต้องลงเอยด้วยการแต่งงานตั้งแต่ตอนไหนกัน ก็อย่างที่รู้ ๆว่าต่างคนต่างได้ประโยชน์ เขาได้ความสุขทางกายส่วนไอรดาก็ได้การซัพพอร์ตเรื่องเงินทองจากเขา ไม่มีอะไรที่พิเศษไปมากกว่านี้...สักนิด "เอ๋ยอยากแต่งงานกับพี่หมอค่ะ" เธอรักปองกูล รักมาก รักจนไม่อยากเป็นแค่ของเล่นบนเตียงของเขา เธออยากเป็นมากกว่านั้น อยากเป็นเมีย อยากเป็นแม่ของลูก "พี่นึกว่าเราเข้าใจตรงกันแล้วซะอีก" ปองกูลพูดด้วยสีหน้าและแววตานิ่ง ๆ สำหรับเขาแล้ว ไอรดาเพอร์เฟคที่สุดในบรรดาเด็กที่เคยเลี้ยงดู เจ้าหล่อนไม่งี่เง่า ไม่เอาแต่ใจ ไม่เร้าหรือและไม่สร้างเรื่องให้ปวดหัว และที่สำคัญ... ไอรดาเติมเต็มเรื่องเซ็กซ์ให้เขาได้อย่างดีเยี่ยม แต่ก็สมกับราคาที่เขาต้องจ่าย "พี่ไม่เคยบอกนะว่าจะแต่งงานกับเอ๋ย" "พี่หมอ..." "เอ๋ยต้องเข้าใจก่อนว่าเราคบกันในฐานะอะไร เอ๋ยมอบความสุขให้พี่ พี่ก็เลี้ยงดูเอ๋ยให้อยู่อย่างสุขสบาย มันก็มีแค่นี้ ไม่มีอะไรพิเศษ" ฟังดูเหมือนเห็นแก่ตัว แต่ก่อนที่จะเริ่มสานสัมพันธ์ เขามั่นใจว่าไอรดาเข้าใจทุกอย่างชัดเจนแล้ว "ถ้าพี่ทำอะไรให้เอ๋ยเข้าใจผิดไป พี่ขอโทษ แต่เรื่องแต่งงาน ไม่เกิดขึ้นแน่" "พี่หมอ...ไม่รักเอ๋ยบ้างเหรอคะ" "รักเหรอ ?" ปองกูลหยุดคิดไปครู่หนึ่ง รักไอรดาอย่างนั้นเหรอ ไม่เลย ไม่เคยคิดว่าจะรัก แต่ถ้าถามว่าหวงบ้างไหม ? แน่นอนว่าเขาหวง "พี่ว่าพี่ไม่มีความรู้สึกแบบนั้นกับเอ๋ยนะ" ไอรดาฝืนยิ้ม เธอคิดมาตลอดว่าปองกูลจะแบ่งความรักมาให้บ้าง เพราะเกือบสี่ปีที่อยู่กับเขา เราตัวติดกันแทบตลอด จะได้ห่างก็แค่ตอนอีกฝ่ายไปทำงานและเธอไปเรียน ที่ผ่านมา...เป็นเธอ ที่คิดไปเองฝ่ายเดียว รักเขาข้างเดียวและต้องเจ็บคนเดียวเมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้วในสายตาของปองกูล เธอมีค่าแค่เพียงเด็กเลี้ยงที่เขาเลี้ยงไว้เพื่อสนองความต้องการก็เท่านั้นเอง

เพราะพ่อของเธอทำให้แม่ของเขาต้องอยู่เหมือนตายทั้งเป็น มีเพียงแค่น้ำตาของเธอเท่านั้น ที่จะทำให้เขาได้ 'แก้แค้นและเอาคืน' ได้อย่างสาสม "ที่พี่เตกลับมาหามิ้งเพราะอยากแก้แค้นพ่อเหรอคะ ?" "ใช่" "ถ้างั้นพี่เตก็ทำสำเร็จแล้วค่ะ" "..." "ลูกของเรากำลังจะตาย" "..." "น้องมิวเป็นลูกของพี่เตค่ะ"

“ไม่คิดจะบอกอะไรพี่หน่อยเหรอ?” “กุลไม่มีอะไรจะพูดกับคุณสินค่ะ” บอกเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบทั้งที่จริงแล้วกำลังประหม่าขั้นสุด แต่กระนั้นก็ยังแสร้งทำเป็นนิ่งเพื่อข่มความรู้สึกตื่นกลัวเอาไว้ “มีสิ กุลต้องมีเรื่องที่อยากพูดกับพี่” ไม่มีเรื่องที่จะพูดกับเขาได้อย่างไร หนีมาทั้งที่ท้องแบบนี้ ใช้ได้ที่ไหน “ทำไมถึงหนีมาอยู่ที่นี่?” กุลนิดายังคงทำนิ่ง สินธรคงไม่ได้ตาบอด ถึงไม่เห็นว่าตอนนี้ร่างกายของเธอมีความเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างเกิดขึ้น “กุลอย่าเงียบ พี่ไม่ชอบ” “คุณสินก็เห็นแล้วนี่คะว่ากุลท้อง” เหลียวหน้าไปหาสินธรเนิบช้า คนอย่างเขาไม่มีทางที่จะเดินทางหลายร้อยกิโลฯเพื่อมาฟังความจริงจากปากเธอแน่ สินธรต้องรู้แล้วว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นระหว่างเธอกับเขา “แล้วทำไมไม่บอกพี่ ทำไมถึงต้องหนี?” เขาอยากฟังเหตุผลจากปากของกุลนิดาว่าเพราะอะไรถึงได้ตัดสินใจโดยพละการ แทนที่จะปรึกษาเขาเป็นคนแรก แต่ดันคิดตื้นหนีปัญหา “กุลจะอยู่ได้ยังไงล่ะคะ กุลท้องนะ คุณสินลืมไปแล้วเหรอคะว่าคุณสินห้ามอะไรกุลไว้” ขอบตาทั้งสองข้างของกุลนิดาร้อนผ่าว สินธรถามมาได้อย่างไร เขาควรต้องรู้สิว่าข้อห้ามในการเป็นเด็กในปกครองของเขาคือเธอห้ามท้องโดยเด็ดขาด “คุณสินปล่อยกุลกับลูกไปเถอะนะคะ กุลสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณสินเดือดร้อน กุลจะเลี้ยงลูกของกุลเอง กุลจะไม่ให้ใครรู้ว่าคุณสินเป็นพ่อของเด็ก” “แต่เพื่อนกุลก็รู้แล้วว่าพี่เป็นพ่อเด็ก”

เธอเป็นแค่เมียตีทะเบียนที่รอวันที่สามีขอหย่า...

'ภูพิงค์' ทุ่มสุดตัวทำทุกอย่างให้ 'เต็มโชค' รัก เธอได้เพียง 'ร่างกาย' แต่ไม่เคยได้ 'หัวใจ' ของเขา จนวันที่หัวใจ 'อ่อนแอ' และ 'ยอมแพ้' เธอยอมเซ็น 'ใบหย่า' และลาจากโดยมี 'ลูก' ติดท้อง ทว่า... พอเต็มโชครู้ เขา 'กลับมา' และอยากทำหน้าที่ 'พ่อ' ทั้งที่เคยพูดไว้ว่า “ขนาดเธอพี่ยังรักไม่ลง แล้วเธอคิดว่าพี่จะรักลูกของเธอ ?”

เธอพลาดท้องกับแฟนเก่า... เพราะคืนวันงานเลี้ยงรุ่น ทำให้ 'ใบเตย' ทำพลาดครั้งใหญ่ในชีวิต เจอหน้าแฟนเก่าที่จบกันแบบสาปส่งก็ว่าแย่แล้ว แต่เธอดันเมาไปมีซัมติงจนมีลูกของเขาติดท้อง เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเมื่อพ่อกับแม่ยื่นคำขาด หลานต้องมีพ่อ ไอ้คนที่ไข่ทิ้งไว้ต้องมารับผิดชอบ!!

