I hate you - เกลียด!!

#1​ ไคโร TALK : ​"พะ...พี่ไค..." เสียงหวานดังขึ้นเมื่อผมค่อยๆกดแกนกายที่แข็งขืนเข้าไปภายในช่องทางที่คับแน่นของเธอ ถึงเราสองคนจะผ่านเรื่องนี้กันมานับไม่ถ้วน แต่ว่าเธอก็ยังไม่เคยชินกับเรื่องเซ็กซ์สักที "หื้ม?" "พะ...แพรว อาาา" แพรวครางออกมาเมื่อผมกดแกนกายลงไปจนสุดทาง ปลายเล็บของเธอจิกอยู่บนหัวไหล่ของผมอย่างต้องกายระบายอารมณ์อะไรบางอย่าง ผมมองร่างเล็กที่นอนหลับตาพริ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นว่าเธอผ่อนคลายลงไปมากกว่าเดิม เธอชื่อแพรว เป็นแฟนผมเอง เราคบกันมาได้เกือบปีแล้ว อีกแค่เดือนกว่าๆก็จะถึงวันครบรอบของเราทั้งสองคน ผมรักแพรวมาก เพราะเธอเป็นแฟนคนแรก เป็นผู้หญิงคนแรกของผม เราสองคนเป็นคนแรกของกันและกัน เธอเองก็รักผมมาก เราสองคนรักกันมาก ผมให้สัญญากับเธอว่าถ้าเธอเรียนจบมอปลายเมื่อไหร่ ผมจะไปขอหมั้นกับเธอเอาไว้ก่อน ตั้งแต่คบกันมา ผมได้ข่าวว่าพี่ชายของแพรวค่อนข้างจะดุ แต่ผมก็ยังไม่เคยเจอพี่ชายของเธอสักครั้งเลยนะ อยากรู้เหมือนกันว่าจะดุเหมือนที่แพรวเคยพูดเอาไว้รึเปล่า "ทำไมวันนี้น่ารัก" ผมกระซิบชิดใบหูของแพรวพร้อมกับขยับร่างกายเข้าหาเธออย่างต้องการ ไม่มีวันไหนที่ผมไม่ต้องการแพรว ไม่มีวันไหนที่แพรวไม่ต้องการผม วันไหนที่เราสองคนไม่เจอกันผมจะกระวนกระวายใจแปลกๆ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน คิดดูเหอะ อาทิตย์นึงได้เจอกันแค่ห้าวันเอง ส่วนวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ผมกับแพรวไม่เคยได้ไปเที่ยวไหนด้วยกันเลย จะมีก็วันนี้แหละที่พี่ชายเธออนุญาตให้เธอมานอนค้างกับผมได้ ไม่ใช่สิ เธอโกหกพี่ชายเธอว่าเธอไปนอนค้างบ้านเพื่อนต่างหาก "อะ อื้ออ...พะ..." เสียงของแพรวหวานมาก เวลาที่ผมขยับเข้าหาเธอหนึ่งที เสียงครางของเธอจะเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มหนึ่งครั้ง ยิ่งได้ยิน ผมก็ยิ่งอยากขยับเข้าหาเธออีกไม่หยุด ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้เธอถึงได้น่ารักกับผมขนาดนี้ "แน่นดีจริง" ผมกระซิบชิดริมฝีปากเล็กพร้อมขยับเข้าออกตามจังหวะของอารมณ์ที่มันเริ่มประทุมากกว่าเดิม ยิ่งผมอยู่ใกล้เธอร่างกายก็ยิ่งเร่าร้อน ยิ่งได้สัมผัสร่างกายบอบบางก็อยากจะระเบิดออกมา ทั้งกลิ่นตัวหอมๆ ทั้งรอยยิ้มและเสียงหวานๆ ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าวันนึงเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้กับผม ผมจะอยู่ยังไง ผมจะอยู่ได้มั้ย ถ้าหากวันนึงจะต้องเลิกรากับแพรวไป แต่ผมคิดว่ายังไงก็ไม่มีทางมีวันนั้นแน่นอน เราสองคนรักกันมาก เธอมั่นคงและซื่อสัตย์กับผม ผมเองก็ซื่อสัตย์และมั่นคงกับเธอเช่นกัน "อ๊ะ...เบา บะ เบาหน่อยค่ะพี่ไค พะ อื้ออ แพรว อาาา จะ เจ็บ..." "ก็ทำเหมือนทุกที ทำไมเจ็บ?" ผมถามพลางขยับเข้าหาเธออย่างเนิบนาบ "มะ...อื้ออ อาาา" "เด็กน้อยเอ้ย! น่ารักเกินไปแล้วนะเรา ไหนๆคืนนี้ก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว พี่ขอจัดหนักเลยนะ อาาา" "อื้ออ อ๊ะ พี่ไค..." "พี่รักแพรวนะ" "อื้อ! แพรวก็...อะ อ๊ะ" "แพรวทำไม?" "แพรวก็รักพี่ไคค่ะ...