พิษริษยา25+

ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ภารตี หญิงสาวเจ้าของดวงตากลมโตขนตาดกหนา เธอมีดวงตาคมหวานราวกับดวงตาแขก ผิวขาวเหลืองดูนวลตา รูปร่างสมส่วนกับใบหน้าสวยสะดุดตาทำให้เธอกลายเป็นดาวประจำคณะบริหารธุรกิจ และเป็นที่หมายปองของหนุ่ม ๆ ทั้งคณะเดียวกันและต่างคณะ แต่เธอไม่สนใจใคร คอยมองหาแต่ร่างสูงเจ้าของใบหน้าคมเข้ม ซึ่งเป็นรุ่นพี่อยู่ในคณะเดียวกัน หลังจากเข้ามาเป็นนิสิต ในสถาบันแห่งนี้ตั้งแต่ปีแรก และในงานกีฬามหาวิทยาลัยทำให้เธอได้ทราบชื่อเขา พงศธร และมักจะทักทายสั้น ๆ ยามพบกัน แต่ไม่เคยมีอะไรมากกว่านั้น จนกระทั่งตอนนี้ ภารตีเรียนอยู่ปีสามแล้ว ความสัมพันธ์ก็ยังไม่ก้าวหน้า ดูเหมือนดาวคณะคนนี้จะไม่อยู่ในสายตาของเขาเลย และไม่ใช่แค่เธอ จริง ๆ แล้วพงศธรไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเลยต่างหาก หญิงสาวจึงได้แต่พูดคุยกับเพื่อนสนิท และเพื่อนก็รู้ดีว่าเธอสนใจรุ่นพี่คนนี้ มักจะเอ่ยแซวเสมอ และแล้วเสียงของปรียาก็ดึงภารตีอออกจากความคิด “ภา ภา พี่พงศ์ของเธอมานั่นแล้ว” ปรียาชี้ให้เพื่อนสนิทดู ภารตีถึงกับเขินอาย เพราะเสียงปรียานั้นค่อนข้างดัง ชายหนุ่มที่เธอสนใจหันมายิ้มให้พร้อมกับก้มศีรษะน้อย ๆ “บ้า เค้าเป็นของฉันเมื่อไหร่กัน” ภารตีมองตามนิ้วของเพื่อน ซึ่งชี้ให้ดูชายหนุ่ม จึงยิ้มตอบอย่างเขินอาย พงศธรเดินผ่านหน้าหญิงสาวทั้งสองไปซื้ออาหารรับประทาน โดยมีปรียามองตามตลอด พลางคิดว่าจะทำอย่างไร ให้เพื่อนตนเองสมหวัง “ฉันรู้นะว่าคนนี้น่ะสเป็กเธอ พี่เค้าแฮนซั่มแล้วผิวก็ขาวสะอาดน่ากินใช่ม้า” ปรียายังแซวต่อ “ยานี่พูดซะ ใช่ที่ไหนกันล่ะ ถึงฉันใช่ เค้าก็ไม่สนฉันหรอก รูปก็หล่อพ่อก็รวย แบบ... หล่อเลือกได้น่ะ หางตาเขาคงไม่แลฉันหรอก” สาวที่แอบชอบรุ่นพี่ปรามเพื่อน และบอกความรู้สึกอย่างเจียมตัว “ก็นะ... เธอก็มีแต่หนุ่ม ๆ หมายปองนี่เนอะ มีแต่คนมาขายขนมจีบ ทำไมไม่ลองไปขายขนมจีบให้เขาบ้างล่ะ มัวแต่ชักช้าเดี๋ยวอดนะ พี่เค้าเรียนปีนี้ปีสุดท้ายแล้วด้วย” เพื่อนยังเป็นกองเชียร์อย่างคะนองปาก “ชักจะไปกันใหญ่แล้วนะยา พูดแบบนี้จะให้ฉันไปจีบผู้ชายรึไง ไม่เอาหรอก” ภารตีเริ่มกวาดตามองไปรอบกาย กลัวใครจะได้ยิน และพยายามห้ามความคิดล้น ๆ ของเพื่อน ในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยมีคนมากพอสมควร ทำให้เจ้าของดวงตากลมโตรู้สึกอายจนแก้มร้อนวาบ ยังไม่ทันหายเขินปรียาก็สะกิด ทำให้ภารตีต้องหยุดคิดและมองตามสายตาเพื่อน แล้วใบหน้าก็ไล่ความร้อนขึ้นมาอีกครั้ง ทันทีที่เสียงของเพื่อนดังขึ้น “ภา ชวนให้พี่เค้ามานั่งกินข้าวตรงนี้สิ” เพื่อนสาวที่ฐานะดีกว่า พยายามจะช่วยให้เพื่อนได้มีโอกาสเข้าไปอยู่ในสายตาของรุ่นพี่ซึ่งเป็นทายาทเศรษฐี ที่สำคัญทุกคนที่รู้จักเขาไม่เคยเห็นหนุ่มคนนี้ควงใครสักคน “จะดีเหรอยา เราเป็นผู้หญิงนะ ทำแบบนี้... เท่ากับว่าทอดสะพานให้เค้าเลยนะ ฉันไม่กล้าทำตามที่เธอแนะนำหรอก” ดาวประจำคณะบริหารธุรกิจออกอาการกระดาก ใจหนึ่งก็อยากทำตามที่เพื่อนแนะนำ แต่ก็กลัวจะไม่เหมาะสม “อย่าไปคิดอย่างนั้นสิ พี่เค้าก็ออกจะสุภาพ สมัยนี้ไม่มีใครเค้าถือแล้ว” ปรียาพูดจาคล่องแคล่วราวกับว่าตนเองเก่งกาจเรื่องผู้ชายเสียเหลือเกิน ทั้งที่ความจริงเธอก็ยังไม่เคยมีแฟน และไม่เคยได้พูดคุยกับผู้ชายคนไหนด้วยซ้ำ หญิงสาวเจ้าของร่างบอบบางแค่เห็นใจที่เพื่อนต้องต่อสู้ชีวิตมาเพียงลำพัง ถ้ามีใครสักคนคอยดูแล บางทีภารตีอาจจะไม่ต้องลำบากเหมือนทุกวันนี้ เธอคิดถึงเพื่อนจนลืมไปว่าตนเองนั้นไม่เคยทำอะไรแบบนี้เหมือนกัน “ไม่เป็นไรแน่นะ แต่... ฉัน... ไม่กล้า” ภารตีตัดสินใจไม่ถูก ใจนั้นอยากเข้าไปสนิทสนมกับเขามากขึ้น “เราไม่ได้ทำอะไรเสียหาย แค่ชวนพี่เค้ามานั่งกินข้าวด้วยกัน ฉันไม่ได้ให้เธอไปจีบเค้าอย่างที่พูดหรอก นั่งกินข้าวกันไปคุยกันไป เดี๋ยวก็สนิทกันเองแหละ น่า... ลองดู” ปรียารู้ว่าตัวเองคะนองมากไป จึงรีบอธิบายให้ภารตีเข้าใจ และสะกิดเร่งให้เพื่อนพูด เพราะเห็นว่าพงศธรเดินถือจานอาหารใกล้เข้ามาแล้ว “อืม... ก็ได้ ฉันจะลองดู” คนเป็นเพื่อนใช้เวลาคิดเล็กน้อย ในที่สุดก็ลองทำตามคำแนะนำของเพื่อน เมื่อเพื่อนย้ำว่าไม่ได้ให้ไปจีบผู้ชายก่อน จึงพยักหน้าและรับคำ สาวสวยของคณะเคยแต่ถูกจีบ และมีแต่ผู้ชายเข้ามาทักก่อน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอจะทักผู้ชายก่อน พอเห็นว่าเจ้าของร่างสูงเดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จึงสูดหายใจลึกเรียกความกล้า ก่อนจะส่งเสียงเรียกชายหนุ่ม “พี่พงศ์ พี่พงศ์ทางนี้ค่ะ” ภารตีตะโกนเรียกไฮโซหนุ่มแสนสุภาพ ที่มีแต่นักศึกษาสาว ๆ มองตามตลอดทางตั้งแต่เขาเดินไปซื้ออาหาร