'ปรียากานต์' ถูกชายแปลกหน้าพรากพรหมจรรย์ เธอมีลูกของเขาติดท้อง 5 ปีให้หลัง เขาโผล่หน้ามาหา และบอกเธอว่า...ย่าทวดอยากเห็นหน้า 'เหลน' **** “คุณลุงหน้าหล่ออยากกินนมของแม่ปริมคร้าบ” “นมสดครับน้องป้อง” “ใช่ ๆคร้าบ นมสดไม่ใช่นมเฉย ๆ”

"เงินตั้งหนึ่งล้าน แล้วเมื่อไหร่หนูจะใช้คุณหมด" "เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น" จาก 'ผู้มีพระคุณ' สู่ 'หัวขโมยมือสมัครเล่น' 'มิตา' ฉวยโอกาสตอนที่ 'เพลิง' เจ็บหนัก ขโมยของสำคัญของเขาไป หนึ่งปีให้หลัง เพลิง 'กลับมา' และ 'ตามล่า' หาตัวหัวขโมยในคาบนักบุญคนนั้น

เพราะความเข้าใจผิดคิดว่า 'บุญนิสา' เป็นต้นเหตุทำให้น้องชายเพียงคนเดียวของเขาฆ่าตัวตาย ความเสียใจก่อเกิดเป็นไฟแค้น 'อัครา' จึงเลือกที่จะลงทัณฑ์เธอด้วยความโกรธทั้งหมดที่เขามี บุญนิสาถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงเเพศยาที่ทำให้น้องชายของเขาต้องจบชีวิตลง เมื่อไฟแค้นสุมเต็มอก เธอจึงโดนลงฑัณอย่างแสนสาหัส กว่าจะรู้ว่าเธอไม่ใช่คนผิด เขาก็เกือบจะเสียผู้หญิงที่แสนดีที่สุดในชีวิตไป

"พริกท้องและก็แท้งแล้ว" "ทำไมไม่บอกพี่" "แล้วพี่ชาญอยู่ให้พริกบอกเหรอคะ วันที่พริกรู้ว่าท้อง พริกก็อยู่ที่โรง'บาลคนเดียว วันที่แท้ง พริกก็นอนรักษาตัวที่โรง'บาลคนเดียว" "..." "พริกหรือพี่อุ๋ยที่เป็นเมียพี่ ? พริกหรือพี่อุ๋ย ใครกันแน่ที่เป็นคนที่พี่รัก ?" "พริก...พี่ขอโทษ" "พอเถอะค่ะ พริกยอมแพ้แล้ว ยอมแพ้แล้วจริง ๆ"

เขาคบกับเธอเพื่อคั่นเวลาแต่เธอคบกับเขาด้วยความรักทั้งหมดที่เธอมี เมื่อเป็นได้แค่ตัวสำรองเธอจึงเลือกที่จะเดินจากไปพร้อมกับเลือดเนื้อของเขา

"หนูนิดอยากมีอิสระ อยากใช้ชีวิตแบบคนอื่น" "อยู่กับผม หนูนิดรู้สึกแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ?" "มันไม่ได้แย่ค่ะ" "ไม่ได้แย่แล้วทำไมถึงอยากไปจากผม ?" "..." “ถ้าหนูนิดอยากไปจากผมก็ทำให้ผมเห็นสิว่าหนูนิดไม่ได้อ่อนต่อโลก หนูนิดเป็นผู้ใหญ่แล้วนะครับ ต้องพูดกันด้วยเหตุผล ไม่ใช่ใช้อารมณ์เป็นที่ตั้ง ผมทำอะไรให้โกรธก็บอกผมสิครับ แค่เพียงหนูนิดถาม ผมก็เต็มใจจะชี้แจงให้ฟังทุกเรื่อง”

แรก ๆโคตรดี หลัง ๆร้องเหมือนหมา คนหนึ่งแต่งเพราะรัก อีกคน...อยากหย่าทุกลมหายใจเข้าออก เมื่อเวลาของผัวเมียจบลง... คนหนึ่งเดินหน้าด้วยรอยยิ้ม แต่อีกคน...หน้าเศร้าเหมือนหมาหงอย “ถ้าหยาบอกว่าอยากได้ความรักจากพี่เจ๋ง พี่เจ๋งให้หยาได้ไหมล่ะคะ กระเป๋า รองเท้า หยาไม่อยากได้” “…” หน้าของเจ๋งนิ่งไปทันที ไม่คิดว่าหยาจะกล้าเอ่ยปากขอความรักจากเขาโต้ง ๆ แบบนี้ ถ้าให้ได้ เขาให้หยาไปตั้งแต่วันที่แต่งงานกันแล้ว “ว่ายังไงล่ะคะ ให้หยาได้ไหม?” ไม่มีอะไรจะเสีย ไหน ๆ ก็จะหย่ากันอยู่แล้ว ลองลดศักดิ์ศรีขอความรักจากเจ๋งสักครั้ง เผื่อว่าเจ๋งจะมีน้ำใจ “ขอมากไป เธอก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้” “โอเคค่ะ หยาเข้าใจแล้ว หยาก็ถามไปอย่างนั้นแหละค่ะ เผื่อฟลุ๊ค” ยิ้มกลบเกลื่อนความเศร้าในดวงตา เจ๋งก็ยังเป็นเจ๋ง เย็นชาและใจร้าย

