แดนใจศิลา

"แค่นี้นะ พี่สายแล้ว ต้องไปเข้าเวรสี่ทุ่ม" ฉันตัดบทแล้วรีบวางสายที่เพิ่งคุยกับญาติ ผู้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้อง ที่โทรมาหาเพราะต้องการยืมเงิน ฉันตอบปฏิเสธ เพราะของเก่ายังไม่คืน แล้วจะมายืมเพิ่มอีก เพราะต้องรีบไปให้ทันเวลาเข้าทำงาน 4 ทุ่ม ซึ่งเหลือเวลาอีกไม่ถึง 20 นาที ฉันต้องรีบเดินเร็วแทนการวิ่ง เพราะแถวนี้เป็นย่านใจกลางกรุง ที่มีทั้งห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่สามสี่ห้าง มีรถไฟฟ้า มีจุดแลนด์มาร์คสำคัญ ๆ ทำให้มีนักท่องเที่ยวมากมาย ทั้งคนไทยและต่างชาติเดินไปมาขวักไขว่ ฉันต้องใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างมาก เพราะเกรงว่าจะไปชนหรือไปเหยียบเท้าใครเข้า แต่แล้ว.. "พลัก! ตุ๊บ! เพล้ง!" ฉันโชคร้ายโดนชนอย่างแรง จนเซถลาล้มไปชนขอบเค้าเตอร์ร้านขายน้ำที่ตั้งล้ำออกมาจากบริเวณหน้าร้าน ทำให้ข้าวของบางอย่างที่วางบนเค้าเตอร์ตกกระจาย ฉันนั่งจุกและงง ปวดตุบบริเวณขมับ พร้อมกับรับรู้ถึงน้ำอุ่นๆ กลิ่นคาวคลุ้งค่อย ๆไหลเอื่อยลงมาที่หางตา..ฉันหัวแตก! เสียงเอะอะสับสน ใครบางคนเข้ามาช่วยพยุงฉัน เลือดอุ่นแดงข้นไหลย้อยลงมาถึงคางและหยดลงบนเสื้อ ผู้คนแถวนั้นสองสามคนเข้ามาช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้น ฉันค่อย ๆ เรียกสติกลับคืนมา มองหาต้นเหตุ สาวสวยสามคน กำลังยืนมองฉันด้วยสายตาหงุดหงิด พวกเธอกำลังไลฟ์สดออนไลน์ผ่านแอพพลิเคชั่นบางอย่าง พวกเธอไม่แม้แต่จะขอโทษฉัน กลับหันมาต่อว่าฉันเสียงดัง "เดินดี ๆ สิ ทะเล่อทะล่ามาชนเราเองเนี่ย" พร้อมทำท่าทางปัดแขนปัดขาจนน่าหมั่นใส้ "พวกคุณทั้งสามนั่นแหละ เดินเต็มทางเท้าจนเกะกะ แล้วมาชนน้องเค้าอย่างแรง" เสียงบางคนขัดขึ้น และหลายคนพยักหน้าเห็นด้วย "ซุ่มซ่ามเองมาโทษพวกเราได้ยังไง อยากจะได้ค่าชดเชยค่าทำแผลเหรอ พวกเรามีกล้องค่ะ อยากดูมั้ยว่าใครกันแน่ที่ผิด" หนึ่งในสามสาวไม่ยอมรับความผิด "ใครๆก็มีกล้องค่ะ ตรงนี้มีวงจรปิดด้วย เดี๋ยวได้รู้ สวยเสียเปล่า แต่นิสัยไม่ดี ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด" เสียงเจ้าของร้านขายน้ำดังสวนขึ้น ต่างจ้องหน้ากันเขม็ง ซักพัก มีรถพยาบาลเข้ามาจอดหน้าร้าน คงมีใครโทรเรียก ฉันถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาล แม่ค้าขายน้ำรีบวิ่งมาหาฉัน ก่อนประตูรถพยาบาลจะปิด "น้องคะ นี่เบอร์พี่ ถ้าน้องอยากได้คลิปวงจรปิด โทรหาพี่ พี่ชื่อแก้ม