"คุณซื้อรินมา เพื่ออะไรคะ" "เพื่อทรมานให้ตายช้าๆ ยังไงล่ะ" "วิธีไหนคะ" คนถามน้ำเสียงสั่น หยาดน้ำตาพร้อมจะไหลตลอดเวลา เขาเลิกคิ้วขึ้นสูงมองคนตรงหน้า ก่อนจะคลี่ยิ้มและเปลี่ยนเป็นขบขันเสียเต็มประดา "ทำไมคำถามและแววตาของเธอ มันทำให้ฉันคิดว่าเธอกำลังชวนขึ้นเตียง" "มะ... ไม่ใช่ค่ะ" "จะบอกอะไรให้นะ ฉันกระเดือกเธอไม่ลงจริงๆ ดูละครมากไปหรือเปล่า เวลาผู้ชายเขาลงโทษหรือแก้แค้นผู้หญิงที่ปากบอกว่าเกลียดด้วยการมีอะไรกัน มันมีแค่ในละครน้ำเน่าเท่านั้นแหละ" กันต์หัวเราะอย่างดูแคลน "สำหรับฉัน... ฉันขยะแขยงและไม่คิดจะทำไอ้วิธีทุเรศๆ นั่นด้วยสิ แค่คิดว่าต้องมีอะไรกับผู้หญิงอย่างเธอก็แทบอยากจะกลั้นใจตาย อย่างฉันน่ะเลือกที่จะหักแขนหักขาเธอเล่นดีกว่า นั่นถึงจะเรียกว่าการแก้แค้น... สะใจดี! รักษาตัวเองไว้ให้ดีเถอะ คอยรับผลกรรมที่ตัวเองก่อไว้ รับรองว่าถึงใจชนิดที่เธอจะเรียกหาความตายด้วยตัวเอง!" กันต์คลี่ยิ้มชนิดหวานหยด รินนราลอบกลืนน้ำลายลงคอ

“นายคะ” เขากอดแล้วลากเธอเข้ามาในห้อง จนเธอนึกกลัวใครจะมาเห็นเข้า “ชู่ว์” เขาปรามเพราะกลัวใครจะมาได้ยิน ก่อนจะจูงมือของเธอไปนั่งลงที่เตียง “นิด... นิด...” เอาเข้าจริงเธอก็พูดไม่ออก ทั้งที่เตรียมตัวมาเป็นอย่างดี “เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนมาทั้งคืนไม่ใช่เหรอ... ง่วงหรือยัง” เขาเองก็ยังไม่พร้อมจะพูดอะไรกับหญิงสาวตอนนี้เขารู้สึกใจหายทุกครั้งที่คิดว่าต้องบอกลากับเธอ

เมื่อดวงใจของเขาถูกทำลาย กฎหมายทำอะไรฆาตกรไม่ได้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องเคารพกฏหมายอีกต่อไป ชีวิตแลกด้วยชีวิตมันคงง่ายไปสำหรับซาตานไร้หัวใจอย่างเขาเธอต้องได้รับบทเรียนที่เจ็บปวดกว่านั้น

"มานี่เลย" เขาคว้าข้อมือเธอให้เดินตามมายังสวนส่วนตัว ที่ไม่มีใครกล้ากล้ำกรายเข้ามายามที่เขาอยู่ "ปล่อยค่ะ... หนูเจ็บ" "อย่างเธอเจ็บเป็นด้วยเหรอ" ชนัญชิดาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับคนเอาแต่ใจ "เธอกำลังดูถูกความเป็นลูกผู้ชายของฉัน" "หนูไม่ได้ดูถูกคุณหนึ่ง หนูแค่ไม่อยากทำให้คุณหนึ่งลำบากใจ" "อย่างนั้นเหรอ แล้วสิ่งที่เธอเสียไปล่ะ ให้ฉันกินฟรีว่างั้น" เขาถามหน้าตาเฉย ในขณะที่คนฟังเริ่มมีหยาดน้ำใสๆเอ่อท้นที่ขอบตา เขาก็ยังเป็นเขา... ยังคงพูดไม่รักษาน้ำใจเธอ "ก็คิดเสียว่าหนูก็เป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ของคุณที่... ไม่ผูกมัด" เด็กสาววัยสิบแปดกัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ เพื่อบังคับไม่ให้น้ำเสียงสั่นจนเขาจับได้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ชายหนุ่มโกรธจัดตรงเข้าหาร่างบาง แล้วจับไหล่มนทั้งสองข้างเขย่าอย่างแรง "เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ!" "อย่าลำบากเพราะหนูเลยค่ะ อย่าให้ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นแค่คืนเดียว ทำให้ชีวิตรักสนุกของคุณต้องชะงัก" ธีรพิชญ์ยืนท้าวสะเอวมองเด็กสาว คืนนี้ทั้งคืนคงคุยกับไม่รู้เรื่อง เขาคว้าข้อมือเธอให้เดินตามไปยังห้อนนอน.