จนเดินกลับมาพร้อมจานอาหารในมือ และสายตาเหล่านั้นก็หันมามองภารตีเป็นตาเดียวทันทีที่พงศธรขานรับพร้อมส่งยิ้มให้กับหญิงสาว “ครับ ครับ” ชายหนุ่มเดินมาทันที พร้อมกับส่งรอยยิ้มเป็นมิตร เขาจำได้ว่าเคยทักทายกับเธอหลายครั้งแล้ว “มานั่งทานด้วยกันสิคะ” ภารตีพูดโดยไม่กล้ามองหน้า หญิงสาวออกอาการเก้อเขิน จนทำอะไรไม่ถูก เขาพยักหน้าและนั่งลงตรงข้ามเธอ พร้อมกับวางจานอาหารของตนเองตรงหน้า ดวงตาคมมองสาวรุ่นน้องทั้งสองก่อนจะเอ่ยถาม “แล้วน้องสองคนไม่ทานหรือครับ” เขาไม่เห็นจานอาหารตรงหน้าคนชวน จึงมองและอมยิ้ม ภารตียิ้มตอบพร้อมกับหลบตา แต่คนเป็นเพื่อนนึกขึ้นได้ จึงรีบตอบ “กำลังจะลุกไปซื้อพอดีเลยค่ะ” ปรียาจูงมือเพื่อนลุกขึ้น เดินตรงไปที่ร้านอาหารอย่างรวดเร็ว พงศธรได้แต่มองตามหลังสองสาว แล้วก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ซื้อน้ำ จึงลุกไปซื้อน้ำสามแก้วแล้วมานั่งรอทานอาหารกับรุ่นน้องสองคน ความเป็นสุภาพบุรุษของเขาทุกคนในคณะรู้ดี แม้แต่คนที่แอบชอบ “เห็นมั้ยภา งานนี้มีลุ้น ฉันรอเฮคนแรกเลย” คนที่พยายามยุเพื่อน พูดขึ้นระหว่างที่กำลังรออาหารของตน “แค่เค้ามานั่งกินข้าวด้วยเนี่ยนะ คิดไปถึงไหนเนี่ย นั่น... ข้าวผัดของเธอได้แล้ว รีบไปเถอะ” เจ้าของดวงตากลมโตพูดขัดคอเพื่อนแก้เขิน และพยักหน้าไปที่จานอาหาร “แหม... ภา ก็ต้องเริ่มจากคนรู้จักก่อนสิ แล้วค่อยพัฒนาให้สนิทขึ้น นั่งกินข้าวด้วยกัน แล้วจากนั้นก็... นัดเดท แบบนี้แหละความสัมพันธ์ต้องก้าวหน้าแน่นอน” ปรียาพูดพร้อมกับหัวเราะชอบใจ เธอก็แค่ให้กำลังใจเพื่อน เผื่อว่าความสัมพันธ์จะพัฒนา แต่คนฟังรู้สึกจริงจังกับคำพูดของสาวร่างบอบบางมาก และพยายามเก็บไว้ไม่กล้าแสดงออก “ยาก็... พูดเข้า ทำหยั่งกับตัวเองมีประสบการณ์งั้นแหละ” ภารตีอดปรามไม่ได้ ถึงกระนั้นก็ยังหวั่น ๆ เพราะปรียาเป็นสาวหน้าตาดีคนหนึ่ง จึงอยากจะถามย้ำให้แน่ใจว่าเพื่อนไม่สนใจผู้ชายคนนี้จริง ๆ “อืม แล้ว... เธอไม่สนใจพี่พงศ์บ้างเลยเหรอ หล่อดีนะ” “ไม่สนหรอกไม่ใช่สเป็ก สงสัยเนื้อคู่ฉันยังไม่เกิด” ปรียาพูดออกมาจากใจจริงและหัวเราะกับเพื่อน ในเมื่อเธอยังไม่เคยรู้สึกชอบใครเป็นพิเศษ “แน่นะ อย่ามาเสียดายล่ะ ถ้ามาแย่งทีหลัง ฉันโกรธเธอจริง ๆ ด้วย” ภารตีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมากจนดูน่ากลัว “ฉันสัญญาตรงนี้เลย