หัวใจมาร

“อะไรนะคะ คุณพี่” หญิงสาววัยกลางคนจับอกแน่น ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อได้รับฟังคำขอจากคู่สนทนารุ่นพี่ “ช่วยพี่เถอะนะแม่จินดา คิดเสียว่าช่วยคนแก่ใกล้ลงโลงก็แล้วกัน พี่รับไม่ได้จริงๆ ที่แม่ดาราคนนั้นจะชูคอเป็นลูกสะใภ้ในตระกูลอธิศักดิ์มนตรี” “คุณพี่คิดจะทำอะไรคะ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะคะ” “พี่คิดดีแล้วสินะถึงตัดสินใจมาหาเนี่ยล่ะ เห็นใจหัวอกคนเป็นแม่เถอะนะ” “คุณพี่มีหัวอกแม่คนเดียวหรือไงคะ น้องก็มีเหมือนกันค่ะ น้องจะปล่อยให้ลูกเจอชะตากรรมแบบนั้นได้ยังไง” เรืองรองถอดถอนสีหน้าออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจินดาเน้นหนักคำว่าชะตากรรม “ชะตากง ชะตากรรมอะไรกันแม่จินดา ฉันเชื่อว่าถ้าลูกชายของฉันได้เห็นหนูทรายของเธอ ต่อให้หัวใจแข็งเป็นหินพันปีก็ต้องอ่อนยวบลงทันที” จินดาถอนหายใจยาวก่อนจะพูดต่อ “แต่คุณรินธาราและคุณเก้าคบกันมานานแล้วนะคะ ถ้าคุณพี่ทำแบบนั้นกับทั้งคู่มันจะไม่ดูใจร้ายไปหน่อยเหรอคะ” “โธ่ แม่จินดา ฉันไม่ได้ใจร้ายอะไรปานนั้นหรอก รินธาราไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นลูกสะใภ้ของฉัน เป็นเมียของตาเก้าและเป็นแม่ของหลานฉันได้เลย ฉันอยากอุ้มหลานที่เกิดจากแม่ดีๆ ไม่ใช่แม่ดาราเสเพลคนนั้น” “คุณทั้งสองคนคงรักกันมาก” สีหน้าจินดาสลดไม่น้อยเมื่อนึกถึงความรักที่ถูกกีดกันของรินธาราและภรพัฒน์ “โอ๊ย รักเริกอะไรกันแม่ดาราคนนั้นเป็นยังไงฉันรู้หมดแล้ว เจอหน้าทีไรสายตาแม่นั่นไม่มีหลบ ไม่มีความเคารพ มือไม้ไม่อ่อน ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร ฉันทำใจรับแม่นั่นมาเป็นสะใภ้ไม่ได้หรอก” “มีเหตุผลอื่นอีกหรือเปล่าคะที่ทำให้คุณพี่ไม่ชอบเธอ” “ก็อีกหลายเรื่องไว้พี่จะเล่าให้เธอฟัง” เรืองรองปกปิดเรื่องบางอย่างไว้ “เฮ้อ! แล้วคุณรินเธอจะยอมหรือคะ ลูกชายคุณพี่ก็ด้วย คุณเก้าน่ากลัวแค่ไหนใครๆ ก็รู้ สีหน้าหวาดหวั่นฉายชัดบนใบหน้าจินดา แต่เรืองรองไม่รู้สึกหวั่นใจตามแต่อย่างใด นางตัดสินใจเดินเครื่องต่อ “พี่คิดไว้หมดแล้วแม่จินดา ขอแค่เธอทำตามที่พี่บอกก็พอ” เรืองรองยิ้มกริ่มขณะที่ในหัวเต็มไปด้วยแผนสนุกๆ ต่างจากอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก