เผด็จรัก

“อาจารย์มายัง” วาดรักตะโกนผ่านบลูทูธมือถือแข่งกับเสียงมอเตอร์ไซค์ ที่บิดมาเกินร้อย ตอนนี้เธอสายมากกว่าสิบนาทีแล้วแม้ปลายสายจะตอบกลับว่า ‘ยัง’ ก็ไม่ได้ทำให้ความเร็วลดลง เพราะแค่เลี้ยวซ้ายอีกสามสิบเมตรข้างหน้าและเลี้ยวขวาขึ้นเนินไปอีกนิดก็ถึงตึกเรียน “โดนแน่ ๆ อีรัก” ทันทีที่ตั้งขาตั้งได้ก็รีบล้วงเข็มขัดนักศึกษาออกมาคาดเอวแล้ววิ่งอย่างเร็วเข้าไปในตึก ตัดสินใจเพียงเสี้ยววินาทีว่าต้องวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสิบสอง แทนการยืนรอลิฟต์เพียงตัวเดียวในตึก พร้อมกับรุ่นน้องอีกกว่าสิบคน บันไดตึกนี้เป็นอะไรที่เห็นแล้วท้อ แต่สามปีครึ่งในสถานศึกษาแห่งนี้เธอไม่เคยสาย จะมาเสียประวัติเพราะไวน์ขวดเดียวที่เมื่อคืนแข่งเพื่อนซดจนหมดภายในสามนาทีไม่ได้ ขณะที่เธอกำลังก้าวขึ้นบันได ผู้หญิงแต่งตัวดีหน้าตาสวยคนหนึ่งที่ก้มหน้าก้มตาเดินลงมาก็สะดุดเท้าตัวเองล้มลงตอนอยู่บนบันไดขั้นสุดท้ายพอดี ทำเอกสารหลุดมือปลิวว่อน เธอสะอึกด้วยความเห็นใจเมื่อเห็นคนอื่นเดินผ่านหน้าตาเฉย เธอเลยช่วยพยุงหล่อนให้ลุกขึ้น “ขอบคุณนะคะ” หล่อนถูข้อศอกยิก ๆ เพราะเมื่อกี้ เอาศอกลงอย่างจัง “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอพาหล่อนไปนั่งลงที่ม้านั่งใกล้ ๆ สายตามองสำรวจร่างกายอย่างห่วงใย ก่อนจะได้เห็นว่าส้นสูงหล่อนหักเป็นเหตุให้หล่อนเสียหลักล้ม “เจ็บตรงไหนอีกไหมคะ” วาดรักถามอีก อีกฝ่ายส่ายศีรษะให้ เธอจึงหันกลับไปเก็บเอกสารที่เกลื่อนพื้นพร้อมกับป้าแม่บ้านคนหนึ่ง แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับรองเท้าหนังสีดำขัดเงาวาววับ จึงช้อนสายตาขึ้นมองร่างกายกำยำงดงามภายใต้ชุดสูทสุภาพนั้นรู้สึกสั่นคลอนหัวใจและคล้ายกับจะมีไฟร้อนแรงแผดเผาอยู่ในอก ความคิดของเธอล่องลอยและจินตนาการไปว่าเขาจะสมบูรณ์แบบเพียงใดภายใต้ชุดสูทเนื้อดีที่ห่อหุ้มร่างกายอยู่ รวมไปถึงเรื่องที่ว่าเขาจะใหญ่โตหรือเล็กจ้อยสักแค่ไหนเมื่อเปลือยเปล่า ต่อหน้าเธอ วาดรักคิดว่าความคิดลึกซึ้งแบบนี้มันเข้ามาในเซลล์สมอง ก็ตั้งแต่ตอนที่เริ่มอ่านนิยายอีโรติก แต่ไม่ว่ารูปร่างของเขาจะน่าฟัดแค่ไหน ก็ไม่ได้ทำให้เธอต้องหยุดหายใจ จนกระทั่งเขาย่อกายลงมาแล้วเห็นใบหน้าหล่อเหลือร้ายอยู่ในระดับสายตา เธอได้แต่จ้องเขาอย่างตะลึงงัน เขาช่วยเก็บเอกสารอีกแรง...