อีหนูตัวร้าย vs เจ้านายสุดฮีท

เสียงรถยนต์วิ่งมาจอดหน้าบ้าน ริสาเหลือบมองนาฬิกา อีกไม่กี่นาทีจะสี่ทุ่ม วันนี้เจ้านายกลับบ้านเร็ว แสดงว่าไม่มีประชุมกินเลี้ยงหรือพบปะเพื่อนฝูง..หรือว่า จริงอย่างที่คิด ซักพัก ก็ได้ยินเสียงหัวเราะต่อกระซิกแหลมสูงดังขึ้นมาจนได้ยินถึงชั้นบน เสียงเจ้านายหนุ่มพูดอะไรซักประโยค เธอไม่อยากใส่ใจ เลือกที่จะหยิบหูฟังมาครอบหูแล้วอ่านหนังสือตรงหน้าต่อ ริสามาอยู่บ้านนี้ตั้งแต่อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เนื่องจากที่บ้านมีปัญหาความรุนแรงในครอบครัว เธอมักจะมีปัญหาทะเลาะกับพี่เขย...ช่างเถอะ ไม่อยากพูดถึง คุณติณณ์ หรือติณณภพเจ้านายของเธอ เป็นเจ้าของบ้านนี้ เขาจำใจต้องรับเธอมาอยู่ด้วย เพราะคำขอของเพื่อนรุ่นพี่ ที่ขอร้องให้รับเธอมาอยู่ที่บ้านเพียงชั่วคราว เพราะถ้าไม่งั้น เธอได้โดนพี่เขยรังแกแน่ ๆ นั่นเป็นเรื่องราวเมื่อสามปีก่อน ชั่วคราวที่ไม่มีการเอ่ยถึงอีกเลย ตอนนี้เธอก็อยู่ที่นี่ในฐานะเด็กในบ้าน ทำงานทุกอย่างในบ้าน ตั้งแต่สากกระเบือยันเรือรบ ได้รับเงินเดือน ที่อยู่ที่กิน และได้เรียนต่อ วันไหนที่เจ้านายหอบงานมาให้เธอช่วย ก็จะได้รับเบี้ยเลี้ยงเพิ่ม ซึ่งเธอก็ไม่เกี่ยง เธอเลือกเรียนมหาวิทยาลัยเปิด เพราะสะดวกที่สุดแล้วสำหรับเธอ วันไหนมีเรียนก็ไป วันไหนไม่มีก็ทำงานบ้าน บางวันก็ถูกเจ้านายบังคับพาไปบริษัท ไปช่วยไปเป็นไม้กันหมา! เริ่มแล้ว..เสียงบทรักอันเร่าร้อนเริ่มดังมากขึ้น เสียงหญิงสาวที่ครางกระเส่าอย่างเสียวซ่าน เสียงชายหนุ่มที่กำลังร้อนเร่า เมามันส์ คำสบถที่ หยาบคาย!! ริสาขมวดคิ้วหงุดหงิด เธอแง้มประตูออกไปดู นั่นไง ทำไมไม่ยอมปิดประตูให้สนิทวะ จะรีบร้อนไปถึงไหน ปกติห้องนอนใหญ่ของเจ้านาย ซึ่งอยู่เยื้อง ๆ กับห้องนอนเล็กของเธอ จะเก็บเสียงเป็นอย่างดี แต่ทำไมวันนี้เขาถึงได้สะเพร่าถึงกับไม่ยอมปิดประตูให้สนิท ริสากลับเข้าห้องรวบหนังสือเรียนสองสามเล่ม เดินออกมาจากห้องนอน ลงไปข้างล่าง แล้วตรงไปยังห้องครัวที่อยู่ส่วนหลังบ้าน ค่อยเงียบสงบหน่อย เสียงอีโรติกดังมาไม่ถึง นาน ๆ ทีที่เจ้านายของเธอจะพาผู้หญิงมา 'กิน' ที่บ้าน แต่ก็ไม่เคยพาคนเดิมมาอีกเป็นครั้งที่สอง! 'เหอะ! ขี้เดียด!!' ริสาเบ้ปาก เพราะหลังจากสงครามบนเตียงจบลง เป็นภาระของเธอที่ต้องเก็บกวาดเศษซาก..!! เวลาผ่านไปจนเกือบจะตีหนึ่ง ริสาได้ยินเสียงเดินตรงมาทางห้องครัว เธอจึงเงยหน้าขึ้นมอง เจ้านายหนุ่มของเธอ นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวลงมาเปิดตู้เย็น! ติณณภพตกใจอุทานคำหยาบออกมา เมื่อเห็นริสานั่งจ้องอยู่ "ทำอะไร ทำไมมานั่งตรงนี้?" เขาถามเสียงเข้ม แก้เก้อ ริสานึกแขวะ! 