“ผู้หญิงคนนั้นชื่อเรือนแก้ว ภัศยา เมื่อ 20 ปีที่แล้วปู่ผมเก็บหล่อนได้ในถังขยะหน้าหมู่บ้าน...” ร่างบางหยุดกึก ตั้งแต่หัวจดเท้าชาวาบไร้เรี่ยวแรง สายตาผู้คนที่เดินสัญจรไปมาแถวๆ นั้นต่างก็จ้องมายังเธอแล้วซุบซิบนินทา อิฐแสยะยิ้มป้องปากตะโกนต่อ... “ตั้งแต่เล็กจนโตหล่อนเป็นเด็กขี้ประจบ นิสัยไม่ดี มั่วผู้ชาย...” สิ้นสุดคำว่า “มั่วผู้ชาย” หูซ้าย ขวา ก็ไร้การรับรู้ใดๆ มันอื้ออึงได้ยินเพียงเสียงวี้ดลากยาว มือเรียวขาวกำแน่นด้วยความโกรธแค้น ทั้งน้ำตายังหยดแหมะ ค่อยๆ หมุนตัวสบสายตาชายหนุ่ม อิฐเบ้ปากยักคิ้วหลิ่วตาเยาะเย้ย ก้าวเท้าไปหยุดจ้องหน้าเธอใกล้ๆ ซึ่งแววตาอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความโกรธเกลียด “จะไปกับฉันดีๆ หรือจะให้ฉันด่าเธอว่าโสเภณีในที่สาธารณะ”

อิงวาด...หญิงสาวตาบอดที่ยอมเอาตัวเข้าแลกกับหนี้สินก้อนโตที่ครอบครัวผู้มีพระคุณได้ก่อไว้ โดยต้องตกเป็นผู้หญิงของ อาชว์...หนุ่มใหญ่วัย 40 ปีโดยไม่ได้ตั้งใจ เรื่องราวของทั้งสองจะเป็นอย่างไร ฝากติดตามในนิยายเรื่องเบี้ยรักจอมบงการด้วยนะคะ

ภาคิน หนุ่มใหญ่วัย 44 ปีที่ตกหลุมรักรุ้งวารีตั้งแต่แรกพบ เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมาครอบครองแม้ตัวเองจะมีภรรยาอยู่แล้วก็ตาม “ฉันนอนกับคุณแลกเงิน ถ้าอยากให้บอกก็เอาเงินมาสิ” เหมือนถูกฟาดหน้าฉาดใหญ่ ภาคินหันไปหยิบกระเป๋าควักเงินปึกหนึ่งส่งให้อีกฝ่าย รายนั้นยืนมองน้ำตาปริ่มแต่ยังไม่รับสร้างความโกรธเกรี้ยวให้เขาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “เอาไปสิ! แล้วบอกมาสักที” “คุณทำแบบนี้ทำไม อยากรู้เรื่องของวาไปเพื่ออะไร?” พร่ำถามทั้งน้ำตา “เพราะฉันอยากรู้และเธอก็แค่ต้องบอก” “แต่วาไม่อยากบอก” “เธอไม่มีทางเลือก แค่ต้องทำตามที่ฉันสั่ง” รุ้งวารีน้ำตารินสร้างความปวดใจแก่คนมองยิ่งนัก ตั้งแต่ซื้อเธอมานี่เป็นครั้งแรกที่ภาคินเห็นน้ำตาจากผู้หญิงคนนี้ “งั้นคุณอยากรู้อะไร” ถามด้วยเสียงสั่นพร่า “เด็กคนนั้นเป็นลูกเธอจริงๆ หรือเปล่า แล้วใครเป็นพ่อของแก” ทั้งสองจ้องกันเอาเป็นเอาตาย จนในที่สุดหญิงสาวก็กระชากเงินมาไว้ในมือ แบงค์พันหลายใบยับยู่ยี่ “เขาเป็นลูกวาค่ะ เด็กคนนี้เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ วาถูกข่มขืนจนท้องต้องออกจากมหาลัย บอกใครก็ไม่ได้!...เอาเขาออกก็ไม่ได้ พ่อเด็กยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีแกอยู่บนโลก”

