MATCHMAKER:แม่สื่อจอมจุ้น วุ่นหัวใจนายซุป'ตาร์ 1

“ขอโทษที่ให้รอนะคะ นี่ค่ะ...ดอกไม้ที่สั่งไว้" นับดาวยื่นดอกกุหลาบสีชมพูช่อใหญ่ให้แก่คุณป้าวัยกลางคนพร้อมกับยิ้มกว้าง เกิดอาการลังเลขึ้นบนใบหน้าของคุณป้า จนนับดาวสังเกตได้ ตอนนี้รอยยิ้มบนใบหน้าเล็กๆ ของนับดาวก็ค่อยๆหุบลง "ไม่ถูกใจเหรอคะ" "ฉันคิดว่าฉันสั่งสีขาวไปนะจ๊ะ" "สีขาวหรอคะ!" นับดาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หรือว่าเธอจดออเดอร์ผิด ตอนที่คุณป้าโทรมาสั่ง "จ้ะ" คุณป้าวัยกลางคนพยักหน้า "แต่สีชมพูก็สวยไม่ใช่เหรอคะ" นับดาวยังคงฝืนยิ้มต่อ "ขอโทษนะจ๊ะ แฟนของลูกชายฉันชอบสีขาว ใช่มั้ยตาธีร์” เธอหันไปถามผู้ชายที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ใกล้ๆ “ใช่ครับแม่” ชายหนุ่มในชุดสูทหันมาตอบก่อนจะหันกลับไปคุยโทรศัพท์ต่อ “ถ้าป้าจะขอคืนจะได้ไหมจ๊ะ เดี๋ยวคราวหน้าจะอุดหนุนใหม่ วันนี้ป้ารีบ ถ้ารอให้หนูกลับไปจัดใหม่คงไม่ทัน" "เอ่อ...ก็ได้ค่ะ" นับดาวคอตก "ทางเราต้องขอโทษด้วยนะคะ" นับดาวก้มศีรษะลงเล็กน้อยพร้อมกับรับดอกไม้ช่อโตคืน ที่สวนสาธารณะ "เดือนนี้ครั้งที่ 3 แล้วนะนับดาว ไม่ส่งผิดที่ก็ส่งผิดสี ถ้าขืนยังทำแบบนี้บ่อยๆ ร้านดอกไม้ของแม่ได้เจ๊งแน่ๆ" เธอบ่นเพียงลำพังและนั่งลงที่เก้าอี้ม้าหินอ่อนไม่ไกลจากสนามบาส เสียงโหวกเหวกโวยวายไม่ได้ทำให้เธอสนใจมากนัก เพราะเวลานี้น่าจะเป็นเวลาที่ผู้คนมาออกกำลังกาย ตุบ!!! แรงอัดนั้นทำให้นับดาวตกจากเก้าอี้ ดอกไม้ในมือลอยละลิ่วไม่รู้ทิศทาง เธอพยายามคว้ามันไว้ แต่มันลอยไปไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง เธอจึงได้แต่มองมันหล่นลงมาบนพื้นอย่างเจ็บปวดจนต้องเอามือทาบอก "โอ้...ม่ายนะ ดอกไม้ของฉัน" เธอร้องโอดครวญจนลืมความเจ็บบนหัวที่โดนลูกกลมๆ อัดเข้ามาเต็มๆ เมื่อเห็นแล้วว่าดอกไม้เกิดความเสียหาย เธอจึงมองหาสาเหตุ เมื่อกวาดสายตาไปเรื่อยๆ กลับเห็นลูกบาสแน่นิ่งอยู่ไม่ไกลจากช่อดอกไม้ "ให้ตายเถอะ...ดอกไม้ของฉัน วันนี้ฉันอุตส่าห์จัดมันสุดฝีมือ ไอ้บ้าที่ไหนกันนะ" เธอถือช่อดอกไม้ในมือ สายตาก็หันซ้ายหันขวาหาเจ้าของลูกบาสที่อยู่ข้างๆเธอลูกนี้ "นี่!! เจ้าหนู เก็บบอลให้หน่อยดิ" เสียงของชายหนุ่มตะโกนเรียกเธอจากด้านหลัง แววตาของนับดาวมีประกายความโกรธปรากฏอยู่บนใบหน้า ณ ตอนนี้ เวลานี้ จะเป็นใครหน้าไหนเธอก็ไม่สนใจแล้ว เธอพร้อมจะข่วนหน้าตัวต้นเหตุได้เลยทีเดียว นับดาวก้มเก็บบอลที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะหันไปหาต้นตอของเสียง ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มรูปงาม รูปร่างสูง กล้ามเป็นมัดๆ อยู่ในชุดบาสสีน้ำเงิน ดูรวมๆ แล้วมีเสน่ห์มากเลย 'แต่เอ๊ะ!!! นี่มันไอ้ซุป'ตาร์ ขี้เก๊กนี่นา' "เจ้าหนู..!! ฉันบอกให้ส่งมาให้ที หูหนวกหรือไง" เขาตะโกนขึ้นอีกครั้ง และเดินมาใกล้ๆ นับดาวมากยิ่งขึ้น "นายเป็นคนขว้างมันมาใช่มั้ย" เขาพูดเสียงแข็งจนชายหนุ่มต้องเลิกคิ้วขึ้น เขาแปลกใจทำไมเด็กสาวคนนี้ไม่ตื่นเต้นตอนเจอเขา เขาเป็นซุป'ตาร์ชื่อดังเชียวนะ ใครเห็นก็อยากจะมาขอเซลฟี่ทั้งนั้น หรือเด็กคนนี้จำเขาไม่ได้ "ฉันถามว่านายเป็นคนขว้างมันมาใช่มั้ย" "อือ...หึ" เขายอมรับในลำคอ "ตามกฎใครทำลูกบาสออกจากสนามคนนั้นต้องมาเก็บ ส่งมาเพื่อนๆ ฉันรออยู่" "ลูกบาสของนายทำดอกไม้ฉัน..." นับดาวยื่นดอกไม้ในมือให้เขาดู "แล้วไง..." ดูเหมือนว่าเขาจะไม่แยแสสักเท่าไหร่ "นายควรจะชดใช้ค่าดอกไม้ให้ฉันนะ!" "เจ้าหนู..." "เลิกเรียกเจ้าหนูสักที ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ อายุนายกับฉันก็ห่างกันไม่กี่ปี" ทำไมนับดาวจะไม่รู้จัก เขาเป็นถึงซุป'ตาร์ เชียวนะ แต่บังเอิญเป็นซุป'ตาร์ที่เธอไม่ชอบไง "ก็ได้ๆ อุตส่าห์มองเป็นเด็กไม่ชอบ งั้นเรียกเตี้ยแล้วกัน" นับดาวทำตาขวางใส่ผู้ชายตรงหน้าทันที "นี่นาย ฉันมีชื่อนะ จะเรียกตามใจชอบได้ไง!! หึ่ย!!" ชายหนุ่มแอบขำกับท่าทางคนตรงหน้า แก้มกลมๆที่มีลมอยู่ข้างในนั้น เขาอยากจะจิ้มให้แฟบสักที "ขำอะไร" นับดาวทักขึ้นเมื่อเห็นคนตรงหน้าแอบขำ "ไม่เห็นมีอะไรน่าขำ" "เอาๆ เตี้ย บอกมาว่าค่าดอกไม้นั้นกี่บาท เดี๋ยวฉันโอนให้" "หึ่ย! ฉันชื่อนับดาว ไม่ได้ชื่อเตี้ย เรียกใหม่สิ" "ไม่ทันแล้ว มันติดคำว่าเตี้ยไปแล้ว" "นายเพิ่งเรียกไปสองครั้งเอง อย่ามาอ้าง" "ตกลงจะเอามั้ยค่าดอกไม้" "สองพันห้า จ่ายมา" นับดาวแบมือและกระดิกนิ้วใส่เขา "ห๊ะ ดอกไม้แค่เนี่ย ราคาตั้งสองพันห้า" เขาตาโตทันที "ก็ใช่ไง ไม่เคยซื้อดอกไม้ให้สาวๆ หรือไง" "แต่ฉันไม่พกเงินสด และไม่ได้ถือโทรศัพท์มา" "นายจะเบี้ยวฉันหรือไง" "ใครบอก คนอย่างฉันเนี่ยนะจะเบี้ยว นี่เธอไม่รู้จักฉันหรือไง" เขายังสงสัย เพราะเห็นท่าทางของนับดาวไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นที่เจอเขาเลย "แล้วนายเป็นใครทำไมฉันต้องรู้จัก" นับดาวทำเป็นไม่สนใจ เธอรู้ว่าคนตรงหน้าหมายถึงอะไร คงอยากให้เธอกรี๊ดกร๊าดเหมือนแฟนคลับทั่วไปละสิ แต่ขอโทษเธอไม่ใช่แฟนคลับของเขา "เธอนี่มันไปตกโถส้วมอยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่รู้จักฉัน" เขายังไม่เลิกเรียกร้องให้นับดาวรู้จักเขา "ไตเติ้ล!!" เสียงผู้ชายอีกคนตะโกนเรียกเขาอยู่ด้านหลัง นับดาวจึงเอียงตัวไปมอง เธอตาลุกวาวทันทีที่เห็น เพราะคนด้านหลังคือ ไทม์ ซุป'ตาร์คนโปรดของเธอ "ทำไมช้าจังวะ!!" ไทม์วิ่งมาที่คนทั้งสองยืนอยู่ นับดาวก็จ้องมองไม่วางตาจนไตเติ้ลเห็นอาการนั้น "ก็เด็กเตี้ยเนี่ย" ไตเติ้ลชี้ไปที่นับดาว แต่เปล่าเลยนับดาวไม่ได้สนใจ ถึงไตเติ้ลจะเรียกว่าเตี้ยอีกสักกี่ครั้ง ตอนนี้เธอก็ไม่โกรธ เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าน่าสนใจกว่า "ใครวะเนี่ย ทำไมน่ารักจัง" นับดาวยิ้มออกมาจนปากจะฉีกถึงหู เมื่อถูกไทม์เอ่ยชม "อย่ามาหน้าหม้อแถวนี้นะมึง มึงแหกตาดูดีๆ น่ารักตรงไหน แก้มก็เหมือนอมอะไรไว้" ไตเติ้ลว่าพลางเอามือไปดึงแก้มนับดาวอย่างหมั่นไส้ "โอ้ย...พูดอย่างเดียวไม่เป็นหรือไง ฉันเจ็บนะ" เธอโวยวายแล้วหันไปทำตาขวางใส่เขา ก่อนจะหันมายิ้มใหญ่ไทม์ ปฏิกิริยาของนับดาวทำไตเติ้ลแปลกใจอยู่ไม่น้อย ทีกับเขาทำหน้างอ พอกับเพื่อนของเขากลับยิ้มหน้าบาน "พี่ไทม์" นับดาวใช้เสียงสองขณะหันไปพูดกับไทม์ "ขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ยคะ ดาวเป็นแฟนคลับตัวยงของพี่เลยนะ ดาวชอบผลงานของพี่มากๆ เลย" ไตเติ้ลหน้าเหวอทันที เมื่อนับดาวไม่สนใจเขา แต่กลับสนใจไทม์ ทั้งๆ ที่เขาดังกว่าเป็นร้อยเท่า "ได้ครับ" ไทม์ตอบรับ นับดาวดีใจจนออกนอกหน้าจนไตเติ้ลหมั่นไส้ ส่วนนับดาวก็ดึงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าก่อนจะส่งให้ไตเติ้ล ไตเติ้ลจึงยิ้มแล้วรับไป "จะเซลฟี่กับฉันเหรอ มาสิ ขยับมาใกล้ๆ" "เปล่า ฉันจะให้นายถ่ายรูปฉันกับพี่ไทม์" เพล้ง!!! หน้าดาราหนุ่มหน้าแตกเป็นเสี่ยงๆ จนหมอไม่รับเย็บ ไตเติ้ลกัดฟันกรอดๆ อย่างข่มอารมณ์ เขาไม่คิดว่าชีวิตซุป'ตาร์อย่างเขา จะต้องถูกเมิน แถมต้องมาเป็นตากล้องให้ไอ้เตี้ยที่ไหนไม่รู้ 'เตี้ย!!! จะลองดีกับเขาใช่มั้ย ได้เลย’ "ทำไมฉันต้องถ่ายให้เธอ เตี้ย!!" "ฉันจ้างนายพันห้า" "จ่ายมาก่อน" เขาแบมือแล้วกระดิกนิ้วเหมือนที่นับดาวทำกับเขาก่อนหน้านี้ "หักค่าดอกไม้ที่นายต้องจ่ายฉัน" 'เด็กคนนี้แสบจริงๆ' "ไม่!!!" ไตเติ้ลตอบเสียงแข็ง "เอาน่าเติ้ล ถือว่าไทม์ขอร้อง ถ่ายให้น้องเขาหน่อย" ไทม์ตบไหล่เพื่อนเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของไตเติ้ลเย็นลง เขาจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้รู้สึกผ่อนคลาย "มันใช่หน้าที่มึงมั้ย ที่ต้องมาขอร้องแทนคนอื่น" "หน้าที่ไทม์เลยแหละ นี่แฟนคลับของไทม์นะ" "ไอ้ไทม์ เป็นเหี้ยอะไร กูจะอ้วก ไทม์อย่างนั้น ไทม์อย่างนี้" "ต่อหน้าแฟนคลับไทม์ต้องคีพลุคหน่อย ไตเติ้ลก็หัดทำไว้นะ" "ไม่!! กูก็เป็นของกูแบบนี้ แล้วเด็กเตี้ยนี่ก็ไม่ใช่แฟนคลับกูด้วย ไม่จำเป็นต้องคีพลุค" ไตเติ้ลตวัดสายตาไปมองนับดาวที่เอาแต่ยืนจ้องมองไทม์อย่างชื่นชม ก็รู้สึกหมุดหงิด "อย่าใจดำนักเลยนายน่ะ เป็นถึงพระเอกหนัง หัดจำบทมาใช้ในชีวิตจริงบ้างนะ" เขาจะทนไม่ไหวแล้วนะ ไอ้เด็กบ้าเนี่ยไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาแล้วยังจะมาว่าเขาอีก "เอาคืนไป" ไตเติ้ลยื่นโทรศัพท์คืนให้นับดาวก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น จนนับดาวงงกับท่าทีของไตเติ้ล นี่เขาโกรธขนาดนั้นเลยเหรอ "อย่าสนใจมันเลย มันก็เป็นแบบนั้นแหละ มันขี้น้อยใจ" "อ๋อ ค่ะ" "มาๆ เซลฟี่กันก็ได้" ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเซลฟี่กันอยู่ ไตเติ้ลก็เดินกลับมาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ "ไหนเอาเลขบัญชีมา ฉันจะโอนค่าดอกไม้ให้เธอ" นับดาวถึงแม้จะงงกับการกระทำของไตเติ้ล แต่เขาก็รีบเอาคิวอาร์โค้ดให้ไตเติ้ลสแกน "เอาดอกไม้มา" "ห๊ะ!! แต่มันเละแล้วนะ" "เอามาถ่ายรูปเป็นหลักฐานว่าฉันซื้อดอกไม้จากนายแล้ว เอาไอ้ไทม์ ถ่ายรูปให้กูหน่อย ส่วนเธอ...เตี้ย!!” หันไปชี้นับดาวพลางออกคำสั่ง “เข้ามาถ่ายกับฉัน...ยืนให้มันดีๆ ยื่นดอกไม้มาให้ฉัน" ไตเติ้ลจัดการเสร็จสรรพอย่างรวดเร็วจนนับดาวและไทม์ต่างก็งงไปตามๆ กัน แต่ก็ยังทำตามไตเติ้ลอย่างง่ายดาย ภาพที่ได้คือนับดาวกำลังส่งดอกไม้ให้ไตเติ้ลอย่างไม่เต็มใจ "เติ้ลจะถ่ายรูปคู่ไปทำไม" ไทม์ยังคีพลุค เอ่ยถามขึ้นเมื่อยื่นโทรศัพท์คืนให้ไตเติ้ล "เผื่อมีคนเอาไปแบล็คต่ายว่าไม่มีความรับผิดชอบไง คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้ต้องระวัง" ตวัดสายตาไปมองนับดาว "ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ถ้าจะกัดฉันกัดต่อหน้า ไม่ลับหลังหรอก" "เธอเป็นหมาหรือไง!" "นี่นาย!!" นับดาวกัดฟัดแยกเขี้ยวใส่ไตเติ้ล "ไปเหอะไอ้ไทม์ คุยกับไอ้เตี้ยเสียเวลาชิบหาย" ไตเติ้ลกอดคอไทม์เดินออกไป "ไอ้หน้าปลาจวด" นับดาวตะโกนตามหลัง "ไอ้เตี้ย อย่าให้เจออีกนะ" ไตเติ้ลหันมาชี้หน้า นับดาวจึงแลบลิ้นใก็ไปหนึ่งทีก่อนจะหันหลังเดินออกจากสวนสาธารณะ