เด็กพยศของราชัน

"พี่สัญญาว่าจะดูแลอิน แล้วพี่ทำกับอินอย่างนี้ได้ยังไง?!" เสียงเอะอะโวยวายของหญิงสาว และเสียงขว้างปาข้าวของในห้องนอนใหญ่ ชั้นบนของตัวบ้าน ทำให้เพียงขวัญที่กำลังเดินตามป้าแม่บ้านถึงกับสะดุ้งและหยุดเท้าเอาไว้ เงยหน้ามองขึ้นไปชั้นบนโดยอัตโนมัติ เสียงตะโกนเงียบไปชั่วขณะ แล้วเสียงร่ำร้องอาละวาดของผู้หญิงคนเดิมก็ดังขึ้นอีก "พี่ปล่อยให้อินเจ็บ เป็นพี่ที่ทำให้อินเจ็บ!!" เสียงตัดพ้อต่อว่า โอดครวญที่ได้ยิน ทำให้เพียงขวัญสะกิดแขนแม่บ้าน "เกิดอะไรขึ้นคะ คงไม่ใช่เจ้านายทะเลาะกันนะคะ?" "อย่าไปสนใจเรื่องของเจ้านาย เดี๋ยวพอคุณราชันลงมา เธอก็ขึ้นไปทำความสะอาดได้" ป้าบัว ซึ่งเป็นหัวหน้าคนงานของบ้านสั่งเสียงเข้ม เพียงขวัญพยักหน้ารับ "ค่ะป้า" เพียงขวัญยังคงแหงนหน้าขึ้นไปมองชั้นบนที่มาของเสียง พอดีกับเสียงเปิดปิดประตูดังขึ้น ป้าบัวจึงรีบดึงตัวเธอให้เดินตามเข้าไปยังส่วนหลังของบ้าน เพื่อเตรียมตัวทำความสะอาด "เดี๋ยว!" เสียงห้วนห้าวเรียกเอาไว้ ป้าบัวรีบขยับตัวเข้าไปรับหน้า "ค่ะ คุณราชัน" "นั่นใคร?" 'คุณราชัน' ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกระด้าง ร่างสูงใหญ่ของเจ้านายของป้าบัวก้าวลงมาจากชั้นบนของตัวบ้าน เพียงขวัญที่ยืนอยู่หลังป้าบัวรีบยกมือทำความเคารพ "อ้อ! นี่เพียงขวัญค่ะ วันนี้มาทำความสะอาดแทนแม่ศรีค่ะคุณ เป็นพาร์ทไทม์" ป้าบัวแนะนำ "เดี๋ยวขึ้นไปทำห้องคุณอรอิน เธอทำแก้วแตกเกลื่อนพื้น" เขาสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป "คุณราชันจะไปไหนคะ?" ราชันกัดกรามจนเป็นสันนูน พ่นลมหายใจหงุดหงิด หันกลับมาตวัดสายตาผ่านหน้าเพียงขวัญ ที่ซ่อนครึ่งใบหน้าไว้ใต้หน้ากากอนามัย แล้วจับที่ใบหน้าของป้าบัวนิ่ง สายตาคมกล้าคล้ายดาบ ทั้งคมกริบและเย็นเยียบ! ดวงตาของราชันยาวรีสีเข้มกร้าวดุ คิ้วเข้มได้รูปพาดยาวปลายเฉียงสูงทั้งสองข้าง จมูกคมเป็นสัน ริมฝีปากสีเข้มเม้มจนเป็นเส้นตรง 'ดุ!' จนป้าบัวงันงก "เอ้อ! ป้าขอโทษค่ะ" ป้าบัวเสียงอ่อย เพียงขวัญเองก็พลอยทำตัวลีบหลบตาวูบ "ไป ๆ ไปเตรียมอุปกรณ์" ป้าบัวรีบต้อนเพียงขวัญไปหลังบ้าน พลางแนะนำเรื่องการทำความสะอาด บ้านนี้ก็แปลก สั่งให้ทำความสะอาดตัวบ้านในช่วงค่ำ แต่ก็ดี เพียงขวัญสามารถรับงานนี้ได้หลังเลิกเรียน เพียงขวัญ นักเรียนทุนพยาบาลปีสุดท้าย