“ไม่! ไม่จริง” หญิงสาวล้มลงเมื่อเห็นเขามีท่าทางรับไม่ได้ มันปวดใจจนหมดเรี่ยวแรงจะเดินต่อ...แม้เธอจะเกิดมาในครอบครัวจนๆ แต่แม่ก็เล่าให้ฟังเสมอว่าท่านดีใจแค่ไหนที่มีเธอ “รินดา...” ภัทราย่อตัวกอดญารินดา ภากรเหมือนคนบ้าเดินไปหยิบที่ตรวจครรภ์อีกอันยื่นให้หญิงสาว “ฉันซื้อมาหลายอัน...เธอลองอีกทีสิ บางทีมันอาจ...” “พี่ต้นเป็นบ้าไปแล้วหรือไง! หยุดทำร้ายรินดาสักที ไหนพี่ต้นบอกว่าพี่ต้นรักผู้หญิงคนนี้ไง แล้วทำไมทำเรื่องบ้าๆ กับรินดาล่ะคะ...” ญารินดาสะอื้นจนหน้าแดงตัวสั่น เธอหายใจไม่ทันเพียงเห็นแววตาของเขาที่ส่งมา...ภากรทำเหมือนกับว่าเธอเป็นตัวภาระยังไงยังงั้น “เธอต้องไปเอาเด็กออก!”

อธิปไล่สายตามองเสื้อผ้าที่เธอใส่ เขาพิพากษาผู้หญิงตรงหน้าด้วยหัวใจด้านมืดอีกครั้ง สร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้ไวโอลินสุดแสน “เสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่ก็ของน้องฉัน หน้าด้าน! เธอมันมีแค่ตัวกับสมองกลวงๆ เท่านั้น จำเอาไว้!” ไวโอลินสะอื้นจนตัวห่อ อธิปตกใจไม่น้อยแต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาของใครมาทำหัวใจสั่นคลอน สรุปยัยนี่ก็เห็นแก่เงิน หล่อนยอมเป็นของไอ้นรกทั้งที่ปากบอกรักเขา! “ฉันจะคืนให้...ฮึกๆ แต่ช่วยปล่อยฉันไป ฮือๆ ขอแค่นี้” อธิปเยาะเย้ยทางสายตาไม่เลิก รอยยิ้มมุมปากสร้างความรวดร้าวให้หญิงสาว ไวโอลินตัดสินใจคืนทุกอย่างให้แก่เขา มือเรียวสั่นระริกยามปลดกระดุมเสื้อพิมพ์พรรณทีละเม็ด “ทำบ้าอะไร!” จากหัวเราะร่ากลายเป็นหมาบ้าเฉียบพลัน อธิปตาค้างเมื่อไวโอลินถอดเชิ้ตผ้าชีฟองส่งให้ “ฉันถามว่าทำอะไร!” ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยใจกล้าขนาดนี้ แต่โลกที่ต้องเจอทำให้คนไม่มีทางสู้หัวชนฝา ยังไงเธอก็เหมือนผู้หญิงข้างถนนในสายตาเขา และไม่นานกระโปรงสีดำที่สวมไว้ก็ถูกถอดคืนให้เขาเป็นชิ้นที่สอง “ฉันคืนให้หมดแล้ว ไม่มีอะไรเหลือแล้ว...”

“เป็นอะไร” เขาถามเสียงห้วน แต่เธอไม่ตอบอะไรนอกจากค่อยๆ สวมเสื้อที่ขาดให้ดูเข้าที่เข้าทาง ก่อนจะสวมใส่แพนตี้ตัวน้อยเข้าที่เดิม “ฉันถามว่าเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม!” เขาตวาดอย่างลืมตัว คนถูกตวาดสะดุ้งตกใจ นี่เขาอยากได้เธอมากถึงขนาดไม่ได้มองสิ่งรอบตัวเลยอย่างนั้นหรือ หึ! เธอคงเป็นที่รองรับความใคร่เบื้องต่ำของเขาอย่างเดียวกระมัง “ถอยไปฉันจะกลับบ้าน” เธอสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ คนแก่ช่างเจ้าอารมณ์นัก “จะออกไปสภาพอย่างนี้น่ะหรือ โสเภณียังดูดีกว่าเธอนัก” “คุณกำลังดูถูกภรรยาที่คุณนอนด้วยทุกคืนว่าเป็นโสเภณีอย่างนั้นหรือคะ” น้ำเสียงอันสั่นพร่าของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา ทำให้คนฟังใจอ่อนยวบ แต่ถึงกระนั้นอารมณ์พิศวาสที่ดับไปเพราะเจ้าหล่อนเป็นต้นเหตุทำให้เขาเคืองใจมากกว่า “ฉันไม่ได้บอกว่าเธอเป็นโสเภณี ฉันบอกว่าโสเภณียังดีกว่าเธอ” เขาทำร้ายเธอด้วยคำพูดเพชฌฆาต พร้อมกับถอดเสื้อสูทออกมาอย่างเร็วไว ก่อนจะโยนใส่หน้าของเธออย่างไม่ปรานี “เธอกำลังใช้สิทธิ์มากไปนะเอื้อมทราย มากเกินไปจริงๆ” เขาชี้หน้าว่าเธออีกหน ก่อนจะก้าวดุ่มๆ ออกไปจากห้องทำงานทันที ร่างน้อยทรุดกายลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอเจ็บร้าวไปถึงในทรวง เขาดูถูกเธอราวกับเธอไม่ใช่ภรรยาของเขา วาจาอันเจ็บแสบของเขาส่งผลให้คนโดนว่าสะอื้นตัวโยนด้วยความชอกช้ำ นิสัยแบบนี้ของเขากลับมาอีกแล้ว กลับมาเพียงเพราะอารมณ์ทางเพศที่ไม่สุขสมเท่านั้นน่ะหรือ

