ปมร้ายปมรัก

บทที่ 1 จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ ปัง!!! เตโช ร่างที่นอนทอดกายยาวเหยียดในอ่างอาบน้ำหรูหรา สะดุ้งสุดตัว ลืมตาตื่นด้วยความเจ็บปวดที่แล่นเข้าเกาะกุมหัวใจ กับภาพฝันที่ยังกระจ่างชัดในความทรงจำ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นและจบลงเดี๋ยวนั้น ทั้งตัวมีเพียงกางเกงสแลคแบรนด์เนมเนื้อดีที่สวมติดกาย เผยแผงอกกำยำไปด้วยมัดกล้ามและก้อนซิกแพคหกลูกเรียงกัน "แฮ่ก ๆ" เสียงหอบหายใจถี่ เหงื่อโทรมกาย ทั้งที่อุณหภูมิไม่ได้ร้อนเลยสักนิด เขาฝันถึงเหตุการณ์วันนั้นอีกแล้ว เหตุการณ์ที่เขาไม่มีวันลืมแม้สิ้นลมหายใจ "ขอโทษ...ฉันขอโทษ" เสียงรำพึงรำพันแผ่วเบาจากริมฝีปากหยักสวยสีเข้มจัดที่แห้งผาก ดวงตาคมกริบในกรอบตาเรียวลึก พริ้มหลับลงอย่างเหนื่อยล้า คิ้วเข้มหนาที่รับกับดวงตาคมขมวดชนกันยุ่งเหยิง ครืดๆ ๆ...ครืดๆ ๆ เสียงสั่นโทรศัพท์ดังไม่ห่าง มือเรียวสะอาดเอื้อมไปรับสายพร้อมกับกรอกเสียงลงไปเมื่อปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ "ว่าไง" "นายครับมันยืนยันจะเจอกับนายให้ได้" อาร์มี่ เจตอบกลับมาตามสาย ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยอย่างรู้สึกหงุดหงิดใจ "ฉันจะไป แต่บอกไว้ก่อนหากข้อเสนอไม่น่าสนใจ วันนี้เป็นวันตายของมัน" โทนเสียงเรียบนิ่งสผานกับความเย็นชาเหลือกำลัง ปากเอ่ยจะฆ่าคนราวกับชีวิตเป็นเพียงผักปลาเท่านั้น ชายหนุ่มในวัย 28 ปี ลุกขึ้นเปิดน้ำจากเรนชาวเวอร์ ราดรดกายเพียงลวก ๆ ก่อนจะสวมเสื้อผ้าแล้วตรงไปยังเป้าหมายที่อาร์มี่ เจ ลูกน้องมือขวาส่งพิกัดมาให้ อีกด้านหนึ่ง "อย่าทำอะไรผมเลย ได้โปรด ผมขอร้อง ผมยังไม่อยากตายตอนนี้" ชายวัยกลางคนยกมือไหว้คนทวงหนี้ปลก ๆ อย่างรักตัวกลัวตาย "มึงไม่ต้องมาขอร้องกู รอให้นายกูมาก่อน มึงไม่รอดแน่" อาร์มี่ เจ สะบัดขาออกจากการกอดรัดของลูกหนี้ที่ตัวสั่นงันงกด้วยความกลัวตาย หน้าหมู่บ้าน "เม เม รีบไปดูพ่อเธอเร็ว ๆ เข้า จะโดนยิงตายซะก็ไม่รู้" "อะไรกันอีกพี่แจน" เมรยา(เมระยา แปลว่า สายน้ำบนสรวงสวรรค์) หญิงสาวร่างบางตัวเล็กวัย 22 ปี จ้ำเท้าพรวด ๆ ไปตามคำบอกอันร้อนรนของพี่แจนสาวใหญ่หน้าปากซอย ที่ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไร พี่แจนคือหอกระจายข่าวแบบเรียลไทม์อย่างรู้ลึกรู้จริง ในใจหญิงสาวนึกว่าก็คงเหมือน ๆ กับทุกครั้ง...ทวงหนี้ "จะอะไรล่ะ พี่เห็นพวกมันมีปืนด้วย ไม่เหมือนทุกครั้งนะเม" จากคำบอกเล่านั้นทำให้เมรยารีบวิ่งแจ้นไปอย่างรวดเร็ว หน้าบ้านหลังขนาดกลางสีขาวสะอาดตา ที่ซุกหัวนอนของครอบครัวเมรยาตั้งแต่จำความได้ "เม มาแล้ว อีเม นังเม มานี่เร็ว ๆ" เสียงร้อนรนของกันตาแม่เลี้ยงที่ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าใดนักเอ่ยเรียกอย่างยินดีเมื่อเห็นเมรยาวิ่งตัวปลิวผ่านประตูรั้วเข้ามา "พ่อ" ปลายกระบอกวัตถุสีดำเงาปลาบกดจ่ออยู่ที่หน้าผากเมธี ชายวัยกลางคนผู้ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของเมรยา "เม...