คุณภรรยาครับโปรดมารับใบหย่า

ที่สำนักงานเขต "ใส่ชุดดำมาทำไม มีใครตายหรือไงปิ่น?" เขื่อน นาวินทร์ ภูมิพัฒน์ กัดฟันถามว่าที่อดีตภรรยาอย่างไม่แยแส ไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ เขาเพียงแค่ปรายตามองครู่เดียวเท่านั้น เจ้าของร่างสูงยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้าง ๆ ทนายไม่ขยับให้เธอนั่ง ปิ่นมุกต้องเดินตัวลีบอ้อมไปนั่งเก้าอี้ด้านในอีกแถวเพื่อรอคิวทำเรื่องหย่า เขื่อนยังคงโกรธที่เธอเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ถ้าวันนั้นตอนนั้นไม่มีเธออยู่ในเหตุการณ์ เรื่องราวก็คงง่ายกว่านี้ เขากับแฟนสาวก็คงได้แต่งงานกัน หนึ่งปีกับหกเดือนที่ใช้ชีวิตด้วยกันเขาแทบจะไม่เคยเห็นข้อดีของเธอเลย นอกจากหน้าตาที่ดูสะอาดสะสวย ต้องยอมรับเลยว่าเธอเป็นผู้หญิงผิวสีน้ำผึ้งที่สวยที่สุดที่เขาเคยเจอมา แต่ก็นั่นแหละ น่าเบื่อสิ้นดี! โชคดีที่ไม่เคยมีความสัมพันธ์กันทางกายเลยไม่ได้รู้สึกผูกพันอะไรมาก แค่เห็นเงาของเธอเขาก็เอือมระอาเต็มที อย่าว่าแต่พูดคุยกันเลย เขานั่งคุยกับเงาตัวเองน่าจะรู้เรื่องมากกว่าเสียเวลาคุยกับเธอ ใบหน้าสวยสะอาดดวงตากลมโตมีรอยคล้ำใต้ดวงตาเล็กน้อยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ระหว่างรอคิวหย่าของเธอและว่าที่อดีตสามี ข้างหน้าเธอคงเป็นคู่แฟนที่กำลังจะมาจดทะเบียนสมรส ทั้งคู่สัมผัสร่างกายกันเบา ๆ พร้อมทั้งพูดคุยถึงเรื่องงานแต่งอย่างมีความสุข แต่สำหรับปิ่นมุก ไม้กล้า แล้วไม่ว่าจะตอนจดหรือตอนหย่าเธอก็ต้องตกอยู่ในอารมณ์เศร้าหมองแบบนี้ ต่างแค่ตอนนี้ไม่มีใครคอยปลอบใจเธออีกแล้ว พอคู่รักด้านหน้าหันกลับมามอง แพขนตาหนางอนก็ผลุบลงทันทีปิ่นมุกไม่มีความกล้าในการสบตากับคนแปลกหน้าตั้งแต่เด็ก เธอไม่ได้เป็นเด็กผู้หญิงที่เพอร์เฟกต์ ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยปมด้อยมากมายให้เพื่อน ๆ ได้ล้อกันสนุกปาก "ปิ่น ไม่มีพ่อจริง ๆ เหรอ งั้นแม่เธอก็เป็นแม่หม้ายงั้นสิ" ปิ่นมุกไม่เคยรู้ว่าพ่อตัวเองคือใคร หน้าตาเป็นแบบไหน เธออยู่บนเกาะมันตรามาตั้งแต่เกิดแทบจะไม่ได้ออกไปเจอโลกภายนอกเลย นอกจากเวลาข้ามฝั่งไปเรียนชั้นมัธยม และเธอก็มีเพื่อนสนิทน้อยเหลือเกิน เพราะเธอไม่ได้เป็นคนช่างพูดแบบเพื่อนวัยเดียวกัน สื่อโซเชียลของเธอก็แทบจะว่างเปล่า มีเพียงรูปทะเลแค่เปลี่ยนมุมถ่ายรูปเท่านั้น ดวงตากลมโตเหล่มองร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดปลดกระดุมคอถึงสองเม็ดเหมือนกับทุก ๆ วัน เขายังคงนั่งนิ่งอยู่กับเก้าอี้ตัวเดิม ไม่แม้แต่จะทักถามอะไร มีเพียงทนายเอนกและผู้ช่วยของเขาที่มาเป็นพยานในวันนี้หันมายิ้มให้กำลังใจเธอบ้างในบางครั้ง "คิวที่เจ็ด เชิญที่ช่องห้าค่ะ" "คุณปิ่นครับ ถึงคิวแล้ว" "อ้อค่ะ" ปิ่นมุกลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า หลายวันมานี้เธอแทบไม่ได้นอน แม้แต่อาหารสักมื้อก็ยังแทบจะกลืนไม่ลง ภาวะเครียดเริ่มเกาะกินร่างเล็กจนสภาพร่างกายดูซูบผอมลง ทั้งสองคนนั่งลงต่อหน้าเจ้าหน้าที่ด้วยอารมณ์รู้สึกที่แตกต่างออกไป สีหน้าของเขื่อนดูผ่อนคลายมีรอยยิ้มประดับอยู่ที่มุมปากนิด ๆ แต่ปิ่นมุกกลับมีแต่หยาดน้ำใสที่เอ่ออยู่เต็มเบ้าตา เธอต้องแอบหันไปเช็ดออกบ่อยครั้ง ขอให้ครั้งนี้เป็นความเสียใจครั้งสุดท้ายของเธอที่มีต่อเขา ผู้ไม่เคยคิดที่จะรักและใส่ใจเธอเลย หนังสือข้อตกลงการหย่าถูกยื่นให้กับเจ้าหน้าที่ เพื่อแสดงถึงข้อตกลงและความยินยอมทั้งสองฝ่าย ทุกครั้งที่เจ้าหน้าที่สอบถามเธอก็ได้แต่ตอบรับสั้น ๆ ตามว่าที่อดีตสามี ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้วที่จะต้องยืดเยื้อออกไป ไม่มีบุตร ไม่มีทรัพย์สิน ไม่มีหนี้สิน ไม่มีอะไรร่วมกันทั้งนั้น ขั้นตอนต่าง ๆ ดำเนินการมาจนถึงปลายทางสุดท้าย ปิ่นมุกค่อย ๆ จรดลายเซ็นลงไปในใบหย่า ถึงเวลาที่เธอต้องคืนอิสระให้กับเขาแล้ว ถึงเวลาที่เธอต้องเดินหน้าต่อไปเพื่อชีวิตของตัวเธอเอง