บ่วงแค้นลิขิตรัก

EP. 01  “ไหม... คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ฟังดูน้ำเสียงเหมือนคุณมีเรื่องไม่สบายใจเลย” กานต์ กานต์จนภควัตร ชายหนุ่มรูปงามและยังเป็นถึงทายาทมหาเศรษฐี เจ้าของโรงเรียนนานาชาติที่ขึ้นชื่อของเอเชีย แต่เขากลับอาภัพในความรัก เมื่อหญิงสาวที่ตนเองหมายปอง ตั้งแต่ครั้งที่ทั้งคู่ไปเรียนต่างประเทศด้วยกัน ไหมฟ้า... หญิงสาวรุ่นน้องอายุน้อยกว่าเขาแค่สองปี เธอทั้งสวยอ่อนหวานและเพียบพร้อมไปด้วยความเป็นกุลสตรีไทย ทว่าเธอไม่ได้มองตนเองในฐานะคนรักแต่อย่างใด หญิงสาวมองชายหนุ่มเป็นเพียงแค่พี่และเพื่อนแท้ตลอดมา ความรักที่ความผิดหวังครั้งนั้นสร้างความเสียใจ และทำให้กานต์หมดศรัทธาในความรักตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คงเป็นเพราะเขาก็ได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง ไหมฟ้าจะหันกลับมาตอบตกลงปลงใจกับตนเอง แม้ว่าจวบจากวันนั้นจนถึงวันนี้ เวลาจะล่วงเลยผ่านมาถึงหกปีเต็มแล้วก็ตาม ในวันที่ได้รับข่าวร้ายจากเพื่อนๆ ในรุ่น ว่านักศึกษาสาวรุ่นน้องนามว่าไหมฟ้า กำลังจะแต่งงานกับนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์คนหนึ่งในจังหวัดเดียวกัน วันนั้นเป็นวันที่กานต์ถึงกับเสียผู้เสียคนไปเลยทันที เขาไม่มีหัวใจไว้รักใครได้อีก ไม่มีใครเลยที่จะแทนที่ไหมฟ้าได้ แต่เมื่อรู้ว่าเป็นฐานะคนรักไม่ได้ แต่เป็นได้แค่ฐานะเพื่อนรัก กานต์ก็ไม่รีรอที่จะรับตำแหน่งนี้ หลายปีผ่านมานี้ชีวิตครอบครัวของไหมฟ้าลุ่มๆ ดอนๆ หญิงสาวมีปัญหากับสามีตลอด เพราะอธิป... สามีของเธอนั้นเจ้าชู้ประตูดิน เรียกว่าหาตัวจับได้ยากเลยทีเดียว และเธอก็ยังมาเจ็บออดๆ แอดๆ อีก คงเป็นเพราะตรอมใจกับข่าวคาวๆ ของสามี ที่เธอจำต้องรับรู้ไม่เว้นแต่ละวัน ไหมฟ้ายังมีโซ่ทองคล้องใจอยู่อีกคน ซึ่งอยู่ในวัยกำลังน่ารักน่าชังเลยทีเดียว แต่ใครจะรู้บ้างว่ารอยยิ้มของคนเป็นแม่ที่มองดูลูกนั้น ทุกข์หนักหนาสาหัสเพียงใจ นอกจากเธอจะต้องคอยโกหก และหลีกเลี่ยงกับคำถามของลูกแล้ว ไหมฟ้ายังจะต้องเทิดทูนชื่นชมคนเป็นพ่อให้ลูกฟังอยู่เสมอๆ กานต์ปวดใจทุกครั้งที่กลับมาประเทศไทย แล้วต้องได้ยินได้เห็นสภาพที่ทรุดโทรมลงทุกวันของหญิงสาว เพราะเมื่อคนเราใจท้อแล้ว โรคต่างๆ ก็รุมเร้าสารพัด เขาก็ได้แต่หวังว่าเธอจะเข้มแข็งและผ่านพ้นมันไปได้ กานต์เคยหยิบยื่นความหวังดี เพื่อให้ผู้หญิงที่ตนรักหลุดพ้นจากห้วงแห่งความทุกข์ แต่หญิงสาวก็ให้เหตุผลว่าสงสารลูก จนกานต์เองก็เหนื่อยใจ แต่ก็ยังไม่สามารถหยุดรัก หรือปล่อยวางจากตัวเธอได้ “เปล่าค่ะพี่กานต์ ไหมแค่รู้สึกเหมือนไม่ค่อยสบาย” “แล้วทานยาหรือยัง” แม้จะรู้ว่าเจ้าของน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนักนั้นโกหก แต่กานต์ก็ยอมเป็นคนโง่ในสายตาเธอเสมอ ที่เขาว่ากันว่าความรักทำให้คนเรานั้นโง่ได้มันก็คงจะจริง เพราะตอนนี้ตนเองก็กำลังเป็นอยู่ กี่ครั้งกี่หนแล้วที่ไหมฟ้าโกหกเขา เพื่อไม่อยากให้สามีเดือดร้อน เพราะหญิงสาวรู้ดีว่าหากเธอแค่เอ่ยปากบอกกับชายหนุ่มเจ้าของต้นเสียง ให้ทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับสามีของเธอนั้น มีหรือที่เขาจะไม่จัดการให้ แต่ไหมฟ้าก็ไม่ใช่ผู้หญิงใจจืดใจดำ ขนาดที่จะทำร้ายพ่อของลูกได้ลง และนี่คือนิสัยในส่วนที่กานต์เอง ก็ไม่สามารถหาได้จากผู้หญิงคนไหน “ทานแล้วค่ะ พี่กานต์อยู่ที่ไหนคะ เมืองไทยหรือเปล่า” “เปล่าจ้า พี่อยู่มาเลเซีย แต่จะเข้าประเทศไทยอีกสองวัน ไหมมีอะไรหรือเปล่า” “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไหมแค่คิดถึงพี่กานต์” ไหมฟ้าละอายใจเหลือเกิน ที่ต้องโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะที่จริงแล้วหญิงสาวต้องการหาเพื่อนคุยเพื่อคลายความทุกข์ใจ กานต์มักจะหาเรื่องสนุกๆ ตลกๆ มาเล่าให้เธอฟังเป็นประจำ เพื่อลืมเรื่องราวอันแสนเจ็บปวด แม้มันจะแค่ข้ามคืนก็ตาม เพราะความทุกข์ใจจะยังคงคอยหลอกหลอนเธอตลอดไป ตราบใดที่อธิปไม่หยุดนิสัยเจ้าชู้ หากย้อนเวลากลับไปได้ ไหมฟ้าคงยอมที่จะรับรักกับกานต์ เพราะเธอคงไม่ต้องมีเรื่องให้เสียใจอย่างทุกวันนี้ แต่เมื่อมันย้อนอดีตกลับไปไม่ได้ และหญิงสาวก็ไม่อยากเอารัดเอาเปรียบเขา ที่จะทำให้ชีวิตของชายหนุ่ม ต้องมาจมกับผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแม่ม่ายลูกติด แม้จะรู้ว่ากานต์ไม่ถือเรื่องนี้ แต่เธอก็ไม่อาจจะเห็นแก่ตัวทำร้ายเขาได้ลง “งั้นพี่จะรีบกลับประเทศไทยโดยเร็วที่สุดนะไหม พี่ขอเคลียร์งานพรุ่งนี้อีกวัน” กานต์รู้ได้ถึงน้ำเสียงและความเหนื่อยใจของคำพูดนั้นดี แสดงว่าไหมฟ้าอาจจะมีเรื่องไม่สบายใจอีก เรื่องไม่สบายใจของเธอ คือเรื่องสำคัญของเขาเสมอ กานต์จึงไม่รอช้ารีบนัดแนะเวลาทันที “ไม่เป็นไรค่ะพี่กานต์ ไหมไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร แค่ไหมสงสารใบหม่อน แกยังเล็กนักจึงไม่ยอมฟังเหตุผลของผู้ใหญ่สักเท่าไหร่” ไหมฟ้าก้มมองดูร่างน้อยที่หลับอุตุอยู่บนตักของเธอ ใบหน้าของเด็กหญิงใบหม่อนยังมีหยาดน้ำตาเกาะพราวรอบพวงแก้มสีชมพู ทำให้รู้ว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มาก่อนที่จะหลับปุ๋ยไป มือเรียวเล็กลูบศีรษะของลูกสาวไปมา คล้ายอยากจะรับเอาความเจ็บปวดของลูก มาไว้ที่เธอเพียงคนเดียว “ทำไมเหรอไหมเกิดอะไรขึ้น แล้วใบหม่อนเป็นอะไร”