เลี้ยงรัก

นิโลบล ชื่นชม หรือนิ่ม เป็นเด็กหญิงวัยสิบห้าปีที่ถูกมารดาพามาจากบ้านนอก มาขอพึ่งใบบุญของคุณนายฉัตรฉายเจ้านายของนางอุบลซึ่งทำงานเป็นหญิงรับใช้อยู่ที่คฤหาสน์ ‘อัศวตระการกุล’ มาหลายปี สาเหตุที่นางอุบลต้องรับเอาลูกสาวจากบ้านนอกมาอยู่ด้วยก็เพราะยายซึ่งเป็นมารดาแท้ ๆ ของนางอุบลเสียชีวิต นางอุบลจึงต้องรับลูกมาอยู่ด้วยเพราะไม่มีใครให้พึ่งพิง “นี่ล่ะค่ะยายนิ่ม ลูกสาวฉันค่ะคุณท่าน” “อืม... ผอมไปหน่อยนะ แต่ผิวพรรณสะอาดสะอ้านสมเป็นเด็กชาวเหนือ แล้วนี่เรียนม.อะไรแล้ว” “จบม.3 ค่ะ ฉันยังคิดอยู่ว่าจะให้เรียนต่อหรือเปล่า” คำตอบของนางอุบลทำให้คุณประวุฒิที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่สนใจทันที “ให้เขาเรียนเถอะอุบล อยากให้ลูกไม่ลำบากก็ส่งเสียให้เขาเรียน ถึงเธอจะไม่มีสมบัติอะไรให้เขาแต่การศึกษานี่แหละจะเป็นสมบัติติดตัว ให้เขาได้มีเอาไว้เลี้ยงชีพดูแลตัวเอง” คุณประวุฒิบอกพร้อมมองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความเมตตา “ใช่... ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ แต่ถ้าเธอกังวลเรื่องเงินก็ไม่ต้องห่วงนะ ให้เด็กช่วยงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ เดี๋ยวเรื่องค่าเทอมฉันจะช่วยเอง” “โอ... ขอบคุณคุณท่านทั้งสองมากเลยนะคะ ที่ยอมให้นิ่มอยู่แถมยังจะส่งเสียให้เรียนอีก นิ่ม... กราบขอบคุณท่านสิลูก” เด็กหญิงรีบทำตามที่มารดาบอกอย่างว่าง่าย กิริยานุ่มนวลน่ารักของนิโลบลถูกใจคนที่อยากได้ลูกสาวอย่างคุณฉัตรฉายเสียเหลือเกิน “เอาแบบนี้แล้วกันนะ เธอไปติดต่อเรื่องโรงเรียนใกล้ ๆ นี่ให้ลูก ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ก็แจ้งมาเดี๋ยวฉันจะจัดการเอง” “ขอบพระคุณมากค่ะ” คุณฉัตรฉายพยักหน้าแล้วทอดตามองเด็กหญิงด้วยความเอ็นดู เพราะตัวเองมีลูกชายสองคนที่โตมากแล้วและไม่มีลูกสาว จึงรู้สึกถูกชะตากับเด็กหญิงนิโลบลอยู่มาก นางอุบลพาลูกสาวกลับมาที่ห้องพักสำหรับสาวใช้ แล้วเริ่มบอกสอนให้ลูกรู้จักการเป็นอยู่ และรู้จักว่าควรทำตัวอย่างไร “บ้านนี้ยังมีเจ้านายอีกสองคนนะนิ่ม เป็นลูกชายของคุณท่านทั้งสอง คนโตชื่อคุณหนึ่ง อยู่แยกที่เรือนริมน้ำส่วนคนเล็กโตกว่านิ่มไม่เท่าไหร่ชื่อคุณรอง” “จ้ะแม่ แล้วคุณหนึ่งกับคุณรองใจดีเหมือนคุณท่านทั้งสองไหมจ๊ะ” “คุณหนึ่งเขาไม่ค่อยยุ่งกับใครหรอกถึงได้แยกอยู่ที่เรือนริมน้ำ นิ่มเห็นใช่ไหมเรือนริมน้ำใหญ่ ๆ หลังคฤหาสน์น่ะ” “เห็นจ้ะแม่ เรือนข้างสระบัวใช่ไหม” “อืม แล้วก็อย่าไปเล่นใกล้ ๆ แถวนั้นล่ะ คุณหนึ่งเห็นเข้าจะถูกดุ” “จ้ะแม่” นางอุบลบอกกับลูกว่าจะถูกดุเพราะไม่กล้าบอกไปตามความจริง ว่าคุณหนึ่งหรือธนกฤตมักพาหญิงสาวมาเริงรักที่เรือนริมน้ำตามประสาหนุ่มโสดเนื้อหอม บางครั้งก็ยังประเจิดประเจ้อจนบรรดาแม่บ้านสาวใช้ต่างรู้ดี จึงไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้หากไม่ถูกเรียก “อีกคนก็คุณรอง ตอนนี้อยู่ปีหนึ่งแล้ว คนนี้ใจดีไม่ถือตัว” “อ้อ... แสดงว่าคุณหนึ่งหยิ่งเหรอจ๊ะแม่” “นิ่ม! อย่าพูดแบบนี้ให้ใครได้ยินนะลูก มันไม่ดี เหมือนเราว่าเจ้านาย คุณรองใจดีไม่ถือตัวคุยกับแม่บ้านทุกคนอย่างเป็นกันเองก็จริง แต่เราก็ต้องสำนึกอยู่เสมอว่าเขาเป็นเจ้านายเข้าใจไหม” “เข้าใจจ้ะ” “ส่วนคุณหนึ่งน่ะเขาไม่ได้หยิ่ง แต่แค่ไม่ชอบสุงสิงกับบรรดาแม่บ้านคนสวน เขาก็อยู่แบบเจ้านายน่ะลูก” “อ้อ... จ้ะ” “อืม... เข้าใจอะไรง่าย ๆ จะได้ไม่ถูกใครดุเอา” “จ้ะแม่” นางอุบลยกมือลูบผมนุ่มของลูกเบา ๆ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน “นิ่มโชคดีแล้วรู้ไหมที่คุณท่านเมตตา นิ่มจะได้เรียนสูง ๆ ไม่ต้องมาเป็นคนรับใช้เหมือนแม่ คนอื่นเขาจะได้ไม่ดูถูกเอา” “เป็นคนรับใช้ไม่เห็นจะน่าดูถูกเลยแม่ อาชีพอะไรก็มีความสำคัญทั้งนั้น” “เอาเถอะ... ถึงยังไงแม่ก็อยากให้นิ่มเรียน” “จ้ะ นิ่มจะตั้งใจเรียนจ้ะแม่” “ดีลูก... นี่แม่ยังไม่ได้บอกเรื่องที่คุณท่านจะส่งเสียนิ่มให้พ่อฟังเลยนะ ถ้าพ่อรู้พ่อต้องดีใจแน่ ๆ” นางอุบลกล่าวถึงสามีด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า นายวันชัยสามีของนางก็ทำงานอยู่ที่คฤหาสน์หลังนี้ และหน้าที่ก็คือคนสวน … ธนกฤตจอดรถที่หน้าบ้านริมน้ำตอนเวลาใกล้เที่ยงคืน ร่างสูงสง่าก้าวลงจากรถคันหรูพร้อมกับสาวสวยหุ่นทรมานใจชายคนหนึ่ง แทบจะทุกค่ำคืนที่เขาพาหญิงสาวมาเริงรักที่เรือนพักหลังนี้ ถึงแม้ในตอนกลางวันเขาจะเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่สุขุมเยือกเย็น แต่พอตกกลางคืนเขาก็จะกลายเป็นนักรักที่เจนสังเวียน จนสาว