ก่อนจะเปลี่ยนมาจ้องเธอตอบ แววตาเขาเร่าร้อนเสียยิ่งกว่าไฟราคะในอกเธอเสียอีก ไหนจะเรียวปากหยักได้รูปที่น่าจูบแบบถวายวิญญาณให้ กับ ไรเคราเขียวครึ้มกระชากใจนั่นอีกเล่า เธอโดนเล่นงานจากความสง่างามของเขา จนแทบจะไม่มีแรงเสียแล้ว หยุด ! หยุดคิดอะไรแบบนี้แล้วรีบขึ้นตึก เธอเตือนตัวเองในใจก่อนจะยืดกายลุกขึ้นเร็ว ๆ หากก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาลุกขึ้นพอดี ทำให้ศีรษะชนกับไหล่หนาได้ เพราะเขาสูงกว่าเธอราวแปดนิ้ว แรงชนทำให้คนที่อ่อนเปลี้ยอยู่แล้วถึงกับหงายหลังก้นจ้ำเบ้า “เป็นอะไรไหม ?” เขาโน้มตัวลงมาอย่างสง่างาม ส่งมือให้เธอฉุดรั้ง วาดรักวางมือลงบนมือหนา หัวใจเต้นแรงมือถูกนิ้วเขาบีบกระชับ ขนลุกขนชันซ่านเสียวในจังหวะที่เขาออกแรงดึงให้เธอลุกขึ้นไป ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นสะกดเธอไว้จนลืมความเจ็บที่สะโพกไป “มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” ปากคอเธอแห้งผากเมื่อรับได้กลิ่นกายละมุนแฝงความ เซ็กซี่เย้ายวนเต็มเปี่ยมในแบบฉบับของผู้ชาย แววตาคมกริบ ทิ่มแทงหัวใจเธอจนมันเต้นระส่ำ ใบหน้าแดงจัดเหมือนตอนที่เพื่อน ๆ แกล้งเปิดหนังอย่างว่าให้ดูไม่มีผิด และอดคิดไม่ได้เลยว่าถ้าได้แนบชิดกับเขามันจะให้ความรู้สึกเป็นเช่นไร เขาน่าจะสุดยอดพอ ๆ ความหล่อเหลาแบบร้ายกาจแน่นอน เธอดูออก ความคิดนั้นทำให้วาดรักเผลอเลียริมฝีปาก เยี่ยมไปเลย...เขาเป็นผู้ชายคนแรก (นอกจากพระเอกในนิยาย) ที่ทำให้เยื่อพรหมจรรย์ของเธอสั่นประมาณแปดริกเตอร์เห็นจะได้ “ขอบคุณนะคะ” ใบหน้าเธอร้อนวูบวาบแม้ว่าเขาจะปล่อยมือไปแล้ว แต่เธอไม่สามารถละสายตาจากเขาได้เลยจริง ๆ ทว่าตอนนั้นรถคันหนึ่งที่แล่นเข้ามาจอดเทียบประตูทางเข้าตึกก็ทำลายบรรยากาศ เขาส่งเอกสารที่เก็บได้ให้เธอแล้วจากไปหารถคันนั้น วาดรักมองตามตาละห้อย แต่โทสะกลับพุ่งจากศูนย์ถึงร้อยเมื่อได้เห็นผู้หญิงที่ต่อให้เจอกันในปรโลกก็จำได้ว่าใครกำลังเปิดประตูลงมาจากรถ ‘ลูกอีช่างแย่งนี่เอง’ วาดรักนึกไปถึงมารดาของเจ้าหล่อนแล้วอยากเบ้ปากซักสิบตลบ ไม่รู้บ้านนั้นเขาสอนลูกสอนหลานกันอย่างไรถึงได้แย่งเก่งตั้งแต่ตัวแม่ยันตัวลูก แม่หล่อนแย่งพ่อเธอ ส่วนหล่อนก็แย่งแฟนเธอไปอย่างหน้าด้าน ๆ เมื่อเทอมก่อน แล้วตอนนี้ยังจะมาฉกพ่อเทพบุตรของเธอไปต่อหน้าต่อตา วาดรักได้แต่มองหล่อนกอดทักทายเขาอย่างสนิทสนมสายตาหล่อนบ่งบอกได้ว่าคิดลึกซึ้งกับเขาเพียงไร ก่อนจะพาเขาขึ้นรถไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นเธอด้วยซ้ำ แล้วแววตาเสียดายของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นมีเลศนัย... เทอมนี้ต้องสนุกแน่ ๆ