อ๊ะ!" วันต่อมา "ขี้เซาจัง..." ผมนอนมองร่างเล็กที่ขมวดคิ้วเข้าหากันทั้งที่ยังหลับสนิทอยู่ หมู่นี้แพรวเป็นอะไรไปก็ไม่รู้ ทำไมถึงได้ทำหน้าเครียดอยู่บ่อยๆ นี่ขนาดหลับยังมีเรื่องให้ต้องคิดอีกหรือไงวะ? "อือ..." เสียงหวานครางออกมาอย่างรำคาญเมื่อผมค่อยๆแตะไล้ปลายนิ้วไปตามร่างกายที่ขาวเนียนของเธอ "ตื่นได้แล้ว พี่หิวข้าว" ผมกระซิบบอกเธอออกไป "อือ...ตื่นก็ได้ค่ะ" เธอพูดขึ้นทั้งที่ยังหลับตาอยู่ "ค่ะก็ตื่นสักที ถ้าแพรวไม่ตื่นพี่จะจับกดอีกรอบนะ" ผมแกล้งขู่เธอออกไป ถ้าเธอไม่ลุกผมอาจจะไม่แค่ขู่ ผมเอาจริงแน่ เมื่อคืนแพรวยอมผมแค่รอบเดียว เสร็จแล้วเธอก็หนีหลับเฉย ปล่อยผมให้เคว้งอยู่กลางอากาศแค่คนเดียว เมียใจร้าย! "ตื่นแล้วค่ะ ตื่นแล้วๆๆๆ" เหอะ! พอผมขู่เข้าหน่อยก็รีบลุกเชียวนะ! "ว้าย! พี่ไค..." เมื่อเธอกุลีกุจอลุกจากเตียง ผมก็จัดการรวบเอวเล็กเอาไว้ในอ้อมกอดทันที เรื่องอะไรจะปล่อยให้หนีง่ายๆ เมื่อคืนผมอดวันนี้เธอต้องชดใช้ผม... "อย่าดิ้นสิ พี่มีอะไรจะให้" ผมบอกเมื่อแพรวพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดที่แข็งแรงของผม "อะ...อะไรคะ?" แพรวขมวดคิ้วยุ่งอย่างสงสัยแล้วถามผมออกมา เมื่อเห็นเธอทำหน้าเป็นหมาฉงนผมเลยค่อยๆปลดสร้อยคอที่มีจี้เป็นเกียร์ออกมาจากคอ ผมเรียนวิศวะ ไม่แปลกที่ผมจะมีเกียร์ เมื่อผมมีเมีย เกียร์ก็ต้องอยู่กับเมียผมถูกไม่ถูก^^ "พี่ใส่ให้นะ" ผมบอกแพรวแล้วค่อยๆบรรจงใส่สร้อยคอให้เธอ เกียร์เวลาที่มันอยู่บนต้นคอที่ขาวเนียนของแพรวแล้วมันดูโดดเด่นมากอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ "มันจะดีเหรอคะ?" แพรวถามผม เพราะเธอรู้ว่าเกียร์มันสำคัญกับผมยังไง "ดีที่สุดแล้ว รักษามันให้ดีล่ะ รู้ใช่มั้ยว่ามันสำคัญกับพี่ยังไง" ผมถามเธอ "แพรวรู้ค่ะ แต่ว่า..." "ไม่มีแต่หรอก เกียร์กับเมียเป็นของคู่กัน" ผมบอกแพรวแล้วกดจูบลงไปที่หน้าผากมนของเธอหนักๆหนึ่งที "พี่รักแพรวมากนะ" ผมบอกเธอ แต่ไม่รู้ว่าแพรวเป็นอะไร เธอเอาแต่กอดผมแล้วร้องไห้ออกมา สงสัยจะดีใจมั้งที่ผมมอบของที่สำคัญของตัวเองให้เธอแบบนี้ เกียร์เป็นสิ่งสำคัญของพวกเราชาววิศวะ ถ้าเราจะมอบเกียร์ให้ใครสักคน คือเราจะต้องมั่นใจที่สุดแล้วว่าคนๆนั้นคือคนที่ใช่ คือคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเรา การที่ผมมอบให้แพรวนั่นคือผมมั่นใจแล้วว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆผมตลอดไป "ไม่ร้องสิ...งอแงอีกละ" "แพรว...ก็รักพี่ไคนะคะ...รักมาก" เธอพูดออกมาพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น ก็น่ารักขนาดนี้ ผมจะไม่รักเธอได้ยังไงล่ะ สองปีผ่านไป ​"เห้ย! เป็นไรวะมึง มัวแต่เหม่ออยู่ได้" ไอ้แอร์มันทักเมื่อเห็นว่าผมไม่ได้สนใจสิ่งที่พวกมันกำลังพูดกันอยู่ "มันเหม่อที่ไหน มันมองน้องคนสวยคนนั้นต่างหาก" ไอ้แน็คมันไม่พูดเปล่า มันชี้มือไปหาผู้หญิงที่ผมกำลังจ้องอยู่จนเพื่อนทั้งกลุ่มพากันหันไปมองเป็นตาเดียว เธอยืนอยู่ห่างจากโต๊ะผมไม่ถึงสิบก้าว ไม่แปลกที่เธอจะได้ยินแล้วหันมามองผม รู้มั้ยว่าพอเธอหันมามองผมแล้วเธอทำหน้าแบบไหน "พี่ไค!!" เธอเอ่ยชื่อผมออกมาอย่างตกใจสุดขีดแล้วทำท่าจะเดินออกไปจากโต๊ะที่กลุ่มเพื่อนของเธอนั่งกันอยู่ "เชี่ยแล้ว นั่นมัน..." ไอ้แน็คอุทานออกมาเมื่อเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นชัดๆ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผมเดินดุ่มๆเข้าไปแล้วกระชากท่อนแขนเล็กอย่างแรง "ยังจำฉันได้อยู่เหรอ ยัยผู้หญิงแพศยา!"