ช่วยฉันหน่อย " หน้าตาเปื้อนฝุ่นดินเพราะถูกซ้อมจนล้มลุก พาให้ดูน่าเวทนายิ่งนัก ส่งสายตาอ้อนวอนมายังหญิงสาว ท่ามกลางคนตัวสูงโดดเด่นคนหนึ่งที่ยืนเป็นประธานอยู่กลางวงล้อมไข่แดงของพวกคนชุดหนังแจคเกตสีดำน่ากลัว หญิงสาวใจหายวูบโหวงเหวง บรรยากาศรอบข้างดูอึดอัดจนหายใจไม่ออก "เมเพิ่งจ่ายไปเมื่อสองวันก่อนเองนะพ่อ จะเอาอีกตอนนี้ยังไม่มีหรอก เงินยังไม่ออก" เมรยาเอ่ยเสียงแห้งไร้น้ำหนัก "มึงก็ช่วย ๆ กูพูดกับเขาหน่อยสิวะ อีเวรนี่" เมธีตวาดเสียงดังใส่หญิงสาว "เมไม่มีแล้วพ่อ ที่เหลือก็มีแค่ชีวิตเมแล้วที่จะให้ได้" คนตัวเล็กในชุดพนักงานที่ไหนสักแห่งที่เตโชไม่คิดสนใจ ตวาดแหว กลับให้กับนายเมธีพร้อมกับน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความกดดัน "ไม่มี...ไม่มี...ไม่ได้ คุณเอามันไปเลย เอาตัวมันไปเลย แต่อย่าฆ่าผม ได้โปรด" เมธีลนลานเกาะแข้งเกาะขาชายหนุ่มที่ยืนมองอย่างรำคาญก่อนจะถูกเขาเตะออกมาอีกรอบ "อีเม อีลูกเนรคุณ" ร่างชายวัยกลางคนเอียงล้มไม่เป็นท่าจากลูกเตะนั้น "พ่อ..." สุดที่คนอย่างเตโชจะต้องมายืนดูอะไรที่ไร้สาระแบบนี้ เด็กสาวผิวขาวตัวเล็กนี่ก็ดูเข้าท่าดีเหมือนกัน ถือซะว่าแก้เครียด "จะเล่นตลกกันอีกนานมั้ย กูไม่มีเวลามายืนดูทั้งคืนนะ เอาไงไม่ไป ก็ตายซะ" เสียงเหี้ยมเกรียมเอ่ยพร้อมกับเสียงขึ้นนกดังกริ๊ก มัจจุราชไร้ความปราณีจ่อลงหน้าผากเมธีอีกครั้ง สายตาชายวัยกลางคนเหลือกถลนลนลาน ในขณะที่เมรยาเข่าอ่อน "เท่าไหร่" หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่น มั่นใจว่าถามออกไปดังพอสมควร "อะไร..." อาร์มี่ เจตะคอกกลับเสียงดังน่ากลัว "ฉันถามว่าเท่าไหร่" เมรยาเองก็ไม่ยอมแพ้ สู้ตากลับ ไม่หลบเช่นกัน ปลายจมูกเล็กแดงเรื่อ สองมือเล็กปาดน้ำตาออกจากแก้มแดงปลั่งอย่างเข้มแข็ง ดวงตาแข็งกร้าว 'น่าสนใจ' แวบหนึ่งของความคิดที่เตโชมองเห็น "ถามแล้วมีปัญญาจ่ายหรือไง" อาร์มี่ เจ เดินสวนเข้าใส่ ร่างบางเล็กจ้อยยืดอกตัวตรงรับกับคนตัวสูงอย่างไม่หวั่นเกรง "ก็บอกมาสิ" ริมฝีปากกระจับแดงเรื่อเป็นสีเชอร์รี่เถียง ฉับ ๆ เสียงแข็ง รอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ "ห้าล้าน จ่ายมาสิ ดอกเบี้ยอีกล้าน มีปัญญาไหม" มือขวาหนุ่มยิ้มเย้ยใส่ตาหญิงสาวที่ตะลึงงัน อย่าว่าแต่ห้าล้านเลย ห้าร้อยยังมีไม่ถึง ในระหว่างความเงียบที่เข็มตกยังได้ยิน คนตัวโตรัศมีอันน่ากลัวก็ขยับกายอีกครั้ง พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างหมดความอดทน "ไม่มีก็ตายซะ" ราวกับกลไกอัตโนมัติ ร่างบางรูดกายคุกเข่าลงกับพื้น "อย่านะ ฉัน...ขอผลัดไปก่อนได้ไหม รับรองว่าไม่หนีแน่" สายตาคมกริบเหลือบมองคนตัวเล็กเพียงชั่วแวบ เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะดิ้นรนพาตัวเองไปสู่จุดไหน "ฆ่ามัน" "อย่านะ...เม ช่วยพ่อด้วย แกไปกับเขาสักคืนทำให้เขาพอใจ เดี๋ยวเขาก็ปล่อยแกกลับมา ข่าวลือว่าหมอนี่นกเขาไม่ขัน มันทำอะไรแกไม่ได้หรอก" ประโยคหลังเมธีกระซิบกับเมรยาเสียงเบา ดวงตาฉ่ำน้ำมองไปยังเมธีอย่างสิ้นหวัง ปีนี้ปีสุดท้ายแล้ว ที่เธอสู้อดทนตั้งใจเรียนให้จบเพื่อจะมีงานทำแล้วจะได้หลุดพ้นจากสภาพแวดล้อมแบบนี้เสียที หากแต่วันนี้ พ่อคนที่เธอสำนึกบุญคุณกำลังยกเธอให้กับเจ้าหนี้ ใบหน้าที่แหงนเงยเพราะปลายปืนที่กดจี้ ทำให้เมรยาต้องยอมคุกเข่าต่อหน้าผู้เป็นนายใหญ่ "ได้โปรด ไว้ชีวิตพ่อด้วย ฉัน...ยินดีจะไปกับพวกคุณ" "เอาตัวไป" สิ้นคำสั่ง ร่างสูงก็หันหลังเดินไปยังรถตู้สีดำที่จอดอยู่ มือแข็งแกร่งราวกับปลอกเหล็กของอาร์มี่ เจ ก็คว้าที่ต้นแขนของหญิงสาวแล้วลากตามไปติด ๆ เมรยาหันมามองคนข้างหลัง ก็พบกับสายตาและสีหน้าโล่งใจ คนที่พึงพอใจสุด ๆ ดูเหมือนจะเป็นกันตา แม่เลี้ยงของเธอ