'ตาบอดรึไง คนอ่านหนังสือก็เห็นอยู่' "อ่านหนังสือค่ะ มีสอบ!" "ทำไมไม่อ่านบนห้อง ลงมานั่งตากยุง?" "ไม่มีสมาธิค่ะ เสียงหนังสดดังรบกวน!'' ริสาตอบตามตรง ติณณภพขมวดคิ้ว เขาเงยหน้าขึ้นไปข้างบน นี่เขารีบร้อนจนเผลอลืมปิดประตูรึไง เจ้านายหนุ่มหน้าเห่อนิด ๆ เมื่อรู้ว่าเขาเผลอเล่นบทรักบนเตียงให้เด็กในบ้านฟัง ริสาเลิกสนใจเขา ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ แต่หูกลับได้ยินเสียงหวานของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้น "ติณณ์คะทำอะไรอยู่ นานจัง!" 'แค่ไม่ถึงห้านาที!' ผู้หญิงคนนั้น...ใส่เสื้อเชิ้ตของเขาลงมา จงใจไม่ติดกระดุม จนเห็น??หมด ริสาเงยหน้ามองแล้วรีบก้มหลบ ได้ยินเสียงอุทานเหมือนแกล้งทำ "อุ๊ย! มีคนนอกอยู่ด้วยเหรอคะ อินไม่รู้" น้ำเสียงแกล้งดัดจนน่าหมั่นใส้ สายตาเคืองดุของเธอฉายขึ้นชั่ววูบ แต่ติณณภพดันจับได้ "ลงมาทำไม ผมบอกให้รอข้างบน" น้ำเสียงของเจ้านายกระชากห้วน ติณณภพมองผู้หญิงคนนั้นอย่างขัดใจ เขาไม่ชอบให้ใครมาหยิบข้าวของของเขาไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต "ก็อินรอนาน เรามาต่อกันเถอะค่ะ" เธอไม่สนว่ามีคนอื่นนั่งฟังอยู่ ก้าวเข้ามานัวเนียชายหนุ่ม ซึ่งกำลังกรุ่นโกรธ! "ขึ้นไปข้างบน ใส่เสื้อผ้าแล้วกลับไป!" ติณณภพสั่งเสียงดุ เขาลากแขนผู้หญิงคนนั้นออกจากห้องครัวทันที ได้ยินแต่เสียงอุทาน เสียงร้องเอะอะ "กลับไป ผมไม่ชอบให้ใครขัดคำสั่ง!" "อินหิวน้ำเหมือนกันนี่คะ" "นี่! อย่ามาทำแบบนี้กับอินนะ!!" เสียงโวยวายเงียบไปแล้ว เสียงเปิดปิดประตูห้องดังโครม เสียงเดินย่ำเท้าออกจากตัวบ้าน ตามด้วยเสียงสัญญาณกันขโมยของรถยนต์หรูที่จอดขวางประตูบ้านดังขึ้น แล้วเงียบลง จากนั้นทุกอย่างก็เงียบสงบ ริสาเก็บหนังสือเตรียมขึ้นนอน พรุ่งนี้มีสอบภาคบ่าย ออกสายหน่อยก็ทัน แต่ยังไงเธอก็ต้องตื่นมาเตรียมมื้อเช้าให้เจ้านายอยู่ดี...เอ๊ะ พรุ่งนี้วันหยุดของเขานี่นา เขาจะตื่นขึ้นมาทานมื้อเช้าหรือเปล่า? ขณะเดินขึ้นมาถึงกลางบันได เธอก็ได้รับข้อความจากติณณภพให้เข้าไปในห้องนอนใหญ่ แสดงว่ามีงานด่วน ริสาเคาะประตูเบา ๆ แล้วเปิดเข้าไป ทันทีที่เธอเข้าไปในห้อง เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่งก็ปลิวมาตกที่เท้าของเธอ ริสาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเจ้านายยืนอยู่กลางห้องสีหน้าเรียบเฉย ใส่กางเกงนอนเรียบร้อย เขาไม่ค่อยจะใส่เสื้อนอนให้เห็นมากนัก ร่องรอยบนเตียงยุ่งเหยิงเหมือนเพิ่งเกิดสงคราม "เอาไปทิ้ง แล้วมาเปลี่ยนผ้า!" สั่งด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น ชี้ไปที่เตียง ขัดใจอะไรถึงขนาดต้องให้เปลี่ยนผ้าปูปลอกหมอนตอนตีหนึ่ง! "แล้วคุณติณณ์จะทานมื้อเช้าหรือเปล่าคะ?" "เธอสอบกี่โมง?" "บ่ายค่ะ" "กิน" "ค่ะ" .. 