จินดาในตอนนี้หัวคิ้วชนกันใบหน้างอง้ำคล้ายคนเครียดจัด ภายในรั้วคฤหาสน์หลังงามตระกูลอธิศักดิ์มนตรี ร่างบางระหงของใครคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถเก๋งคันหรู ความงามของเธอเจิดจรัสเฉิดฉายจนคนมองตกตะลึง ผิวขาวผ่องตัดกับชุดเดรสเกาะอกสีแดงอย่างโดดเด่น ใบหน้ารูปไข่สวยหวานชูเชิดดุจนางพญา แว่นกันแดดสีชาถูกถอดออกเผยให้เห็นดวงตาสวยหยดหาใครเปรียบได้ หญิงสาวยิ้มให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเดินละลิ่วเข้ามาในตัวคฤหาสน์ “คุณรินขา” รินธาราหันกลับตามเสียงเรียก ดวงตาคู่สวยเพ่งมองอีกฝ่าย “ว่าไงจ๊ะว่าน เออ...คุณแม่อยู่หรือเปล่า” “คุณผู้หญิงไม่อยู่ค่ะ ท่านออกไปพบเพื่อนตั้งแต่สายๆ แล้วค่ะ” คนฟังถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถามว่ากลัวที่จะเจอไหม เธอคงตอบได้ชัดเจนว่าไม่กลัว แต่สายตาดูถูกแกมคำพูดค่อนแคะของเรืองรองทำให้เธออึดอัดจนยากที่จะควบคุมอารมณ์ได้ เธอไม่อยากให้คนรักรู้สึกผิดหวังที่เธอต้องก้าวร้าวมารดาเขาบ่อยๆ “หรือจ๊ะ ดีเหมือนกัน อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่มีมารผจญ” คนใช้สีหน้าเหยเกขึ้นมาทันที กับคุณผู้หญิงท่านก็มีบุญคุณล้นหัว ให้ข้าว ให้น้ำ ให้เงินและให้ความเมตตา กับคุณรินธาราก็ไม่ต่างกัน เธอไม่เคยทำนิสัยไม่ดีใส่คนใช้ผู้ต้อยต่ำเลยสักครั้ง ตรงกันข้ามเสียอีกเวลามาบ้านนี้ทีไรคุณรินธาราคนสวยจะซื้อของกิน ของใช้ติดไม้ติดมือมาฝากไม่ขาดสาย คงจะเป็นการหนักใจอยู่ไม่น้อยเมื่อคนที่รักและเคารพทั้งสองคนไม่ถูกกันเข้าขั้นรุนแรง น่าเห็นใจคุณเก้าเหลือเกินที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ “แล้วคุณเก้าตื่นหรือยังจ๊ะ” “ยังเลยค่ะ เมื่อคืนคุณเก้ากลับมาถึงบ้านตีสี่เห็นจะได้” ว่านได้ทีฟ้องคุณรินธารายกใหญ่ คุณเก้าของคุณรินออกเที่ยวเมามายกลับบ้านเช้าทุกวัน “อือ...เรื่องนั้นฉันรู้แล้วล่ะ ขอบใจว่านมากจ้ะ ฉันไปหาคุณเก้าก่อนนะ” “เอ่อ...ค่ะ ดะ...เดี๋ยวค่ะ คุณริน” คนจะไปหันหลังกลับมาอีกหน “มีอะไรหรือว่าน” “คือหนู...หนู” สาวใช้ตอบตะกุกตะกัก “เอ้า ว่ายังไงจ๊ะ มีอะไรก็รีบๆ พูดมา ฉันจะไปหาคุณเก้าแล้ว” “คือว่า น้องหนูที่บ้านนอกชอบคุณรินมาก มันให้มาขอลายเซ็นคุณรินค่ะ” “โธ่ ฉันก็นึกว่าอะไร...เอาสิ เดี๋ยวนะ อ่ะนี่รูปถ่ายของฉัน เอาไปให้น้องสาวว่านนะจ๊ะ” มือเรียวหยิบรูปถ่ายขนาดพกพาออกจากกระเป๋าพร้อมตวัดปากกาเซ็นชื่อกำกับก่อนจะยื่นให้ว่าน “ขอบคุณนะคะคุณริน น้องหนูต้องดีใจมากแน่ๆ” “โอเคงั้นฉันไปก่อนนะ” นางฟ้าของทุกคนเดินหายขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ สาวใช้มองตามจนลับตาด้วยความปลาบปลื้ม คุณรินธาราไม่ได้มีแค่ความสวยเพียงเท่านั้นแต่เธอยังมีจิตใจที่งดงามอยู่มากล้น ไม่มีความหยิ่งและถือตัวสำหรับดาราสาวผู้โด่งดังคนนี้ แต่ต่อให้คุณรินคนสวยทำดีสักแค่ไหนคุณเรืองรองก็ยังชิงชังในตัวเธออยู่ดี ประตูห้องเปิดกว้างตามด้วยร่างบางย่างกรายเข้ามาด้านใน เครื่องปรับอากาศยังทำงานให้ความเย็นแผ่ไปทั่วห้องใหญ่ ทีวีจอพลาสม่าขนาดยักษ์กำลังฉายบทรักแสนเร่าร้อนจากหนังโป๊ที่เจ้าของห้องเปิดทิ้งไว้ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนถูกถอดกองไว้ปลายตีนเตียง มือเรียวหยิบเสื้อขึ้นมาสำรวจตรวจตราตามนิสัยสตรี ไม่มีอะไรแปลกปลอมไปนอกจากกระดุมที่ขาดวิ่นเพราะแรงกระชากของคนใช้ กางเกงยีนส์ยี่ห้อดังถูกถอดกองไว้ข้างเตียง มือเรียวหยิบมันขึ้นมาพลางถอนหายใจระอา รินธาราส่ายหน้าขณะที่สายตาจ้องมองร่างใหญ่ที่นอนเปลือยท่อนบนอย่างหมดสภาพ “เก้าคะ...เก้าคะ ตื่นได้แล้วค่ะ นี่ตะวันจะตกดินอีกรอบแล้วนะคะ” มือเล็กตีเบาๆ ที่ไหล่กว้างร่างเปลือยที่นอนอยู่ถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวดทันที “อ้าว ริน...มานานหรือยัง” คนถูกปลุกถามกลับน้ำเสียงงัวเงีย “เพิ่งมา” หญิงสาวตอบเสียงแข็งก่อนทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เขา “เก้า...เมื่อไหร่จะเลิกนิสัยเที่ยวกลางคืนสักที” “ริน เอาอีกแล้วนะ” ชายหนุ่มเริ่มไม่พอใจ “รินต้องเป็นฝ่ายพูดคำนี้มากกว่านะ” รินธาราหน้างอง้ำ แขนเรียวกอดอกเชิดเมินหน้าหนีไปอีกทาง “รินจ๋า” ชายหนุ่มอ้อนเสียงหลงเมื่อเห็นสาวเจ้าทำท่าทางตัดหางปล่อยวัด เขาสวมกอดร่างนุ่มนิ่มแนบแน่น กลิ่นกายของเธอช่างปลุกเร้าอารมณ์เขาให้ลุกฮือ ผมดำสลวยหอมนุ่มช่างเย้ายวนเขาเสียเหลือเกิน “ไม่ต้องมาจ๋ง มาจ๋าเลยนะเก้า ไม่เอาแล้ว...