😈 เด็กเก่ามาเฟีย EP : 2 ชีวิตพลิกผัน
1430 คำ
บทที่ 2
"คุณลุงภูผาน้องแยมคิดถึงจังเลยค่ะ" น้องแยมลูกสาวของกวินรีบวิ่งมาหาภูผาด้วยมือทั้งสองข้างอ้าออกเพื่อให้ภูผานั้นโอบอุ้มตัวเอง ใบหน้าน้อยพร้อมกับเสียงหวานยิ้มด้วยความดีใจที่ภูผานั้นมาหาในวันหยุดเรียน
"คิดถึงจังเลยคุณลุงซื้อของเล่นมาฝากด้วยนะคะ มีมากมายเลยมีแต่ของที่น้องแยมชอบตุ๊กตาตัวเล็กๆ ที่น้องแยมอยากได้คุณลุงซื้อมาให้แล้วนะ"
"คุณลุงคะ วันนี้เราไปเที่ยวกันไหมชวนน้าพลอยไปด้วยนะ น้องแยมคิดถึงน้าพลอยจังเลยว่าแต่ทำไมวันนี้น้าพลอยถึงไม่มาล่ะคะ" ใบหน้าน้อยของเด็กตัวเล็กจ้องมองผู้เป็นลุงและเอ่ยถามถึงป้าพลอยกับเขา
"น้าพลอยจะไม่มาที่นี่อีกแล้วครับเพราะว่าน้าพลอยไม่ได้อยู่กับลุงแล้ว น้าพลอยไปทำงานที่อื่นแล้วครับ" ภูผาบอกกับหลานสาวว่าพลอยนั้นจะไม่มาที่นี่อีกและไม่เห็นว่าแบมเดินมาทางด้านหลัง
"คุณภูผาหมายความว่ายังไงเหรอคะ พลอยหายไปไหนแล้วจะไม่มาที่นี่อีกหมายความว่ายังไง" แบมขมวดคิ้วเข้าหากันไม่เข้าใจในคำพูดของภูผาที่หมายถึงพลอย
"คุณภูผาแบมมีอะไรที่ต้องคุยกับคุณค่ะ เชิญคุณไปห้องทำงานของแบมด้วย" แบมไม่พอใจและต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอจึงเอ่ยบอกกับภูผาก่อนที่จะหันหลังและเดินเข้าไปในบ้าน
"คุณลุงคะดูเหมือนว่าคุณแม่จะโมโหคุณลุงรีบไปเถอะค่ะ" ภูผาวางหลานสาวให้กับพี่เลี้ยงและเดินตามแบมเข้าไปในห้องทำงาน
"มันเกิดอะไรขึ้นคะ คุณภูผา พลอยหายไปไหนทำไมคุณภูผาถึงพูดแบบนั้นทั้งๆ ที่คุณภูผาเป็นคนดูแลพลอยไม่ใช่เหรอ" แบมหญิงสาวร่างบางสวยสง่าคิ้วขมวดจ้องมองหน้าของภูผาที่ไม่ตอบคำถามของเธอ
"มันเกิดอะไรขึ้นคะคุณภูผา...แบมจะถามคุณภูผาเป็นครั้งสุดท้ายว่าพลอยหายไปไหน"
"พลอยไปทำงานที่อื่นแล้วอะ คือเราสองคนมีปัญหากันอีกอย่างผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับพลอย เราทั้งสองคนเกินเลยกันไปแล้วจึงมองหน้ากันไม่ติดมั้ง"
"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ยคุณภูผากับพลอยมีอะไรกันแล้วเหรอ พลอยยังเด็กอยู่เลยนะทำไมคุณภูผาถึงทำแบบนี้ แล้วทำไมถึงจบกันง่ายๆ มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ"
แบมยังไม่เชื่อว่าทำไมทั้งสองคนถึงได้เลิกกันง่ายขนาดนี้ทั้งๆ แค่เวลาไม่กี่วัน
"แบมจะโทรหาน้องเอง" เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาพลอยน้องสาวต่างสายเลือดของตัวเองและปลายสายกดรับ เธอจึงเปิดโฟนให้กับภูผาได้ยิน
"ฮัลโหลค่ะ พี่แบมมีอะไรหรือเปล่าคะ" เสียงหวานผ่านมือถือดูเหมือนไม่เครียดไม่ร้องไห้ไม่สะอึกสะอื้นหรือว่าทั้งสองคนตัดสินใจกันแล้ว แบมได้เพียงแต่สงสัยจึงเปลี่ยนประโยคคำถามกับพลอย
"พลอยอยู่ที่ไหนเหรอไม่เห็นโทรหาพี่เลย พี่ว่าจะไปรับน้องพลอยไปเที่ยว"
"คือว่าพลอยไม่ได้อยู่ที่ห้องแล้วค่ะ คือพลอยกลับมาที่บ้านมาอยู่กับคุณพ่อคุณแม่" ภูผาที่ยืนฟังอยู่นั้นนิ่งไม่ได้พูดอะไรรู้แค่ว่าพลอยเธอกลับไปหาพ่อกับแม่ที่ต่างจังหวัด
"อ๋อ...กลับบ้านเหรอ โอเคอย่างนั้นไม่มีอะไรหรอกคือพี่สงสัยคุณภูผา พี่ถามหาพลอยกับเขาแล้วเขาบอกว่าพลอยเปลี่ยนที่ทำงานพี่ก็เลยข้องใจ เขารังแกอะไรพลอยหรือเปล่า" สายตาของแบมหันมองไปที่ภูผาพร้อมกับเอ่ยถามน้องสาวตัวเอง
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พลอยแค่อยากเปลี่ยนงานทำแต่ในบางครั้งพลอยอาจจะไม่กลับไปกรุงเทพฯ แล้วก็ได้ค่ะพี่แบม ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ แล้วฝากบอกคิดถึงน้องแยมด้วยนะ"
"ยังไงก็โทรหาพี่นะ"
ความสุขอยู่ที่นี่ต่างหากคงไม่กลับไปแล้วแหละปล่อยให้มันเป็นอดีตอยู่ที่กรุงเทพฯ ก็พอ พลอยถอนหายใจหลังจากวางสายจากแบมพี่สาวต่างสายเลือด
"พลอย...ใช่พลอยจริงๆ ด้วยกลับมาอยู่บ้านแล้วเหรอ" หญิงสาวคนหนึ่งรุ่นราวกับพี่แบมเดินเข้ามาหาที่หน้าบ้านใบหน้าของเธอนั้นดูคุ้นเคยแต่จำไม่ได้ว่าเป็นใคร
"พลอยจำไม่ได้ค่ะ ใครเหรอคะเนี่ย"
"พี่ชื่อฝนจำไม่ได้เหรอ เรายังเคยเล่นด้วยกันอยู่เลยเมื่อก่อนนี้ พี่กลับมาที่บ้านซื้อของมาให้คุณพ่อคุณแม่กำลังจะกลับกรุงเทพฯ เห็นเรานั่งอยู่หน้าบ้านก็เลยแวะมาทัก"
"พลอยจำได้แล้วค่ะพี่ฝน พี่สวยแล้วก็ไฮโซมากขึ้นเยอะเลย พลอยจำไม่ได้เลยนะคะ เนี่ยดูขับรถสิ"
"ขอบใจมากจ้ะ แล้วพลอยทำงานอะไรอยู่หรอกลับมาบ้านมาเที่ยวหรือว่ามาอยู่ที่นี่"
"พลอยตั้งใจว่าจะกลับมาอยู่ที่บ้านค่ะ แต่ก็ยังไม่รู้จะทำงานอะไรเลย"
"ไปกับพี่ไหมตอนนี้ที่บริษัทขาดนางแบบอยู่คือพี่เป็นเอเจนซี่คอยหานางแบบให้กับบริษัทน่ะ ได้เงินดีนะอีกอย่างพลอยสวยขนาดนี้มีโอกาสเป็นนางแบบชื่อดัง" นางแบบเหรอเธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหมพลอย
"พี่ฝนไม่ได้พูดเล่นใช่ไหมคะ อาชีพในฝันของพลอยเลยพี่ฝนพูดจริงๆ ใช่ไหม" ด้วยความดีใจและความฝันที่มีมาตั้งแต่เด็กพลอยอยากเป็นนางแบบอยากเป็นคนที่ใครๆ ก็รู้จัก มีชื่อเสียงมีเงินทองเลี้ยงดูพ่อแม่
"อย่าบอกนะว่าพลอยอยากเป็นนางแบบ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ดีเลยไปกับพี่ พี่จะพาไปเป็นนางแบบ"
"ขอบคุณนะคะพี่ฝน เดี๋ยวพลอยไปบอกคุณพ่อคุณแม่ก่อนพี่ฝนรอพลอยก่อนนะ พลอยเก็บของนิดหน่อย" ฝนเพื่อนบ้านที่ไม่ได้โกหกพลอยพาพลอยกลับมาที่กรุงเทพฯ ให้มาอยู่คอนโดของตัวเองจนกระทั่งถึงวันคัดเลือกนางแบบ เธอเป็นเอเจนซี่คอยหานางแบบส่งบริษัทและพลอยก็เป็นที่ถูกตาถูกใจของผู้จัดการจึงทำให้เธอนั้นได้เข้าวงการเดินแบบเริ่มหัดเดิน ดูแลตัวเองจนได้ใบหน้าและผิวพรรณทั้งร่างกายที่สวยงามผุดผ่อง
หลายวันต่อมา
"พลอยทำไมสวยขนาดนี้เนี่ย" ฝนมาหาพลอยที่คอนโดเธอจับแขนของพลอยและหมุนไปมารอบๆ ตัวไม่คิดว่าเด็กสาวข้างบ้านที่ตัวเองเอามาปั้นเป็นนางแบบจะสวยได้ขนาดนี้
"กว่าจะได้ขนาดนี้พี่ฝนก็หมดไปหลายบาทเลยนี่คะ" ฝนยอมลงทุนกับพลอยเพราะหวังได้คืนหลังจากที่พลอยมีชื่อเสียง เธอให้เงินไปฉีดผิวดูแลตัวเองทำผมและเสริมจมูกรวมถึงทำปากกระจับ
"ไม่เป็นไรหรอก พี่ยอมลงทุน ถ้าพลอยรวยแล้วพลอยก็อย่าลืมพี่ก็แล้วกัน" จะมีคนใจดีแบบนี้อีกไหมถ้าไม่เจอพี่ฝนในวันนั้นคงไม่มีวันนี้สำหรับพลอยแน่ๆ ร่างบางยกมือไหว้ผู้มีพระคุณตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มหวาน
"พลอยขอบคุณพี่ฝนมากๆ นะคะ พลอยสัญญาว่าพลอยจะตอบแทนพระคุณของพี่ฝนทุกอย่าง ถ้าพลอยได้รางวัลพลอยจะเอาเงินมาคืนพี่ฝนทันที"
"ถ้าพลอยได้รางวัลพลอยก็ต้องให้พี่เป็นผู้จัดการด้วยนะ"
"ได้เลยค่ะพี่ฝน" ทั้งสองคนคุยกันแล้วหัวเราะหยอกล้อจนกระทั่งไปหาซื้ออะไรมานั่งกินส่วนตัวพลอยนั้นกินแต่ผลไม้เพื่อบำรุงผิวบำรุงหน้าให้ดูอ่อนโยน
ส่วนเรื่องหัวใจยากที่พลอยจะทำใจได้ในทุกๆ ครั้งที่นึกถึงคนใจร้าย เธอมักจะนั่งเหม่อและน้ำตาไหลแต่โชคชะตากำหนดมาแบบนี้และเส้นทางเดินของเธอกำลังไปได้ดีไม่จำเป็นที่จะต้องวนกลับไปเจอเรื่องแบบนั้นอีกเธอทิ้งทุกอย่างไว้ที่ห้องส่วนเรื่องคอนโดและเงินเธอไม่เคยเอาของเขามาแม้แต่บาทเดียว
- ผู้เขียน