“นอกจากร้องเพลงแล้วเธอยังทำอะไรอีก” ปุณณวิชคาดคั้น เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเอาแต่ร้องไห้ “อาปุณสนใจอรด้วยเหรอคะ” คำถามของคนน้อยใจ เธออยากคุยกับเขา อยากขอคำปรึกษาอยาก ขอคำแนะนำ แม้จะอยู่บ้านหลังเดียวกัน แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันไกลห่างออกไปทุกที “อย่ามายอกย้อน ฉันถามก็ตอบ!” เมื่อเขาเริ่มเสียงดัง เธอก็ยิ่งสะอื้นหนัก “เมียเขามาตามหาผัวเขาอยู่ข้างล่าง เธอไม่ละอายใจบ้างเหรอ” “อร...อรไม่ได้...อรไม่ได้จะให้มันจบลงแบบนี้” ปุณณวิชแสยะยิ้ม เขาจะเชื่อผู้หญิงหน้าใสตาซื่อคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อมารดาเฝ้าบอกอยู่ทุกวันว่าเธอไปทำเรื่องราวอะไรมาบ้าง ถ้าไม่ติดว่าอีกเทอมเดียวจะเรียนจบ ก็คงคิดจะขังไว้ในบ้านไม่ให้ออกไปทำเรื่องเสื่อมเสีย “มันให้เธอเท่าไหร่กัน เธอถึงได้ยอมมาขึ้นห้องกับมัน!” คำถามที่บาดลึกลงกลางใจของคนฟัง ทำให้อรอินทุ์ถึงกับจุก นั่นยิ่งทำให้อีกคนเข้าใจผิด “มันมากจนเธอพูดออกมาไม่ได้เลยเหรอ”

“ไปไหนมา!” “เอ่อ...ไป...ไปสูดอากาศมาค่ะ” พิมพ์พิศาตอบตะกุกตะกัก ก่อนจะก้มหน้าซ่อนความผิด “อากาศดีไหมล่ะ...ว่าแต่ไปสูดจากต้นอะไรมา...ใช่ต้นงิ้วหรือเปล่า” “พี่ปัณณ์!” “เมียเขานอนอยู่ในห้อง ยังจะหน้าด้านไปหาเศษหาเลยกันข้างนอก ถามจริงเถอะ...ถ้าไม่ให้เรียกว่าเลวแล้วจะให้เรียกว่าอะไร ผู้หญิงอะไร...แต่งงานได้คืนเดียวก็ริอาจคบชู้สู่ชาย สกปรกสิ้นดี!” “ก็แค่แต่งงานบังหน้า พี่ปัณณ์ก็รู้อยู่แก่ใจ” หญิงสาวเถียงกลับปากคอสั่นน้ำตารื้น ทำให้ปัณณ์ยิ่งขยะแขยงเมื่อเห็นหยดน้ำเม็ดใสไหลคลอเบ้าตา หญิงสาวรวบกำมือเข้าหากันแน่น เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์โกรธยามได้ยินเขาดูแคลน “อ้อ...คิดอย่างนี้หรอกหรือ ถ้าไม่อยากแต่ง แล้วทำไมไม่ปฏิเสธเสียล่ะ!” “ก็แล้วทำไมพี่ปัณณ์ไม่ปฏิเสธไปเสียล่ะคะ ในเมื่อเราทั้งคู่ก็ไม่ได้อยากจะแต่งงานกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

“คุณคิน!” “กลัวเหรอ! กลัวผัวตัวเองอย่างนั้นเหรอ!” “คุณคิน! คุณหยาบคาย!” “ฉันพูดผิดตรงไหนเหรอ ก็เธอเองไม่ใช่เหรอที่อยากเป็นเมียฉันตัวจนตัวสั่น นี่ไงล่ะฉันก็มาสนองให้สมใจ!”

