เจ้าสาวสูตรสำเร็จ

EP. 01  ณ หน้าห้องของผู้บริหารบริษัทในเครือฉัตรตระเวช ที่ใครๆ ก็รู้จักว่าเป็นบริษัทนำเข้ารถยนต์รายใหญ่ในแถบเอเชีย ไม่ว่าจะเป็นสิงคโปร์ ฮ่องกง บรูไน อินโดนีเซีย และ ฟิลิปปินส์ ยิ่งกว่านั้นยังมีโครงการเปิดตลาดผู้นำด้านรถยนต์ ในอีกหลายประเทศหลายทวีปในภายภาคหน้า บริษัทแห่งนี้เติบโตมาด้วยประมุขของตระกูล แต่น่าเสียดายที่ท่านจากทุกคนไปด้วยวัยเพียงหกสิบเศษ เนื่องจากเป็นเนื้อร้ายในสมอง การบริหารจัดการจึงตกเป็นหน้าที่ของบุตรชายคนรอง เพราะบุตรชายคนโตนั้นกำลังศึกษาต่อที่ต่างประเทศ... ชลธาร ฉัตรตระเวช คือรองประธานกรรมการ ต่อจากมารดาที่มีอำนาจสูงสุดในบริษัท แต่ถึงกระนั้นมารดาของเขาก็แทบจะไม่ได้ทำหน้าที่นี้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย งานทางด้านปฏิบัติจึงเป็นสิทธิ์ขาดของชลธารเสียมากกว่า ข้อมูลเหล่านี้หาได้ไม่ยาก เนื่องจากตระกูลนี้ร่ำรวยติดอันดับต้นๆ ของทวีปเอเชีย ที่สำคัญหล่อระดับพระเอกบางคนยังอาย... ลภัสรดา กันต์อนันต์ ซึ่งก้มหน้าก้มตาอ่านข้อมูลเหล่านี้อยู่ ละใบหน้าขึ้นมาดูเป็นครั้งคราว เมื่อมีคนเดินออกมาจากห้องสัมภาษณ์งาน ในตำแหน่งเลขาฯ รองประธาน งานนี้ชลธารจึงสัมภาษณ์เอง เหลืออีกเพียงสองคิวก็จะถึงคราวของเธอแล้ว หญิงสาวมือเย็นยะเยือกด้วยความตื่นเต้น แม้รู้ว่าอาจจะไม่มีสิทธิ์เลยแต่ก็อยากจะลอง หากจับพลัดจับผลูได้ทำงานในบริษัทใหญ่โต เธอคงมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เดี๋ยวนี้นักศึกษาจบใหม่หน้าตาดีๆ สวยๆ ก็ได้งานดีๆ ทำ ไม่จำเป็นต้องเรียนเก่งมีเกียรตินิยมสลักหลังก็หางานได้ไม่ยากเย็น บางคนยังโชคดีไปได้เจอกับคนดีๆ หล่อๆ รวยๆ แต่สำหรับเธอแล้ว แค่เรื่องเรียนกว่าจะจบได้ก็เล่นเอาลิ้นห้อย สอบผ่านชนิดเส้นยาแดงผ่าแปดก็หลายวิชา แถมหน้าตาก็ไม่มีสวยสะดุดตาเหมือนใครเขา ที่กล้ามาวันนี้เพราะต้องการเลี้ยงปากเลี้ยงท้องล้วนๆ ทำให้เธอกล้าเอื้อมในสิ่งที่ไกลเกินคว้า ยิ่งใกล้ถึงคิวยิ่งทำให้ลภัสรดาประหม่า หญิงสาวนั่งจับมือตัวเอง มองซ้ายมองขวาเลิกลั่ก ปวดฉี่ขึ้นมาทันที อาการแบบนี้มักมาเยือนเวลาเธอตื่นเต้นมากๆ หญิงสาวท่องพุทโธๆ อยู่ในใจ ราวกับร้องขอต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยสักครั้ง คนถัดจากเธอเดินหน้าเสียออกมาจากห้อง ยิ่งทำให้เธอนึกหวาดหวั่น จนต้องสูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆ พยายามควบคุมสติ ภายในห้องทำงานกว้างขวางโอ่อ่าสมตำแหน่งรองประธาน เก้าอี้หนังตัวหรูนำเข้าเอนแบกรับน้ำหนัก ร่างสูงที่ทิ้งตัวพิงพนักลงมาเต็มแรงแล้วถอนหายใจ ชายหนุ่มรูปงามด้วยความสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตร ผิวสีน้ำผึ้งยิ่งส่งให้เขาดูคมเข้ม