แผลใจร้ายลึกที่หญิงสาวต้องเจอ เขากลับลึกร้ายยิ่งกว่า ...หากผู้อ่านเป็นพระนางเรื่องนี้จะทำอย่างไร นิยายแต่งจบแล้ว รออัพอย่างเดียว Highlights "อู้ว..." เสียงร้องที่อยู่ในลำคอเพราะมือหนาที่อุดปากเธอเอาไว้ ร่างบางถูกตรึงแนบไปกับผนังเย็นเฉียบ ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง และเห็นว่าเป็นเขา เจ้าหนี้ เจ้าชีวิต เจ้าปัญหา... "แพศยา" เตโชผรุสวาทใส่คนตัวเล็กที่หยุดดิ้นรน "ด่าทำไมไม่ทราบ" เธอถามเขากลับด้วยเสียงกระซิบห้วนพอได้ยินเมื่อเขาเอามือออก "หรือไม่จริง อยู่กับฉันซังกะตายยังกับผีตายซาก แต่พอเป็นมัน ต้องยิ้มระรื่นขนาดนี้ มันทำท่าไหนกัน" หญิงสาวเข้าใจคำว่าท่าไหนดี มันไม่ได้หมายถึงดียังไง แต่หมายถึง ท่าไหน จริง ๆ "อย่ามากล่าวหากันนะ ก็คุณเองที่ยัดเยียดฉันให้เขาเองกับมือ" เสียงใสสั่นเครืออย่างน้อยใจ "ใช่ฉันไม่เถียง แต่ถ้าติดใจมันมากก็ช่วยไปทำกันที่อื่น อย่ามาทำต่อหน้าฉัน" เมรยายิ้มปนขมขื่น พูดปนหัวเราะ "หมาหวงก้างจริง ๆ ด้วย" "เมรยา!!" เร็วกว่าอารมณ์และความคิด ปากร้ายฉกวูบหาเรียวปากอิ่มที่เถียงเขาด่าเขาฉอด ๆ บดเคล้าขบเม้นจนหญิงสาวเจ็บระบม เตโชถอนจูบ "แพศยาจริง ๆ ด้วย" เขาล้อคำที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้ "ที่แท้ ผู้หญิงทั้งโลกก็เป็นแบบนี้ ใกล้อะไรก็เกาะยึดสิ่งนั้น เพื่อเงินก็ยอมแลกทุกอย่างได้จริง ๆ" เพี้ยะ!!!

ชีวิตที่โดดเดี่ยวและเต็มไปด้วยปัญหาของเธอ กลับได้เจอจันทร์สกาวพราวฟ้า ที่ทำให้รู้ว่าโลกนี้ไม่ได้มืดมิดไปทั้งหมด แต่ทว่า...จันทร์มีแค่ตอนกลางคืน ทุกคนคิดว่าปมเรื่องนี้เคยเกิดขึ้นจริงหรือไม่ เฉลยตอนจบ ชลบุรี ตำบลหนึ่งที่อยู่ห่างไกลจากความเจริญ ซ้ายติดฉะเชิงเทรา ขวาติดระยอง เด็กสาวนามนิลดาในอายุเพียง 14 ปี อาศัยอยู่กับพ่อและแม่ บ้านของเธอตั้งอยู่บนเนื้อที่ 25 ไร่เศษ หลังบ้านของติดภูเขาใหญ่ ถนนหนทางก็สูงชัน มิหนำซ้ำในเวลาหน้าฝน ก็เป็นหลุมเป็นบ่อ และลื่นมาก หากแต่ทุกคนในบ้านก็จำเป็นต้องใช้ถนนสายนี้เพื่อเดินทางสัญจรมันจนชิน ชินถึงขนาดที่ นิลดาจำก้อนหินทุกก้อนได้ว่ามันอยู่ตรงไหนอย่างไร แม้ในเวลากลางคืนที่มืดมิดสองข้างทางปกคลุมไปด้วยต้นยูคาสูงลิบ เธอยังสามารถขี่มอเตอร์ไซด์ฮ่างคันเก่าได้โดยไม่ล้ม ทว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ทำให้สาวน้อยเป็นทุกข์เลยสักนิด เพี้ยะ!!! "ขวางเหรอ...