“คือฉันอยากจะ... อยากจะขอบคุณเรื่องที่ให้คุณชานนท์กับคุณนิภาไปเยี่ยมค่ะ” แล้วหญิงสาวก็พนมมือไหว้ สายตาคู่คมยังคงจดจ้องใบหน้างาม โดยไม่มีคำพูดร่วมสนทนา ทำเอาคนที่อยู่ในห้องด้วยประหม่า แต่เธอก็ฮึดเรียกกำลังกลับมาอีกครั้ง ไหนๆ ก็พูดแล้วก็ต้องพูดให้จบ “ขอบคุณสำหรับโจ๊กเมื่อวานด้วยนะคะ” “ฉันก็แค่ไม่อยากให้เธอตาย ขณะที่ทำงานกับฉันก็เท่านั้นเอง”

“จะทำอะไรน่ะ” “หอมแก้มเมีย” “ไอ้ฉวยโอกาส! มีสิทธิ์อะไรมาเรียกฉันว่าเมีย ฉันไปเป็นเมียนายเมื่อไหร่กัน!” “เมื่อคืนไง... จำไม่ได้เหรอที่รัก” “ปล่อยนะ! แล้วหยุดพูดเพ้อเจ้อได้แล้ว ฉันต้องรีบไปทำงานปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วย!” “ร้องให้คนช่วยในโรงแรมม่านรูดเนี่ยนะ เธออยากจะลงข่าวหน้าหนึ่งหรือยังไง” “ข่าวหน้าหนึ่ง! คุณคิดว่าคุณเป็นพระเอกหนางหรือยังไงกันที่จะได้ดังเป็นข่าว!” คนกำลังต่อว่าไม่รู้สักนิดเลยว่า คนที่หญิงสาวเถียงฉอดๆ อยู่นั่น เป็นถึงทายาทอันหนึ่งของมหาเศรษฐีอสังหาริมทรัพย์ระดับต้นๆ ของประเทศ อิศวรไม่ได้อธิบาย ชายหนุ่มกลับชอบที่เธอไม่รู้จักเขาและไม่รู้ถึงฐานะ “แล้วทำไมเธอไม่คิดว่าฉันจะเป็นมหาเศรษฐีบ้างล่ะ เธออาจจะตกถังข้าวสารไปตลอดชาติก็ได้” “นี่คุณ! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะ ที่เห็นผู้ชายรวยๆ เข้าหน่อย ก็รีบเอาพรหมจรรย์เข้าตะครุบ!” หญิงสาวน้ำตาเอ่อท้นขึ้นมา เพราะหันไปเห็นหยดเลือดที่ผ้าปูสีขาว อายุเท่านี้ก็พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หมดกันแล้วสิ่งที่น่าภาคภูมิใจ สิ่งที่คิดว่ามันจะติดตัวเธอไปจนตาย หากหาผู้ชายดีๆ สักคนไม่ได้ แต่วันนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว เขาเป็นใคร กล้าดีอย่างไรมาทำลายชีวิตเธอ “จะร้องไห้ทำไม ฉันจะรับผิดชอบชีวิตของเธอเอง” “ไม่ต้อง! แล้วก็ปล่อยฉันลงได้แล้ว ไม่อย่างนั้นฉันจะกัดหูคุณ!”

