เสี้ยวรักอสูร

EP. 01  “พี่กันต์คะ ตื่นหรือยัง” กฤติกาหยุดยืนข้างเตียงสายตาเป็นประกาย มือบางซ่อนบางอย่างด้านหลัง รอยยิ้มและแววตามีเลศนัยอย่างเด่นชัด จนกันต์ไม่อาจแกล้งหลับตาต่อได้ “มีอะไรเหรอตัวแสบ” เขาลุกนั่งหลังพิงพนักหัวเตียง “ลูกไก่มีอะไรจะให้พี่กันต์ดูค่ะ” คนตอบระบายยิ้มพวงแก้มแดงปลั่งด้วยความเขินอาย ก่อนจะค่อยๆ ยื่นของในมือให้พี่ชาย กันต์ฉงนในคราแรก ขมวดคิ้วเข้มมองของในมือของคนเป็นน้อง ก่อนจะแสร้งตีหน้าขรึม ไม่ยอมยื่นมือออกไปรับสิ่งนั้น ทำเอาคนที่รอลุ้นอย่างใจจดใจจ่อชาวาบไปทั้งตัว แต่เมื่อเขาฉีกยิ้มกว้างพร้อมอ้าแขนออกรับน้องสาว เธอก็โผเข้ากอดคนเป็นพี่อย่างโล่งใจ “ลูกไก่คิดว่าพี่กันต์จะไม่พอใจเสียอีก” “อะไรที่เป็นความสุขของลูกไก่มีหรือพี่จะห้าม ไหนเอามาให้พี่ดูซิ” กฤติกากุลีกุจอยื่นการ์ดแต่งงานสีชมพูอ่อนให้คนเป็นพี่ด้วยความเต็มใจ เขารับมันมาแล้วเปิดอ่านด้านใน รอยยิ้มบนใบหน้าคมพลันเลือนหาย เมื่อการ์ดใบสวยในมือกลับเปื้อนเปรอะด้วยหยดเลือดที่ผุดพรายและขยายวงกว้างจนแดงฉาน เขาเบิกตากว้าง เหวี่ยงมันทิ้งราวต้องของร้อน “พี่กันต์!” กฤติกากรีดเสียงร้อง เรือนร่างเธอแดงฉานด้วยเลือด เสื้อผ้าชุดสวยเปียกเปื้อนฉีกขาดจนแทบไม่เห็นเค้าเดิม มือบางยื่นไขว่คว้าหาเขา กันต์กระโจนเข้าหาเธอ ยื่นมือเอื้อมคว้าจนสุดแขน ทว่าสัมผัสเพียงความว่างเปล่า แต่ภาพนั้นค่อยๆ จางหายไป... ชายหนุ่มเด้งตัวสะดุ้งตื่น เหงื่อกาฬเม็ดโตๆ ผุดพรายเต็มใบหน้า เขาหอบสะท้านยามย้อนนึกถึงความฝันเมื่อครู่ ฝันร้าย... เขาฝันถึงมันอีกแล้ว มือหนาลูบใบหน้าชื้นน้ำเหงื่อ เสยผมยุ่งเหยิงอย่างลวกๆ “แกอยู่ไหนแล้ว” น้ำเสียงดุเข้มกรอกลงตามสาย “อยู่หน้าบ้านคุณรินนราแล้วครับนาย” น่าเสียดายที่ลูกน้องคนสำคัญ ไม่อาจมองเห็นว่าเจ้านายเหยียดยิ้มอย่างพอใจเพียงใด... ตะวันไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง ออกจะทำงานได้ดีกว่าที่สั่งไว้เสียด้วยซ้ำ “ดี! อย่าลืมว่าฉันไม่เคยคิดเมตตาและปรานีฆาตกรคนนี้” “ครับนาย” ตะวันรับคำ ลูกน้องหนุ่มหลับตาย้อนนึกถึงเรื่องราวเมื่อห้าปีก่อน... … เขาถูกจิ๊กโก๋หน้าปากซอยทำร้ายเสียปางตาย เพียงแค่เรื่องไม่ยอมจ่ายค่าคุ้มครองแผงผลไม้ อันเป็นอาชีพสุจริตของตัวเอง ทำเอาแก๊งวัยรุ่นหัวโจกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟที่โดนลูบคมไม่ไว้หน้า สุดท้ายก็ลงเอยตอนการซ้อมเขาเสียสะบักสะบอมนอนจมกองเลือด วันนั้นเขารอดตายมาได้เพราะกันต์เข้าไปช่วย ชายหนุ่มปกป้องเขาทั้งที่ถูกรุมทำร้ายจนปากแตกหน้าช้ำ เขาเหลือเพียงแผงผลไม้ที่พังยับเยิน