พี่จะก็อบปี้คลิปไว้ให้ "ขอบคุณค่ะพี่" ฉันยกมือไหว้ ฉันโทรหาน้องที่ทำงานบอกว่าฉันประสบอุบัติเหตุ พร้อมส่งรูปหัวแตกไปให้ดู ฉันถามพี่พยาบาลแล้ว พี่พยาบาลบอกว่า ให้ไปเย็บแผลฉีดยากันบาดทะยักก่อน ถ้าไหวค่อยไปทำงาน ฉันฮึดฮัดในใจเรื่องยัยสามสาว ที่ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด แถมยังทำลอยหน้าลอยตา ฉันเห็นสายตาที่มองเหยียดมาแล้วหันไปคุยกันเอง พร้อมทั้งหัวเราะคิกคัก ทำให้ฉันรู้สึกกรุ่นโกรธ ไม่รู้สำนึก ฉันเห็นตอนพวกเธอเดินไลฟ์สดสวนมาแล้ว พวกเธอเดินเรียงหน้ากระดานเต็มทางเดิน โดยไม่เกรงใจคนเดินเท้าคนอื่น ออกท่าออกทางสนุกสนาม ฉันพยายามหลบแล้ว แต่เธอคนที่เดินริมสุดเซมาชนฉัน ทำให้ฉันล้มไปโดนเค้าเตอร์ร้านขายน้ำอีกที ผิดเต็ม ๆ มาหาว่าฉันซุ่มซ่าม แถมมองเหยียดอีก 'ทดไว้ในใจเลย!' ฉันคิด ใช้เวลาทำแผลไม่นาน หมอเย็บแผลแตก 4 เข็มพร้อมแนะนำให้ฉันลางาน ฉันรับปากแต่คงไม่ได้ลา ฉันเป็นพนักงานแผนกต้อนรับของโรงแรมแห่งหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ใกล้ใจกลางเมือง ศูนย์กลางแหล่งท่องเที่ยวช็อบปิ้งแหล่งสำคัญ คอนต้อนรับลูกค้าที่จับจองห้องพักเอาไว้ พร้อมทั้งแนะนำบริการต่าง ๆ และคอยช่วยเหลือบริการลูกค้าตามที่ร้องขอ ช่วงนี้ฉันทำงานกะกลางคืน หลังจากเคลียงานเอกสารเสร็จ ก็ไม่ค่อยมีอะไรให้ทำ ฉันตั้งใจจะใช้เวลานั้นพักเสีย ฉันโทรหาพี่แก้มร้านขายน้ำว่า พรุ่งนี้ช่วงค่ำ ๆ จะไปขอคลิปวงจรปิด พี่แก้มรับปาก ก่อนฉันโดนชนล้ม ฉันเห็นว่ามีหลายคนบริเวณนั้นกำลังถ่ายรูปถ่ายคลิปกันหลายตน คงมีอะไรสนุก ๆ บ้างแหละ! ........ ผมมาเยี่ยมน้องสาวที่เข้าแอดมิดฉุกเฉิน เพราะใส้ติ่งอักเสบ หลังจากจัดการเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อย ผมแวะทักทายหมอเสก เพื่อนรุ่นน้องสมัยมัธยมปลาย ที่เรียนจบหมอแล้วมาประจำในโรงพยาบาลรัฐแห่งนี้ พร้อมฝากฝังน้องสาวให้มันช่วยดูแล พราะรู้ ๆ อยู่ว่ามันอยากเลื่อนขั้นมาเป็นน้องเขยผมเต็มแก่ ผมมัวแต่ดูข้อความในโทรศัพท์ ที่เจ้านายสั่งงานบางอย่างเข้ามา ทำให้ไม่ทันระวังไปชนโครมเข้ากับคนตัวเล็ก ที่เดินเลี้ยวหัวมุมมาอย่างจัง จนร่างบางล้มกระแทกนั่งกลางทางเดิน ผมตกใจรีบเข้าไปพยุง พร้อมทั้งกล่าวขอโทษ "ขอโทษครับ ผมไม่ทันระวัง" "คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ" เงียบ ไม่มีเสียงตอบ ผมก้มมองสบสายตาที่กำลังมองมา ดวงหน้าเรียวรูปไข่ซีดเซียว เหนือขมับมีผ้าก็อตปิดแผลชิ้นใหญ่แปะทับ น่าจะหัวแตกโดนเย็บ ตรงหางคิ้วและปลายคางมีคราบเลือดจาง ๆ ที่ล้างไม่สะอาด ปากอิ่มเต็มสีสดเม้นเป็นเส้นตรง และแววตาไหววูบบางเบา ร่างบางเบี่ยงตัวออกจากการพยุงของผม บ่นอะไรพึมพัมฟังไม่ชัดแล้วก็เดินเลี่ยงออกไป ทำให้ผมขัดใจ ผู้หญิงอะไร คนอุตส่าห์ขอโทษแล้ว ก็แค่พยักหน้ารับคำบ้างก็ได้ คนที่ขอโทษจะได้รู้สึกเบาใจ นี่บ่นพึมพำแล้วเดินหนีไปเสียเฉย ๆ ผมตัดสินใจเดินตาม คว้าเเขนข้างหนึ่งรั้งไว้ "โอ๊ย ! ปล่อยนะ เจ็บ!" เธออุทานออกมา ทำให้ผมตกใจรีบปล่อยมือ "เป็นอะไร" ผมรีบจับแขนข้างนั้นมาดู เลิกแขนเสื้อขึ้นพ้นข้อศอก ก็เจอรอบเขียวช้ำยาวพาดเป็นปื้น เธอพยายามรั้งแขนตัวเองออกจากมือผม "ทำไมไม่ให้หมอดูให้" ผมถาม "ฉันก็เพิ่งรู้ตัว ตอนคุณจับนี่แหละ" เธอตอบเสียงเบา พยายามเอี้ยวคอมองแขนตัวเอง ผมจับมือเธอจูงไปหน้าห้องฉุกเฉินที่เธอผมเพิ่งเดินออกมา "เสก ๆ ดูแขนให้น้องเขาหน่อย" ผมเรียกหมอเสก "อ้าว! เมื่อกี๊ทำไมไม่บอกหมอ ว่ามีแผลที่แขน" ไอ้หมอเสียงเขียวมา "อย่าดุไอ้หมอ น้องเขาบอกว่าไม่รู้ตัว ถ้าไม่โดนมันก็ไม่เจ็บ" "เมื่อกี๊ฉันไปชนแขนน้องเข้า เลยรู้ว่าน้องเขามีรอยช้ำอยู่ด้วย" ผมช่วยแก้ไขความเข้าใจให้ คนตัวเล็กยังเงียบเหมือนเดิม หมอประคบเย็นและทายา พร้อมทั้งสั่งยาเพิ่ม ผมไปรับยาให้และอาสาจะพาไปส่ง "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันนั่งแท็กซี่ได้" เธอปฏิเสธ "ให้พี่ศิลาไปส่งเถอะ แขนเจ็บหัวแตก หอบร่างมาคนเดียว แถมคู่กรณีไม่สนใจ พี่เขาเป็นตำรวจ ให้เขาแนะนำว่าจะทำอย่างไรได้บ้าง" หมอเสกแนะนำ ผมพยักหน้า เธอลังเลชั่งครู่แล้วพยักหน้ารับคำ ผมให้เธอไปนั่งรอหน้าตึก ผมจะไปเอารถที่ลานจอด "ทำไมไม่ลางาน"ผมถาม เมื่อเธอบอกจุดหมายที่จะให้ไปส่ง "ฉันไม่เป็นไรมาก อีกอย่าง น้องที่เป็นบัดดี้ฉันเป็นเด็กใหม่ ฉันเกรงว่าน้องเขาจะอยู่คนเดียวไม่ได้" ฉันอธิบาย "ดื้อ เดี้ยงขนาดนี้ยังจะฝืน" ผมอดไม่ได้ "เรื่องของฉันเถอะ ไม่ต้องมาสนใจ" เธอย้อนกลับทันควัน หน้าตึงเม้มปากแน่น "เป็นห่วงหรอก พี่ขอโทษละกัน" ผมรู้ตัวว่าพูดแรงไป กับคนที่เพิ่งรู้จัก คนตัวเล็กหันหน้ามา พยักหน้านิดนึง "แล้วยังไง เอาไงต่อ เล่าให้ฟังหน่อย" ผมถาม คนตัวเล็กถอนใจส่ายหน้า แต่ยังเงียบเหมือนเดิม ผมก็ไม่เซ้าซี้ถามต่อ เธอไม่พูดอะไรอีกจนถึงที่ทำงานของเธอ ผมเปิดโทรศัพท์ฟังก์ชันการโทร แล้วยื่นให้เธอ "เบอร์โทรของเรา พี่ขอ" เธอลังเลชั่วครู่ ก่อนกดเบอร์ของตัวเองลงไป แล้วกดโทรออก "พี่ชื่อศิลา" "ปลายฝนค่ะ" ........