“ไม่ต่อหน่อยเหรอ” ธามลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง จ้องมองร่างบางที่เปล่าเปลือย เธอสวยทุกอณูจนเขาอยากสัมผัสทั้งคืน... คงจะดีหากไม่มีเรื่องราวในอดีต เขาคงสำราญกับเธออย่างไม่รู้เบื่อ “ไม่ละค่ะ กระต่ายอยากพัก” “ถ้าฉันให้เธออีกสองแสนสำหรับอีกยกล่ะ” คนถูกต่อรองราคากัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด “ห้าแสนค่ะ แล้วกระต่ายจะคิดดูอีกที” ร่างบางพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกาย และสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย “นี่ไงห้าแสนที่เธอต้องการ” เขาปาพันธบัตรหลายปีกใส่หน้าเธอ ศศิชาไม่หลบแม้แต่น้อย สายตาพร่ามัวไล่มองกระดาษเหล่านั้นที่ร่วงหล่นสู่พื้น “เงินมาผ้าหลุดใช่ไหม” ธามดีดนิ้วเรียก ศศิชาก้มลงเก็บเงินทุกใบ ท่ามกลางสายตาไม่พอใจของคนบนเตียง “ครบค่ะ” หญิงสาวยืนนับอยู่อีกชั่วครู่ ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานให้กับแขก ใช่... เขาคือแขก ในเมื่อเธอคือโสเภณี

เธอเป็นเพียงโสเภณีหน้าใหม่ ที่เสนอขายพรหมจรรย์ให้ ลูกชายมหาเศรษฐีอย่างเขา ในราคาแค่สองพันบาท ใครจะรู้ว่าสัญญาซื้อขายในวันนั้น จะผูกพันกันและกันมากเกินไปกว่า “แขกรวยล้นฟ้า” กับ “คู่ขาข้ามราตรี”

“หันหน้ามาพูดกับฉันเดี๋ยวนี้นะแพรธารา อย่ามาหลบหน้าหลบตา ทำตัวเหมือนนางเอกในนิยายน้ำเน่า จะให้พระเอกสงสาร บอกได้คำเดียวเลยว่าเป็นไปไม่ได้! “ค่ะ มันเป็นไปไม่ได้ เพราะคุณไม่มีทางได้เป็นพระเอกของใคร คุณมันชั่วร้ายกว่านั้น” “แต่ฉันคงชั่วร้ายไม่ถึงครึ่งหนึ่งของผัวเธอมั้งแพรธารา” “คุณหมายถึงใครกันคุณกานต์ ถ้าหมายถึงคุณอธิป ฉันขอบอกเลยว่าไม่ใช่” “เข้าใจอ่อยผู้ชายดีเหมือนกันนี่ ไม่เสียแรงที่ทำเอานายอธิปหลงหัวปักหัวปำ มันหลงเธอขนาดทำร้ายคนดีๆ อย่างพี่สาวเธอได้ลง ฉันชักอยากรู้แล้วสิ ว่าเธอมีอะไรดี” เขาไม่พูดเปล่า ใช้นิ้วมือเรียวไล้ไต่ไปบนไหล่กลมมน แพรธารารีบปัดออก เธอจ้องมองเขาตาเขียว “หยุดการกระทำอันจาบจ้วงเสียที คุณมีอะไรก็พูดออกมา อย่ามัวอมพะนำให้เสียเวลาเลย” “ใจร้อนเสียด้วย ถามจริงๆ เหอะ เวลาอยู่บนเตียงกับไอ้อธิปน่ะ เธอมันร้อนแรงแบบนี้หรือเปล่า” เธอลดมือลงมา กานต์ก็รับได้พอดิบพอดี มิหนำซ้ำยังรั้งร่างเธอให้ไปนั่งอยู่บนตักเขาอีก ทั้งกอดรัดจนเธอแทบหายใจไม่ออก “ปล่อยฉันนะคุณกานต์ คุณจะมาทำกับฉันแบบนี้ไมได้” “ทำไมฉันถึงจะทำกับเธอไม่ได้ล่ะ หรือว่า...” เขาลากเสียงยาวจนน่าหมั่นไส้ แล้วไล่สายตาไปยังลูกน้องคนสนิททั้งสองคน ที่นั่งตัวเล็กตัวลีบอยู่หน้าคู่กัน “หรือว่าเธออายลูกน้องฉัน...เฮ้ย! พวกแกน่ะได้ยินมั้ย คุณผู้หญิงเขาอาย งั้นแสดงว่าถ้าไม่มีลูกน้องฉันเธอก็คงโอเคสินะ” เธอถึงกับปรี๊ดแตก นอกจากเขาจะสะกดคำว่าให้เกียรติไม่เป็นแล้วเขายังดูถูกเธอให้น้องฟังอีกด้วย