ต้องหนีตำรวจหัวซุกหัวซุนเพราะไม่มีปัญหาจ่ายค่าปรับ กันต์ยื่นมือเข้าช่วยด้วยการรับเข้ามาทำงานด้วยกัน ให้ที่พักและอาหาร ทั้งที่ตอนนั้นกันต์ไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้าอย่างตอนนี้ ตะวันต์ยังคงจำเรื่องในวันนั้นได้ดี เขาไม่มีวันลืมบุญคุณคุ้มหัวที่กันต์มีให้ และเขาจะซื่อสัตย์และจงรักภักดีกับเจ้านาย... ด้วยชีวิต รินนรานั่งกอดกระเป๋าใบย่อมในมือไว้แน่น เหม่อมองไปยังเบื้องหน้าด้วยคำถามมากมายที่ผุดขึ้นในหัว เธอเพิ่งได้รับข่าวร้ายเมื่อคืน... “แกต้องไปดูแลคุณกันต์เพราะเราเป็นหนี้เขา เขายอมจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อแกที่นอนอยู่โรงพยาบาล” 'ดูแล'... มันหมายความว่าอะไรทำไมเธอจะไม่รู้ รินนรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่เห็นแววตาเห็นใจหรือสงสารจากคนที่เธอรักเสมือนแม่แท้ๆ เลยสักนิด “คุณแม่คะ... แล้วเราเป็นหนี้เขาอยู่เท่าไหร่คะ” รินนราบังคับน้ำเสียงให้สั่นน้อยที่สุด แววตาเศร้าหมองยังคงมีความหวัง แม้จะไม่มากมายนัก “ยี่สิบล้าน แกมีปัญญาหามาจ่ายหรือเปล่าล่ะ” นางตวัดเสียงถามแกมรำคาญ ณีรนุชเหยียดยิ้ม มั่นใจว่าลูกเลี้ยงของนางไม่มีปัญญาหาเงินท่วมหัวขนาดนั้นได้เป็นแน่ ยิ่งเห็นแววตาเธอวูบไหวด้วยความตกใจ นางก็ยิ่งแน่ใจ “ทะ... ทำไมถึงได้มากมายขนาดนี้กันคะ” “อยากรู้ก็ไปถามพ่อแกสิ” คนตอบไม่ยี่หระ “อย่าคิดมากน่ะ ก็คิดเสียว่าแกได้ทดแทนพระคุณพ่อ หรือแกอยากเป็นลูกอกตัญญู อยากให้พ่อนอนตายไม่มีเงินรักษาก็ไม่เป็นไร ฉันไม่มีเงินหรอกนะ เงินที่มีอยู่พ่อแกก็เอาไปถลุงในบ่อนหมดแล้ว บ้านหลังนี้ก็ด้วย แต่ถ้าแกตกลง... คุณกันต์จะให้เราอาศัยอยู่ที่นี่ต่อ” ณีรนุชพูดทิ้งท้าย มองรินนราด้วยหางตาอย่างประเมิน รินนราน้ำตาคลอ ปากบางสั่นระริก เธอเจ็บจนจุก ทำไมเธอต้องเจออะไรแบบนี้ ทั้งที่ชั่วชีวิตเธอไม่เคยเรียกร้องอะไรจากบิดา อยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวราวกับไม่ใช่ลูกในไส้มาตลอด หลังจากมารดาเสียชีวิตไปไม่นาน เธอก็เพิ่งรู้ว่าบิดามีลูกสาวอีกคน ที่อายุห่างกับเธอแค่ไม่กี่ปี ซ้ำร้ายท่านยังอนุญาตให้ลูกและเมียเก็บเข้ามาอาศัยในบ้านอย่างออกหน้าออกตา ไม่แม้จะสนใจหรือถามไถ่เธอสักนิด นับจากนั้น... เธอก็เหมือนเป็นแค่คนอาศัย มือบางชื้นน้ำเหงื่อด้วยความประหม่า เพราะคำถามที่กำลังจะเอ่ยมันบีบคั้นหัวใจเธอ ไม่แพ้ข่าวร้ายที่เพิ่งรับรู้ “แล้ว... แล้วเขาจะให้รินอยู่ดูแลเขากี่ปีคะ หรือ...” เธอไม่อาจเอ่ยคำว่าตลอดไปออกมาได้ น้ำเสียงสั่นเกินจะควบคุม ทำเอาคนฟังขัดใจมองบนกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย