ใจหมายรัก

ประกายแก้วมองนาฬิกาข้อมือซึ่งบอกเวลาตีหนึ่งแล้วถึงกับถอนหายใจ เวลานี้ควรได้นอนสบายอยู่บนเตียง ใช่จะต้องนั่งรอไอ้เพื่อนตัวดีที่มันออกท่องราตรีทุกคืนอยู่แบบนี้ “ไม่น่ามากับมึงเลยจริง ๆ” ส่ายหัวเซ็ง ๆ ก่อนจะยกแก้วที่มีน้ำสีชาเหลืออยู่กว่าครึ่งเข้าปากทีเดียวหมด เสียงเพลงดังสนั่นของผับประจำไม่ได้ทำให้สนุกเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว ไหนจะแสงไฟวิบวับที่ทำให้รู้สึกมึนยิ่งกว่าเหล้าที่ดื่มเข้าไปนั่นอีก แต่อะไรก็ไม่น่าโมโหเท่าไอ้คนที่พามามันบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ เพราะขากลับออกมาเมธาแวะทุกโต๊ะที่มีผู้หญิงโบกมือเรียก แล้วปล่อยให้เพื่อนอย่างเธอนั่งรอที่บาร์เครื่องดื่ม ! ใจเธอมันร้อนมันรนอย่างอธิบายไม่ถูก ยิ่งนาทีที่สาวสวยเซ็กซ์เอ็กซ์แตกเดินเข้าไปชิดใกล้ วาดแขนโอบรอบลำคอใหญ่ของเมธาแล้วจ้องตากันหวานเยิ้ม ประกายแก้วก็ถึงกับร้อนไปทั้งหน้า “ได้ ! มึงจะเอางี้ใช่มะ” แก้วใบสวยถูกกระแทกลงจนบาร์เทนเดอร์ใจหายวาบ ก่อนที่ร่างสมส่วนจะลุกพรวด ตรงไปยังไอ้เพื่อนตัวดี แล้วดึงผู้หญิงคนนั้นออกจากตัวเมธาราวกับภรรยาผู้หวงแหนสามีนักหนา “อะไรเนี่ย” สาวสวยร้องขึ้นอย่างหงุดหงิด ไม่ต่างกันกับเมธา แต่ชายหนุ่มมีความสงสัยมากกว่า “อะไรของมึงวะไอ้กาย” “กลับบ้าน” เมธาเลิกคิ้วไม่อยากจะเชื่อ ก่อนยกแขนดูนาฬิกา ปกติคนตรงหน้าถ้าร้านไม่ปิดไม่กลับไม่ใช่หรือ “เพิ่งจะตีหนึ่งเองมึง” “แต่กูง่วง” กระชากแขนใหญ่เข้ามากอดไว้ราวกับอยากแสดงความเป็นเจ้าของ สายตาเสมองสาวสวยจอมยั่วที่คงจะทานอาหารอันอุดมไปด้วยเนื้อนมไข่ทุกวัน “พี่ขอพาเพื่อนพี่กลับบ้านนะน้อง” “เดี๋ยวดิ กูยังกินแก้วนี้ไม่หมดเลย” เป็นแก้วที่คนสวยตรงหน้าเอามาให้ เขาจะปฏิเสธก็เกรงใจ อีกอย่างหัวใจบอกว่าให้รับไว้เพราะอยากใกล้ชิดคนให้ จำได้ว่าเป็นนักศึกษาที่เรียนคลาสพื้นฐานกับเขา แต่ประกายแก้วไม่น่าเข้ามาก่อนเลย “เอามานี่ กูจะกินให้” คว้าแก้วนั้นไปกระดก ไม่สนใจว่ามันจะหกเลอะเทอะหรือไม่ เมธาเห็นแบบนั้นก็รีบรั้งไว้ก่อนที่เธอจะดื่มลงไปจนหมด “ฉิบหายละเพื่อนกู เหล้าเนี่ยกินง่าย แต่เมาแบบโง่ ๆ นะมึง” “งั้นช่วยหน่อยดิ” ยื่นแก้วใบนั้นจ่อปากเขา เมธาไม่รังเกียจเลยที่จะรับผิดชอบอีกครึ่งที่เหลือ เพราะเขาไม่อยากให้คนตรงหน้าดื่มเยอะมากเกินไป ก่อนจะส่งแก้วนั้นให้สาวสวยผู้เป็นเจ้าของ หล่อนมองสองคนสลับกันแล้วแสยะยิ้มหยัน ๆ “เอาแม่มาด้วยก็ไม่บอกหนูแต่แรก” คำพูดนั้นเล่นเอาประกายแก้วฉุนจัด หากเป็นเมื่อก่อนคงเดินเข้าไปกระชากเสื้อแม่คนงามแล้วถามว่าจะเอายังไง แต่พอโตเป็นผู้ใหญ่ มีหน้าที่การงานค้ำคออยู่แบบนี้ก็ไม่อยากคิดที่จะเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ “จ้ะ แม่คนสวย” ได้แต่มองตามอย่างเคือง ๆ แล้วทำเสียงจิ๊ที่ริมฝีปาก ก่อนจะหันไปพบกับสายตาเป็นประกายของไอ้เพื่อนตัวดี “อะไร ?” “หึงหรือจ๊ะ” มือหนาจับปลายคางสวยเชิงหยอกเอิน ประกายแก้วแอบเขินในใจ แต่ก็เกือบจะหลุดหัวเราะออกมาเหมือนกัน ไอ้คนนี้เมาทีไรชอบหยอดคนอื่นไปเรื่อยทุกที “หึงบ้าหึงบออะไร ไป ! กลับ” พอเคลียร์เรื่องค่าใช้จ่ายเรียบร้อยทั้งสองก็พากันออกจากร้านไป คืนนี้ถือว่าไม่เมาเท่าไหร่ แต่ทั้งประกายแก้วและเมธาไม่มีทางรู้เลยว่าเหล้าแก้วนั้นจะส่งผลอะไรต่อชีวิตตัวเองบ้าง