“เสียแรงนะคะที่เกิดเป็นลูกผู้ชาย แต่ขาดคุณสมบัติไปหลายอย่าง คุณน่าจะคืนความเป็นลูกผู้ชายไป แล้วเอาจิตวิญญาณของลูกผู้หญิงมาใช้ให้เต็มรูปแบบน่าจะดีกว่านะคะ นี่เห็นว่าเป็นลูกแม่เลี้ยงนะคะ ฉันเลยแนะนำ” ภูคินทร์ได้ฟังถึงกัดฟันกรอด ไม่เคยมีใครหยามเขาเช่นนี้มาก่อน คนเราก็แปลกเวลาต่อว่าคนอื่นล่ะถนัด แต่เวลาถูกอีกฝ่ายตอกกลับ กลายเป็นรับไม่ได้ “มันจะมากไปแล้วนะ สิ่งที่เธอคิดทำอยู่ให้ล้มเลิกซะเถอะ เพราะมันไม่สำเร็จ ฉันเกลียดเธอ! จำเอาไว้ต่อให้มากกว่าสามเดือนเป็นสามปี สามสิบปี ฉันก็จะเกลียดเธอ! เกลียดผู้หญิงอย่างเธอไปจนตาย!

“คนเราร้องไห้มันต้องมีเหตุผลสิ หรือเธอปวดท้อง” เขาเอื้อมมือหมายจะเช็ดน้ำตาให้เธออย่างลืมตัว ใบหน้าเศร้ารีบเบือนใบหน้าไปอีกที เธอก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าร้องไห้ทำไมกับอีแค่เห็นคนเป็นแฟนจูบกันแค่นี้ทำไมต้องเสียใจ ทำไมต้องร้องไห้หนักเหมือนญาติเสีย “ขอตัวก่อนนะคะ” เขาคว้าข้อมือเรียวเอาไว้ ชลฉัตรหันมามองทั้งใบหน้าเปื้อนน้ำตา “อย่าทำอย่างนี้ หากคุณไม่คิดอะไร... เพราะม่อนเจ็บ” เธอค่อยๆแกะมือเขาออก “เธอร้องไห้เพราะเห็นฉันกับนิสาจูบกันเหรอ”

“... ตราบใดที่เธอยังใช้หนี้ฉันไม่หมด ก็อย่าได้ริไปทำตัวชั้นต่ำกับใครอีก” “คุณพฤกษ์ พุดไม่ได้...” เธอพูดได้ไม่เต็มปาก เพราะไม่รู้ว่าพฤกษ์เห็นตอนที่ภวัตคว้าเธอไปกอดหรือเปล่า “คงโกหกจนเคยชินสินะ” น้ำคำถากถางทำเอาเธอทำตัวไม่ถูก “พุดบังเอิญเจอกับพี่วัต” “ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของเธอ สิ่งที่ฉันอยากรู้คือเธอไปทำความมักง่ายอะไร ขณะที่ยังเป็นสินค้าของฉันอยู่” คนถูกถามยืนอึ้ง ไม่คิดว่าเธอจะถูกคนที่เพิ่งช่วยเหลือ เพิ่งทำให้รู้สึกดีต่ำต้อยได้ขนาดนี้ ศักดิ์ศรีไม่เหลือ... ความเป็นคนไม่มีติดตัว “พุด...” “ไปยืนให้มันกอดใช่ไหม ติดอกติดใจของเก่าหรือยังไง” “ไม่ใช่ค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธเป็นพัลวัน เขากำลังเข้าใจผิด “ไม่ใช่แล้วอะไร ในเมื่อฉันเห็นว่าเธอกับมันยืดกอดรัดฟัดเหวี่ยง ไม่ได้สนใจว่ากลางวันหรือกลางคืน ทีกับฉันทำเป็นอาย ทีกับมันด้านได้อายอดสินะ ของลักกินขโมยกินสงสัยจะอร่อยน่าดู” “คุณพฤกษ์!” พุดน้ำบุษย์ตวัดเสียงสูง เมื่อเธอไม่ผิดแล้วเขายังยัดเยียดข้อกล่าวหาไม่เลิก “พุดกลับละค่ะ ถ้าคุณพฤกษ์เข้าใจแบบนี้ พุดก็ไม่มีอะไรจะคุยกับคุณพฤกษ์แล้ว” เธอตั้งใจให้เขาอารมณ์เย็นก่อนแล้วค่อยกลับมาคุยกันใหม่ แต่มันกลับเป็นเชื้อไฟชั้นเลิศ เมื่อพฤกษ์เห็นว่าหญิงสาวกำลังจะจากเขาไป “จะไปต่อกันหรือยังไง มานี่!”

