บังอาจรัก

EP. 01  ‘เธอมาทำอะไรที่นี่... พุดน้ำบุษย์’ สายตาคมทอดมองร่างบางอย่างไม่กระพริบตา อันที่จริงชายหนุ่มไม่เคยเสียเวลามองผู้หญิงคนไหนเกินห้านาที ชีวิตนี้เขาไม่เคยต้องวิ่งตามหาผู้หญิงหน้าไหน นอกเสียจากคอยไล่ให้ออกห่างเมื่อความสัมพันธ์จบลง แต่เธอคนนี้กลับทำให้เขาหยุดนิ่ง... ราวต้องมนต์ พฤกษ์... ในวัยสามสิบห้าปี เขาคือนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงที่อายุน้อยที่สุด เด็ดขาดที่สุด และคงน่ากลัวที่สุดสำหรับคู่แข่ง เพราะชายหนุ่มขาดทั้งพ่อและแม่ตั้งแต่ย่างเข้าวัยรุ่น ทำให้เขาต้องมุ่งมั่นต่อสู้เกินวัย ด้วยภาระหน้าที่ที่หนักอึ้ง ย่าที่แก่ชรา ไร่ลำไยขนาดใหญ่ที่สุดในลำพูน โรงงานสำหรับแปรรูปเพื่อการส่งออก รีสอร์ตทะเลดาว และคนงานจำนวนมาก เขาต้องรับหน้าที่ดูแลทุกคนให้ดีเทียบเท่าตอนที่บิดาและมารดายังมีชีวิตอยู่ นั่นคือเป้าหมายในชีวิตเหนือสิ่งอื่นใด แต่ตอนนี้เขากำลังทำผิดกฎของตัวเอง... ชายหนุ่มทอดสายตาผ่านบานกระจกใส ที่ทอดตัวยาวตลอดห้องวีไอพีบนชั้นสาม ความพิเศษของห้องนี้คือสามารถมองอะไรๆ ที่น่าอภิรมย์ได้ถึงสามร้อยหกสิบองศา เขากระดกแก้วบรั่นดีสีอำพันดื่มรวดหมด ขณะยังไม่ละสายตาจากภาพตรงหน้าเวที วันนี้ผู้คนบางตากว่าทุกวัน ทั้งที่มันเป็นคืนวันศุกร์ พุดน้ำบุษย์... พนักงานบัญชีในไร่ของเขาเอง เธอเป็นหลานสาวคนงานที่เขาเห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย แต่ให้ตายเถอะ... เขาแทบจะลืมเธอไปสิ้น จนกระทั่งไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ย่าของเขาฝากให้หญิงสาวมาทำงานกับเขาที่ไร่ ในตำแหน่งพนักงานบัญชีตามที่เธอได้ร่ำเรียนมา พุดน้ำบุษย์เป็นขยัน เอาการเอางาน และที่สำคัญเธอค่อนข้างเรียบร้อย พูดน้อย ยิ้มน้อย จนเขาเองยังอดแปลกใจไม่ได้ ว่าทำไมไม่มีใครคบหาคนดีของย่าคนนี้ อันที่จริงแทบจะเรียกว่าเธอไม่มีเพื่อนเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวกินข้าวคนเดียว ทำงานคนเดียว และกลับบ้านคนเดียวทุกๆ วัน  “มองอะไรอยู่เหรอพี่พฤกษ์” เมื่อว่างจากการดูแลแขกคนพิเศษจนครบทุกโต๊ะแล้ว ปุณณ์ก็ปลีกตัวออกมาหาพี่ชายเหมือนทุกๆ ครั้ง ปุณณ์มีศักดิ์เป็นญาติผู้น้องของเขา เป็นเจ้าของผับหรูและโรงแรมที่ดีที่สุดในภาคเหนือ และอีกหน้าที่หนึ่งที่น้องชายคนนี้ต้องทำเป็นประจำ คือเป็นธุระจัดหาเด็กให้ยามที่เขาต้องการปลดปล่อย “สนใจเหรอพี่” ปุณณ์ถามแกมหัวเราะ ขนาดเขาเข้ามานั่งอยู่เกือบห้านาที พี่ชายยังไม่สนใจที่จะพูดคุยด้วยสักคำ “คนนี้ฉันรู้จัก... เด็กในไร่น่ะ” เขาออกจะผิดหวังเล็กน้อยที่เจอเธอในที่อโคจรเช่นนี้ สายตาคมดุเพ่งมองไปยังลานกิจกรรมเบื้องล่างด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย  “โซนด้านล่างถูกเหมาทั้งคืน” น้องชายขยายความ พฤกษ์จึงพยักหน้ารับรู้ ก็ว่าอยู่วันนี้แขกบางตาชอบกล “เจ้าของงานคงกระเป๋าหนักใช่ย่อย” ปุณณ์พยักหน้า “ลูกสาวผู้ว่าจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้คนรักน่ะ” พฤกษ์ขมวดคิ้วมุ่น คิดไปพลางว่าเด็กนั่นมาทำอะไรที่นี่ เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าบรรดาหนุ่มสาวที่นั่งโยกย้ายฟังเพลงอย่างครึ้มอกครึ้มใจข้างล่างนั้น ถ้าไม่ใช่ลูกของผู้มีอิทธิพลก็ลูกนักการเมืองในพื้นที่แทบทั้งนั้น “เกิดอะไรขึ้นน่ะ”. พฤกษ์วางแก้วเหล้าในมือลงบนโต๊ะเล็ก แล้วสังเกตเหตุการณ์ตรงหน้า กลุ่มผู้ชายกำลังล้อมวงโดยตรงกลางมีพุดน้ำบุษย์ยืนนิ่ง “เดี๋ยวผมลงไปดูให้ครับ” “ไม่ต้องหรอก จะไปขัดขวางเด็กพวกนั้นเปล่าๆ” พฤกษ์เบนความสนใจตัวเองมาที่แก้วเครื่องดื่ม ก่อนจะยกขึ้นดื่มรวดเดียวเกลี้ยง จนปุณณ์สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจของญาติผู้พี่ “ดื่มหน่อยน่ะน้องพุด” ผู้ชายคนหนึ่งยื่นแก้วให้พุดน้ำบุษย์ แต่หญิงสาวรู้ดีว่ามันคือเหล้า เธอได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธ ที่เธอมาในคืนนี้ก็แค่ตั้งใจจะมาพบภวัต... คนรักของเธอ “พุดแค่มาหาพี่วัต” เธอพยายามปัดป่ายมือปลาหมึกเหล่านั้นออกไปให้พ้นทาง แต่ดูเหมือนคนพวกนั้นจะยิ่งสนุก “ดื่มสักนิดเถอะน่า แล้วพี่จะพาไปหาพี่วัตเอง” หญิงสาวเริ่มลังเล ด้วยหวังว่าหากเธอทำตาม แล้วหนุ่มๆ เหล่านี้คงพาเธอไปหาคนรักอย่างที่พูดจริงๆ “เอาน่ะ นิดเดียวเอง” คนที่ยืนแก้วเหล้าให้หันไปพยักพเยิดกับเพื่อนๆ เป็นอันว่าทุกคนรู้กัน แล้วก็พูดเหมือนกัน “นะน้องพุด มีมารยาทกับพวกพี่หน่อยสิ” หนุ่มหัวโจกพากันหัวเราะครื้นเครง “พวกพี่ๆ จะทำตามที่พูดจริงๆ ใช่ไหม” เธอถามอีกครั้ง ยิ่งทำให้คนที่คิดไม่ดีตอบรับเป็นเสียงเดียว กลุ่มผู้ชายที่รายล้อมเธออยู่นั้น ล้วนเป็นเพื่อนของสิตา... เพื่อนสนิทของเธอ เธอมาที่นี่แค่ต้องการคุยธุระ เธอมีลางสังหรณ์แปลกๆ เรื่องคนรัก แต่กระนั้นก็ยังหวังว่ามันจะจบลงในค่ำคืนนี้ เธอต้องการแค่นั้นจริงๆ “แน่นอนจ้ะ” เพียงเท่านั้นเธอก็รับแก้วเหล้ามาดื่ม แค่นิดเดียวเพื่อตัดรำคาญ เธอย่นจมูกบ่งบอกให้รู้ว่ากลิ่นและรสชาติมันไม่ถูกปากนัก สร้างเสียงหัวเราะให้กับคนกลุ่มเดิม ก่อนมีมือหนาของใครบางคนจะบีบบังคับไม่ยอมให้เธอวางแก้วลง และคะยั้นคะยอให้ดื่มมันจนหมด “เยี่ยมมาก” เสียงปรบมือเกรียวกราวหลังจากที่ทุกอย่างสำเร็จ และพวกเขาก็แยกวงอย่างที่ปากพูดไว้จริงๆ งานสำเร็จ... หลังจากนี้ก็รอดูผลงาน