ฮุ่ยเจียงซี ผู้มีชะตาพลิกผัน

แจ้งนิยายอ่านฟรี ของขวัญปีใหม่จากไร้ท์ค่ะ แจ้งรี้ดทุกท่านนะคะ ด้วยทางไร้ท์อยากให้ขจองขวัญปีใหม่กับรี้ดทุกท่าน จึงเปิดอ่านนิยายฟรีค่ะ ตอนนี้เปิดฟรี 2 เรื่องค่ะ ข้ามขอบฟ้ามาหาเหล่ากง ไม่มีNC อ่านเบาๆ สบายๆ แนวติ่งจีน คลั่งไคล้ศิลปิน นอ.เราอายุยังน้อยค่ะ แต่ครอบครัวดราม่าก็เลยต้องออกจากบ้านไปตามหาความฝัน มายาร้ายพ่ายรัก NCจุกๆ ขนาดเคยโดนด่ามาแล้ว 5555 พอ.ของเราไม่อยากแต่งงานกับคนที่ถูกหมั้นหมายตั้งแต่เด็ก เลยแกล้งจัดฉากอุบัติเหตุ แต่ดันโดนแทรกแซง อุบัติเหตุเลยเกินจริงไปนิด นกเขาไม่ขัน ค่ะ ติดตามต่อได้ในอีบุ๊กเลยนะคะ กำลังเปิดอ่านฟรีอยู่ค่ะ สุดท้าย ปีใหม่นี้ขอให้รี้ดทุกท่านมีความสุข ประสบความสำเร็จในทุกสิ่งที่ปรารถนา เดินทางปลอดภัย คนที่มีทุกข์ของให้พ้นจากทุกข์โดยไว อ่านนิยายบำบัดได้นะคะ อิอิ คนที่มีความสุขก็ขอให้สุขยิ่งๆขึ้นไปค่ะ ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสากลโลกปกปักรักษาคุ้มครอง พบเจอแต่คนที่ดี เรื่องราวที่ดี ชีวิตที่ดี ตลอดปี 68 และตลอดไปนะคะ รักรี้ดทุกคนค่ะ และขอให้ผลงานของไร้?ืในปีหน้าจงปังๆ ยอดขายงามๆด้วยเทอญ ซ้าาาาถุ. หุหุหุ ปล.อ่านฟรีที่ เด็กดี รี้ดอะไร้ท์ ธันวลัย ทะเลเป่ยซี ดินแดนอันไกลโพ้นสุดขอบชายแดนแสนกันดารของประเทศจิงเฉ่ากว๋อ มีเพียงทะเลอันยาวเหยียด เป็นที่กั้นระหว่างประเทศ “ฮุ่ยเจียงซี อดทนไว้นะลูก พ่อของเจ้าไปตามหมอแล้ว อีกเดี๋ยวคงมา” ฮุ่ยหลี่อันผู้เป็นมารดากอดประคองร่างน้อยที่ไม่ได้สติอย่างกระวนกระวายใจ “โธ่ เจ้าเกิดมาไม่แข็งแรงตั้งแต่ยังน้อย อยู่กับแม่มาได้ขนาดนี้ เจ้าอย่าทิ้งแม่ไปนะ” นางคร่ำครวญ ครั้งนี้ฮุ่ยเจียงซี อาการหนักกว่าทุกครั้ง หลังจากที่ไปช่วยแม่ของนางหาบน้ำจากลำธารเพื่อมาไว้ใช้ในบ้าน บ้านเหรอ เรียกว่ากระท่อมปลายนาน่าจะเหมาะกว่า แล้วจู่ๆก็เป็นลมล้มพับไป เป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ยังไม่ฟื้นขึ้นมา และลมหายใจของนางก็แผ่วอ่อนลงทุกที “หลี่อัน….หลี่อัน ข้ามาแล้ว ข้าพาหมอมาแล้ว ” ฮุ่ยหลงชวน ผู้เป็นสามีนาง ร้องบอกตั้งแต่ร้อยเมตรก่อนถึงบ้าน “ท่านหมอมาแล้ว ท่านช่วยลูกข้าด้วย นางเป็นอะไรก็ไม่รู้ เป็นลมไป ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย ตัวก็อ่อนลงทุกทีแล้ว ท่านหมอ ฮือ….” ฮุ่ยหลี่อันพูดไปร้องไห้ไป อย่างใจเสีย “เอาหละๆข้าขอดูก่อนนะ” ท่านหมอพูดอย่างเมตตา ก่อนจะเข้าไปจับชีพจรของหนูน้อยวัยกำลังน่ารัก ครู่ใหญ่จึงถอนใจเฮือกอย่างหนักใจ “ข้ารักษาคนมานาน ไม่เคยเจออาการแบบนี้เลย เหมือนคนนอนหลับไป แต่หลับลึกมากจนไม่รู้สึกตัว ทำให้ชีพจรเต้นอ่อนมากไปด้วย จนแทบจะหาไม่เจอทีเดียว” “โธ่ เจียงซีของพ่อ ไม่มีเจ้าพ่อกับแม่จะอยู่อย่างไร เจ้าคือแก้วตาดวงใจของพ่อและแม่นะ รีบฟื้นขึ้นมาสิลูกพ่อ” “แล้วจะรักษายังไงล่ะท่านหมอ ท่านต้องช่วยลูกข้านะ ข้าขอหละ” ฮุ่ยหลี่อันพูดพร้อมกับเอาหัวโขกกับพื้นอย่างขอร้องสูงสุด “เดี๋ยวข้าจะให้ยาจำพวกกระตุ้นเลือดลมดูก่อน อาจทำให้นางฟื้นขึ้นมาได้ เจ้าเอายานี่ไปต้ม ให้กินเช้าเย็น วันละหนึ่งถ้วย หากสามวันอาการไม่ดีขึ้นให้รีบไปตามข้ามาอีก” “ข้าไปเอง ๆ” ฮุ่ยหลงชวนรีบกุลีกุจอเอายาไปต้มทันทีด้วยความหวัง ****** อู่ซา เมืองหลวงอันมั่งคั่ง อีกฟากฝั่งของทะเลเป่ยซี เพียบพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวก “คุณหนูสี่ คุณหนูสี่ อย่าทำมันเลยเจ้าค่ะ มันจะตายเอาได้นะเจ้าคะ” เสียงพี่เลี้ยง หลิ่วซู ร้องบอกสาวน้อยหลิงเสี่ยวจู คุณหนูสี่แห่งตำหนักเฟิ่งอี้ อย่างเหนื่อยอ่อนต่อความดื้อซนของนาง “ข้าจะทำ อย่าห้ามข้านะ ถ้าไม่ฟังข้าจะฟ้องท่านพ่อ ว่าเจ้าดูแลข้าไม่ดีให้มีบาดแผลได้ ” เสียงเล็กๆของคุณหนูสี่ดังมาฉอดๆ ทำเอาพี่เลี้ยงทั้งสองต้องมองหน้ากัน ด้วยรู้พิษสงดี น่าคุณหนูสี่ทำจริงตามที่พูด ไม่ใช่แค่ขู่ “นี่แน่ะๆ ฮ่าๆๆๆ สนุกจังเลย” นางหัวเราะด้วยความสะใจเมื่อเอาไม้ยาวมาแหย่ตุ๊กแกที่ซุกอยู่ในต้นไม้ จนหล่นลงมา “พอแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูสี่ เดี๋ยวมันอาฆาตเอานะเจ้าคะ ” เมื่อบอกดีดีไม่ฟังก็ต้องมีขู่เข็นกันบ้าง “ข้าไม่สน ข้าไม่กลัว นี่แน่ะๆ ฮ่าๆๆ” หลิงเสี่ยวจู หรือคุณหนูสี่ยังไม่เลิก เอาไม้ไล่ตีมัน และสนุกสนานที่เห็นตุ๊กแกมันหันมาอ้าปากขู่ และบางขณะก็วิ่งไล่ เธอก็วิ่งหนีเป็นที่สนุกสนาน “เอายังไงดี หลิ่วซา ข้าไม่ไหวแล้วนะ นางดื้อซน ไม่ฟังเลย ” หลิ่วซูถามคู่พี่เลี้ยง เมื่อไม่ได้ผล “คงต้องปล่อยให้นางเล่นไป เหนื่อยเมื่อไหร่เดี๋ยวก็หยุดเอง ข้าก็ขี้เกียจจะบอกแล้วเช่นกัน” นี่คือชีวิตประจำวันของหลิงเสี่ยวจู คุณหนูสี่ ที่พี่เลี้ยงทั้งสองแสนจะเอือมระอา ถึงแม้นางจะมีหน้าตาที่น่ารักน่าเอ็นดู ไปทางไหนก็มีแต่คนหลงรัก นั่นเพราะยังไม่ได้รู้จักนิสัยที่แท้จริงของนางนั่นเอง แต่สองพี่เลี้ยงต่างอยากจะลาป่วยอาทิตย์ละหกวันกันเลยทีเดียว วันนี้ก็เช่นกัน “โอ๊ยย….เจ็บจังเลย ฮือ…..เจ้าสองคนไม่ดูแลข้า ข้าจะฟ้องท่านพ่อ ” ความเอาแต่ใจของนางนั้นเป็นที่หนึ่งในยุทธภพ คุณหนูสี่กล่าวโทษอย่างไร้เหตุผลเมื่อตนเองวิ่งหกล้ม หลังจากแหย่ตุ๊กแกให้วิ่งไล่ แล้วนางวิ่งหนี ห้องทำงานของท่านจ้าวจวน (ตำแหน่งสูงสุดประจำบ้าน ) “ท่านพ่อเจ้าขา ฮือ….ท่านพ่อ” “โอ…ว่ายังไงลูกรัก เจ้าร้องไห้ทำไมกัน” “พี่เลี้ยงสองคนดูแลข้าไม่ดี ทำข้าเจ็บตัวอีกแล้ว ข้ากำลังวิ่งเล่น แต่นางมัวแต่คุยกัน ไม่สนใจข้า” เนื้อเรื่องคนละม้วนกับเรื่องจริงกันเลยทีเดียว “ก็พ่อบอกเจ้าแล้วว่าให้เปลี่ยนคนเสีย เจ้าก็ไม่ยอมนี่นา” “ท่านพ่อต้องลงโทษนาง ข้าเจ็บข้าไม่ยอม” “เจ้าจะให้พ่อทำเช่นไร” “โบยให้หนัก ท่านพ่อไม่งั้นข้าไม่ยอม” “แต่พ่อต้องถามความกันก่อน จะลงโทษทันทีเลยไม่ได้ หนูสี่ ” “ไม่รู้หละ นางต้องถูกลงโทษสักอย่าง ไม่งั้นข้าจะไม่ยอมกินข้าว”