“มาถึงขั้นนี้แล้ว ไอขอถามอะไรคุณสักอย่างได้ไหมคะคุณวา” ไอลดาถามไปสะอื้นไป พลอยทำให้พันพัสสาที่นั่งกอดเธออยู่ร้องไห้ออกมาด้วยความสงสารเพื่อน “คุณวาเคยรักไอบ้างไหมคะ” ทุกคนในห้องเงียบกริบเพื่อรอฟังคำตอบ รวมทั้งไอลดาด้วย เธอรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ แต่วาฤทธิ์เงียบไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาจากปากของเขา “ไอรู้คำตอบแล้วละค่ะ รู้มาตั้งนานแล้ว... แต่ไอไม่ยอมรับความจริงมาตลอด ทั้งๆ ที่ไอมองหาความรักจากคุณไม่เคยเจอ มันคงมีไว้ให้สำหรับคนอื่นที่ไม่ใช่ไอใช่ไหมค่ะคุณวา แต่ไอก็ไม่เคยโกรธหรือเกลียดคุณเลย เพราะไอผิดเองที่ไม่เจียมตัวไปรักคนอย่างคุณ ทุกครั้งที่ไออยู่ใกล้คุณ ไอคิดเสมอว่าสักวันคุณคงจะรักไอบ้าง แต่ก็เปล่าเลย... คุณไม่เคยรักไอแล้วก็ไม่มีวันที่จะรักไอด้วยใช่ไหมคะ ช่วยบอกไอหน่อยได้ไหมค่ะคุณวา ไอต้องทำยังไงคุณถึงจะรักไออย่างที่ไอรักคุณ” ไอลดาออกจากอ้อมกอดของพันพัสสาทำในสิ่งที่ทุกคนคิดไม่ถึง เธอคลานเข้าไปเกาะขาวาฤทธิ์เขย่าขาของเขาเพื่อรอคำตอบ ร้องไห้จนน่าสงสาร “ไอต้องทำยังไง... ไอต้องทำยังไง... คุณวาบอกไอสิคะ” ไอลดาเฝ้าถามวาฤทธิ์อยู่อย่างนั้น

ความเคียดแค้นที่เกาะกินหัวใจมาเนิ่นนานกำลังจะได้รับการสะสาง แต่เมยาวีกลับประเมินตัวหมากมีชีวิตในเกมนี้ต่ำต้อยจนเกินไป ท้ายที่สุด... ไฟร้อนแรงที่หญิงสาวเข้าไปพัวพันก็หวนกลับมาแผดเผาตัวเธอเอง เพราะคนอย่างวชรวิศไม่ยอมถูกตราหน้าว่าเป็นคนโง่งมแน่ ลองเธอได้ใช้เขาเป็นเครื่องมือชำระแค้น เขาจะให้เธอชดใช้การกระทำนั้นด้วยหัวใจทั้งดวง!

“พี่นะต้องการให้คำตอบเป็นแบบไหนเหรอคะ... บอกนัฐสิคะ” “ไม่ต้องมายืดเยื้อหรืออาย ที่จะบอกให้ใครรู้ว่าเธอมันสำส่อน มั่วไม่เลือกจนท้อง ทำไมอดอยากปากแห้งมากหรือยังไง ทำไมไม่คุมให้ดีล่ะ หรือคิดว่าไอ้หน้าโง่อย่างฉันจะไม่รู้ แต่เรื่องมันดันแดงขึ้นมาเสียก่อน” “นัฐท้องกับคุณการค่ะ” ชนะชลหันขวับ พร้อมกับเดินเข้ามาตบเข้าที่ใบหน้างาม จนแผนการที่ตั้งตัวทันเข้าไปรับร่างบางไว้ด้วยความตกใจ แพรนัฐใบหน้าชาไปทั้งซีกซ้าย มือน้อยๆ ยกขึ้นลูบใบหน้าของตัวเอง ครั้งหนึ่งมือใหญ่นั้นเคยลูบไล้ด้วยความรักและความใคร่ มาบัดนี้เขาลงโทษเธอด้วยความเกลียดชังแล้วสินะ “พูดออกมาได้แล้วเหรอ ที่แท้ก็ไม่ผิด เลวด้วยกันทั้งคู่!” แพรนัฐร้องไห้ปานจะขาดใจ เธอมองแผ่นหลังที่ครั้งหนึ่งเคยอบอุ่น และเป็นที่พักพิงยามเหนื่อยล้า ตอนนี้มันเป็นภาพเบลอและไกลออกไปทุกที เกินมือบางจะคว้ากลับมาดังเดิมได้อีก

