รักร้ายของนายขี้หวง

#1 ATOM TALK : ​“เห้ยไอ้เรย์ เจอกันคืนนี้ที่สนามกู” ผมตะโกนบอกไอ้เรย์ออกไปก่อนที่จะเดินมาโอบเอวพลับพลึง แฟนสุดที่รักของตัวเอง สุดที่รักเหรอ...ผมก็ขอให้มันเป็นอย่างนั้น ที่ผมกล้าพูดแบบนี้ไม่ใช่อะไร ก่อนหน้านี้พลับพลึงบอกว่ารักผมมาก อ่า...ผมโคตรดีใจ แล้วก็จะดีใจมากกว่านี้ถ้าตอนนี้เธอไม่มองไปที่ลูกพี่ลูกน้องของผมอย่างพี่ไออุ่นด้วยสายตาที่...‘เว้าวอน’ “มองขนาดนั้น อยากเข้าไปคุยใกล้ๆมั้ย” ผมถามพลับพลึง ไม่รู้ว่าผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงแบบไหน คนถูกถามอย่างพลับพลึงถึงได้สะดุ้งสุดตัวขนาดนั้น “มะ...ไม่ ระ...เราไปกันดีกว่า” เมื่อถูกถาม เธอเลยดึงสติตัวเองกลับมาได้ แล้วรีบดึงแขนผมให้ออกมาจากตรงที่พี่ไออุ่นยืนมองพวกเราอยู่ทันที “อยากกลับไปคบกับพี่อุ่นมั้ยล่ะ ฉันจะหลีกทางให้” ตอนนี้ผมเริ่มหงุดหงิดละ เมื่อเห็นว่าพลับพลึงไม่เป็นตัวของตัวเอง เธอจะรน จะสั่นทำไม ในเมื่อเธอเป็นคนบอกผมเอง ว่าตอนนี้เธอรักผม ไม่ได้รักพี่อุ่นแล้ว... “พูดอะไรของนาย ไหนว่าคุยกันรู้เรื่องแล้วไง” พลับพลึงตวาดแล้วพยายามสะบัดมือออกจากผม เหอะ...อาการออกว่ะ “ก็จะรู้เรื่องมากกว่านี้ ถ้าเธอไม่ดูแคร์พี่อุ่นขนาดนั้นน่ะ แคร์เขามาก รักเขามาก ก็กลับไปสิ อยากไปไหนก็ไป ฉันโอเค” พูดจบแล้วเดินหนีพลับพลึงออกมาทันที วันนี้ชักจะอารมณ์ไม่ดีแล้วสิ “อะตอม! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ นายอย่ามางี่เง่าได้ป่ะ ก็บอกแล้วไงว่าฉันรักนาย ฉันไม่ได้รักพี่อุ่นแล้ว ฉัน...” ผมหันกลับไปเมื่ออยู่ๆพลับพลึงเงียบลงไป แล้วรู้อะไรไหม ว่าผมหันกลับไปเจออะไร ผมหันกลับไปเจอพี่อุ่นกำลังมองพลับพลึงด้วยสายตาที่เจ็บปวดยังไงก็ไม่รู้ เดินมาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ? “งั้นรีบกลับห้องกันได้แล้ว ฉันอยากขย้ำเธอจะแย่...” เมื่อเห็นว่าพี่อุ่นมองพลับพลึงอยู่ ผมเลยถือโอกาสเดินเข้าไปโอบเอวเธอแล้วพาเดินมาที่จอดรถหลังตึกเรียน ตอนนี้พลับพลึงเป็นของผม พี่อุ่นไม่มีสิทธ์ยุ่ง ไม่มีสิทธิ์มอง ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง ตอนแรกไม่เห็นกระตือรือร้นอยากจะเปิดเผยว่าคบกัน แล้วทำไมตอนนี้ต้องมาแสดงสีหน้าอะไรขนาดนั้น ผมไม่เข้าใจ “ให้ไปส่งไหน” ผมถามเมื่อออกจากจากมอได้สักพักแล้ว “คอนโด” พลับพลึงตอบแบบไม่เต็มเสียงเท่าไหร่ สีหน้าท่าทางดูกังวลแปลกๆ “คืนนี้ไม่ไปกับฉัน?” “ไม่ไปอ่ะมีงานต้องทำด่วน” “มีงานทำด่วน หรืออยากจะไปหาใครกันแน่” ผมอดไม่ได้ที่จะแขวะพลับพลึงออกไป “ตอม! เดี๋ยวนี้นายดูงี่เง่าชอบกลนะ” “เออ ฉันมันงี่เง่า ก็ฉันรักเธอไง เข้าใจมั้ยพลับ ถ้าไม่รัก ก็คงไม่งี่เง่าแบบนี้ รู้ไว้ซะด้วย!” หลังพูดจบ ผมกับพลับพลึงก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย ผมเงียบ เธอเงียบ ในรถมีแต่ความสงบ ไม่มีใครเอ่ยอะไรอีกตั้งที่ที่ผมขึ้นเสียงใส่เธอ “พรุ่งนี้ไม่ต้องมารับนะ เดี๋ยวขับรถไปเอง” พลับพลึงขยับปากพูดหลังจากที่เงียบไปนาน “จะไปนอนที่อื่นล่ะสิ” อดไม่ได้ที่จะแขวะเธอ “อย่ามาหาเรื่องนะตอม” “เหอะ...” ผมแค่นหัวเราะ “ถ้าไม่เชื่อใจกันก็ห่างกันไปเถอะ ฉันเบื่อที่จะต้องมาทะเลาะกับนายแล้ว” “ก็ตามใจเธอ ฉันมันไม่มีค่าอะไรให้เธอต้องง้ออยู่แล้วนี่” ผมจอดรถที่หน้าคอนโดของพลับพลึง แล้วไม่หันไปมองหน้าเธออีกเลย ตอนนี้...