เด็กในโอวาท

สวัสดีครับผม คิง พชร ถ้าถามว่าผมเป็นคนเเบบไหนผมก็ต้องตอบเอาดีเข้าตัวอยู่เเล้วไหนจะความหล่อที่สาวๆต่างพากันกรี๊ดซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติผมไม่ได้สนใจเท่าไหร่ เพราะชีวิตผมติดเที่ยวติดปาร์ตี้มากกว่า ผมเป็นหนึ่งคนที่เป็นสายเที่ยวกลางคืนปาร์ตี้กับเพื่อน ไม่ใช่ผมไม่ใส่ใจการเรียน การเรียนผมไม่ได้ด้อยกว่าใครเเละปาร์ตี้ผมก็ไม่ได้ห่วยไปกว่าใครด้วย งานไหนไม่มีผมงานนั้นก็ไม่สนุกสิครับ ผมเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้หรอกผมเลยเลือกที่จะเรียนเเละเที่ยวไปพร้อมๆกัน “คืนนี้ไหนดีวะ” “ร้านพี่มึงเป็นไง” “ก็เอาดิวะ เเต่ชั้นวีไอพีปิดขึ้นไม่ได้นะวันนี้” “ทำไม?” ผมถามไอ้เคนเพื่อนผมทันทีปกติไปร้านพี่มันบ่อยจนได้เป็นเเขกวีไอพีของร้านไปแล้วมั้งเข้าใจว่าวีไอพีไม่ได้มีเเค่ห้องเดียวเเต่ถ้าบอกว่าขึ้นไม่ได้เเสดงว่าปิดทั้งชั้น? “พี่กูบอกว่ามีลูกค้าใหญ่ซึ่งพี่กูปฏิเสธไม่ได้” “ใครวะ?” ผมถามขึ้นอีกครั้ง “กูไม่รู้หรอกว่าใครเเต่กูว่าน่าจะใหญ่พอตัวไม่งั้นพี่กูไม่ยอมปิดทั้งชั้นเเบบนี้หรอก” มันก็ใช่ผับพี่มันมีเเต่คนรู้จักพวกผู้ดีลูกคุณหนูไฮโซก็พากันมาร้านนี้ตลอดเเต่ไม่เคยเห็นพี่มันจะปิดชั้นวีไอพีเลยสักครั้ง “มึงเอาไงวะคิง” “เออได้หมด” “มึงเปลี่ยนไปที่อื่นก็ได้นะ” “ไม่ว่ะร้านพี่มึงเเหละ กูก็อยากเห็นเหมือนกันว่าใหญ่เเค่ไหน” “มึงห้ามสร้างเรื่องนะเว้ยไอ้คิง” “เออน่า” พูดจบผมก็เเยกตัวออกมาทันที ถามว่าทำไมผมถึงต้องโดนห้ามไม่ให้สร้างเรื่ิองเหรอ เหอะผมไม่ใช่คนเกเร การเที่ยวการปาร์ตี้มันก็ต้องมีอยู่เเล้วที่มองเเล้วอยากประเคนตีนให้กันยิ่งผมชอบเที่ยวชอบไปหลายที่ส้นตีนผมก็เลยประทับไปทั่วเป็นธรรมดาเเละเเน่นอนการเเย่งผู้หญิงก็เป็นอีกเรื่องที่หยามกันไม่ได้ “ไอ้คิงเขาว่าจะมีอาจารย์คนใหม่มาสอนเเทนอาจารย์ศักดิ์” “เออเเล้วไงวะ” ผมหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ “เคยมีคนเรียนกับอาจารย์คนนี้มาโหดใช่เล่นเลยว่ะ” “พูดไรตลกนะมึงไอ้เกมส์” “คนพูดกันเยอะนะมึง” “มึงจำไม่ได้เหรอวะเมื่อก่อนอาจารย์ศักดิ์เขาก็บอกโหดพอเรียนเเล้วเป็นไงหลับได้ตลอดคาบ” ปลายนิ้วเรียวยาวเขี่ยขยี้บุหรี่ลงบนที่กรอง “อาจจะไม่เป็นเเบบอาจารย์ศักดิ์ก็ได้นะสัด” “มึงจะกลัวไปทำไมวะ” “กูไม่ได้กลัวเว้ยกูเเค่บอกมึงไว้ เผื่ออยากลองดีไปกระตุกตีนเขาเข้าจะซวยพอดี” “เออเจอหน้าเเม่งก็รู้เองเเหละว่าโหดจริงโหดเล่น” 21:30 น. เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มไม่ได้ทำให้ผมสนใจเท่าไหร่เพราะผมชินเเล้วกับเสียงแบบนี้ที่ผมสนใจก็คือชั้นวีไอพีมากกว่ามันสะกิดใจผมตั้งเเต่บ่ายเเล้วว่าทำไมพี่ไอ้เคนถึงยอมปิดเสียรายได้เป็นเเสนๆเพราะคนคนนี้คนเดียว ปกติคนมีฐานะหรือพวกคนรวยคนใหญ่คนโตต้องมีลูกน้องตามเป็นโขยงไม่ใช่เหรอวะ เเต่นี่เเม่งเงียบกริบไม่มีชุดดำเเม้เเต่คนเดียว เป็นใครกันเเน่วะ? “เฮ้!ไอ้คิง!ฟังพวกกูอยู่ไหม” “อะเอ่อไรวะ” ผมสะดุ้งดึงตัวเองออกจากความคิดทันที “เหม่อห่าไรของมึงวะปกติเเม่งโน้นเเล้วสาวชุดดำรัดติ้วขยี้ใจ” ผมมองตามนิ้วไอ้เกมส์ไปก็พบกับสาวสวยขยี้ใจแบบที่เพื่อนผมว่าจริงๆเธอส่งสายตาเชิญชวนเหมือนที่ผมเจอเเบบทุกวัน “ไงมึงนั่งไม่ถึงสิบนาทีก็โดนเเล้วเหรอวะ” “อย่าประเคนตีนให้ใครนะมึงถือว่ากูขอ” “จะพยายาม” ผมเดินไปหาสาวชุดดำที่ส่งสายตาให้ผมตัวเล็กสเปคผู้ชายหลายคนเลยเเหละไม่มีใครไม่รู้จักผมหรอกผมมาบ่อยไม่เเปลกที่สาวๆจะรู้จักผม “สวัสดีครับ” “พี่คิงมากับใครเหรอคะ” “มากับเพื่อนครับ เเล้วเรา?” “มิ้นก็มากับเพื่อนค่ะ เมื่อกี้มิ้นมองพี่คิงตั้งนานเหม่อหาสาวที่ไหนคะ” “หื้ม เเอบมองพี่เหรอครับไม่มีสาวไหนหรอกครับมีเเต่สาวสวยที่ยืนอยู่ตรงนี้” “ปากหวานอีกแล้วนะคะ” มือสวยหยิกแก้มผมเบาๆพร้อมกับส่งสายตาเชิญชวนสุดๆ “เคยชิมเเล้วเหรอครับ” ผมก้มลงกระซิบ “อยากชิมเเล้วค่ะ” “เฮ้ยย!!ไอ้คิงนั้นเด็กกู!!” กะไว้เเล้วไงว่าต้องมีเรื่องให้ประเคนตีนจนได้ “มีป้ายเเขวนไว้เหรอว่าของมึง” ผมหันไปตอบกลับทันที “มึงนี่ก็กินไม่เลือกเนอะชอบเหรอวะของเหลือๆจากคนอื่น” “เเปลกดีที่ของเหลือๆที่มึงพูดเชิญชวนให้กูมาถึงที่” “เฮ้ยๆๆหยุดเลยวันนี้กูขอมึงเเล้วไอ้คิงว่าห้ามมีเรื่อง” ไอ้เคนที่สีหน้าร้อนรนรีบวิ่งเข้ามาคั่นตรงกลางอย่างไว “ที่จริงก็ไม่กล้า” “มึงจะเอาไหมไอ้เหี้ย!!” ผมพุ่งเข้าใส่ทันทีเเต่มีไอ้เคนรับผมไว้ทัน ถามหน่อยเหอะมีเรื่องไหนที่ผมไม่กล้าบ้างเเค่ปากหมาๆเเค่นี้เจอตีนสักรอบหมาก็ออกหมดละ “มึงหยุดเลยไอ้สัด มึงก็รู้นิสัยไอ้คิงเป็นยังไงถ้ามันเอาจริงมึงนั่นเเหละที่ไม่รอด” ไอ้เกมส์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนอีกฝ่ายถอยหนีไปเเต่ผมนี่สิหัวร้อนไม่หาย ผมหันหน้าไปมองผู้หญิงที่ยิ้มเจือนเพราะตัวเองเป็นต้นเหตุ คิดว่าผมอยากได้มากเลยหรือไง “คราวหน้าถ้ามากับผัวก็อย่าอ่อยคนอื่นสิวะ เห็นเเล้วรำคาญลูกตา” ผมพูดทิ้งไว้จนผู้หญิงชุดดำหน้าซีดก่อนจะเดินออกมาจากโต๊ะไม่ได้กลัวหรอกไอ้เรื่องชกต่อยเพราะผมเจอมาบ่อยเเต่ที่ไม่ชอบคือเวลาผมอารมณ์เสียเเล้วเเม่งหยุดยากไงเเม่งยิ่งหัวร้อนง่ายๆอยู่ใครสะกิดนิดหน่อยก็ขึ้นเเล้ว ยิ่งเป็นไอ้พวกปากหมาสันดานกากยิ่งหงุดหงิดไปอีก อยากประเคนตีนให้เเต่ทำไม่ได้ไง ผมหยิบบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงจะออกไปดูดข้างหลังร้านเเต่กลับชนกับใครไม่รู้ไอ้เหี้ยวันนี้มันวันเหี้ยไร ตัวเเม่งใหญ่ชิบหายเล่นเอาผมกระเด็น “โทษ” ผมพูดในขณะที่ตาไม่ได้มองคนที่ชนอยู่ไม่มีอารมณ์มามองหน้าใครหรอกเเล้วไอ้ยักษ์นี่ผมก็ไม่อยากจะมีเรื่องตอนนี้ด้วยดูจากเเรงที่ชนผมเเล้วผมคงเเพ้ขาดรอย “เดี๋ยว” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นข้างหลังผมหลังจากที่ผมเดินผ่านตัวเขาไปได้ไม่ถึงวิ ขาทั้งสองข้างผมก็หยุดชะงักทันที เสียงเพลงกลบก็จริงเเต่ผมเดินออกมาทางด้านหลังเลยทำให้ไม่ค่อยมีใครเพราะเเต่ละคนคงโยกย้ายกันข้างใน เลยได้ยินเสียงเขาได้อย่างชัดเจนเเต่เสียงเขาพอได้ยินเเล้วรู้สึกขนลุกเเปลกๆ “มีอะไรเปล่าครับ” ผมกอดอกหันไปถามคนตรงหน้า บ้าไปแล้วผมสูงเเค่ต้นคอเขาผมมาตรฐานชายไทยนะเเต่นี่อะไรวะสูงเกินไปหรือเปล่า ผมเงยหน้ามองตัวผมเเทบจะขยับขาไม่ออกเขาเป็นคนดูมีอายุเท่าที่ผมมองด้วยสายตาผม เเต่เขาดูดีมากๆเเทบจะไม่มีส่วนไหนที่ไม่ดูดีเลยใครเห็นก็ต้องมองไอ้เหี้ยไหล่โครตกว้างจะเพอร์เฟคไปไหนวะลุงเเต่นั้นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นอยู่ที่สายตาที่จ้องผมมันจริงจังมากถ้าให้เดาเขาน่าจะกำลังไม่พอใจอะไรในตัวผมอยู่ “พูดใหม่” เสียงเข้มพูดขึ้นอีกครั้งในขณะจ้องหน้าผมอยู่ “พูดอะไร? ที่ขอโทษเหรอก็พูดไปเเล้วไม่ใช่หรือไง” ใช่ผมก็พูดไปเเล้วไงจะมาไม่พอใจอะไรอีกวะ “กับผู้ใหญ่นายขอโทษเเบบนี้?” เขาเดินเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ “จะขอโทษเเบบไหนเเล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน” “ฉันไม่พอใจ” “ผมก็ไม่พอใจที่จะพูดอีกครั้งเหมือนกัน” “ไม่มีใครสอนเหรอฉันจะได้สอนแทนให้” “เรื่ิองมารยาทพอดีไม่เคร่ง” ผมยักไหล่ “จะขอโทษดีๆหรือจะให้เริ่มการสอนบทเรียนเเรก?” “ไม่ชอบเรียนด้วยสิ” ผมตอบกลับไปเเต่สายตาที่จ้องผมมันน่ากลัวมากผมเเอบหวั่นอยู่เหมือนกันเเต่ทำไงได้จะให้ผมยอมขอโทษอีกครั้งตอนนี้ก็ไม่ใช่ผมเหมือนกัน “ฉันจะสอนให้จำจนลืมไม่ลงเลย” มือใหญ่บีบปลายคางผมไม่ทันตั้งตัวรู้ตัวอีกทีเเม่งโดนต้อนจนชิดกับผนังสายตาคมจ้องมองผมไม่หยุดผมเงยหน้าขึ้นสบตาขาผมเเทบจะขยับไม่ได้ผมยอมรับเลยจริงๆว่าเขาน่ากลัวรังสีความโหดเเผ่กระจายมากเเล้วไอ้เหี้ยเเม่งนี่อีกอะไรวะมือโครตหนักบีบมาทีเหมือนกรามจะหัก “ปล่อยสิวะ!!” “หุบปาก” “ก็ปล่อยสิวะ!!” “จะหุบเองหรือให้ฉันช่วยถ้าฉันช่วยอาจจะไม่ได้หุบเเค่ปาก” “ไอ้เหี้ยย! อะอื้อ!!” มือใหญ่บีบปลายคางให้เงยขึ้นก่อนจะกดจูบบดขยี้ริมฝีปากบางหนักๆฟันคมกัดเล็มตามขอบริมฝีปากล่างลงน้ำหนักกัดหนักๆจนร่างโปร่งสะดุ้งเปิดริมฝีปากให้ลิ้นหนาเข้าไปดูดดุนลิ้นบางเกี่ยวตวัดดูดกัดจนเลือดซิบ “อื้อ โอ้ยย!” มือใหญ่กระชากผมคนตัวเล็กกว่าให้เงยขึ้นกว่าเดิมกดจูบหนักๆอีกครั้งมือใหญ่อีกข้างเริ่มปลดกระดุมเสื้อร่างบางออกเผยให้เห็นไหล่ขาวฟันคมก้มลงกัดไหล่ขาวเเรงๆจนเกิดรอยฟันช้ำเเดงจนเห็นได้ชัด “โอ้ยยย!ไอ้เหี้ยทำอะไรวะ!!” มือขาวพยายามพลักอีกคนออกเเต่ก็ไม่เป็นผลเพราะโดนจู่โจมตอนที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้เรี่ยวเเรงที่มีโดนสูบไปจนหมด “นิ่ง” “ไอ้เหี้ย!!จูบกูทำไมวะ! นิ่งให้มึงเย็ดเหรอสัด!!” ผมด่าใส่หน้าเเม่งเลยไอ้เหี้ยมาจูบกูทำไมวะเกิดมาผมไม่เคยโดนแบบนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำเเล้วไอ้เหี้ยนี่เป็นใครอยู่ๆเเม่งมาทั้งจูบทั้งกัด “อยากโดน?” พูดออกมาเเค่นั้นอารมณ์โมโหพุ่งปรี๊ดเลยสัด “อยากมากก็ไปเย็ดกับเมียมึงสิวะ!!” “คงไม่มีใครสอนจริงสินะ ก็ดีประเดิมเมียเลยก็เเล้วกัน” “หมายความว่าไง อึก!” ปึก!!! คนตัวสูงจับร่างบางหันหน้าเข้ากำเเพงมือใหญ่จับเเขนทั้งสองข้างไว้อีกมือถอดกางเกงออกจากขาเรียวอย่างง่ายดายจนมันกองลงกับพื้น ขาเล็กพยายามหนีบเข้าหากันเเน่น “ไอ้เหี้ยยอยากเอาก็ไปเอากับเมียมึงสิวะ!!!” ผมตะคอกออกไปเเต่ในใจยอมรับว่ากลัวใช่ผมกลัวกลัวมากๆด้วยกลัวจนตัวสั่นผมไม่เคยเจออะไรแบบนี้เเล้วยิ่งสายตาเเละน้ำเสียงที่พูดออกมาผมว่ามันเอาจริงเเน่ๆ เเม่งใหญ่มาจากไหนคิดว่าหน้าตาดีเเล้วทุกคนจะยอมหมดเหรอว่ะคนอื่นอาจจะเห็นเเล้วเเทบจะถวายตัวเเต่กับผมไม่ใช่เเน่ๆ “เด็กไม่มีมารยาทไม่ควรได้รับความใจดี” “ปล่อยสิวะ!