หัวใจเธอมอดไหม้เพราะรักที่มีให้เขา แต่สิ่งที่ได้คือความเจ็บช้ำและคราบน้ำตา จึงเลือกจากมาพร้อมกับสายเลือดที่เขาไม่ต้องการ ----------------------------------- “คุณไม่ต้องกลัวว่างามจะเอาเรื่องของเราไปบอกใคร มันจะเป็นความลับ” “ง่าย ๆ ขนาดนี้เลย?” “แล้วคุณต้องการอะไรอีก” เอ่ยถามเขาอย่างท้อแท้ น้ำตาร่วงลงมาอย่างไม่อาจห้ามไหว เขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากไหล่เธอ แล้วใช้มันเกลี่ยผิวแก้มใส ไล้น้ำตาหยดนั้นออกไป เธอเกือบทิ้งน้ำหนักพิงอกเขาเสียแล้ว หากเขาไม่เผยรอยยิ้มเยือกเย็นเสียก่อน “กลับมาทำหน้าที่ตัวเอง แล้วก็ห้ามไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่น เพราะฉันไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร” ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาชิดใกล้หมายกดฝังลงไปกับแก้มขาว แต่เพราะเธอโกรธที่เขาคอยพูดจาเหยียดหยามและต้องการเอาเปรียบเธออยู่ตลอดเวลาจึงผลักอกหนาออกไปอย่างแรง “งามไม่ยอมอีกแล้วนะคะ”

แม้ไม่ได้เป็นเจ้าของหัวใจ ก็ขอเพียงมีตัวตนในสายตา

คำว่า 'บุญคุณ' พรากทุกอย่างไปจากเธอ แต่เพียงเท่านั้น 'เขา' ยังไม่สาแก่ใจ

ภาพที่เห็นในวันครบรอบแต่งงานทำให้หัวใจของ 'เซลีน' แหลกสลาย แต่ก่อนจะยอมปล่อยมือ 'องศา' ไป เธอยื่นเงื่อนไขรั้งเขาไว้ได้เพียงสามเดือน แผนการเอาคืนจึงเริ่มขึ้น...

เธอต้องชดใช้ด้วยร่างกาย จนกว่าใครคนนั้นจะกลับมา นั่นคือเวลาที่เธอต้องจากไป

เธอเป็นทุกอย่างให้เขาแล้ว ทั้งเพื่อนกิน...เพื่อนเที่ยว หรือแม้กระทั่งเพื่อนนอน แต่ตำแหน่ง 'คนรัก' เธอถูกตัดสิทธิ์ตั้งแต่เริ่มต้น

เพราะรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ 'วาดรัก' จึงทำทุกทางเพื่อเอาชนะใจของ 'พี่เผด็จ' เธอทั้งรุก ทั้งหยอด ทั้งยั่ว เหลืออย่างเดียวที่ไม่ได้ทำคือจับพี่เด็ดขามาปล้ำ แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ที่ผู้ชายคนนี้ดันมีพิษภัยมากกว่าที่เธอคาดไว้ งานนี้ใจบาง ๆ ของจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วแต่ละเสี่ยงก็เกือบสลายกลายเป็นผุยผงหรือเปล่านะ

กว่าจะรู้ว่ารัก... ก็ผลักไสหัวใจออกไปแสนไกล “ไปบอกแม่ฉันสิว่าเธอต้องการหย่า แล้วฉันจะเชื่อเธอ” “มันไม่มีอะไรง่ายขนาดนั้นหรอกค่ะ” หญิงสาวไม่ได้จะบ่ายเบี่ยง ใช่ว่าจะไม่เคยคิดเรื่องหย่า แต่ผลเสียที่ตามมามันไม่คุ้มค่ากันเลย...เธอไม่อยากทำให้แม่เลี้ยงอัมราเสียใจด้วยการตัดสินใจทำเรื่องเห็นแก่ตัว “มีสิ” เขาว่า คิ้วงามขมวดมุ่นไม่เข้าใจ ก่อนจะได้เห็นรอยยิ้มเหยียดหยามขณะที่อนลเอ่ยออกมาว่า “เธอไง! ง่ายกว่าโสเภณีเสียอีก”