07.00 น. ติณณภพตื่นขึ้นมาตรงเวลาโดยไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุกเป็นกิจวัตร ไม่ว่าจะนอนดึกแค่ไหน เขาก็ต้องตื่นเวลานี้เป็นประจำ อาบน้ำแต่งตัวเสร็จในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา ปกติวันทำงานจะมีชุดทำงานแขวนเอาไว้ให้เรียบร้อย แต่ถ้าวันหยุดเขามักจะแต่งตามใจ ไม่มีพิธีรีตรองมากนัก อาหารเช้าง่าย ๆ วางรออยู่บนโต๊ะทานข้าว พร้อมกาแฟหอมฉุยควันลอยกรุ่น เขามองหาริสาก็ไม่เห็น ปกติเธอจะมาคอยดูแลเวลาเขาทานข้าว เพราะว่าบางที่เขาจะมีงานสั่งให้เธอทำ "ริสา!" ติณณภพตะโกนเรียก เสียงไม่ดังนัก เมื่อไม่ได้ยินเสียงขานนับ เขาก็ออกเดินหา วันนี้เขาว่างทั้งวัน ตั้งใจจะไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย ก่อนจะไปเดินเตร่ดูนั่นดูนี่รอเธอสอบเสร็จ เพราะเขามีงานให้เธอช่วยทำ "ริสา!" ไม่มีเสียงขานรับ แต่เจ้าตัวเดินหน้ามึนเข้าประตูบ้านมา ในมือถือกระจกมองข้างรถหรูของติณณภพมาด้วย เธอชูให้เข้าดูสภาพบู้บี้ที่ไม่ทราบสาเหตุ "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น?!!" "คุณติณณ์ก็ดูกล้องสิคะ" เธอยื่นกระจกมองข้างราคาแพงให้เขา แล้วเดินสวนเข้าไปข้างใน นึกสมน้ำหน้าเจ้านาย เมื่อคืนเขาไม่ได้เอารถเข้าโรงรถ แต่จอดจ่อเอาไว้หน้าประตูบ้าน แล้วดันไล่คู่ขาออกจากบ้านกลางดึก พอเธอตื่นมาเตรียมมื้อเช้าให้เขาเสร็จ ก็ออกไปล้างรถ ถึงได้เห็นว่า กระจกมองข้างมันหักห้อยไปแล้ว "เหี้ย! สงสัยอยากลองดี" เสียงอุทานคำหยาบดังไล่หลัง สำหรับเจ้านายติณณ์ ไม่ต้องถามหาความสุภาพ ไม่ค่อยจะมี! ริสานั่งมองเจ้านายของเธอทานข้าวด้วยสีหน้าบึ้งตึง เขาโทรสั่งให้ช่างมารับรถของเขาไปเปลี่ยนกระจก แต่ช่างบอกว่า ต้องรอหลายวัน เพราะต้องสั่งนำเข้า แถมรถของเขาในไทยไม่ค่อยมีอะไหล่สำรอง "ไปเอากุญแจอีแก่มาให้ฉันหน่อย" เขาสั่ง อีแก่ของเขา คือรถญี่ปุ่นคันเก่าที่เขาเคยใช้ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งมันก็สิบกว่าปีมาแล้ว เขาจอดเอาไว้เฉย ๆ แต่ก็ดูแลรักษาเป็นอย่างดี ติณณภพมีรถไม่กี่คัน เพราะเขาไม่นิยมที่จะมีรถทีละหลาย ๆ คัน เหตุผลคือ เวลาใช้จริง ๆ มันก็ใช้ได้ทีละคันเท่านั้น ริสาหยิบกุญแจมายื่นให้เขา แล้วนั่งลงตรงข้าม หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดไฟล์ ทบทวนข้อสอบ ต่างคนต่างก็นั่งเงียบ ไม่สนใจที่จะพูดคุยสนทนา แต่พออีกฝ่ายขยับตัว อีกฝ่ายก็จะขยับตาม เหมือนปฏิกิริยาลูกโซ่ "คุณติณณ์จะออกไปไหนคะ?" "เธอไปกี่โมง?" เจ้านายย้อนถาม แล้วตีหน้าเข้มเมื่อริสาทำหน้าสงสัย "สิบโมงค่ะ" เจ้านายถาม ต้องตอบ "สอบบ่ายสอง ไปทำไมสิบโมง?" "วิชานี้ฉันตกคุณติณณ์ก็รู้ ตอนนั้นคุณด่าฉันซะเสีย คราวนี้ฉันต้องไปหากลุ่มติว จะได้ไม่ตกอีก" "หึ! ติวก็ตก วิชานี้ถ้าจับจุดไม่ถูก ติวให้ตายก็ไม่ผ่าน!" "อ้าวว! ไหงมาแช่งกัน!" "นอกจากว่า เธอจะจำได้ทั้งเล่ม!" เจ้านายเบ้ปาก รวบช้อนแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม "ไปธุระกับฉันก่อน จะติวให้" เขาสั่ง แล้วลุกขึ้นทันที ริสานั่งนิ่งมองตามหลังเขางง ๆ "ให้ไว ฉันให้เวลาครึ่งชั่วโมง" "ใส่ชุดธรรมดา เอาชุดนักศึกษาไปเปลี่ยนด้วย" * * * * *