ซึ่งอีกแค่ไม่กี่เดือน เธอจะต้องไปฝึกงาน ช่วงนี้เธอจึงต้องหาเงินสำรองเอาไว้เพื่อใช้จ่าย ถึงแม้ทุนการศึกษาจะครอบคลุมค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน แต่ถ้ามีโอกาสได้ทำงานหาเงิน เธอจะรีบคว้าเอาไว้ทันที เพียงขวัญเป็นคนรูปร่างสูงโปร่ง มีทรวดมีทรงสวยโดดเด่น แต่มักซ่อนรูปเอาไว้ด้วยเครื่องแต่งกายโอเวอร์ไซส์ มีหน้าตาที่สวยแบบไทยแท้ แต่มักสวมหน้ากากอนามัยปิดบังเอาไว้ พยายามทำตัวให้ดูธรรมดาที่สุดในหมู่เพื่อนฝูง และฐานะทางการเงินของเธอ ถึงแม้จะไม่ถึงกับขัดสน ที่ต้องหางานพิเศษทำหลังเลิกเรียน หรือเวลาว่าง ซึ่งเพียงขวัญตั้งใจให้เป็นแบบนั้น 'กันไว้ดีกว่าแก้' วันนี้ก็เช่นเดียวกัน หลังเลิกเรียน เธอเปลี่ยนชุดจากชุดนักเรียนพยาบาล ใส่กระโปรงยาวคลุมเข่า เสื้อเชิ้ตตัวโตสีเข้ม พับแขนครึ่ง ทรงผมยุ่ง ๆ มัดรวบลวก ๆ แต่ก็ดูเรียบร้อย ใส่หน้ากากอนามัย โชว์หน้าผากที่มีจุด ๆ เหมือนสิวเห่อ เพียงขวัญได้รับติดต่อจากแม่ศรี คนงานจากบริษัททำความสะอาดชื่อดัง ที่ถูกส่งมาทำงานประจำที่บ้านหลังนี้ แต่วันนี้แม่ศรีเกิดติดธุระ จึงรีบติดต่อเพียงขวัญที่รู้จักกันมานานให้มาทำงานแทน เพียงขวัญรับปากทันที เพราะงานพาร์ทไทม์ที่เพียงขวัญรับทำมากกว่างานอื่น ๆ ก็คืองานทำความสะอาด ป้าบัวเดินขึ้นชั้นบนเงียบ ๆ เพียงขวัญเดินตามติด ๆ ในมือคืออุปกรณ์ทำความสะอาด ป้าบัวเคาะประตูห้องนอนใหญ่เบา ๆ อรอินเปิดประตูในชั่วอึดใจ ใบหน้าที่กำลังยิ้มกว้างหุบลงฉับพลัน เมื่อเห็นว่าใครมาเคาะประตู "ป้ากับเพียงขวัญขึ้นมาทำความสะอาดค่ะคุณ" ป้าบัวรีบรายงาน เพียงขวัญรีบทำความเคารพเจ้าของบ้าน อรอินมองหน้าเพียงขวัญแล้วก็มองเมินเหมือนกำลังมองอากาศธาตุ หันไปคุยกับป้าบัว "เขาไปไหนป้า?" น้ำเสียงแหบห้วนหงุดหงิดชัดเจน "คุณราชันไม่ได้บอกค่ะ" ป้าบัวเสียงเบา ก้มหน้าน้อย ๆ ''ทำไมไม่ถาม!" "ฉันจะอาบน้ำก่อน" ไม่รอฟังคำตอบรับ อรอินสะบัดหน้ากลับเข้าห้องทันที "ให้ป้ากวาดเศษแก้วให้ก่อนไหมคะ?" ป้าบัวรีบถามขึ้นก่อนประตูจะปิดลง "ไม่ต้อง อีกเดี๋ยวค่อยทำ" แล้วเธอก็ปิดประตูโครมใหญ่ ป้าบัวถอนหายใจเบา ๆ "งั้นเราก็ทำข้างนอกห้องก่อน" ป้าบัวสั่ง แล้วทั้งสองก็ลงมือช่วยกันทำความสะอาดชั้นบนอย่างเงียบ ๆ เพลินจนไม่รู้ตัวว่าถูกจับจ้องมองอยู่ ราชันกลับขึ้นมาชั้นบนของบ้านหลังใหญ่ บ้านที่เรียกได้ว่าคฤหาสน์หรู เขายืนนิ่งที่เชิงบันได จับตามองเพียงขวัญที่กำลังเช็ดเครื่องทองเหลืองที่ตั้งโชว์อยู่ริมหน้าต่าง สายตาคมดุซ่อนความรู้สึกภายในมิด ก่อนจะถอนสายตา แล้วเดินไปเปิดประตูห้องนอนของอรอิน ก้าวเข้าไปอย่างคุ้นเคย เพียงขวัญได้ยินเสียงปิดประตูเบา ๆ ก็หันขวับไปตามเสียง แต่ประตูปิดไปแล้ว มันทำให้เธอรู้สึกขนลุก "มาเงียบ ๆ ยังกะวิญญาณ!'' เธอพึมพำแล้วทำท่าขนลุก "กรี๊ดด!!" เสียงกรีดร้องดังมาจากห้องนอนของอรอิน ป้าบัวและเพียงขวัญหันมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ ป้าบัวรีบเข้าไปเคาะประตูห้องทันที "คุณอินคะคุณอิน คุณราชัน เกิดอะไรขึ้นคะ?!!" ประตูห้องนอนเปิดผางทันที ราชันก้าวออกมาทำหน้าดุเคร่ง ตวาดก้อง "ผมบอกให้เข้ามาทำความสะอาด เพราะมีเศษแก้วแตก ทำไมยังไม่เข้ามาทำ?!" ป้าบัวเลิ่กลั่กทันที ท่าทางของราชันโกรธจัด น่ากลัว! "ขะ..คุณอินบอกว่า ให้เข้าไปทำหลังจากเธออาบน้ำเสร็จแล้วค่ะคุณราชัน" "พี่ราชัน อินเจ็บ!" เสียงร้องอย่างเจ็บปวด ออดอ้อนดังออกมา "เข้ามาทำความสะอาดให้หมด ผมให้เวลา 10 นาที!" น้ำเสียงกร้าวดุไม่แพ้สายตาเข้มขึง ป้าบัวกวักมือเรียกเพียงขวัญ แล้วกุลีกุจอเข้าไปในห้อง อรอินนั่งอยู่บนขอบเตียง เธอยังนุ่งผ้าเช็ดตัวอย่างหมิ่นเหม่ ผ้าผืนเล็กที่สั้นเต่อจนแทบจะมองเห็นอะไรต่อมิอะไร หญิงสาวนั่งพับขาข้างหนึ่งไว้บนเตียง อีกข้างหนึ่งห้อยลงเหยียบพื้นอยู่หมิ่น ๆ มีหยดเลือดตกอยู่บนพื้นสองสามหยด "คุณอินเหยียบเศษแก้วเหรอคะ ป้าขอโทษ ป้าน่าจะเข้ามาเก็บกวาดระหว่างที่คุณอาบน้ำ" "เลิกแก้ตัวแล้วรีบ ๆ เก็บกวาด" ราชันยังตวาดเสียงดุ "กล่องยาอยู่ไหนอิน?" เขาหันไปถามหญิงสาวเจ้าของบ้าน สายตาคมจับเฉพาะใบหน้างามที่กำลังยิ้มแหย "อยู่ข้างล่าง ในห้องหนังสือมั้งคะ" "คุณตุลาเป็นคนเก็บไว้ อินไม่แน่ใจ" "ให้ตายสิ! บ้านตัวเองไม่รู้หรือไงว่าอะไรอยู่ตรงไหน!" คำพูดของราชัน ทำให้เพียงขวัญที่กำลังกวาดเศษแก้วหูผึ่ง แต่เธอก็ก้มหน้าก้มตาทำงาน แต่ตะแคงหูฟังอย่างตั้งใจ 'ใครคือคุณตุลา?' "ก็บ้านออกจะใหญ่โต แต่พี่ปล่อยให้อินเหงาอยู่คนเดียวทำไมล่ะคะ" น้ำเสียงอรอินอ้อนอย่างตั้งใจ พูดไปคนละเรื่อง "ป้ารู้ค่ะว่าอยู่ตรงไหน เดี๋ยวป้าไปหยิบมาให้ค่ะ'' พูดจบป้าบัวก็กุลีกุจอออกจากห้องไปทันที อรอินเหลือบตามองเพียงขวัญ เห็นว่าเธอไม่สนใจอะไร ยังคงค่อย ๆ ใช้แปรงปัดตามร่องกระเบื้องปูพื้น เพื่อทำความสะอาดเศษแก้วเล็ก ๆ ที่อาจหลงเหลืออยู่ อรอินจึงค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียง ใช้เท้าข้างที่บาดเจ็บยังมีเลือดไหลซิบเหยียบลงบนพื้น แล้วลุกขึ้นยืน "โอ้ย!" อรอินเซถลาเข้าหาราชันที่ยืนอยู่ปลายเตียงใหญ่ เพียงขวัญเหลือบมองด้วยหางตาแล้วใจหายวาบ ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กแค่นั้น ซึ่งแทบไม่พอจะพันรอบตัวเธอนั้น แทบจะหลุดรุ่ยอย่างน่าหวาดเสียว อรอินซบลงบนหน้าอกของราชันบอดิบพอดี เธอจงใจเบียดหน้าอกอวบอูมเข้าหาเขา วางมือไว้บนหน้าอกพอเหมาะพอเจาะ ซบหน้านิ่ง "อุ๊ย! เจ็บจังค่ะพี่ราชัน" "เท้าเจ็บแล้วยังจะเหยียบลงมาบนพื้นทำไม เดี๋ยวก็ติดเชื้อหรอก" ราชันทำเสียงดุแต่ไม่จริงจังนัก เขาก้มลงอุ้มอรอินขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้วก้าวยาว ๆ ไปวางเธอลงบนเตียง หยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้ "เดี๋ยวป้าบัวนำกล่องยามาให้ ทำแผลก่อน พี่มีเรื่องจะคุยด้วย" "พี่ราชันมีเรื่องอะไรคะ?" ราชันไม่ตอบ ป้าบัวนำกล่องปฐมพยาบาลเข้ามาในห้องพอดี ราชันรับกล่องยา แล้ววางไว้บนเตียง เขานั่งลงข้าง ๆ อรอิน แล้วเปิดกล่องยาออก "เหยียดขาออกมา" เขาสั่งเบา ๆ อรอินแกล้งดึงผ้าห่มให้พ้นปลายเท้า แล้วชันเข่าข้างหนึ่งขึ้น ทำให้ผ้าห่มร่นไปกองอยู่บนตักอย่างจงใจ ราชันถอนหายใจหนัก หันหน้าไปทางป้าบัวและเพียงขวัญ "ป้าช่วยทำแผลให้คุณอรอินที" "ไม่ค่ะ พี่ราชันต้องเป็นคนทำ" อรอินแย้งขึ้น "พี่ทำแผลไม่เป็น" "ป้าก็ทำไม่เป็นค่ะคุณราชัน" ป้าบัวเสียงอ่อย "พี่ราชันต้องเป็นคนทำ พี่ทำให้อินเจ็บ!" "เธอทำตัวเอง อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้!" ราชันเสียงแข็งขึ้นมาทันที เขาไม่ยอมมองอรอินตรง ๆ เพราะตอนนี้เธอไม่ได้ห่วงสภาพของตัวเองเลยว่าแทบจะเปลือยให้ทุกคนเห็น อรอินไม่เเคร์สายตาของคนอื่นเลย! "เอ่อ ..ให้ฉันทำให้ไหมคะ?" เพียงขวัญแทรกขึ้นเสียงเบา สบสายตาดุที่กำลังมองเธออยู่ก่อนแล้ว "เธอทำแผลเป็นเหรอ?" "เป็นค่ะ" เพียงขวัญตอบสั้น ๆ "ไม่ต้อง!" อรอินรับปฏิเสธเสียงกร้าว ทำเอาเพียงขวัญชักแหยง "อย่าดื้อ อินก็รู้ว่าพี่ไม่ชอบคนดื้อ!!" "เธอมาทำ แล้วค่อยไปทำความสะอาดต่อ" "ค่ะ" * * * * *