รินไปดีกว่า มีถ่ายละคร” ยังไม่ทันที่จะลุกไปไหน เขาก็กระชากร่างเพรียวกดลงบนที่นอนฉับไว แววตาหื่นกระหายถูกส่งให้เธอหมดหน้าตัก “ปล่อยเลย รินรีบ” ใบหน้าสีเลือดฝาดสั่งเขาเสียงแข็ง “นะรินนะ ไม่นานหรอก” เขาเว้าวอนเสียงพร่า ชายหนุ่มต้องการจะรักหญิงสาวใจแทบขาด “ไม่นานก็ไม่ได้ รินไม่มีอารมณ์ เก้าจะนอนต่อก็ไปซะ” วาจาถากถางของเธอทำให้เขาอดหัวเราะไม่ได้ “หัวเราอะไร” หน้าสวยเสียงแข็งขึ้นมาอีกระรอก “เปล่า เก้าคงนอนไม่หลับแล้วล่ะ รินต้องรับผิดชอบที่ทำให้เก้าตื่น” หน้าตาเขาดูมีเล่ห์เหลี่ยมซ่อนอยู่ มันทำให้รินธาราหน้าร้อนวาบ “ตื่นได้ก็หลับได้ ปล่อยเดี๋ยวนี้ รินจะไปแล้ว” “เก้าน่ะ ตื่นได้แล้วก็หลับได้จริง แต่ไอ้นี่สิริน มันตื่นจนเก้าอดสงสารไม่ได้...อีกอย่างมันเจอรินแล้วด้วยสิ มันคงหลับยากน่าดู” คนฟังหน้าแดงทวีคูณเมื่อสายตาคมกล้ามองความเป็นชายของตัวเองที่ตื่นตัวอย่างช้าๆ “รินจ๋า คุณสวยที่สุด” เขาเอ่ยชมเสียงพร่ายกนิ้วสากเกลี่ยแก้มนวลนุ่มแผ่วเบา จมูกโด่งเป็นสันแนบชิดที่แก้มนวลหอม คนใต้ร่างเคลิบเคลิ้มอย่างง่ายดาย ปากแดงสวยเผยอรับจุมพิตจากเขาอย่างโหยหา แทรกลิ้นดูดเกี่ยวหยอกล้อลิ้นเล็กอย่างวาบหวาม เรียวแขนเล็กทั้งสองข้าง โอบรั้งคอชายหนุ่มเข้าหาตัว ความหวานทุกอณูของเธอทำให้เขาอยากต่อ มือหนาลูบไล้อกอวบด้วยความสันซ่าน ออกแรงบีบเคล้นจนเจ้าของอกงามเผลอครางออกมาด้วยความซ่านเสียว มืออีกข้างไม่มีว่าง มันทำหน้าที่ลูบไล้ตามสีข้างอย่างลุ่มหลง...แต่แล้ว “เก้า...ตาเก้า เปิดประตูให้แม่เดี๋ยวนี้นะ” เสียงเคาะประตูดังลั่นทำให้เพลงรักที่เพิ่งเริ่มบรรเลงต้องจบลงอย่างน่าเสียดาย รินธาราผลักร่างสูงใหญ่ของคนรักออกโดยไว ก่อนยกมือจัดการเสื้อผ้าหน้าผมตัวเองด้วยความรีบร้อน “ทำไงดีคะ แม่คุณมา” ภรพัฒน์มองหน้าคนรักด้วยความสงสาร รินธาราในตอนนี้ลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด “ช่างปะไร รินไม่ต้องกลัวหรอก...โอ๊ย เสียอารมณ์โว้ย” ชายหนุ่มสบถก่อนเดินไปเปิดประตูให้มารดา เรืองรองสาวเท้าเข้ามาภายในห้อง สายตาดูถูกส่งมายังรินธาราทันที “โถ...ผู้หญิงสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมดนะ สงสัยคงแขวนยางอายไว้ตั้งแต่เริ่มทำบัตรประชาชนกระมัง” ชายหนุ่มมองหน้ามารดาด้วยความตกใจ รินธาราหน้าซีดลงทันตา “คุณแม่ครับ ทำไมต้องพูดแรงขนาดนี้ด้วย” เขาปรามมารดาเสียงเบา อย่างน้อยรินธาราก็ผู้หญิงที่เขาเลือกและรักสุดหัวใจ “ใช่ค่ะ ผู้หญิงสมัยนี้ก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น