หัวใจผม...ชาไปหมดแล้ว “อยากเข้าใจอะไรก็เรื่องของนาย ถ้าไม่เชื่อใจกัน ไม่ไว้ใจกัน ก็ไม่ต้องมาพูดกันอีก” เธอดูแคร์ผมนะ...ว่ามั้ย? PHANYHA TALK : ​ หลายวันผ่านไป... ​ “พลับ...ทางนี้” ฉันโบกไม้โบกมือให้ยัยพลับพลึง เมื่อมันเดินหน้าตาเหรอหราเข้ามาห้องเรียน “วันนี้ทำไมคนเยอะจังวะแก” ยัยพลับพลึงถามฉันขึ้นอย่างงงๆ “ก็วันนี้อาจารย์นัดเด็กสถาปัตย์ให้มาเรียนรวมกับเราอ่ะดิ ตอนแรกฉันก็งงๆอยู่เหมือนกัน ว่าทำไมคนมันถึงได้เยอะขนาดนี้” ฉันพูดพร้อมกวาดสายตามองไปรอบๆห้องเรียน “ว่าไงนะ? เด็กถาปัตย์เหรอ” ยัยพลับพลึงถามอย่างตกอกตกใจ “อือ แต่คงไม่ใช่เซคเดียวกับเเฟนแกหรอกมั้ง” ฉันพูดแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆห้องอีกครั้ง แต่ก็ไม่เจอ...เขาคนนั้น... “ใช่ดิ นั่นน่ะเพื่อนฉันเอง เรียนเซคเดียวกับตอม” ตึก...ตัก อยู่ๆหัวใจของฉันก็เต้นแรงขึ้นมา เมื่อได้ยินชื่อของผู้ชายที่ได้ชื่อว่า เป็นแฟนของเพื่อนรักอย่างพลับพลึง “อ๋อ คนสวยๆนั่นใช่ป่ะ ที่เป็นแฟนกับพี่ชายอะตอมน่ะ” “ใช่ๆ” พลับพลึงตอบออกมาอย่างเนือยๆแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียน “แกเป็นไร ดูเพลียๆนะ” ฉันถามมันออกไป “เมื่อคืนนอนดึกน่ะ ไม่มีไรหรอก” มันตอบออกมา “อืมๆ งั้นนอนไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวอาจารย์มาฉันเรียกเอง” ฉันบอกยัยพลับพลึงออกไปก่อนที่จะหยิบหนังสือขึ้นมาทบทวนบทเรียนคราวก่อน แต่ไม่รู้ว่าทำไมยิ่งอ่านไปมันก็ยิ่งไม่เข้าหัวสักที มันกระวนกระวายใจยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก “ไงคุณหนู แล้วนี่ที่รักของฉันเป็นอะไรเนี่ย ทำไมถึงนอนหลับเป็นตายแบบนี้” อยู่ๆฉันก็สะดุ้งเฮือก เมื่ออะตอมเดินเข้ามาตบบ่าฉันเบาๆ แล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ พอดีว่าเก้าอี้ที่เหลืออยู่มันอยู่ข้างฉันพอดี เขาเลยเดินมานั่งตรงนี้ แทนที่จะไปนั่งข้างๆยัยพลับพลึงล่ะมั้ง เมื่อวันก่อนฉันได้ยินยัยพลับพลึงบอกว่าทะเลาะกับเขาอยู่เลยนี่ แล้วทำไมวันนี้เขาถึงได้ทำหน้าตาระรื่น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกันนะ “แลกที่กัน” อะตอมเอ่ยปากขอฉัน “อะ...อื้ม ได้สิ” ฉันลุกขึ้นแล้วกำลังจะย้ายที่ แต่... “ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวฉันไปคุยกับเพื่อนก่อน” อะตอมจับมือฉันก่อนที่จะผละออกไป ก่อนที่เขาจะลุกไปหาบรรดาเพื่อนๆของเขาในทันที ตึก...ตัก... ไม่ได้นะ ฉันจะมารู้สึกแบบนี้กับคนที่เป็นแฟนเพื่อนรักของตัวเองไม่ได้ เมื่อไหร่กันนะ เมื่อไหร่กัน ที่ฉันจะเลิกรู้สึกแบบนี้กับอะตอมสักที ทำไมฉันไม่เคยจำว่าเขา...ไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตา ทำไมฉันต้องหลงรักเขามานานถึงสี่ปีกันนะ....