ท่านอ๋องตัวร้าย กับชายาตัวป่วน

พระชายาเอกหย่งอันอ๋อง เธอลึมตาตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย มีกลิ่นหอมอ่อนๆแปลกๆรู้สึกปวดหัว จนจะระเบิดร่างกายก็ชาจนขยับไม่ได้ รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไปเธอพยายามเพ่งสายตามองไปรอบๆภาพที่กำลังพร่ามัวเริ่มชัดเจนขึ้น เธอนอนอยู่ในห้องสไตล์จีนๆ เหมือนที่เคยเห็นในหนังในชีรี่ย์จีนโบราณที่ชอบดูพลันในใจคิดว่า อย่าบอกนะว่าเธอฝันถึงนิยายจีนโบราณที่ชอบอ่านในเว็บ แล้วหัวเราะเห้อ คิดมากไปอีกแล้ว เธอลุกขึ้นนั่ง อ่าทำไมฝันมันเหมือนจริงจังเลย เธอเอามือกุมหัวที่มีอะไรบางอย่างพันอยู่แล้วลุกขึ้นยืนร่างกายอ่อนยวบล้มลงกับพื้นทันที แขนขาอ่อนแรงเหมือนไม่ใช่ร่างกายตัวเอง เธอพยายามสั่งให้ตัวเองตื่นจากฝันแต่เหมือนทุกอย่างจะตรงกันข้ามเธอรับรู้ถึงความรู้สึกที่เจ็บปวดที่รุนแรงขึ้น พยายามเปล่งเสียงพูดออกมาเผื่อว่าแม่เธอจะได้ยิน เธอเจ็บจนนิ้วหน้าคิ้วขมวดเข้าหากันกัดปากจนเลือดไหล อยู่ๆความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเธอ ก็ไหลเข้ามา เธอไม่รู้ว่าเป็นความทรงจำของใครแต่เธอกลับรับรู้และเห็นภาพชัดเจนเหมือนกับอยู่ในเหตุการณ์ เธอรู้สึกตัวชาวาบขึ้นมาอย่างฉับพลันในสมองมีภาพของเธอที่ไปเที่ยวพระราชวังเก่าสมัยโบราณของจีน เธอเดินขึ้นไปบนกำแพงที่เขาเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าไปถ่ายรูปแล้วอยู่ดีๆก็มีอะไรบางอย่างดึงเธอให้ตกลงไปจากกำแพงเมืองเธอใจหายหวาบพลางมองรอบห้องอย่างหวาดกลัวแล้วพยายามคลานออกไปจากห้องนี้อย่างรวดเร็วหวังว่าเธอคงไม่ได้ทะลุมิติมาเหมือนในนิยายจริงๆหรอกนะ แต่เหมือนสวรรค์จะกลั่นแกล้ง มีเสียงเรียกดังขึ้นที่หน้าประตูอย่างร้อนรน “พระชายา! ท่านหมอ ท่านหมอ พระชายาฟื้นแล้ว”เด็กสาวคนหนุ่งร้องเรียกหาท่านหมอพร้อมทั้งวิ่งมาจับแขนเธอพยายามพยุงเธอกลับไปที่เตียง หืออออ ความฝันบ้าอะไรเนี่ย ฝันเหมือนจริงเกินไปแล้วนะ พระชายาด้วย โอ๊ะเธอเป็นพระชายาใครละทีนี่ หวังว่าสามีเธอจะหล่อเหมือนพระเอกในซีรี่ย์นะ หล่อแบบสวี่ข่าย เฉิงอี้ หยางหยาง แบบนี้ เธอคิดอย่างติดตลก เธอพยายามคิดกลบเกลื้อนความคิดที่หวาดกลัว “พระพุทธองค์คุ้มครองในที่สุดพระชายาก็ฟื้น”หญิงสาวร่างเล็กในชุดจีนโบราณที่สภาพซอมซ่อพูดอย่างดีใจพรางพนมมือไหว้ทั่วทิศ “เธอเป็นใคร”เธอพยายามเพล่งเสียงพูดแต่ยังคงแผ่วเบา หญิงสาวตัวเล็กชงัก พร้อมทั้งร้องไห้โฮเสียงดังลั่น “อือ ฮึกๆๆๆๆๆ พระชายา พระชายาจำบ่าวไม่ได้หรือเจ้าคะ”เธอถามกลับพร้อมทั้งร้องไห้เสียงแสบแก้วหู พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย ฝันบ้าอะไรว่ะ ตื่นสักทีสิ เธอไม่อยากฝันต่อแล้ว เธอยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองเสียงดัง เพี๊ยะ ในห้องเงียบกริบ เสียงร้องไห้ก็เงียบเหมือนกันหญิงสาวตัวเล็กมองเจ้านายตัวเองที่ตบหน้าตัวเองเสียงดังลั่นอย่างหวาดกลัวหรือว่าคุณหนูจะเป็นบ้าเหมือนที่หญิงรับใช้คนอื่นพูดกัน “ฟางจือ พระชายาเป็นบ้าไปแล้ว”เธอร้องเรียกเสียงดังแล้ววิ่งออกไป หญิงวัยกลางคนวิ่งเข้ามาพร้อมทั้งลากชายชราคนหนึ่งที่ถือหีบเข้ามาเธอยกมือขึ้นตบหัวเด็กสาวอย่างแรงพร้อมทั้งตวาดเสียงดัง “นังเด็กเลวกล้าว่าคุณหนูหรอ”เธอพูดแล้วลากชายชราเข้ามา “ท่านหมอ พระชายาฟื้นแล้วท่านรีบตรวจอาการเร็วเข้า”เธอกล่าวกับชายชราพร้อมทั้งดวงตาที่แดงก่ำเหมือนจะร้องไห้ ชายชราไม่รอช้ารีบยื่นมือไปจับชีพจรอย่างรวดเร็วถึงแม้หญิงสาวตรงหน้าจะไม่เป็นที่โปรดปรานแต่ฐานะเธอก็ไม่ธรรมดา บุตรสาวสายตรงคนเดียวของจวนราชครูไป่ ทั้งยังเป็นพระชายาเอกแห่งวังหย่งอันอ๋องชายาเพียงคนเดียวของเทพสงคราม หย่งอันอเซียวอี้ พระอนุชาของจักรพรรดิ์ “ปาฎิหารย์ๆจริงๆ พระชายาไม่เป็นอะไรแล้วเพียงแค่ร่างกายยังอ่อนแอข้าจะเขียนเทียบยาให้ ดื่มยาที่ข้าจัดให้ เจ็ดวันให้หลังก็หายดีแล้ว”ชายชรากล่าวพร้อมทั้งเขียนเทียบยา เธองงไปหมดแล้วฝันอะไรทำไมเหมือนจริงขนาดนี้ หัวเธอพลันปวดขึ้นมาฉับพลันเธอปวดจนสลบไป ในฝันเธอเห็นมารดาที่กำลังร้องไห้ปานจะขาดใจยืนอยู่หน้าเตียงคนไข้คนหนึ่ง เธอเดินเข้าไปดูคนคนนั้นหน้าตาเหมือนเธอมากเธอตกใจจนไปชนกับน้องชายที่ยืนร้องไห้อยู่ เธอกำลังจะบอกน้องชายว่าขอโทษแต่ปรากฎว่าร่างกายเธอทะลุผ่านเขาไป “แม่ครับ เราพาพี่กลับบ้านกันเถอะ”เขาพูดกับมารดา เธอตกใจอีกครั้ง พยายามร้องเรียกแต่ไม่มีใครได้ยิน หรือว่าเธอจะตกกำแพงเมืองตายไปแล้วจริงๆ อยู่ๆร่างกายเธอก็หายวาบไปเธอรับรู้ได้ถึงเสียงร้องไห้ข้างหนู เสียงคนพูดกันเป็นภาษาจีนอย่างเร็วแต่เธอดันเข้าใจหมดทุกคำ เธอฟังภาษาจีนออกบ้างแต่ไม่เก่งขนาดรู้เรื่องขนาดนี้