ภาเพื่อนรัก ฉันไม่เคยมีความคิดนี้อยู่ในสมองหรอก เพราะฉะนั้นเรื่องที่จะแย่งผู้ชายคนเดียวกับเพื่อนน่ะ ไม่มีทาง เธอสบายใจได้ ฉันให้สัญญา” ปรียาเกี่ยวนิ้วก้อยกับเพื่อนแล้วยกขึ้นมาตรงหน้า ภารตีได้แต่ยิ้มตอบ ขณะที่สองสาวเดินมาถึงโต๊ะที่รุ่นพี่รูปหล่อนั่งอยู่พอดี “น้ำครับ” พงศธรวางแก้วน้ำอัดลมให้ภารตีและปรียา คนละแก้ว ความเป็นสุภาพบุรุษของเขายิ่งทำให้หญิงสาวที่แอบชอบ รู้สึกประทับใจเขามากยิ่งขึ้น ภารตีมองชายหนุ่มด้วยแววตาชื่นชมโดยไม่ปิดบัง พงศธรเงยหน้าขึ้นมาสบตาโดยไม่คาดคิดว่าจะประสานสายตาคมหวาน สองหนุ่มสาวต่างก้มลงมองจานข้าวตนเอง สำหรับพงศธรนั้นเขาตกใจกับแววตาของสาวรุ่นน้องที่ค่อนข้างเปิดเผย ส่วนภารตีหลบตาด้วยความอายที่เผลอจ้องมองจนเขารู้ตัว พงศธรนั่งรับประทานอาหารไปเงียบ ๆ แม้จะประทับใจดวงตากลมโต ใบหน้าสวยสะดุดตาของภารตี แต่ก็ไม่ได้ให้ความสนใจมากมายนัก เสียงอ่อนหวานทำให้เขาเงยหน้าจากจานข้าวตนเอง “บ้านพี่พงศ์อยู่แถวไหนคะ” สาวรุ่นน้องเริ่มชวนคุย “อยู่แถว...” พงศธรบอกสถานที่ ซึ่งเป็นบ้านของตนพร้อมกับส่งรอยยิ้มแสดงความเป็นกันเอง “แล้วพี่พงศ์จะกลับบ้านเลยรึเปล่าคะ” ภารตีอยากรู้จักเขาให้มากที่สุด เธอรู้สึกว่าเวลาของตนเองเหลือน้อย เพราะอีกไม่นานเขาก็จะเรียนจบแล้ว ไม่รู้จะมีโอกาสได้เจอกันอีกหรือเปล่า ถ้าไม่ทำความสนิทสนมเสียแต่ตอนนี้ อาจจะพลาดโอกาส จึงชวนคุยจนลืมรับประทานอาหารในจานของตัวเอง “ครับ พี่ว่าจะกลับบ้านเลย แล้วบ้านภาอยู่ที่ไหนล่ะครับ” พงศธรตอบสั้น พลางถามกลับตามมารยาท “อยู่ซอย... ค่ะ” ภารตีตอบ และแอบดีใจที่เขาให้ความสนใจ “ทางผ่านพอดี ติดรถพี่กลับก็ได้นะ อ้อ แล้วภามีเรียนต่อรึเปล่า” ชายหนุ่มเอ่ยชวนอย่างมีน้ำใจ แล้วก็นึกขึ้นได้เผื่อว่าเธอยังมีวิชาที่ต้องเรียนต่อ “ไม่มีเรียนแล้วค่ะ แต่ภาไม่รบกวนพี่พงศ์ดีกว่า” หญิงสาวรีบตอบ แต่แล้วก็ต้องสงวนท่าที เกรงว่ารุ่นพี่จะเข้าใจผิดคิดว่าตนเองเป็นผู้หญิงง่าย “ไม่รบกวนอะไรหรอก ยังไงก็ทางผ่านของพี่อยู่แล้ว” พงศธรตอบยิ้ม ๆ เขาเป็นคนอัธยาศัยดีและไม่ได้คิดอะไรมาก บอกไปแล้วก็ก้มหน้าทานอาหารต่อ จากนั้นทั้งสามต่างก็นั่งทานอาหารกันไปเงียบ ๆ โดยไม่รู้จะคุยอะไรต่อ ปรียาอิ่มก่อนจึงขอตัวกลับบ้าน “ฉันกลับก่อนนะภา ไปนะคะพี่พงศ์” สาวหน้าหวานขยิบตาให้ คนเป็นเพื่อนจึงพยักหน้ารับ