“พี่พาใครไปที่คอนโดหรือเปล่า” นับดาวพยายามสูดกลิ่นน้ำหอมภายในรถ แม้จะเจือจางลงแล้วแต่เธอก็รู้ว่านั่นเป็นน้ำหอมผู้หญิง เพิ่มความน่าสงสัยมากขึ้นไปอีกเมื่อเขาเงียบไม่ยอมตอบ “พี่พาใครมาที่ห้อง และก็พาขึ้นรถคันนี้ด้วย” เธอยังจี้ไม่ลดละ ‘ใช่แล้ว’ นับดาวนึกในใจ และนาทีนั้นน้ำตาก็ไหลเอ่อออกมา เธอรับไม่ได้ที่ภูดิทพาผู้หญิงคนอื่นไปในที่ที่เราเคยอยู่ด้วยกัน “ใช่ผู้หญิงที่แม่พี่พูดถึงหรือเปล่า” เธอกลั้นใจถามทั้งที่ไม่อยากถาม แต่ถ้าใช่จริง ๆ ก็ต้องเป็นหล่อนนั่นแหละที่แอบเอารูปมาจากภูดิท และจัดการทำลายชีวิตเธอ “อือ” “โอเค เพราะงั้นถ้าพี่ไม่ได้ปล่อยรูป ก็ต้องเป็นแฟนของพี่ที่ทำ” “ไม่ใช่แฟน” ภูดิทย้อน “โทษที! ต้องเรียกว่าอะไรดีล่ะ? เมีย ว่าที่คู่หมั้น หรือว่าที่ภรรยา” นับดาวสวนกลับไม่ลดละ พานให้ชายหนุ่มปวดหัวไม่เป็นอันขับรถ เขาตัดสินใจหายูเทิร์นที่ใกล้ที่สุด เพื่อวนกลับเข้ามาในกรุงเทพมหานครอีกครั้ง โดยที่นับดาวยังคงนั่งสะอื้นอยู่ข้างกาย นึกเสียดายเวลาที่หลงคารมคบหากับเขามาหลายปี “พี่เคยเสียดายเวลาหรือเปล่า...ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน” “ไม่” เขาสามารถตอบได้ทันที โดยที่นัยน์ตาคมขุ่นจดจ้องทางข้างหน้า “แต่นับโคตรเสียดายเวลาเลย ทำไมพี่ถึงชั่วได้ขนาดนี้ ลูกผู้ชายเขาไม่ทำกันหรอกนะ”

พิมพ์จะอยู่ที่นี่กับคุณรัณ เราสองคนรักกัน และกำลังจะมีชีวิตใหม่ด้วยกัน เธอเอาดรัณมาอ้างเผื่ออดิศวรจะหยุดทุกอย่างลงเพียงเท่านี้ หากหญิงสาวคิดผิดมหันต์เสียแล้ว คำพูดของหล่อนเปรียบเสมือนฟืนอย่างดีที่สุมไฟให้ลุกโชนจนยากจะดับ เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ! ไหนบอกฉันอีกรอบซิ อดิศวรหรี่ตาถามท่าทางของเขาไม่แสดงอาการโกรธเกรี้ยวใดๆ ออกมา ตรงกันข้ามชายหนุ่มดูอึ้งเสียมากกว่าที่ได้ยินประโยคนั้นจากปากของเธอ พิมพ์นาราชั่งใจอยู่ชั่วครู่ เธอตัดสินใจพูดมันออกไปอีกครั้ง พิมพ์จะอยู่กับคุณรัณที่นี่ค่ะ เราสองคนตัดสินใจคบกันแล้ว เผียะ! อดิศวรฟาดฝ่ามือไปยังใบหน้าขาวของพิมพ์นาราเต็มแรง จนอีกฝ่ายฟุบลงหมดสติคาพื้นโดยที่ไม่มีโอกาสให้ร้อง และรู้สึกเจ็บปวดใดๆ เขามองร่างเล็กนัยน์ตาแดงก่ำ มือที่ตบหล่อนกำแน่นหนัดพร้อมในใจที่พังยับไม่เหลือชิ้นดี จบกันทีพิมพ์นารา...ต่อไปเธอจะไม่มีโอกาสพูดหมาๆ อย่างนี้ใส่ฉันอีกแล้ว...ไม่มีวัน!

“ฉันกลับมาเพราะมีเรื่องจะบอกคุณค่ะ” ยังไงก็เปลี่ยนไป...การกระทำของเขาไม่ใช่ธาตรีคนเดิมแม้แต่น้อย นัยน์ตาเขาแข็งกร้าวและน่ากลัวเหมือนวันนั้นเลย...วันแรกที่เราเจอกัน “คุณเปรม...” ทิชากรง้างมือที่เขาจับไม้ปิงปองแต่ธาตรีไม่ยอมปล่อย ทำให้เกิดการยื้อยุดฉุดกระชากกัน และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อชายหนุ่มใช้แรงทั้งหมดเสยไม้ปิงปองฟาดหน้าเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ... “โอ๊ย!” หญิงสาวล้มลงทาบฝ่ามือบนแก้มขวาที่ทั้งชาและแสบ ชายหนุ่มหยุดทุกอย่างวางไม้ปิงปองไว้บนโต๊ะค่อยๆ หันกลับมาจ้องเธอ “ออกไปจากห้องฉันและอย่ากลับมาที่นี่อีก” ทิชากรเจ็บจนน้ำตาไหล ยกมือกุมแก้มด้วยหัวใจร้าวราน...นี่เขาทำร้ายร่างกายเธออีกแล้วงั้นหรือ? “ต่อไปเราอย่าเจอกันอีก...แล้วเรื่องที่เธอจงใจใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อแฟนเก่าก็หยุดมันไว้ซะ! อย่าทำให้ฉันเกลียดเธอไปมากกว่านี้” ทิชากรลุกขึ้นยืน ส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าเขาเข้าใจผิด... “ออกไป...” เขาไล่แต่เธอไม่ไป หญิงสาวรวบมือเขาไว้หากชายหนุ่มสะบัดสุดแรงทำให้เธอล้มลงไปอีกครั้ง “ฉันบอกให้ออกไป!” “มัน...ซี้ด” ทิชากรอธิบายไม่ได้ มุมปากแสบและตึงเกินกว่าจะอ้าปากพูด ธาตรีมองรอยช้ำบนหน้าเธอทั้งคิ้วขมวดจัด... “ฉันไม่ได้ตั้งใจ...” เดินหายเข้าไปในห้องแล้วกลับมาอีกครั้งพร้อมธนบัติมูลค่าสูงสุดปึกนึง ทิชากรถลึงตามอง “อะไรคะ...” กัดฟันถามแต่เขาก็ไม่ตอบ ซ้ำยังยื่นเงินปึกนี้ให้เธอ “คุณกำลังเข้าใจเจนผิดนะ” “ใช่...ฉันเข้าใจเธอผิดมาตั้งแต่ต้น ฉันคิดว่าเธอมีใจให้ฉัน...รู้สึกกับฉันแบบผู้ชายคนนึงแต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย...เธอเห็นฉันเป็นแค่ไอ้โง่ตัวนึงที่เอาไว้แก้เผ็ดแฟนเก่า”