ทันทีที่ได้สบเข้ากับดวงตากลมโตทั้งสี่ดวง ปรินทร์ก็สัมผัสได้ถึงความพิเศษบางอย่าง ยลรดา... เด็กสองคนนี้คล้ายกับยลรดานัก "พ่อแม่ไปไหนหรือครับ ทำไมถึงมานั่งเล่นที่ศาลากันแค่สองคน" เดินเข้าไปใกล้อีกนิด พิศมองให้ถี่ถ้วนกว่าเดิม เหมือนมาก เหมือนจนใจของเขาสั่นสะท้าน "แม่อยู่ในศาลาค่ะ น้องโปรดกับน้องปรานก็เลยออกมานั่งเล่นที่นี่" เด็กแฝดทั้งสองขยับตัวเข้ามาจนนั่งตัวติดกันแล้วพร้อมใจกันมองคนแปลกหน้าที่ยืนห่างไม่ถึงเมตรด้วยท่าทีระแวดระวัง "พี่โปรด เรากลับไปหาแม่แยมกันเถอะ น้องปรานกลัว" แฝดผู้น้องจับมือของพี่แน่นพลางมองไปยังคนแปลกหน้าสลับกับมองหน้าพี่สาว กระตุกมือพี่ถี่รัวเมื่อเห็นว่าชายคนนั้นก้าวฉับเข้ามาหาอย่างไว "เมื่อกี้หนูพูดว่าแม่หนูชื่ออะไรนะครับ" ย่อตัวนั่งลงต่อหน้าเด็กแฝดทั้งสองด้วยความร้อนใจ เมื่อกี้เขาไม่ได้หูฝาด เด็กน้อยคนนี้เอ่ยชื่อใครบางคนที่เหมือนกับชื่อของผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด "อย่าเข้ามาใกล้พวกหนูนะ ไม่อย่างนั้นหนูจะฟ้องแม่แยม!" เด็กหญิงปรินดาโน้มตัวบังน้องสาวไปทั้งตัวแล้วพูดเสียงแข็ง ทำหน้าดุใส่คนแปลกหน้าที่ทำท่าทางแปลก ๆเห็นเขาลุกขึ้นแล้วขยับออกไป แฝดผู้พี่ก็คว้าข้อมือของน้องสาวแล้วดึงให้ลุกวิ่งออกไปจากศาลาริมน้ำทันที 'แม่แยม' "ใช่แยมคนเดียวกันกับที่พี่ตามหาหรือเปล่า" พึมพำกับตัวเองแล้วมองตามแผ่นหลังของเด็กทั้งสองที่วิ่งหายเข้าไปในศาลาอย่างมีความหวัง ถ้าลูกยังอยู่ก็คงมีอายุเท่ากับเด็กสองคนนี้ เขามันโง่และสารเลวนัก เลวที่ทิ้งเมียกับลูกได้อย่างลงคอ

"ให้หนูดาทำงานอย่างอื่นแทนได้ไหมคะ" ให้ยอมเป็นเด็กเลี้ยงของเขา เธอไม่อยากเป็น "เธอไม่ทำก็ได้นะ ฉันไม่ได้บังคับ" ธนัทเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่ใช่คนใจร้าย ถ้านิราดาไม่เป็นเด็กเลี้ยงแกะ มีหรือที่เขาอยากจะกลายร่างเป็นหมาป่าเพื่อมาล่าเจ้าแกะน้อยตัวนี้ "จ่ายเงินค่าซ่อมรถให้ฉัน แล้วเราก็ต่างคนต่างอยู่" "หนูดาไม่มีเงินหรอกค่ะ" เด็กสาวก้มหน้า ข่มความกลัว กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลรินออกมา แค่ลำพังเงินจะซื้อข้าวกิน ยังแทบจะหาไม่ได้เลย จะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าซ่อมรถให้เขาได้ "ไม่มีเงินก็ชดใช้ด้วยอย่างอื่น..."

