ทะลุมิติเข้าไปในนิยาย

เสียงพูดคุยเจี๊ยวจ๊าวกระทบเข้ามาในโซนประสาท บวกกับเหมือนมีอะไรจิ้มตามผิวกายปลุกให้เธอค่อยๆลืมตาขึ้น "อะไรกันเนี่ย..." แต่ก็ต้องตกใจเมื่อสายตาปรับชัดพร้อมมองไปรอบๆตัวกลับพบว่าตัวเองอยู่ตรงกองขยะและบริเวณรอบๆเป็นกำแพงสูงปิดกั้นไว้ อีกทั้งมีเด็กสามคนหน้าตามอมแมมใส่เสื้อผ้าเก่าๆ กำลังมองเธอตาปริบๆ ในมือถือกิ่งไม้ไว้ สงสัยที่เธอรู้สึกจี๊ดๆ คงเป็นเพราะเด็กพวกนี้ใช้กิ่งไม้จิ้มเธอ "ที่นี่ที่ไหนกัน นรกหรือสวรรค์ เอ๊ะแล้วทำไมฉันถึงมีแรงพูดแบบนี้ ทำไมไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย" เธอพึมพำกับตัวเอง เมื่อสมองประมวลผล เธอจำได้ว่าเธอให้หมอฉีดยาเพื่ออำลาโลกไปแล้ว เพราะก่อนตายเธอไม่มีแรงจะทำอะไรแม้แต่ยกแขนยังไม่มีแรง เธอทนความเจ็บปวดไม่ไหวจากโรคร้ายของตัวเอง เธอเลยให้หมอฉีดยาให้ แล้วทำไมตอนนี้เธอกลับไม่เจ็บปวดอะไรเลย "พี่สาวหมายความว่ายังไงเหรอ" เด็กคนแรกพูดขึ้น "ทำไมพี่สาวถึงมานอนไม่มีสติอยู่ตรงนี้" ตามด้วยอีกคน "นั่นนะสิ อย่างน้อยก็ไปนอนใต้สะพานหรือตึกร้างก็ยังดี หรือมาหาของใช้จากกองขยะแล้วหมดสติไป" ตามด้วยคนสุดท้าย เด็กสามคนพูดด้วยความสงสัย แต่เธอไม่ค่อยเข้าใจกับสิ่งที่เด็กน้อยพูด และยังสับสนว่านี่คือความฝัน หรือชีวิตหลังความตายหรืออะไรกันแน่ "ที่นี่นรกหรือสวรรค์เหรอ" เธอยังคงถามเหมือนเดิม เพราะภาพจำสุดท้ายคือภาพตัดไปพร้อมกับลมหายใจที่ดับลง "พี่สาวหมายถึงอะไรเหรอ หรือว่าหมายถึงที่อยู่อาศัยของชนชั้นต่ำแบบพวกเราเหรอ ถ้าแบบนั้นที่อยู่อาศัยชนชั้นต่ำอย่างพวกเราก็ไม่ต่างกับนรก เราไม่มีโอกาสได้อยู่สุขสบายเหมือนชนชั้นอื่นหรือเหมือนนายท่านได้หรอก ที่ไม่ต่างกับได้อยู่บนสวรรค์" "ยิ่งพูดยิ่งไม่เข้าใจ ฉันอยู่ไหนกันแน่" พูดกับตัวเองพร้อมหยิกที่แขน "โอ้ย ทำไมเจ็บ แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองแข็งแรงแบบนี้ เห้ย...