จะเป็นอย่างไร... เมื่อเธอและเขา... ยอมปล่อยให้กิเลสตัณหาครอบงำจิตใจ หลงใหลไปกับความรักที่ผิดศีลธรรม... เมื่ออยู่ในโลกส่วนตัวแล้ว เขาก็อดนึกถึงภรรยาสาวสวยคนนั้นของลูกชายไม่ได้ เนื่องจากเพราะใบหน้าของเจ้าหล่อนนั้นมันช่างกระแทกใจเขาเข้าอย่างจังเลยทีเดียว ด้วยความที่เธอมีส่วนละม้ายคล้ายคลึงกับนางเอกหนังเอวีที่เขาชื่นชอบ ทั้งแววตา รอยยิ้ม ผิวพรรณและรูปร่างทรวดทรงที่แสนจะยั่วยวนชวนใจสั่น...เรียกได้ว่าเธอช่างถูกสเป๊กตรงใจเขาเสียจริงๆ

เธอเต็มใจที่จะทำ 'หน้าที่นั้น' แทนแม่ เพียงเพราะไม่อยากให้ผู้ชายที่แม่รักทิ้งแม่ของเธอไป แต่สุุดท้าย เธอกลับติดใจรสชาติของความรักที่ได้จากเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น “เอานี่...” พ่อเลี้ยงยื่นผ้าผืนเล็กให้แก่เธอ ด้วยสีหน้าตื่นเต้นปนหื่นเหมือนคนที่กำลังจะทนไม่ไหวอยู่รอมร่อ “เพื่ออะไรคะ” “ปิดปากไง เผื่อร้องดัง” เขาขยับใบหน้าเข้าใกล้ ใบหูเธอแล้วกระซิบเสียงแหบพร่า ลมหายใจอุ่นบอกชัดว่าของกำลังขึ้น “เดี๋ยวใครได้ยินเข้า”

เธอคือเด็กสาวธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่ความทะเยอทะยานอยากมีอยากได้ ทำให้เธอกลายไปเป็นนางพญาเฉิดฉายประจำปาร์ตี้ลับของคุณป๋าสายเปย์เพียงชั่วข้ามคืน ‘อยู่ที่นี่ในฐานะน้องสาวนะ ห้ามเรียกฉันว่าแม่ แล้วก็ เวลาที่...คุณป๋ามาหาฉันที่ห้อง...แกต้องอยู่แต่ในห้องนอนของแกเท่านั้น ห้ามออกมาเพ่นพ่านเด็ดขาด!’ เธอยอมรับกฎข้อนั้น เพราะไม่ได้อยากรู้จักกับคุณป๋าของมารดาสักเท่าไหร่หรอก แต่มันก็มีเหตุให้เธอได้เจอกับคุณป๋าในตอนดึกของคืนหนึ่ง

เมื่อพยาบาลสาวสุดสวยอย่างเธอ ต้องมาปะทะกับ 'คนบ้า' อย่างเขา เธอจะทำเช่นไร เมื่อคนบ้าคนนี้ ช่างหล่อเหล่าโดนใจซะเหลือเกิน “หน้าตาก็หล่อดี เสียดายไม่น่าบ้าเลย แต่ถ้าไม่บ้า เราก็คงไม่ได้เจอกันหรอกเนอะ เพราะตอนนี้คุณก็คงยังนอนอยู่ในเรือนจำโน่นแหละ เอาล่ะ…ได้เวลากินข้าวกินยาของคุณแล้ว” ตามประวัติ ผู้ป่วยชาญชัยซึ่งได้ถูกส่งมารักษาตัวที่โรงพยาบาลแห่งนี้นั้น เขาคือนักโทษคดียาเสพติด ที่ศาลตัดสินจำคุกตลอดชีวิต และเขาก็ติดคุกชดใช้ความผิดของตัวเองมาเกือบสิบปีแล้ว