มึงขวางเหรอ" เสียงตะโกนถามด้วยอารมณ์ความโกรธและโมโหผสมกัน ใบหน้าเล็ก ๆ ของนิล นิลดาสะบัดหันไปตามแรงมือของผู้เป็นพ่อแท้ ๆ ที่ฟาดฉาดลงมายังแก้มใสถนัดถนี่ เมื่อเด็กสาวเข้าไปกั้นกลางระหว่างการทะเลาะตบตีของพ่อและแม่ มันเป็นไปโดยอัตโนมัติ มือเล็ก ๆ ฟาดกลับทันทีโดยไม่ทันคิดให้ถี่ถ้วนรอบคอบเสียก่อน เพี้ยะ!!! โดนตรงไหนเธอไม่รู้หากแต่มันสร้างแรงโกรธและโมโหให้กับผู้เป็นพ่อทวีคูณ "ออกไป ๆ" เสียงแม่ที่กระหืดกระหอบเพราะการต่อสู้สั่งและผลักเด็กสาวให้พ้นจากรัศมีมือตีนของผู้เป็นสามี ความตกใจและกลัวจะถูกทำร้ายของเด็กหญิงตัวเล็กทำให้เธอออกวิ่ง ตุบ...ตุบ...ตุบ เสียงฝีเท้าวิ่งไปตามทางดินอ่อนนุ่มท่ามกลางความมืดมิดด้วยเท้าเปล่า โดยไม่สนว่าจะเหยียบเข้ากับอะไร เวลานี้ขอแค่หนีให้พ้นเงื้อมมือของพ่อก็พอแล้ว ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปซุกอยู่ในกอกล้วยที่ขึ้นเป็นดงใหญ่ที่ห่างจากตัวบ้านออกมาราวร้อยเมตร สองมือปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มด้วยความทุกข์เศร้าเจ็บปวดและเสียใจล้ำลึก ที่ครอบครัวไม่เคยอบอุ่นดั่งใครเขา เด็กสาวแหงนมองจันทร์เสี้ยวขึ้นห้าค่ำบนท้องฟ้าที่โปร่งใสไร้เมฆหมอกบังตา ความงามที่เยือกเย็นนั้นกลับทำให้หัวใจดวงน้อยร้าวรานด้วยความเจ็บปวดจนใจแทบแหลกสลายกลายเป็นธุลี เสียงทะเลาะที่บ้านเงียบไปแล้ว ราวครึ่งชั่วโมงถัดมา "หนู...ลูก...อยู่ไหน ออกมาเถอะลูก" เสียงเจือสะอื้นของแม่ที่เอ่ยเรียก มันยิ่งทำให้ใจบอบบางนั้นเจบปวดเหลือคณานับ ด้วยความสงสารแม่จับใจ "ออกมาลูกมันมืด เดี๋ยวงูเงี้ยวมันจะมากัดเอา" นั่นเอง เด็กสาวจึงค่อย ๆ ย่องออกมาจากกอกล้วยที่หนาทึบ มืออันสั่นเทาของแม่โอบลูบศีรษะเล็กด้วยความรัก ...ใช่นิลดารับรู้ได้ว่านั่นคือความรัก...รักท่ามกลางความเจ็บปวดที่เด็กสาวต้องเผชิญตั้งแต่จำความได้ จนตอนนี้เธออายุสิบสี่ปีแล้ว หากแต่สิ่งที่เธอต้องการคือความอบอุ่นในครอบครัว ที่ไม่ใช่มีพ่อเป็นคนขี้เมา และหาเรื่องทะเลาะตบตีกับแม่เช่นนี้ ความมึนตึงในบ้านเกิดขึ้นหลังเหตุการณ์ เป็นแบบนี้ทุกครั้ง หากแต่นิลดาก็ไม่เคยชินกับมันเลยสักครั้ง พ่อเมา...เอาเงินที่แม่และนิลดาเก็บผักขายได้ ละลายทิ้งไปกับการพนันและเลี้ยงเหล้ายาพวกพ้อง ก่อนจะจบลงที่การทะเลาะตบตี ในขณะที่นิลดาเองต้องกระเบียดกระเสียนใช้เงินอย่างประหยัดในทุก ๆ วัน บ้านของนิลดายังไม่มีไฟฟ้าเข้าถึง ซ้ำฐานะทางบ้านยังยากจน ไม่มีทีวีไม่มีแสงสว่างในยามกลางคืน นอกจากแสงเทียนและตะเกียงไส้น้ำมันก๊าดเป็นเชื้อเพลิง อาหารหลักในบ้านคือข้าวสวยร้อน ๆ กับน้ำพริกผักต้ม หากวันไหนมีปลาทูก็จะได้รสชาติที่อร่อยขึ้น แต่หากไม่มีก็ต้องกินทั้งอย่างนั้น หากแต่เด็กสาวไม่เคยเก็บมาใส่ใจ เพราะกับข้าวที่กินกันพร้อมหน้ามันอร่อยที่สุดแล้ว บางช่วง...ก็มีโมเม้นท์ครอบครัวรักใคร่เหมือนกัน แต่ว่า...มันน้อยมาก ๆ เดือนกุมภาพันธ์มาเยือน ถึงเวลาที่ต้องขุดมันสัมปะหลังประจำปี ชาวบ้านที่ทำงานรับจ้างต่างเข้ามารับจ้างขุดมันในไร่ ยามเช้าที่ลมหนาวพัดกรรโชกเช่นนี้ สผานไปกับเสียงหัวเราะครื้นเครงหยอกล้อกันของคนงานที่คุ้นเคยกันดี บ้างเอ่ยแซวกันถึงเรื่องใต้สะดือที่หยาบโลน แต่ทว่ามันคือสีสันของลุง ๆ ป้า ๆ วัยสี่สิบบวกเหล่านั้น นิลดาหิ้วกระติกที่ใส่น้ำแข็งอยู่เต็มมาส่งให้คนงานที่ไร่ ก่อนจะเดินทางไปโรงเรียนด้วยรถมอเตอร์ไซด์ฮ่างคันเก่าประจำบ้าน ถึงแม้ครอบครัวจะไม่สมบูรณ์แบบเหมือนเพื่อน ๆ แต่ความสดใสร่าเริงตามวัยของเธอก็ไม่ได้จางหาย นิลดาเรียนเก่ง มีความรับผิดชอบและเป็นที่รักยิ่งของคุณครู วันนี้ก็เช่นกัน เด็กสาวไปเรียนด้วยความเบิกบานใจเพราะเพิ่งผ่านช่วงสอบปลายภาคมาอย่างหนักหน่วง วันนี้เลยเป็นวันที่สบาย ๆ ของนักเรียนทุกคน ความสุขของเธอคือการได้ขลุกอยู่กับเพื่อน ๆ กลุ่มแก๊งเดียวกัน และหมกตัวอยู่ในห้องแนะแนวของครูประจำชั้น "นิล...มาช่วยครูตรวจข้อสอบหน่อย" เสียงครูประจำชั้นเรียก นิลดารีบลุกขึ้นมาจากการนอนกลิ้งเกลือกที่พื้นด้วยความกระตือรือร้น "ค่ะคุณครู" และใบแรกที่เธอตรวจคือ...ของตัวเอง และตามด้วยเพื่อน ๆ อีกสามสี่คนที่สุมหัวจนชนกันเป็นหัวเดียวใหญ่ ๆ ด้วยความลุ้นระทึก และนี่...คือความสนุกตามวัยของนิลดาอีกแบบหนึ่ง ตกเย็น นิลดากลับบ้านด้วยวามสุขที่หอบหิ้วกลับมาด้วย พอจอดรถได้เธอก็เดินเข้าไปในไร่มันที่กำลังมีคนงานขุดกันอย่างขะมักเขม้น แสงแดดอ่อนในเวลาบ่ายจัดของปลายฤดูหนาวทำให้บรรยากาศมันดูเงียบเหงากว่าเวลาอื่น แต่เย็นวันนี้มันเหงาเกินไปหรือเปล่า เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของคนงานเมื่อเช้านี้มันหายไปไหน นิลดาเดินตรงมานั่งยังใต้ร่มขนุนกลางไร่ที่ทุกคนใช้เป็นที่พักแดด หลายคนกำลังดื่มน้ำกัันอยู่ด้วยความกระหายของอากาศที่แห้ง ไม่มีใครพูดอะไร นอกจากความเงียบจนเวลาผ่านไป "นิล แม่กับพ่อเอ็งทะเลาะกันอีกแล้ว" อาแต๋นเอ่ยพูดเป็นคนแรก ก่อนที่หลาย ๆ คนจะร่วมสมทบด้วย "พ่อเอ็งเอาต้นมันตีแม่เอ็ง อยู่ที่ใต้ต้นมะม่วงนั่น ตบแม่เอ็งจนหน้าบวม ตอนแรกอาก็ไม่กล้าไปห้าม" นิลดาฟังพร้อมกับคิดภาพตามด้วยความเศร้าและเสียใจ ฉาบฉายความสุขแต่แรกหม่นหมองลงทันตา

เกียรติและศักดิ์ศรีสองคำนี้มันอยู่คู่กันเสมอ เพราะมีศักดิ์ศรีจึงมีเกียติ ท่ามกลางปัญหาที่คุกคามและบีบคั้น เธอยังรักษาสองสิ่งนี้ไว้ได้หรือไม่ ชะตาชีวิตจะนำพาให้เธอพบกับสิ่งใด ชายหนุ่มที่คอยจ้องเะฮเป็นดั่งอาหารว่างจะยอมปล่อยมือหรือกักขังเธอไว้ในห้วงแห่งรักไม่ลืมเลือน