ทำไมฉันมอมแมมแบบนี้" เมื่อหันไปเห็นกระจกที่แตกอยู่ตรงกองขยะ ก็เพิ่งเห็นสภาพตัวเอง ที่ไม่ต่างกับเด็กสามคนที่จ้องมองเธออยู่ เนื้อตัวเธอมอมแมมมาก ชุดที่เธอใส่เป็นชุดโรงพยาบาลแต่ชื่อโรงพยาบาลกลับหายไปและชุดก็เก่ามากเหมือนผ้าขี้ริ้ว ตามเนื้อตัวเหมือนไม่ได้อาบน้ำมานาน แต่ก่อนที่เธอจะตายสภาพเธอไม่ใช่แบบนี้ เธอใส่ชุดโรงพยาบาลที่ใหม่และสะอาด แล้วทำไมตอนนี้เธออยู่ในสภาพนี้ได้ และที่รู้สึกแปลกเกี่ยวกับร่างกายอีกอย่างคือ เธอรู้สึกว่าบางส่วนในร่างกายเธอมันแน่นขึ้นโดยเฉพาะหน้าอกเธอไม่เคยรู้สึกแน่นตึงขนาดนี้มาก่อนและเนื้อหนังเธอตอนนี้ก็ไม่ได้ผอมแห้งติดกระดูกเหมือนตอนที่เธอป่วย "พี่สาวคนนี้ท่าทางจะสติไม่ดี ยังมีมนุษย์ที่แย่กว่าพวกเราอีกงั้นเหรอ" เด็กสามคนยังคงพูดคุยกันอย่างสงสัย "เออ ฉันอยากรู้จริงๆนะว่าที่นี่คือที่ไหน หมายถึงชื่อสถานที่ที่เราอยู่อ่ะ คือฉันจำอะไรไม่ได้เลย ตื่นมาความจำฉันก็หายไปหมด รู้แค่ว่าตัวเองชื่ออะไร แต่เรื่องราวต่างๆฉันจำไม่ได้ ช่วยบอกฉันหน่อยนะ" ตัดสินใจถามออกไปอีกครั้งถามอย่างมีสติ เพราะตัวเธอก็ไม่รู้ว่าตอนนี้คือเรื่องจริงหรือความฝัน หรือชีวิตหลังความตาย "พี่สาวน่าสงสารจัง แต่น่าแปลกถึงกลับลืมทุกอย่างเลย ตอนนี้เราอยู่กันที่กองขยะและชนชั้นต่ำอย่างพวกเราก็มักจะมาหาของที่พอใช้ได้จากกองขยะ และเมืองนี้คือเมือง โรฮานร์" "อะ...อะไรนะเมืองโรฮานร์ ม...มันคือที่ไหน แล้วใครคือเจ้าของเมือง" ถามออกไปน่าตาตื่น เพราะยิ่งฟังเธอยิ่งไม่เข้าใจ และชื่อเมืองมันดูคุ้นๆ ที่บอกว่าคุ้นเพราะมันเหมือนชื่อเมืองในนิยาย "ใครเป็นเจ้าของงั้นเหรอ พี่สาวจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ ต้องถามว่าตระกูลไหนยิ่งใหญ่ที่สุดในตอนนี้ถึงจะถูกนะ" "นั่นแหละ ตระกูลไหนยิ่งใหญ่สุด" "ตระกูลที่มีอำนาจและยิ่งใหญ่ที่สุดตอนนี้ ก็คือตระกูล เฮนเดอสัน เพราะนายท่านที่อยู่ตระกูลเฮนเดอสันเป็น แวมไพร์ ที่มีอิทธิพลและมีอำนาจมากที่สุด และยิ่งใหญ่กว่านายท่านแวมไพร์ทั้งหมดในเมืองนี้ ก็ไม่ต่างกับยิ่งใหญ่กว่ามนุษย์ทุกคนในเมืองนี้เหมือนกัน" "วะว่าไงนะ! ตระกูล เฮนเดอสัน ป...เป็นแวมไพร์!" เธอแทบจะเป็นลม เพราะ 'มันคือชื่อเมืองและชื่อตระกูลในนิยายเกี่ยวกับแวมไพร์ ที่เธอเพิ่งอ่านได้สามหน้าก่อนที่เธอจะตาย...'