“เอมท้อง” เอมอรชาหนึบไปทั้งตัว ได้ยินที่แม่พูดอย่างเต็มสองหู เธอท้อง...ท้องกับทินกร “หมอบอกว่าอายุครรภ์ 8 สัปดาห์แล้ว” เห็นสีหน้าของลูก คนเป็นแม่ก็ยิ่งเป็นห่วงนัก กลัวเหลือเกิน กลัวใจของลูกจะคิดทำอะไรบางอย่าง บางอย่างที่เป็นตราบาปของชีวิตไปจนชั่วชีวิต ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจ เพราะยุ่งกับงานแต่งจน สะเพร่ากินยาคุมกำเนิดไม่ตรงเวลา แถมบางวันก็ลืมกินแล้วมาทบกินควบไปกับอีกวัน สุดท้ายก็เกิดเรื่องจนได้ “เอมคุมไม่ดีเองค่ะแม่” พูดกับแม่โดยไม่มองหน้าแม่ สองตาจับจ้องไปยังฝ้าเพดาน ในหัวกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น “เอม เก็บไว้ได้ไหมลูก? แม่สงสารหลาน” เอ่ยขอด้วยความหวาดหวั่น รู้ว่าลูกเป็นคนเด็ดเดี่ยว ถ้าได้ตัดสินใจทำอะไรไปแล้วก็ยากที่ใครจะเปลี่ยนใจได้ ดูเรื่องทินกรเป็นตัวอย่าง ขนาดว่าลูกรักทินกรมากและกำลังจะแต่งงานก็ยังเลือกที่ตัดใจเอาตัวเองออกมาจากผู้ชายที่ตัวเองรักมากที่สุดได้ในเพียงเวลาแค่คืนเดียว “ถ้าเก็บไว้ หลานของแม่จะกำพร้าพ่อตั้งแต่ยังไม่ได้เกิด แม่รับได้ใช่ไหมคะ?” เอมอรเข้าใจความรู้สึกของแม่ เธอเองก็ไม่ใช่คนใจร้ายและไม่มีเหตุผล ถ้าเก็บลูกไว้ ทุกคนต้องยอมรับให้ได้ว่าเด็กจะเกิดมาในสภาพที่ครอบครัวไม่สมบูรณ์ ลูกจะมีพ่อกับแม่ แต่ไม่มีคำว่าครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนเด็กคนอื่น

'บารมี' อยากมีลูกแต่ไม่อยากมีเมีย เขาจึงหาทางออกด้วยการใช้แม่อุ้มบุญ หนุ่มใหญ่ตั้งปณิธานเอาไว้อย่างแน่วแน่ จะหลงแค่ลูก ไม่มีทางหลงแม่!!

เมื่อคนหนึ่ง..ใจหมดรัก แต่ อีกคน..รักหมดใจ

เพราะความเมาทำให้ลัลน์ลลินเข้าห้องผิดจนมีone night stand กับคุณหมอเด็กสุดหล่ออย่างเตชน์ หนทางเดียวที่คิดได้คือเธอต้องหนี แต่โชคชะตากับเล่นตลก เมื่อเธอไม่ได้หนีไปตามลำพังแต่ดั้นมีลูกของเขาติดท้องไปด้วย

เธอท้องทั้ง ๆที่ยังเรียนไม่จบเสียด้วยซ้ำ

เธอเป็นแค่เด็กในบ้าน ไม่มีทางที่เขาจะยกย่องให้เป็นเมียแต่ง

ความรักก็เหมือนสายลมที่พัดผ่านมาเพียงชั่วครู่...แล้วก็จากไปอย่างไร้ความหมาย...

ความรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ภายใต้ข้อกำหนดของสัญญา...เขาจะทำเช่นไรเมื่อถึงวันสิ้นสุดของพันธะระหว่างเขาและเธอ ภาคินัย&อินทิยา

ก็แค่ผู้หญิงที่เรียกมาบริการแค่คืนเดียว แต่ทำไมถึงได้เป็นคนที่ต้องนอนอยู่ข้างกายไปจนตาย...