ไม่อ่อนปวกเปียกเหมือนคนผิวขาวราวสตรีเพศ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มซึ่งเขารับมาจากบิดา ทำให้เขาดูน่าเกรงขาม ปากบางสีเข้มที่ช่างอ่อนหวานจนคู่เจรจายอมเขามานักต่อหนัก ปลายจมูกโด่งเป็นสันรับกับทุกส่วนของใบหน้าราวกับภาพวาดประติมากรรม ทำเอาสาวๆ กรีดกรายเดินมามอบความสุขให้ แต่เขาก็ปฏิเสธไปทุกราย เพราะชายหนุ่มมีคนรักอยู่แล้ว ทุกส่วนสัดอันน่ามอง ส่งให้เขาดูภูมิฐานสมตำแหน่งคุณชายปราบศัตรู ที่นักข่าวตั้งให้จนชายหนุ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ชลธารกำลังนั่งมองดูเอกสารชุดสัมภาษณ์งานที่อยู่ในมือ แค่ภาพโปรไฟล์เขาก็อยากจะเขวี้ยงมันทิ้งถังขยะเสียจริง จะสัมภาษณ์งานหรือจะมาล่อผู้บริหารกันแน่ ภาพถ่ายเต็มตัวยืนเอียงนิดๆ ฉีกยิ้มจนเห็นรอยบุ๋มตรงแก้มป่องๆ แถมยังยกขาขึ้นเป็นตัววี นี่เธอตั้งใจโพสท์ท่ายังกับดาราเกาหลีคิกขุก็ไม่ปาน เขายิ่งส่ายหน้าหนัก เมื่อมองดูเกรดที่แผ่หลาอยู่บนใบจบการศึกษาของหญิงสาวคนนี้ แต่ละวิชาเธอจบมาได้อย่างไรกัน มันเกือบจะไม่จบด้วยซ้ำ บนใบสมัครงานมีเพียงอย่างเดียวที่ดูดีคือชื่อของเธอ ‘ลภัสรดา’ ชื่อเพราะ เพราะแต่ชื่อเขาก็คงไม่เอามาร่วมงาน เพื่อเป็นตัวถ่วงในการทำงานหรอก ชลธารกำลังจะกดอินเตอร์คอมเรียกหญิงสาวเข้ามาสัมภาษณ์ แต่โทรศัพท์ทางไกลจากออสเตรเลียดังขึ้นเสียก่อน “ว่าไงไรอัน” “คิดถึงเลยโทร. หา” “สาวๆ คนไหนทำแกอกหักรักคุดเหรอ ถึงได้โทร. มาหาฉันได้ หรือแกคิดไม่ซื่อกับฉันกันแน่วะ” ชลธารกล่าวติดตลก เขากับไรอันสนิทกันตั้งแต่ไปเรียนต่างประเทศด้วยกัน ไรอันเป็นคนออสเตรเลีย ทำให้เขาคลายเหงาในช่วงแรกที่ไปถึง จนกระทั่งเขาเรียนจบไรอันก็เป็นเพื่อนที่ดี และเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนที่เขามี ญาติพี่น้องเขาไม่ว่าจะเป็นคุณย่า คุณแม่ พี่ชาย และน้องสาว ต่างก็รักเขาเหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน ปลายสายยังไม่รู้ว่าทำให้อีกคนลำบากใจที่จะพูด แต่ชายหนุ่มจำเป็นต้องพูด เพราะไม่อยากให้เพื่อนสนิทรวมถึงตนเองเจ็บปวด “แกติดต่อกับรีย่าบ้างหรือเปล่า” “ก็ติดต่อสิวะ เป็นแฟนกันทำไมไม่ติดต่อล่ะ แกนี่ก็ถามแปลก ถามจริงเหอะเมื่อคืนหนักไปหน่อยเหรอวะ วันนี้ถามแปลกๆ ตั้งแต่ประโยคแรก เออว่าแต่... นี่แกจะมาเที่ยวเมืองไทยเมื่อไหร่วะ อยากเจอแกแล้วสิ” “ฉันรู้นะว่าสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้แกอาจจะไม่เชื่อ และดีไม่ดีแกก็อาจจะพาลโกรธฉันไปเลย แต่ฉันจำเป็นต้องพูด... เพราะฉันเป็นเพื่อนแกว่ะ” น้ำเสียงของอีกคนเริ่มจริงจังและเป็นการเป็นงาน ชลธารขมวดคิ้วเขาหากัน พลางหัวเราะในลำคอ เขาไม่เชื่อเสียทีเดียว เพราะเพื่อนคนนี้กิตติศัพท์เรื่องชอบอำชอบแกล้งนั้น ไม่เป็นรองเขาสักเท่าไหร่