หัวใจที่เคยมอบให้ไป เธอขอมันคืนกลับมาได้ไหม ถ้าหากเขาไม่เคยต้องการ ---------------------------------------------- “ถ้าอยากได้เธอ ผมให้เช่า” “คุณรังสรรค์...” มะลิลาไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะพูดแบบนี้ ที่ผ่านมาเขาจะพูดจาดูถูกเธออย่างไรก็ยังพอทำใจรับได้ แต่ครั้งนี้เขาทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างจากสินค้า เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะเสียใจมากแค่ไหน มันคงเป็นเพราะเขาไม่ได้แคร์ความรู้สึกของเธอเลย “พูดแบบนี้หมายความว่าไง” เป็นอารัญโพล่งถาม อยากแน่ใจว่านี่คือความคิดของคนอย่างท่านรองผู้อำนวยการรังสรรค์จริง ๆ “ผมให้คุณเช่าเธอไง” รังสรรค์ตอบเสียงดังฟังชัด ท่าทางไม่อินังขังขอบต่อความรู้สึกของคนฟังนั้นทำให้มะลิลาเข่าอ่อน “แต่จ่ายหนักหน่อยนะ หารแล้วคงตกคืนละหมื่น” ----------------------------------------------

เขาทรยศต่อความรักที่เธอมอบให้ ขับไลไสส่งไม่ไยดี แต่วันนี้มายอกว่ารัก เพียงเพราะต้องการปกปิดความผิด ของตัวเองอย่างคนเห็นแก่ตัว เธอไม่อยากจะยอมให้เขาเลย ...แต่หัวใจมันไม่เชื่อฟัง ----------------------------------------------------------------- “นี่เงินค่าตัว ฉันไม่เอาฟรีๆ หรอก...ฉันรู้ว่าคนจนๆ แบบเธอมันต้องการใช้เงิน ถือซะว่าเป็นค่าหมอค่ายาก็แล้วกันนะ เพราะที่โดนไปวันนี้ก็ไม่รู้ว่าจะฉีกหรือเปล่า อีกนานเท่าไหร่ไม่รู้ถึงจะกลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม ไปให้หมอตรวจหน่อยก็ดี” ณัชชาได้แต่กัดริมฝีปากแน่น เหลียวมองปึกเงินที่เขายื่นมาทางด้านข้าง หัวใจเธอมันเจ็บปวดเกินกว่าจะทนได้แล้ว นี่เขาจะดูถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีเธอไปถึงเมื่อไหร่กัน ! “ฉันไม่ต้องการ ! ” เธอพยายามทำเสียงไม่ให้สั่น แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำได้นานแค่ไหน “เอ...หรือเธอจะไม่ต้องการใช้เงิน เพราะถ้าไปหาหมอแบบใช้ร่างกายแทนค่ารักษาก็ประหยัดไปอีกเยอะเลย” เทวราชพูดกลั้วหัวเราะ หญิงสาวกำหมัดแน่น อยากรู้จริงๆ ว่าเขาใช้สมองส่วนไหนคิด คำพูดแต่ละคำที่ออกมาถึงได้เลวร้ายขนาดนี้