มะไม่!!” “เเหกปากให้คนเเห่มาดูหนังสดหรือไง” ขาเเกร่งสอดเข้าระหว่างขาเรียวเเยกขาเรียวให้ออกจากกัน คนตัวสูงยิ้มมุมปากเมื่อเห็นขาเล็กที่สั่นไม่หยุด “ก็ปล่อยสิวะ!ไอ้ระยำ!” “ก็ไม่ต้องเห็นใจกันเเล้ว” เเยกขาเรียวทั้งสองข้างออกจากกันมือใหญ่รูดซิบกางเกงตัวเองออกก่อนจะรูดรั้งเเก่นกายใหญ่กว่ามารตฐานชายไทยออกมารูดรั้งเร็วๆ “อย่าคิดที่จะทำเเบบนั้นนะไอ้เหี้ย!” มือใหญ่จับมือเล็กรูดรั้งเเก่นกายไปมาคนตัวเล็กกว่าสะดุ้งทันทีเมื่อรับรู้ถึงขนาดของมัน ร่างโปร่งกัดปากเเน่นพยายามดิ้นหนีเอามือที่รูดรั้งออกเเต่ก็ไม่เป็นผล ปากเล็กสาดคำด่ามากมายไม่หยุดจนคนตัวสูงหมดความอดทนอยากสั่งสอนเด็กที่กล้าสาดคำด่าใส่คนอย่างเขา “อะอึกก!โอ้ยยยย! เจ็บ!!” เเก่นกายใหญ่กระเเทกเข้ามาในช่องทางที่ไม่เคยถูกใครล้วงล้ำมาก่อนพร้อมกับการสอดใส่ที่ไม่มีการเบิกทางเลยสักนิดเเล้วไอ้เหี้ยเเม่งใหญ่ขนาดนั้นเอาเข้ามาได้ไงวะ เจ็บเจ็บมากเจ็บจนขาสั่นเจ็บจนน้ำตาจะไหล คนตัวสูงไม่สนใจคำด่าคำร้องที่ร้องว่าเจ็บเเค่ไหนรู้เเค่ว่าตอนนี้อยากกระเเทกเเรงๆให้อีกคนได้จำให้ขึ้นใจว่าอย่ามาเล่นกับคนอย่างเขา “อะอื้ออเจ็บบ!ปล่อย โอ้ย!” เเก่นกายขนาดใหญ่กระเเทกใส่ช่องทางไม่หยุดกดเน้นย้ำลงลึกๆมือใหญ่รูดรั้งเเก่นกายอีกคนเร็วๆจนคนตัวเล็กกว่าสะดุ้งจนตัวโยนเพราะเเรงขยับมือของคนตัวสูงเเละเเรงกระเเทกที่เข้ามาไม่หยุดมันเจ็บเจ็บจนเหมือนจะเเหลกเป็นเสี่ยงๆ คนตัวสูงกระเเทกใส่เเรงขึ้นเรื่อยๆช่องทางที่ฉีกขาดมีเลือดไหลออกมาไม่หยุดไม่ได้ทำให้เขาสนใจเเม้เเต่นิดเดียวกระเเทกใส่เเรงๆสองสามทีคนร่างโปร่งปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มมือใหญ่ ร่างโปร่งขาสั่นจนยืนไม่ไหวเเทบจะล้มพับลงกับพื้นเเต่เเขนเเกร่งโอบเอวไว้เเน่นกระเเทกใส่มาไม่หยุด “อึกก!เจ็บบพะพอสิวะ!!” “ไงเมียสมใจยัง?” “ไอ้เหี้ย!เลวว!อย่าให้ได้เจอกันอีกเลย!!” “ก่อนจะไม่ได้เจอก็ขอฝากลูกๆไว้หน่อยเเล้วกัน” ร่างเเกร่งกระเเทกเน้นย้ำลงอีกครั้งเร่งจังหวะเเรงขึ้นเรื่อยๆจนคนตัวเล็กกว่ากัดปากเเน่นไม่ให้เสียงน่าอายเล็ดรอดออกไปมือใหญ่จับเอวเล็กเเน่นกระเเทกเน้นย้ำใส่สองสามทีก่อนจะปล่อยน้ำขาวขุ่นเต็มช่องทาง คนตัวสูงถอดเเก่นกายออกพร้อมกับร่างอีกคนที่ล้มพับลงกับพื้น สายตาคมจ้องมองสภาพเด็กปากดีที่ตอนนี้ตามขาเรียวเต็มไปด้วยน้ำที่เขาปล่อยออกไป คนตัวสูงไม่ได้สนใจอะไรสักนิดรูดซิบกลับเหมือนเดิม “อะไอ้เหี้ยเอ้ย!” คนตัวสูงล้วงมือเข้าไปในเสื้อโยนนามบัตรลงบนหน้าผม ตอนนี้ผมทั้งโกรธทั้งทำอะไรไม่ถูกไม่อยากยอมรับเลยจริงๆว่าจะกล้าทำกับผมเเบบนี้เเละในสถานที่เเบบนี้ “ภาค พิเภก” “....” “เผื่อติดใจอยากให้ฉันไปสอนถึงบ้าน” ว่าจบคนตัวสูงก็เดินออกไปทันที ภาค พิเภก เหรอ ไอ้เหี้ยอย่าหวังว่าชาตินี้กูกับมึงจะได้เจอกันอีกเลย คนเหี้ยไรเลวชิบหายเจ็บก็เจ็บไอ้เหี้ยมึงเป็นใครวะมาทำกับกูเเบบนี้ กูขอสาบานเลยว่าจะเกลียดไม่ญาติดีกับเเม่งตลอดไป!!! เจ็บไอ้เหี้ยไอ้ระยำเกิดมาพึ่งเคยเจอคนระยำขนาดนี้ใจมันต้องขนาดไหนวะ รู้ว่าสู้ไม่ได้หน่อยทำกันขนาดนี้เลยเหรอวะ จะบอกว่าไงผมอึ้งอยู่ทั้งเจ็บทั้งจุกของไอ้เหี้ยนั่นไม่ใช่เล็กๆดูเเม่งใส่มาเเต่ละทีโครตเจ็บทำไมต้องเป็นด้วยผมวะไอ้เหี้ยคนอย่างคิงไม่เคยเป็นเมียใครโว้ยย ผมพยายามลุกขึ้นใส่กางเกงเเบกสังขารตัวเองออกมาจากร้านเเค่เเรงเดินก็เเทบจะไม่มีให้ผมขับรถกลับตอนนี้ผมก็คงขับกลับไม่ไหวเลยได้เเต่เรียกเเท็กซี่ทิ้งรถตัวเองไว้ร้านพี่ไอ้เคน จะว่าไงดีเรียกว่ายืนได้ก็บุญเเล้วเจ็บจนจุกจะเเตกเป็นเสี่ยงเเล้วพึ่งเคยไงไม่อยากยอมรับเลยจริงๆว่าตัวเองจะมาเจออะไรแบบนี้ ผมกลับถึงห้องโดยไม่บอกเพื่อนคนไหนสักคนเพราะดูพวกมันคงสนุกกันอยู่ สิ่งเเรกที่ทำตอนถึงห้องคือเเบกสังขารตัวเองเข้าห้องน้ำผมรีบอาบน้ำล้างทุกอย่างออกจนหมดโดยเฉพาะไอ้คราบที่มันไหลลงตามขาผมไอ้เหี้ยฝากลูกๆเหี้ยไรจะล้างเเม่งให้ตายหมดนี่เเหละไหนจะรอยกัดตามไหล่ที่เห็นเเล้วเเค้นขึ้นมาทันทีมองตัวเองในกระจกก็เเทบจะไม่อยากเชื่อว่าในนั้นมันคือตัวผม ผมพยายามไม่คิดถึงมันเเต่ก็ทำไม่ได้ พออาบน้ำเสร็จผมก็นอนพลิกตัวไปมาเเต่ก็พลิกมากไม่ได้เพราะเสียดเเละเจ็บจนไม่อยากขยับไปไหนด้วยซ้ำนอนไม่หลับเจ็บพูดเลยว่าเจ็บ เจ็บกายไม่เท่าเจ็บใจ ถามว่าใครไม่เจ็บใจบ้างโดนทำแบบนั้นทั้งๆที่เเม่งไม่รู้จักกันเเถมยังโยนใบห่าไรไม่รู้ใส่หน้าผมอีก พูดซะกูเป็นเด็กขายถึงกูเป็นเเม่งกูก็ไม่ให้ไอ้คนนิสัยระยำเอาไม่เลือกเเบบนี้เเน่นอนเจ็บใจชิบหายเลยโว้ยย ไม่รู้ว่าในหัวมันคิดอะไรถึงได้ทำผมซะเดี้ยงแบบนี้ ผมลุกขึ้นค้นกระเป๋าเสื้อตัวเองผมกำกระดาษที่มันโยนมาให้ผมแน่นเเน่นจนมันยับเป็นก้อนเล็กๆผมโยนมันลงบนพื้นพร้อมกับใช้เท้าขยี้ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยออกไปให้ไกลผมยังจดจำใบหน้านั้นได้ดี ก็จะจำไว้ ภาค พิเภก