ไม่ได้เหมือนคนรุ่นเก่าที่หัวโบราณคร่ำครึ ยึดติดกับอะไรเก่าๆ ทำตามใจตัวเองโดยไม่มีเหตุผลจนตามใครต่อใครแทบไม่ทัน” หญิงสาวเชิดหน้าตอกกลับอย่างไม่เกรงกลัว เรืองรองหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธ “แกว่าฉันหรือ ยายรินธารา” เรืองรองชี้หน้าหญิงสาวด้วยความโมโห แววตาที่มองมีแต่ความเกรี้ยวกราด “เปล่าค่ะ แต่ถ้าคุณแม่อยากรับรินก็ไม่กล้าขัด...” หญิงสาวยียวนกวนประสาทจนคนกลางปวดหัวฉับพลัน ภรพัฒน์เดินปรี่เข้ามาหาคนรัก สายตาเขาขอร้องให้เธอหยุดการกระทำลงเดี๋ยวนี้ “ฉันไม่ใช่แม่หล่อน ฉันไม่เคยมีลูกสาว...แต่ถึงจะมีลูกสาวสักคน คนๆ นั้นต้องไม่ใช่หล่อน” “คุณแม่ครับ ไม่เอาน่า...อย่าไปว่ารินเลยนะครับ พูดกันดีๆ นะผมขอ” ชายหนุ่มสวมกอดมารดาหวังจะเอาใจแต่ไม่ได้ผลเสียแล้ว เรืองรองยังคงส่งสายตาเกลียดชังไปยังรินธารา หญิงสาวมองกลับอย่างเหนือกว่า ช่างปะไร...อย่างน้อยลูกชายคนเดียวของคุณก็หลงรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้น ต่อให้คุณเกลียดฉันแค่ไหน ลูกคุณก็ไปจากฉันคนนี้ไม่ได้หรอก “แกก็อีกคนตาเก้า ตั้งแต่คบกับแม่นี่ก็ทำตัวแย่ลงทุกวัน บ้านช่องไม่กลับ กลับมาก็เจียนเช้า...” มารดาหันมาแหวใส่ลูกชายตัวดี ชายหนุ่มถอนหายใจยาว “ไม่เกี่ยวกับรินเลยครับแม่” รินธาราเบื่ออาการพาลของแม่คนรัก อะไรไม่ดีที่ลูกชายเขาเป็น แน่นอนว่าสาเหตุต้องเกิดจากเธอตลอด “เก้าคะ รินไปถ่ายละครนะคะ” ร่างสวยเดินมาลาร่างสูงใหญ่ ปากสวยจูบลงบนแก้มสากหนึ่งทีแล้วหันมายิ้มหยันให้เรืองรองก่อนเดินเชิดออกจากห้องไป พ้นหลังรินธาราเรืองรองโกรธจนแทบยืนไม่ไหว ท่านสั่งลูกชายเสียงแข็ง “ตาเก้า แกต้องเลิกกับยายรินให้เร็วที่สุด ผู้หญิงอะไรไร้มารยาทสิ้นดีสงสัยพ่อแม่คงไม่สั่งสอนกระมัง จูบผู้ชายได้หน้าด้านๆ แม่ยืนหัวหงอกอยู่ตรงนี้มันยังไม่คิดจะไหว้เลยสักนิด ต่ำที่สุด...ผู้หญิงแบบนี้ฉันไม่มีวันเอามาทำลูกสะใภ้แน่นอน หัวเด็ดตีนขาดยังไงฉันก็ไม่ยอม” ชายหนุ่มเครียดหนักเมื่อเห็นการกระทำของรินธาราและคำพูดที่แสนจริงจังของมารดา แท้จริงแล้วรินธาราควรจะเคารพแม่เขาบ้าง ถึงท่านจะไม่ชอบเธอแต่เธอก็ไม่ควรทำกิริยาเช่นนี้ใส่มารดาของเขา ขณะที่ลูกชายกำลังยืนกลัดกลุ้มใจแต่มารดาอย่างเรืองรองกลับยิ้มอย่างมีเลศนัย นางจะทำให้ลูกชายเลิกกับแม่ดาราคนนั้นอย่างแน่นอน