บ่วงฤทัย

บทนำ รองเท้านักเรียนสีดำสนิทเงาวับจากการถูกขัดเป็นอย่างดีเหยียบลงบนพื้นหน้าบ้าน หล่อนรีบกอดกระเป๋านักเรียนทรงแบนแล้วเดินแกมวิ่งขึ้นบันไดหน้าบ้านไปเปลี่ยนเป็นสลิปเปอร์ ดวงหน้าหวานแย้มยิ้มอยู่เป็นนิจ ถึงจะอยู่ในชุดนักเรียนของโรงเรียนเอกชนชื่อดังแต่ก็ไม่ได้ทำให้หล่อนสำรวมสักนิด การกลับมาของพี่ชายเพียงคนเดียวทำให้คนที่เพิ่งกลับจากโรงเรียนมีความสุขเป็นอย่างมาก ปริณดา ต้นตระการหรือปลายปี สนิทกับพี่ชายอย่างต้นเดือน ต้นตระการ แต่เมื่อพี่ต้องไปเรียนต่อปริญญาตรีที่ต่างประเทศก็ไม่ค่อยได้ติดต่อ พอทราบว่าอีกฝ่ายกลับมาถึงบ้านจึงมีความสุขเป็นพิเศษ... ความจริงต้นเดือนกลับบ้านมาได้หนึ่งสัปดาห์จนหล่อนหายตื่นเต้น แต่ที่ทำให้หญิงสาวยังคงแย้มยิ้มยามเข้าไปทักพี่ชายคือเรื่องอื่นต่างหาก “พี่ต้น!!” ตะโกนตั้งแต่อยู่ด้านหน้าจนพี่ชายซึ่งกำลังนั่งทำงานอยู่ห้องรับแขกถึงกับสะดุ้ง เงยหน้ามองสาวน้อยในชุดนักเรียนวิ่งเข้ามานั่งเคียงข้าง กอดแขนคนที่นั่งอ่านสรุปรายงานเพื่อเข้าไปประจำตำแหน่งพนักงานของแผนกการตลาดในวันพรุ่งนี้ ครอบครัวของพวกเขาทำกิจการโรงแรม ซึ่งขยายสาขากว่ายี่สิบแห่งทั่วประเทศ ทั้งยังคิดจะร่วมทุนกับต่างชาติเปิดโรงแรมอยู่ต่างประเทศ และมีแนวโน้มจะสร้างโฮสเทลราคาถูกแต่คุณภาพดี เพื่อเข้าถึงกลุ่มลูกค้าทุกชนชั้น “เรียกซะเสียงดัง มีอะไร” ปิดโน้ตบุ๊กเพื่อให้ความสนใจสาวน้อยผมเปีย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี น้องสาวคนนี้ก็ยังคงสดใสน่ารักเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แล้วอย่างนี้จะไม่ให้พี่ชายอย่างตนเอ็นดูปริณดาได้อย่างไร หากเธออยากได้ดาวหรือเดือนเขาก็จะพยายามหามาให้... “เพื่อนพี่ที่ชื่อฌาร์มหล่อดี” เมื่อวานมีเพื่อนที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันมาเยี่ยมถึงบ้าน พวกเขาเพิ่งรู้จักกันแต่กลายเป็นเพื่อนสนิทอย่างรวดเร็ว พูดคุยถูกคอจนเลือกจะเช่าห้องอยู่ด้วยกันจนเรียนจบปริญญาตรี ความจริงคิดจะแนะนำให้รู้จักกับครอบครัวตนมานานแล้วแต่ก็คลาดกันทุกที ฌาร์ม เวล ประมุขการณ์ หนุ่มลูกครึ่งไทย จีนและเยอรมัน เป็นส่วนผสมของแต่ละชาติอย่างลงตัว หน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่งเป็นที่หมายปองของสาวเอเชียที่ศึกษาต่อมหาวิทยาลัยเดียวกัน จึงไม่แปลกใจหากน้องสาวเพียงคนเดียวของตนจะสนใจอีกฝ่าย เขาพร้อมสนับสนุนเต็มที่เพราะนิสัยใจคอของฌาร์มไม่ใช่คนเลวร้าย ทั้งยังไม่เจ้าชู้หรือคบหญิงไปเรื่อย ถ้าได้มาเป็นน้องเขยก็คงจะดี “ฮั่นแหน่ ชอบเพื่อนพี่ล่ะสิ...เสียใจด้วยนะเราไม่ใช่ไทป์ที่มันชอบหรอก คนที่ไอ้ฌาร์มชอบต้องมีความเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ฉลาด อย่าขอให้พี่เป็นพ่อสื่อเลย ลงท้ายก็ไม่สำเร็จหรอก” โบกมือปฏิเสธทันที คนแสนงอนจึงรีบปล่อยแขนพี่ชายแล้วยกขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นค่อยผินไปทางอื่น “ดักทางกันเลยนะ ปลายก็ไม่ได้บอกว่าชอบสักหน่อย” ไม่ยอมรับความจริงที่พี่ชายผู้รู้ทันมองเห็นชัดเจน ไม่ชอบแต่พอถึงบ้านก็ถามถึงเพื่อนของเขาทันที... ทว่าต้นเดือนไม่อยากเท้าความมากนัก ยังมีเรื่องสำคัญที่มารดาฝากให้ถามเพราะเจ้าตัวดูจะบ่ายเบี่ยง ทั้งที่เคยตอบรับว่าจะไปเรียนต่อปริญญาตรีที่ต่างประเทศแล้วแท้ๆ เหตุใดจึงกลับคำได้ล่ะ “แล้วเรื่องไปเรียนต่อปริญญาตรีที่นิวซีแลนด์ว่ายังไง หม่าม้าให้มาถามบ่อยแล้วนะ” “ไม่ไปหรอก” ตอบเสียงฉะฉานอย่างคนที่ไตร่ตรองมาเป็นอย่างดี ตอนแรกเธอก็คิดจะไปเรียนต่อต่างประเทศตามแผนที่ครอบครัววางไว้ แต่เมื่อได้เจอกับเพื่อนของพี่ชายก็เปลี่ยนใจทันที หัวใจของหล่อนสยบแทบเท้าเขาจนไม่อยากไปไหนไกล มหาวิทยาลัยในประเทศก็ดีเหมือนกันนั่นแหละ “อานิวอยากให้เราไปน่ะสิ เขาดูมหา’ลัยไว้ให้แล้วด้วย” เอ่ยถึงญาติฝ่ายพ่อที่รักหลานสาวคนนี้มาก ท่านแต่งงานและย้ายไปอยู่นิวซีแลนด์ พอรู้ว่าปริณดาอยากมาเรียนที่นี่ก็เป็นตัวตั้งตัวตีจัดการทุกอย่าง ทว่าหลานกลับเปลี่ยนใจกลางคันซะอย่างนั้น “ปลายอยากเรียนที่นี่ จะเรียนที่ไทย!” บอกเจตนารมณ์ชัดเจนแล้วเดินขึ้นบนห้อง ปล่อยให้ต้นเดือนมองตามพลางส่ายหน้าระอา แล้วแบบนี้จะทำยังไงล่ะ...