สำหรับคนอื่น... เขาอาจจะเป็น... 'ไอ้ขี้คุก' แต่สำหรับเธอ... เขาคือ... 'สุดที่รัก' ลมที่พัดมาแรง ทำให้ร่างเธอสั่นไหว เสื้อผ้าที่ตากไว้ปลิดปลิว “ลมแรงจัง สงสัยพายุเข้าแน่ๆ” เธอเก็บผ้าแข่งกับลมฝนหวีดหวิวบาดหู มือน้อยคว้าบราเซียตัวโปรดเอาไว้ไม่ทัน มันลอยหายไปต่อหน้าต่อตาเธอเลย “ว๊าย! เฮ๊ย! จะไปไหน” เธอหันไปจะคว้ามันไว้ แต่กลับต้องชะงัก เพราะตอนนี้มันติดค้างอยู่บนสิ่งหนึ่ง นั่นก็คือบนศีรษะสีดอกเลาของชายตัวสูงร่างบึ๊กที่สวมใส่เพียงกางเกงขาก๊วยสีเทา “หา..........” เธอตกใจตาเหลือก ไม่ใช่เพราะยืนอยู่ต่อหน้าอดีตนักโทษที่มีหนวดเคราดำแซมขาวเฟิ้มเหมือนโจรป่า แต่เพราะยังมีกางเกงในลูกไม้สีชมพูอีกตัวปะหน้าเขาอยู่ “อะ...อ๊า...ขอ...ขอโทษค่ะ”

เพราะโชคชะตาชีวิต มันขีดมาให้เธอต้องเดินทางผิด...วันนี้ฝนทิพย์จึงต้องยอมแลก 'ทุกอย่าง' เพื่อความฝันของเธอ แม่ทำกับเธอเหมือนเป็นแค่คนอาศัย ไม่ใช่ลูกแท้ๆในสายเลือด ขณะที่กับมินตรา ซึ่งเป็นแค่ลูกเลี้ยง แต่แม่กลับปฏิบัติด้วยเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆ ซึ่งเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ยัยนั่นได้ใจ และคอยกลั่นแกล้งเธอมาตั้งแต่เด็กๆ ก็เพราะแบบนี้นี่แหละ

เพราะเธอไม่ใช่หลานสาวแท้ๆของเขา เป็นแค่ลูกติดของพี่สะใภ้ตัวดีที่ทำกับเขาไว้อย่างเจ็บแสบ เธอ...เลยถูกเขาจับตัวมาเป็นตัวประกันเพื่อชำระแค้น...แต่สุดท้าย เขาก็สยบรักยัยจอมดื้ออย่างเธอเข้าจนได้ แป้งร่ำรู้สึกโกรธเกลียดชิงชังอาหนุ่มสุดหล่ออย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ โดยเฉพาะตอนที่เขาร้องโหยหวนครวญครางอย่างพึงพอใจในรสกำหนัด ยามที่ได้กระแทกกระทั้นใส่ญิงสาวไร้ยางอายพวกนั้น เธอจะรู้สึกเกลียดเป็นพิเศษ จนอยากจะออกไปกระชากหัวผู้หญิงพวกนั้นแล้วตบให้หนำใจ

เมื่อเธอได้เจอกับชายผู้เป็นรักแรกอีกครั้ง ในวันที่เธอมีผู้ชายอีกคนข้างกายอยู่แล้ว เธอจะทำอย่างไร เมื่อหัวใจของเธอไม่อาจตัดใครออกไปได้เลยสักคน เมื่อไฟรักไฟปรารถนา ที่เคยซุกซ่อนอยู่ในหัวใจของเธอเมื่อครั้งอดีต ได้ถูก ชายผู้เป็นรักแรก ยั่วยุให้ลุกโซนขึ้นมาอีกครั้ง ในวันที่เธอแต่งงานกับหลานชายของเขาไปแล้ว… เธอจะทำอย่างไร กับแรงแห่งปรารถนาที่เกิดขึ้น ในวันที่มันผิดที่ผิดเวลา จะหลีกหนีไปจากบ่วงรักในครั้งนี้ซะ… หรือจะกระโจนลงไปในห้วงสวาทแห่งปรารถนานั้นอย่างยินยอม