ๆ หลายคนพยายามทอดสะพานให้เพื่อที่จะได้มีค่ำคืนเร่าร้อนกับเขา “อื้อ... อ๊ะ...” ชายหนุ่มตรงเข้ากอดรัดซุกไซ้ซอกคอของหญิงสาวที่พามาด้วย โดยไม่สนใจว่าตรงนี้จะเป็นที่โล่งแจ้งแต่อย่างใด “คุณคะ... อื้ม... พอก่อนค่ะ...” หญิงสาวทั้งครางทั้งห้ามพร้อมกวาดตามองทั่วบริเวณ แต่คนที่กำลังบีบเคล้นทรวงอกอวบใหญ่ไม่ฟังเสียง เขาทั้งดึงทั้งทึ้งจนหญิงสาวอยู่ในสภาพเกือบเปลือย แล้วฉุดกระชากให้เธอตามเขาเข้าบ้านอย่างเร่งร้อน เขากระทำทุกอย่างด้วยความดุดันและดิบเถื่อน แต่ก็เป็นที่ถูกใจของหญิงสาวที่ทอดตัวให้เขายิ่งนัก “อา... อ๊า... ซี้ดดดด...” ริมฝีปากที่เคลือบด้วยสีแดงเลือดนกสูดลมเข้าออกอย่างเผ็ดร้อน เมื่อเขากระแทกตัวฝังร่างลงกับกลางกายเธอ ชายหนุ่มตอกอัดแกนกายขนาดใหญ่ถี่รัวโดยไม่คิดจะถนอมคนถูกกระทำเลยสักนิด แต่แทนที่เธอจะเจ็บปวดกับการกระทำที่รุนแรง เธอกลับเด้งสะโพกอวบสวนรับแรงกระแทกด้วยใบหน้ารื่นเริง “โอ้ววว... ซู้ดดด... สุดยอดเลยค่ะ.. .อ๊า... อ๊า...” ธนกฤตโจนจ้วงใส่คนที่ครางไม่หยุดอย่างไม่ปรานี ด้วยวัยเพียงยี่สิบแปดปีเขามีพละกำลังเหลือเฟือ ไม่ต่างอะไรกับม้าหนุ่มที่กำลังคึกคะนอง ตลอดเวลาที่ต่างคนต่างปรนเปรอกันด้วยเซ็กซ์ที่เร่าร้อน มีเพียงเสียงครางปานจะขาดใจของหญิงสาวที่ดังไม่ขาดปาก จนทำให้เธอนึกได้ว่าเขาเป็นอย่างที่หลายคนพูดเอาไว้ ว่าไม่เคยมีหญิงใดได้ยินเสียงครางของเขาเลยสักคน ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะช่ำชองและเก่งกาจเพียงใดก็ตาม หลังจากเสร็จภารกิจเร่าร้อนธนกฤตก็เรียกนายเมฆคนขับรถประจำคฤหาสน์ให้ไปส่งสาวสวยที่พามา มันเป็นเช่นนี้ทุกค่ำคืนที่เขาพาผู้หญิงกลับมาเริงสวาทที่บ้าน เพราะเขาจะไม่ยอมนอนค้างร่วมเตียงกับผู้หญิงคนไหนจนถึงเช้า “นั่นเงินค่าตัวเธอ หยิบไปด้วย” “อื้อ... ไม่อยากได้ค่ะ เปลี่ยนจากเงินเป็นอยู่กับคุณทั้งคืนจะได้ไหมคะ” หญิงสาวออดอ้อนแล้วส่งแววตาเชิญชวนไม่ปิดบัง แต่ชายหนุ่มกลับมองด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่มีวี่แววว่าจะตอบรับข้อเสนอนั้น “หยิบเงินแล้วเดินออกไปรอรถเถอะ ฉันอยากพักผ่อนแล้ว” เขาบอกอย่างไม่สนใจราวกับก่อนหน้านี้ไม่เคยมีช่วงเวลาที่เร่าร้อนกับเธอ จนหญิงสาวรู้สึกไม่พอใจแต่ก็เดินไปหยิบเงินแล้วออกไปอย่างหงุดหงิด