"ใส่ชุดนี้ตกลงไปตายเขาจะหาว่าเล่นท่ายากแล้วพลาดนะครับพี่สาว" ชายหนุ่มบอกหลังจากช่วยคนข้างห้องให้พ้นจากระเบียงชั้น79ได้แล้ว "ผู้ชายเลว" นั่นคือคำขอบคุณที่เธอมอบให้เขา มันช่างน่ายินดียิ่งนัก ชุดนอนแบบนี้อย่าได้นอนมันเลย

"เป็นไงล่ะ...เกือบจะได้ผัวสมใจแล้วนี่ นี่ถ้าเห็นว่าเต็มใจนะจะไม่ออกมาขัดเลยสาบานได้" "ที่เห็นขัดขืนฉันก็แค่สร้างบรรยากาศ คราวหลังอย่าได้เข้ามาสอด...ไสหัวไปซะ" "ร่านขนาดนี้ เป็นใครก็ได้ไหม ไม่ต้องคิดมากหรอก" "สูงส่งนักนะ อยากรู้นักว่าจะวางท่าเป็นนางหงส์ไปได้ถึงตอนไหน หากว่าโดนไอ้ลูกคนใช้มันเอาทำเมีย" "ถึงใจไหมล่ะ ฉันเป็นลูกคนใช้ แล้วยังไง ทำเธออ่อนระทวยได้เหมือนกันหนิ " นี่แค่บทสนทนาปกติ

บทนำ...“ร้อย…คุณ…เป็นอะไร” “มีดบาดค่ะ เจ็บมากเลย” ใบหน้าสวยยู่ยี่ด้วยความเจ็บ บาดแผลค่อนข้างลึกและยาวพอสมควร เขาพาร่างบางมานั่งที่ก้อนหิน ก่อนจะวิ่งไปรูดเอาใบกอบแกบ(บางพื้นที่เรียกสาบเสือ) มาขยี้ผสมกับน้ำแล้วอุดปากแผลไว้ให้เพื่อห้ามเลือด “กฎคะ นี่ใบอะไร ทำไมมันแสบ คุณทำแผลเป็นหรือเปล่าเนี่ย” หญิงสาวบ่นพำเมื่อเห็นเขารูดเอาใบไม้มาแปะแผลให้แถมยังแสบเข้าไส้ “หุบปากเถอะน่า ห้ามเลือดก่อนมันไหลออกมาเยอะมากเห็นไหมน่ะ ซื่อบื้อจริง แบบนี้เหรอ ทำเก่งจะเดินไปคนเดียวน่ะ” เสียงเขาบ่นให้ยืดยาว ก่อนจะรื้อค้นเอาพลาสเตอร์ยาออกมาแล้วทำการแปะแผลให้เมื่อเลือดหยุดลง “เจ็บจัง” “ก็สมควร ให้หาฟืน ดันเอามีดฟันมือเล่นซะงั้น ขี้เกียจก็บอกกันดีๆก็ได้” เขาแกล้งแหย่ยั่วโมโห “บ้า” ว่าเขาหน้าคว่ำเง้างอด “เลือดหยุดดีจัง ใบเขียวๆนี่เขาเรียกว่าอะไรนะ” มือบางจับใบกอบแกบที่ยังเหลือทั้งกิ่งพลิกไปพลิกมาดูด้วยความสงสัย “สาบเสือ” “หา…” หญิงสาวร้องลั่นหน้าซีด ขยับตัวเข้าใกล้เขาอีกโดยอัตโนมัติ “แค่ชื่อน่า ชื่อใบไม้” CUT… “โอ๊ะ…” เสียงเขาร้องเบาๆพลางนิ่วหน้า เลือดสีแดงเข้มไหลปริ่มลงมาซอกนิ้ว “อุ้ย ประป๋องบาดมือเหรอคะ” หญิงสาวตกใจกุลีกุจอไปหยิบเอาใบกอบแกบมาขยี้น้ำกำลังจะโปะตรงแผลให้เขา “หยุดเลยคุณ อยู่เฉยๆ” “ไม่สิคะ ร้อยจะช่วยคุณไง เดี๋ยวจะเอาพลาสเตอร์ยาแปะให้ด้วย แหม…ไม่นึกว่าคนฉลาดแบบคุณจะเสียเลือดเป็นกับเขาด้วย” “ฮึ่” เสียงเขาเยาะในลำคอเบาๆ ก่อนจะลากเอากระเป๋ามาเปิดออกแล้วอุปกรณ์ทำแผลขนาดพกพาก็ถูกนำมาวางเรียงกันอยู่ตรงหน้า “กฎคะ…นี่อะไร” หญิงสาวเสียงเข้มขึ้นมาทันที ใบหน้าแดงซ่าน “เก๊าะ…อุปกรณ์ทำแผล มีแอลกอฮอล์ ผ้าก็อต ยาใส่แผลสดและก็นี่ผ้าก็อตแบบกันน้ำร้อยเปอร์เซ็น” เขาบอกมาพลางยิ้มยั่วในตา “กรกฎ…อย่าได้อยู่ร่วมโลกกันอีกเลยชาตินี้ ต่อให้ฉันหลงป่าตายอยู่ที่นี่ก็ช่างเหอะ” ร่างบางลุกขึ้นยืนอย่างเหลืออดพลางชักปืนที่ซองข้างเอวออกมาขึ้นนก เล็งแน่วแน่ไปยังร่างสูงที่ยังนั่งอยู่ด้วยความคาดไม่ถึง