ธาราทิพย์... หญิงสาวผู้โชคดี ผู้มีชีวิตการแต่งงานที่แสนมีความสุขและสมบูรณ์แบบ แต่ทุกอย่างกลับต้องพังพินาศลง เมื่อ เปรมิกา... สาวกร้านสังคมที่ยอมทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ ไม่ว่ามันจะผิดหรือถูกก็ตาม แม้แต่การฉุดกระชากสถานะ \'เมียหลวง\' ให้ต้องตกเป็น \'เมียน้อย\' ภายในชั่วพริบตา แต่ ธาราทิพย์ ไม่ใช่นางเอกในนิยาย ผู้อ่อนแอและยินยอมให้คนรังแกทุกอย่าง ใครร้ายมา... มีหรือเธอจะไม่ร้ายตอบ ยิ่งคนไร้ยางอายที่บังอาจแย่งของรักของเธอแล้ว เธอขอสู้จนขาดใจ!

เธอ...เป็นดังไฟ ส่วนเขา...คือสายน้ำเย็นฉ่ำ แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่า ความเจ็บปวดที่เธอมอบให้เขา จะแปรเปลี่ยนสายน้ำเย็นให้กลายเป็นน้ำมัน ที่สาดเพลิงแค้นเผาผลาญใจเธอเอง

“ถ้านายคิดจะหนีหน้าฉันเพราะเรื่องเมื่อคืน ขอบอกได้เลยว่าฉันไม่สนและไม่แคร์ด้วยอย่ากังวลไปเลย” ดวงตาหรี่มองคนพูดเล็กน้อยพร้อมกับส่ายศีรษะ คิดไว้ไม่มีผิดเธอไม่ได้สนใจเรื่องสำคัญๆ เพราะคงเห็นแค่เขาเป็นเครื่องบำบัดความใคร่ หรือไม่ก็คงคิดเป็นแค่อาจารย์ที่มีบทเรียนใหม่ๆ ให้ศึกษา แต่เขาจะทำให้เธอรู้ว่าคิดผิดที่คิดจะให้เขามีค่าแค่นั้น “คุณไม่แคร์เรื่องพวกนี้ว่างั้นล่ะสิ” “แล้วทำไมต้องแคร์ด้วยล่ะ” “จริงด้วยสิ... ผมก็ลืมไปคุณมันผู้หญิงยุคใหม่ จะมาสนใจอะไรเรื่องพวกนี้กัน” “แน่นอน เพราะฉะนั้นนายก็ไม่ต้องหลบหน้าฉันอีก” พอร์ลกำหมัดแน่น รู้สึกโกรธที่เธอไม่ได้รู้สึกหวงแหนความสาวที่เสียไป ทั้งๆ ที่มันควรจะเป็นของที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิง แม้แต่เขายังภูมิใจที่ได้เป็นผู้ชายคนแรกของเธอ “คุณเห็นผมเป็นอะไรกัน แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปอย่างนั้นหรือ” “หรือนายคิดว่าตัวเองเป็นอย่างอื่นอย่างนั้นน่ะหรือ”