เพราะรักมันเคยร้าย... เขาจึงเปลี่ยนไป แต่ไม่ว่านานแค่ไหน...เธอก็ยังรักเขาหมดใจ ---------------------------------- “อยากได้กี่บาทว่ามา” ชายหนุ่มผลักร่างบางออกราวกับแสนรังเกียจแล้วเดินตัวเปลือยลงจากเตียง ปิ่นตะวันมองตามแผ่นหลังเปล่าเปลือยด้วยแววตาตัดพ้อ ก่อนเขาจะทำในสิ่งที่เหยียดหยามหัวใจเธออย่างร้ายแรงด้วยการเปิดลิ้นชักแล้วหยิบสมุดเช็คออกมาเขียน “ฉันยอมจ่ายเพื่อแลกกับการที่เธอจะเลิกสันดานต่ำๆ แบบนี้” “...” “แต่ถ้าจะเรียกร้องเกินหลักหมื่นละก็ เธอก็ทบทวนราคาตัวเองดีๆ แล้วกันนะ" ----------------------------------

เมื่อความจริงบนแท่งตรวจครรภ์ฟ้องว่ามารินท้อง ข้อตกลงของเธอกับชาวีจึงต้องจบลงพร้อมกับที่เธอและลูกถูกตราหน้าว่าเป็นตัวปัญหา แต่เวรกรรมดันเล่นตลกเตะนางบำเรอปลายแถวให้ขึ้นไปยืนในสถานะภรรยาทั้งที่ไม่คู่ควร + + + “เธอจะไปเอาเด็กออก หรือจะให้มันคลอดออกมาประจานความร่านของตัวเอง” “คุณชาวี!” “ทางการแพทย์ไม่นับทำแท้งว่าเป็นบาปนะ ฉันบอกเอาไว้เผื่อว่าเธอสงสัยเรื่องจริยธรรมของฉัน” “แต่เด็กคนนี้เป็นลูกคุณ” เสียงเธอสั่นพร่าเหมือนจะขาดห้วงกลางประโยค เธอไม่คิดเลยสักนิดว่าเขาจะกล้าพูดคำนี้ออกมา “ฉันจะนับว่าเป็น ก็ต่อเมื่อมีผลตรวจดีเอ็นเอ” “แล้วถ้าเข้าใช่—” “สรุปว่าเธอจะเก็บมันเอาไว้” มารินหายใจสะดุด ความกลัวกับความรักตีกันวุ่นในอกเหมือนพายุซัด มือเย็นชืดกำชายเสื้อแน่นราวกับนั่นคือสิ่งเดียวที่พยุงเธอไว้ คำตอบของเธอชัดเจนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เธอเพียงไม่แน่ใจว่าหากพูดออกไป ชายหนุ่มจะทำเช่นไรกับเธอ ถึงอย่างนั้นสักวันเขาก็จะต้องรู้อยู่ดี “ค่ะ” เสียงของมารินเบาจนแทบกลืนหายไปในลมหายใจ แต่กลับดังยิ่งกว่าเสียงท้าทายไหน ๆ ในความรู้สึกของคนฟัง หากสำหรับมารินแล้ว เธอรู้ดี... ถ้าไม่มีชาวีคอยคุ้มกะลาหัว เธอคงไม่รอดจากเงามืดที่จ้องเอาชีวิตอยู่ทุกเมื่อ แต่เพราะเธอเคยเดิมพันทุกสิ่งทุกอย่าง เคยวางทั้งชีวิตไว้ในมือของชาวีมาครั้งหนึ่งแล้ว ผลที่ได้คือเธอไม่ต่างจากของตายที่ยังหายใจ แม้จะมีชีวิตและหัวใจ ก็เหมือนมันไม่ได้เป็นของเธออย่างแท้จริง กระทั่งลูก... สิ่งสวยงามสิ่งเดียวที่แต่งแต้มชีวิตอันมืดหม่นของเธอ เขาก็ยังสั่งให้ทำลาย เธอไม่รู้ว่าเหตุผลจริง ๆ ของชาวีคืออะไร ไม่อยากเข้าใจว่าเขามีความจำเป็นอะไรหรือเขายังมีหัวใจหรือไม่ เธอรู้เพียงว่า หากเธอยอมกำจัดเด็กคนนี้ออกไปจากชีวิต ก็เท่ากับเธอยอมลบสิ่งสุดท้ายที่บ่งบอกว่าเธอยังหลงเหลือความเป็นคน เธอไม่อาจจะแลกเลือดเนื้อของตัวเองกับความปลอดภัยจอมปลอมนี้ เหมือนที่เคยแลกศักดิ์ศรีของตนได้อีกแล้ว ต่อให้สุดท้าย เธอกับลูกจะต้องเผชิญกับโลกที่เต็มไปด้วยโคลนตม อย่างน้อยเธอก็จะได้รู้ว่า เธอยังมีเลือดเนื้อและหัวใจเป็นของตัวเอง— และครั้งนี้ เธอจะไม่ยอมให้ใครพรากมันไปอีก ชาวีมองเธอนิ่ง ราวกับกำลังประเมินสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มองมา... เหมือนว่าเธอไม่ใช่ใช่คน เป็นเพียงวัตถุชิ้นหนึ่งที่เขาสามารถทุบทิ้งได้ทุกเมื่อ ริมฝีปากที่ขยับในวินาทีนั้น ไม่ได้เปล่งเสียงตะโกน แต่กลับเย็นเฉียบจนเหมือนมีมีดบางเฉือนลึกลงในใจ “งั้นก็ตามใจ...” เขาเว้นจังหวะให้ความอึดอัดค่อย ๆ ขยายตัวในอากาศ “...แต่บอกเอาไว้ก่อนนะ ต่อให้ไอ้มารหัวขนนี่มันเป็นลูกฉันจริง ๆ... ฉันก็ไม่รัก” “…” “เหมือนที่ฉันไม่รักแม่มัน”

...อยู่ใกล้กันก็เหมือนกับไกลแสนไกล ความรักที่เคยมีต่อกันบัดนี้มันไม่มีค่าอีกแล้ว คงจะหลงเหลือแต่เพียงรอยสเน่หาที่กลางหัวใจ เอาไว้ให้ได้เจ็บปวดเสมอเมื่อคิดถึงคืนวันสุขสมที่ผ่านมา... ------------------------------------------------------- “คุณยังรักทับทิมอยู่หรือเปล่า” เสียงหวานสั่นระริกแต่คงน้อยกว่า ก้อนเนื้อในอกซ้าย แม้จะรู้ว่าคำตอบเป็นเช่นไรแต่ก็ยังเชื่อว่าที่เขาพูดแบบนั้นก็เพราะยังโกรธเธออยู่ แล้วสินธุ์ก็ไม่ได้ตอบคำถาม เขาพยายามสะบัดเธอให้หลุด “คุณไม่รักทับทิมแล้วจริงๆ หรือคะ” ทิพย์ทิวาดื้อรั้นไม่ยอมปล่อย “หยุด!” สินธุ์กดเสียงต่ำน่ากลัว คว้าหมับเข้าที่ข้อมือข้างหนึ่งของเธอแล้วบีบแรงราวปรารถนาให้กระดูกน้อยแตกละเอียด ทิพย์ทิวาเจ็บจนน้ำตาไหลแต่ก็ต้องฝืนเก็บเสียงร้องเอาไว้เพราะรู้ว่าจะทำให้เขารำคาญ “อย่าพูดคำว่ารักให้ผมได้ยินอีกเป็นอันขาด คุณรู้ไว้ด้วยว่าทุกวันนี้ผมขยะแขยงคุณจะแย่อยู่แล้ว” หญิงสาวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ค้นหาความจริงที่อยู่ในหัวใจเขา...ท้ายสุดแล้วเธอก็เห็นแค่เพียงความว่างเปล่าที่ทำให้หัวใจแตกสลาย -------------------------------------------------------

เพราะชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต เธอจึงไม่มีสิทธิ์อ้อนวอน .​ . . ใครต่อใครต่างกล่าวหาว่า ‘อมายา’ เป็นฆาตกร ที่ฆ่าลูกเมียของ ‘เขมราช’ อย่างเลือดเย็น นั่นก็เพราะมีหลักฐานมัดตัว แต่ทว่าเธอ ‘ไม่ได้ทำ’ กระนั้นใครเล่าจะเชื่อ โดยเฉพาะเขา... ชายผู้กุมหัวใจเธอไว้ทั้งดวง ความแค้นของเขาคอยตามหลอกหลอน หลับตายังฝันเห็น ตื่นมาก็ยังรู้สึก... มันทรมานเหมือนตายทั้งเป็น แต่เพลิงแค้นไม่มีวันมอดลง จนกว่าเธอจะได้ชดใช้อย่างสาสม แม้ในวันเธอกำลังจะให้กำเนิด 'ลูกของเขา' เขมราชกลับย้ำแผลใจให้ลึกลง เพราะเขาต้องการแค่ลูก ส่วนเธอนั้นไม่มีความหมาย ก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าที่รอเวลากำจัดทิ้ง... .​ . . - พระเอกร้าย และนางเอกก็ร้ายพอ ๆ กัน - ใครเป็นความดันค่อย ๆ อ่าน ค่อย ๆ ซึมซับนะคะ

เมียเก็บอย่างเธอไม่มีวันจะได้เป็นเจ้าของหัวใจเขา อย่างมากก็คงเป็นได้แค่เงาของใครอีกคน...

เขาร้าย เธอรัก... บอกตัวเองว่าควรตัดใจ แต่ห้ามเท่าไรใจก็ยังรัก -------------------------------- “ฉันตามจีบงามมาเป็นสิบปี คิดว่าฉันจะยอมปล่อยงามเพื่อมาเอาเธอ แค่เพราะเธอยอมให้ฉันเปิดซิงหรือ? หึ! แรดขนาดนี้จะบอกเลยว่ารักไม่ลงว่ะ” รักไม่ลง... ปราปต์ไม่ต้องย้ำก็ได้เพราะเธออยู่เต็มหัวใจ อารยาพยายามกลั้นเสียงสะอื้นและน้ำตาเอาไว้ไม่อยากปล่อยโฮให้คนปากร้ายใจดำได้เห็น “แล้วจะให้อ้อนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ” จะได้รู้กันไปเลยว่าเขาจะเอาอย่างไร เรื่องระหว่างกันมันเกินกว่าจะเป็นเพื่อนกันได้แล้ว “นั่นมันก็เรื่องของเธอ” เขายักไหล่ก่อนพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์แล้วพูดต่อ “ผู้หญิงที่ฉันเคยนอนด้วย บางคนเราก็กลายมาเป็นเพื่อนกันบางคนก็ทำเหมือนไม่รู้จักฉัน จะเป็นอย่างไหนก็เลือกเอา แต่ฉันไม่แคร์” -------------------------------- ***นิยายเรื่องนี้เต็มไปด้วยฉาก NC ***พระเอกปากXมามากๆ หื่นสุดๆ ***นางเอกแรดมากๆ

การแต่งงานตามเงื่อนไข ทำให้ชีวิตคู่ไร้ความหมาย กว่าจะเข้าใจ... เขาก็สูญเสียหัวใจมากกว่าหนึ่งดวง -------------------------------------- “ไม่ว่ามัสจะไปไหน ทำอะไร พี่ไม่ห่วงเลยจริง ๆ ใช่ไหม” “ก็ชีวิตมัส มัสมีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ตามใจมัส” “แต่มัสเป็นเมียพี่” “มัส” อนิรุจก้าวมาใกล้ท่าทางเนิบช้าแต่มั่นคง สายตาคมกล้าจ้องมาจนเธอต้องรีบก้มหน้าหลบสายตา “ครั้งแรกที่เรามีอะไรกัน มัสรู้ไหมว่าเพื่ออะไร” “เพื่อลูก” กลั้นใจตอบเสียงสั่น “ส่วนครั้งต่อ ๆ มา มันก็คือความใคร่นะมัส... แล้วจะเรียกร้องเอาอะไร” --------------------------------------