หญิงสาวถูกนักบุญผู้ชุบเลี้ยงขายให้นักการเมืองเฒ่าตัญหากลับ​ ทางเดียวที่จะรอดคือไปหาฝ่ายตรงข้าม​ ที่มีฐานอำนาจเหนือกว่า แต่หารู้ไม่​ เขามีเบื้องหลังที่เธอไม่รู้อีกมากมาย ไม่ใช่แค่หาได้ตามอินเตอร์เน็ต เพราะเขาคือไฟบรรลัยกันต์ชัดๆ

“ร้อน…ร้อนมาก ทำยังไงดี”  ไม่ทันมีใครได้คิด ร่างที่นั่งวีลแชร์จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าหาพนักงานชายคนนั้นแล้วจ้องลึกลงไปในดวงตา “ร้อนจัง ช่วยด้วย นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไม….”  มือเล็กพยายามดึงทึ้งเสื้อผ้าตัวเองออก จางเฉิงซานรีบถอดเสื้อสูทคลุมไหล่บางให้แล้วกอดกระชับไว้มั่น เพื่อไม่ให้เธอขยับเขยื้อนตัวเองได้ง่ายนัก “เฉิงอา รถมาหรือยัง หลิวเหม่ยเซี่ยเธอโดนของแล้ว” “อื้ออออ…..มันร้อน ปล่อยนะจะมาจับไว้ทำไม ช่วยด้วย ช่วยฉันที” เธอรู้สึกร้อนจริงๆ โดยเฉพาะในจุดกลางกายนั้น มันร้อนระอุไปหมด ดูเหมือนจะมีน้ำแฉะ ๆ เธอรู้สึกได้ จนต้องหนีบขาตัวเองเอาไว้แน่น จากชั้นสามสิบห้าลงมาถึงชั้นล่าง มันช่างยาวนานเป็นทศวรรษ หลิวเหม่ยเซี่ยเธอสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว นอกจากจะดึงทึ้งเสื้อผ้าตัวเองยังเริ่มลามมาหาเขาด้วย มือเล็กปัดป่ายสะเปะสะปะไปทั่ว “ร้อน…ใครก็ได้ช่วยฉันที ทรมาน…ถอดให้หน่อย ไม่ไหวแล้ว” เสียงบางครางกระเส่าบ่งบอกอารมณ์ทางเพศที่ต้องการปลดปล่อยเต็มที่ จางเฉิงซานขนลุกซู่ไปทั้งตัว สองมือแกร่งของเขาจับข้อมือเล็กมารวบไว้ด้วยกันเพราะเธอไม่อยู่สุขเอาเสียเลย พอมือถูกจับรวบเอาไว้ ร่างบางก็เลื้อยขึ้นมาบนตักเขา ใบหน้าหวานที่ถูกตบแต่งไว้อย่างสวยงามก็มุดไซ้ที่อกและซอกคอเขาให้วุ่นวายไปหมด ลมหายใจร้อนจัดที่รดรินลงบนผิวเนื้อ ทำให้เขาหายใจติดขัด แล้วยังอกนุ่ม ๆ ที่บดเบียดเข้าหานั่นอีก “ฮือ..ช่วยฉันที ช่วยที” ดวงตาฉ่ำปรือด้วยไฟปรารถนาอันร้อนแรงไม่เหลือสติจะครองตนได้อีก กระโปรงคอกเทลเดรสตัวงามถลกขึ้นจนถึงขาอ่อนจากการกลิ้งเกลือก จางเฉิงซานกลืนน้ำลายอันเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก เมื่อมือเล็กกำลังถูนิ้วที่กลางกายอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ได้นะ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด เล็บนั่นมันยาวเกินไป

เรื่องราวของหนูน้อยวัย 7 ขวบ ที่แสนเย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ และร้ายกาจ เจอชะตาพลิกผันได้มาอยู่ในร่างของเด็กหญิงอีกคน ที่มีชีวิตแสนอนาจ ยากจนสาหัส แถมยังร่างกายไม่แข็งแรงอีกต่างหาก และเธอก็ไม่สามารถกลับไปร่างเดิมได้อีก เพราะร่างนั่นยับเยินจนไม่สามารถใช้งานได้อีก จึงจำต้องอยู่ในร่างนี้ สาวน้อยผู้แสนร้ายกาจ จะใช้ชีวิตอย่างไร