เมื่อเขายิ่งกว่า 'ร้าย' ชีวิตเธอจึงเหมือน 'ตาย' ทั้งเป็น

“พี่แดนเป็นอะไรหรือเปล่าคะ จารออยู่หน้าบ้านนะ” “พี่อยากหมั้นกับจา เราไปบอกพี่พจน์ดีไหมว่าเราสองคนคบกันอยู่” สีดาอึ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินธเนศร้องขอ ‘หมั้นงั้นเหรอ?’ “เอ่อ พ่อยังไม่อยากให้จามีแฟนพี่แดนก็รู้” เธออ้างอีกแล้ว “แต่พี่แก่แล้ว พี่อยากมั่นคง อยากมีครอบครัวแล้ว” “แต่พี่แดนจะมีครอบครัวในขณะที่จาเพิ่งจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้ค่ะ ยังไงก็ต้องรอ หรือพี่แดนจะไม่รอ” เธอเริ่มขึ้นเสียง “รอสิ พี่รอจาได้ตลอดชีวิต แต่การรอของพี่ต้องมีจุดหมาย เพราะงั้นพี่เลยอยากหมั้นจาไว้ก่อน” สีดาหงุดหงิดที่เขาเอาแต่พูดถึงการจองจำเธอ “พี่แดนกำลังจะผูกตัวเองไว้กับจานะคะ ไม่อึดอัดเหรอ” “หรือจาอึดอัดล่ะ?” เขาไม่ตอบไม่เลือกที่จะถามกลับ สีดาถอนหายใจเหงื่อผุดพรายทั่วใบหน้า เหมือนเราสองคนคุยกันคนละภาษาอีกแล้ว ทำไมอยู่ๆ พี่แดนถึงเร่งรัดเธอขนาดนี้ และเมื่อต่างคนต่างเงียบอยู่นานธเนศก็ตระหนักได้ว่าสีดาไม่ได้สนใจใยดีความรู้สึกเขาเลย เธอห่วงแต่ตัวเองและคิดถึงแต่ตัวเอง

"ห้ามรักฉัน" "ห้ามเผลอท้องเป็นอันขาด" นั่นคือข้อตกลงที่วรชิตกำชับกับลันตา ก่อนที่เธอจะกลายเป็นผู้หญิงของเขา ***************** “ข้อสุดท้าย ห้ามท้อง” ลันตาวางกระดาษทันทีที่เขาพูดข้อสุดท้ายจบ “แล้วถ้าเราพลาดมีอะไรกัน ถ้าฉันท้องขึ้นมาจริงๆ จะเป็นยังไงคะ” “เอาออกสถานเดียว ห้ามมีเด็กเป็นภาระฉัน” “ลันอาจจะเลี้ยงเขาได้” เธอเถียงเสียงเครือ หากชายหนุ่มโบกมือไม่เห็นด้วย “เธอจะเลี้ยงเขาได้ยังไง ในเมื่อทุกวันนี้คนที่เลี้ยงเธอคือฉัน” และเหตุผลนี้เองทำให้ลันตาสงบลง ด้วยสิ่งที่เขาพูดออกมาถูกทุกอย่าง ตอนนี้เธอยังลำบากให้เขาส่งเสียเลี้ยงดูอยู่เลย แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปเลี้ยงเด็กอีก *****************

“ถ้าอยากมีใหม่จริงๆ รอลูกคลอดก่อนแล้วกัน อย่าทำอะไรข้ามหัวลูกของพี่” มาลินช็อกกับความคิดอกุศลของกวีจนหันไปมองเขาที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ บ้าไปแล้ว! นี่เขาคิดต่ำๆ กับเธอขนาดนี้เชียวหรือ “อย่าคิดต่ำๆ เหมือนการกระทำของตัวเองหน่อยเลย” “แล้วพี่ทำผิดแค่ครั้งเดียวลินจะไม่ให้อภัยพี่เลยเหรอ คนบนโลกนี้ทำผิดกับลินตั้งมากมายแต่ลินพร้อมที่จะยกโทษให้ทุกคนยกเว้นพี่” กวีจ้องตามาลินเขม็ง หากเธอระอาที่จะต่อกรกับเขาจึงหันหนีเงียบๆ พลางกำมือแน่นเพื่อข่มอารมณ์เดือดดาลที่อยู่ในอก “ลินทำเหมือนที่ผ่านมาพี่เลวเสมอ ลินถึงลำบากใจที่จะยกโทษให้พี่” “พอเถอะค่ะ ลินไม่อยากพูดเรื่องนี้” “ที่ลินไม่ยอมพูดเพราะตอนนี้กำลังถูกใจใครอีกคนใช่ไหม มันทำอีท่าไหนล่ะ? ลินถึงยอมใจอ่อนให้มันประคอง ลินไม่ใช่คนที่จะให้ผู้ชายคนอื่นแตะเนื้อต้องตัวง่ายๆ ไม่ใช่เหรอ” มาลินน้ำตาไหลไม่เข้าใจสิ่งที่กวียัดเยียดให้เธอเป็น ยกมือปาดมันลวกๆ ก่อนหันมาสั่งชายหนุ่มเสียงเครือ “ถ้าไม่อยากให้ลูกตายในท้องก็จอดรถ”