“น้องชายของฉันไม่อยากกินของเหลือเดนอย่างเธอหรอกชวิกา” คำพูดของรังสิมันต์ที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้นเปรียบเสมือนคลื่นลูกใหญ่ ที่พัดโหมกระหน่ำทำลายหัวใจของเธอให้บอบช้ำ ชวิกาเงยหน้าสบตาคนร่างสูงตรงหน้าที่มีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่างด้วยความรู้สึกเจ็บปวด หยดน้ำใสๆ ที่คิดว่าแห้งเหือดไปแล้วในคราแรกกลับไหลพรากออกมาใหม่อีกครั้งอย่างมิต้านทาน “ถ้าน้องไวน์สกปรกพี่เก้าก็อย่ามาแตะต้องตัวน้องไวน์สิคะ” หญิงสาวเอ่ยประชดเขาทั้งน้ำตา “ฉันไม่อยากแตะต้องตัวเธอนักหรอกชวิกา อยากกลับกรุงเทพฯ นักใช่ไหม ได้! ไปเก็บกระเป๋าซะฉันจะให้คนงานไปส่งเธอที่สนามบิน...อ้อ! แล้วอย่าลืมเก็บเอาความสกปรกของเธอใส่กระเป๋ากลับกรุงเทพฯ ไปด้วยล่ะ อย่าได้เที่ยวทิ้งเรี่ยราดเอาไว้แถวนี้ เพราะคนของฉันที่นี่ไม่มีใครสกปรกสักคน!” พูดจบรังสิมันต์ก็ผลักร่างของชวิกาให้ออกห่าง เขาเดินจากไปโดยไม่คิดแม้แต่จะหันกลับมามองร่างบอบบางของหญิงสาวที่นั่งร้องไห้เสียใจอย่างเวทนาเลยแม้แต่น้อย

วันใหม่ก้มลงเก็บเสื้อผ้าทุกชิ้นน้ำตาก็ร่วงเผาะ เมื่อรวบรวมได้ทุกอย่างก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง โดยไม่หันมามองหน้าคนใจร้าย ที่ทำตัวเหมือนพ่อพระหยิบยื่นความงานดีๆ ให้ แต่สุดท้าย... เขาเป็นยิ่งกว่าซาตานในคราบนักบุญ “อย่าเที่ยวไปโพนทะนาบอกใครล่ะว่าเป็นเมียฉัน เพราะคนอย่างเธอเป็นได้มากสุด ก็แค่ผู้หญิงบำบัดความใคร่ ที่ฉันเหมาจ่ายเป็นเงิน!”

ความรักเป็นสิ่งสวยงามแต่ไม่ใช่กับคนอย่างเธอ “ผมจะหย่า” เขาประกาศกับคนเป็นแม่ นางถึงกับยกมือขึ้นทาบอก “แต่งเมื่อวาน วันนี้พูดถึงเรื่องหย่า” “จะช้าจะเร็วก็ต้องหย่ากันอยู่ดี หย่าให้เสร็จทุกอย่างจะได้จบ”

“เธอไม่ควรแสดงความเป็นเจ้าของในตัวฉัน ไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าหรือลับหลังใครๆ ก็ตาม” “ที่ผ่านมามิ้นเคยทำให้คุณรู้สึกอย่างนั้นไหมคะ” “จริงสิ...ฉันลืมไป ผู้หญิงอย่างเธอก็คงต้องการแค่เงินของฉันสินะ เธอไม่ต้องห่วงหรอกถ้าเมื่อไหร่ที่ฉันมีครอบครัว และไม่ต้องการตุ๊กตาบำเรอความใคร่แล้ว ฉันจะสมนาคุณเธอด้วยเงินก้อนโต”

ลูกศัตรู นางบำเรอ หรือเมียน้อย...คือตำแหน่งที่เขายัดเยียดให้เธอ ไม่ใช่แค่ร่างกายและจิตใจที่บอบช้ำ แต่เกียรติของเธอยังถูกเขาพรากไปอย่างไม่ไยดี ทะเบียนสมรสที่เธอได้แต่มองผู้หญิงคนอื่นครอบครองนั้น ยังไม่เจ็บเท่าเขาบอกจะเอาน้องสาวเธอมาทำเมียอีกคน... แถมยังขอเก็บเธอไว้เหมือนเดิม!

ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม แต่ไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคน ความรักไม่เคยฆ่าใครตายแต่ทุกคนมักจะตายเพราะความรัก คนที่เขาไม่รัก ก็เป็นได้เพียงคนนอกสายตา อย่าริเข้ามาเดินในหัวใจ เพราะมันมีพื้นที่ไว้ให้สำหรับคนของใจ...ก็เท่านั้นเอง