“จิน เบาเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว”  “ไม่ไหวก็ต้องทน อีกนิดเดียว ฉันจะเสร็จแล้ว ” จินไม่ยอมลดราวาศอก จัดการอัดแท่งรักเข้าช่องทางรัวเร็ว พลางก้มลงไปบดจูบเม็ดทับทิมเล็กๆน่ารักนั้น อาโลกัดฟันรอคอยกับคำว่าจะเสร็จของจิน จนผ่านไปร่วมยี่สิบนาที ยังไม่มีทีท่า มีแต่เปลี่ยนท่าไปเรื่อย และรอบนี้ จินจับอาโลนอนคว่ำหน้า แล้วดันเข้าทั้งสองให้งอเข้าเป็นก้มโค้ง เปิดหลังให้อย่างดี จินจับเอวอาโลก่อนจะส่งตัวตนมหึมาของเขาเข้าไปจนสุดลำ “อ๊าาาาา จะ…จินน” อาโลร้องเสียงหลง เพราะมันทั้งเข้าลึกและอัดแน่น จินไม่สนใจฟังอะไร จับเอวอาโลไว้มั่นก่อนจะโยกเอวเข้าใส่ พร้อมกับกดเอวอาโลให้รับเอาตัวตนของเขาอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง อาโลจำต้องแข็งใจอดทนรับเอาทั้งที่สองขาแทบจะทนไม่ไหว หวังว่าให้มันจบลงโดยเร็ว จินโยกเอวเข้าออกอีกไม่นาน เสียงครามกระหึ่มในลำคออย่างพอใจและเสียดเสียวยากจะทานทน เขาหลับตาพร้อมกับเร่งจังหวะใจจดจ่ออยู่กับความรู้สึกที่กำลังจะถึงจุดแตกดับในไม่ช้า  “สุดยอดเลยอาโล จำเอาไว้ อย่าทำแบบนี้กับฉันอีก อึก…อ่าาาาา” ช่วงสุดท้ายจินสาวสุดลำก่อนจะฝากฝังน้ำรักขาวข้นไว้ภายใน อาโลตัวเกร็งอย่างยินดี เมื่อรู้ว่าความหื่นโหดร้ายของจินได้สิ้นสุดลง เขาค่อยๆไหลตัวเองลงไปนอนคว่ำหน้านิ่ง หายใจระรัว เมื่อจินถอนตัวตนของเขาออก จินเอามือขึ้นลูบสะโพกงอนของอาโลแผ่วเบา  “อย่ามายุ่งกับฉัน” เสียงขู่คำรามดังลอดหมอนออกมา  เพี้ยะ จินตีก้นนั้นแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว  “ให้พักสิบนาที ขอตัวเข้าห้องน้ำก่อน”

“หยุดดิ้นได้หรือยัง ถ้ายังไม่หยุด ผมจะจับคุณแก้ผ้าตรงนี้ ลองดูก็ได้นะ” เสียงหอบพร่าของเขาดังฟังชัดเจน  “ก็ปล่อยฉันเสียที ไอ้โจรบ้าห้าร้อย แค้กๆๆ” “ปากดีนักนะ ระวังจะได้ผัวเป็นโจรเข้าสักวัน เผื่อมันจะตรงจุดแล้วหยุดต่อมร่านของคุณลงได้” “เพียะ!!!” พูดจบหน้าหนวดก็หันไปตามแรงตบจากเชลยที่ถูกจับมา เขาค่อยๆหันหน้ากลับมา จังหวะดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟจากภายนอกวาวโรจน์ ดุดัน ละลิดาใจหายวาบ “อย่าเอาลีลานางเอกมาใช้กับผม เพราะผมไม่ใช่พระเอกของคุณ” สิ้นเสียงคำรามลอดไรฟัน ร่างบางก็ปลิวหวือไปนั่งลงบนตักของเขา สองมือแกร่งจับใบหน้าของเธอให้มองตรง แล้วหน้าหนวดเฟิ้มที่น่ารังเกียจนั้นก็จ้วงลงกดกลีบปากนุ่ม ขบเม้มบดขยี้รุนแรง จนเธอได้กลิ่นและรสเค็มๆของเลือดตัวเอง สองมือเล็กทุบระรัวที่อกบ่าและไหล่ แต่คนตัวโตไม่สะท้านสักนิด ทุบจนเจ็บมือตัวเอง จึงเปลี่ยนเป็นขยุ้มผมยาวแล้วกระชากออกแทน เก่งมาจากไหนเจอกลยุทธ์จิกผมตามบทนางร้ายเข้าไปก็เสียเส้นเป็นเหมือนกัน ใบหน้ารุงรังผงะออก แล้วต้นแขนกลมกลึงก็ถูกจับทั้งสองข้างแล้วบีบอย่างแรง จนต้องปล่อยมือ “โอ้ยยย ฉันเจ็บนะ” เขายังไม่ปล่อยมือออก “ขอโทษผมเดี๋ยวนี้” “ไม่มีทาง” “ก็คอยดูว่าจะมีทางมั้ย” มือใหญ่ปล่อยจากแขนมาตะปบหมับลงบนเนินกึ่งกลางลำตัวแล้วขยุ้มบีกินี่ตัวจิ๋วไว้เต็มมือ “กรี๊ดดด ไอ้ ไอ้ ไอ้…..” “ด่าสิ ด่าเลย” “ปล่อยนะ จะทำอะไร” “ทำเป็นไม่รู้ ขอโทษผมเดี๋ยวนี้” “ไม่……” ยังไม่ทันพูดจบนิ้วแกร่งก็มุดเข้าใต้บิกินี่ตัวบางแล้วบี้คลึงจุดอ่อนไหวทันที ละลิดาใจหายวาบ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว กล้ามเนื้อกระตุกหดตัวโดยอัตโนมัติ “กรี๊ดดด เอาออกไปนะ” มือเล็กจับมือเขาดันออก “ขอโทษมาซะ หรือจะให้ทำมากกว่านี้ ” “ปล่อยฉัน ฮือออ”

เพราะเรื่องฝังใจในอดีตทำให้เธอต้องปิดบังตัวตน​ ใช้ชีวิตเรียบง่าย​ แถมแต่งตัวสุดเชยจนเขาต้องให้สรรพนามยัยป้าแก่เธอ​ เฉิ่มเสียจน..... แต่สุดท้ายแล้วเขาทำให้เธอไว้ใจโลกนี้อีกได้อย่างไร​ ลองติดตามดูนะคะ❤️

“เฉินต้าผิงงงง” สองมือเล็กป้องปากตะโกนก้องเมื่อเห็นเขาเดินมาแต่ไกล ท่ามกลางการ์ดของเขาสองสามคนที่เดินตามหลัง  “ฮึ่เฉินต้าผิงเหรอ ตรงนี้เป็นของเลิฟไฟท์ ถ้าเฉินต้าผิงก็ออกไปตรงนั้นเลย” เสียงพูดเบาๆดังมาจากข้างหลังพร้อมกับร่างบางที่เซถลาออกไปข้างหน้าจนเชือกพลาสติกกั้นสีแดงขาดออกเพราะแรงที่เธอวิ่งชน เป็นจังหวะเดียวกับที่เฉินต้าผิงเดินมาใกล้พอดี ความที่ไม่ทันได้ตั้งตัวและไม่คิดจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นทำให้ข้อเท้าเล็กของเธอก้าวผิดจังหวะและพลิกอย่างแรง “ออกไปเลย แล้วเธอจะได้รู้ว่าคนแบบนั้นทำกับแฟนคลับตัวเองยังไง น่ารังเกียจที่สุด” เฉินต้าผิงเห็นเหตุการณ์นั้นตลอด เขารีบวิ่งเข้ามาเพื่อรับเอาร่างที่เซถลาเพราะถูกผลักอย่างแรงจากคนข้างหลัง และก็รับไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลงไปกองกับพื้น  “เจ็บข้อเท้าจังเลย นี่มันอะไรกันเนี่ย”  ขณะนั้นวงเลิฟไฟท์ก็เดินเข้ามา ความสนใจทั้งหมดจึงพุ่งไปที่นั่น รวมทั้งนักข่าวด้วย “เดินไหวไหม” เขาถาม “พอไหว” เธอทำท่ากะเผลกแล้วก็ต้องนิ่วหน้าเมื่อมันปวดตุบ และกำลังบวมอย่างน่ากลัว ไม่ทันได้คาดคิด ร่างสูงของเขาก็ช้อนอุ้มเธอแล้วตรงลิ่วเข้าไปในส่วนของที่พักศิลปินทันที  “ทั้งหมดที่มารอนั่น แฟนคลับวงเลิฟไฟท์” “อืม” “มีฉันคนเดียวที่….” “ใช่…”  เขาวางเธอลงที่เก้าอี้ก่อนจะขอยาจากผู้จัดมานวดข้อเท้าให้เธอ  “เอ่อ…ฉันทำเองดีกว่านะ คนมองใหญ่แล้ว” “ฉันทำนั่นแหละดีแล้ว ซื่อบื้ออย่างเธอนวดเองเดี๋ยวก็ปวดหนักกว่าเดิม” ภาพที่ชายร่างสูงแข็งแกร่งหล่อสมาร์ทกำลังคุกเข่ากับพื้นนวดครีมให้กับสาวสวยร่างบางมีหลายคนเห็นและก็แอบถ่ายรูปเอาไว้  “รออยู่นี่นะ ฉันเล่นไม่นานหรอกแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว แค่สองสามเพลง เดี๋ยวไปส่ง”  “ฉันอยากดูนายเล่นน่ะ อยู่ตรงนี้มองไม่เห็นเลย” “ออกไปข้างหน้าเดี๋ยวก็โดนเหยียบอีก” “งั้น นายช่วยให้ผู้ช่วยถ่ายรูปถ่ายคลิปให้หน่อยได้ไหม”  “ฉันอยู่ตรงนี้ตัวเป็นๆ คุยกับเธอตั้งหลายครั้งแล้ว ยังไม่พอใจอีกหรือไง” “ไม่…” พิภาตอบเสียงเบาพร้อมกับก้มหน้าด้วยความเอียงอาย ที่เธอดันชื่นชอบเขามากจนเก็บอาการไม่ได้เลย “ได้สิ” ตกเย็นวันนั้นหลังจากที่เฉินต้าผิงส่งเธอกลับมาที่พัก พิภาเอารูปและคลิปลงเวยป๋อ “มันต้องมีคนที่เห็นมุมดีๆของนายบ้างแหละ ถ้าทัวร์จะลงฉันก็จะยอมรับให้ได้” เธอบอกตัวเองอย่างนั้น

“ธรรมดาไม่ยอมสินะ ได้ จัดให้เลย” เขาคว้าคอระหงก่อนจะลากมาที่เตียงแล้วเหวี่ยงร่างบางลงไปอีกครั้ง ก่อนจะตามติดลงไปนั่งคร่อมเอาไว้ทันทีก่อนที่เธอจะหนีได้ทัน สองแขนเล็กถูกตรึงกับที่นอนเหนือหัวด้วยมือเดียวของเขา ดาริกาพยายามบิดแขนออกจนข้อมือของเธอมันเจ็บเหมือนจะเคล็ดไปแล้ว มือร้ายข้างที่ว่างเลื่อนมาจับที่คอเสื้อพนักงานที่เธอสวมใส่ สายตาดุดันจ้องมองหน้าเธอตลอดเวลา  “นับหนึ่ง” “ไม่ค่ะนายคะ ฉันไม่…” “นับสอง…” “ฉันมาทำงาน แค่นั้นจริงๆนะคะ ได้โปรดเชื่อฉัน” แควก!!! เสื้อพนักงานรัดรูปตัวนั้นถูกกระชากทีเดียวกระดุมหลุดกราว พร้อมกับเผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน ผิวขาวอมชมพู เนินอกที่พ้นขอบบราเซียตัวน้อยเป็นรอยแดงจากการถูกบีบเคล้นไปก่อนหน้านี้  “กรี๊ด..ไม่” “ฉันจะไม่ถามเธออีก ถ้าไม่ตอบความจริงมาหลังจากนี้ เธอต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะตาย”  น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมดุดันนั้น บราตัวน้อยก็ถูกกระชากติดมือไปอีก คราวนี้มันไม่เหลืออะไรให้ปกปิดสองเต้าอวบนั้นได้อีกแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาราวกับมหาเทพลงมาจุติก็ก้มลงมาคลุกเคล้าดูดกลืนยอดอกสีชมพู ขบเม้มสลับกับดูดเลียตวัดลิ้นถี่รัว  “กรี๊ดดด ไม่นะคะ อย่า….ฮือ” เขาเลื่อนมือลงมาแล้วมุดหายเข้าไปใต้กระโปรงคับแคบ ก่อนจะเกี่ยวเอาแพนตี้ตัวบางออกให้พ้นสะโพกกลมกลึง แล้วนิ้วแกร่งของเขาก็กรีดแหวกลงที่กุหลาบงามที่ชุ่มฉ่ำอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะส่งให้มันดำดิ่งลงสู่ภายใน