หลงเสี่ย

Chapter 3

เสียงแตรรถดังจากหน้าบ้านของสมายแต่เช้าจนสมายที่พึ่งอาบน้ำเสร็จต้องเดินออกมาดู รถกระบะสีขาวป้ายแดงสมายไม่รู้ว่าเป็นรถของใคร หากเจ้าของชายวัยกลางคนก็คือพ่อแท้ๆ ของสมายเปิดประตูเดินลงมา ส่วนอีกด้านข้างคนขับเปิดออกปรากฏว่าเป็นหญิงสาววัยรุ่นแต่งตัวใส่เสื้อเกาะอกสีเหลืองเอวลอย กางเกงยีนสั้นจนแทบจะปิดอะไรไม่มิด ใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางหนา เดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมกัน สมายไม่เข้าใจว่าพ่อจะมาทำไม มาอวดรถใหม่หรืออวดเมียใหม่งั้นเหรอ ก่อนหน้านี้สมายไม่ได้เล่าเรื่องของแม่ให้ย่าสายฟังเพราะสมายคิดว่าไม่จำเป็นที่จะต้องให้ย่าสายรู้

“ย่าอยู่ไหนไอ้มาย”ศักดิ์ดาถาม สมายยกมือไหว้พ่อของเขาแต่ไม่คิดจะยกมือไหว้คนข้างๆ หรอกนะ หญิงสาวปรายตามองเหยียดปากใส่ร่างเล็ก

“ย่านอนอยู่จ้ะ เข้ามาในบ้านก่อนสิจ๊ะ”สมายพูดเชิญตามมารยาท

“ไม่ล่ะ กูมาธุระแค่แป๊บเดียว ไปปลุกย่ามึงมาคุยกับกูก่อนไป”ศักดิ์ดาบอกให้สมายไปปลุกย่าสายเพราะตัวเองแค่จะแวะมาคุยธุระเพียงเท่านั้น

“ย่านอนอยู่จ้ะ หนูไม่อยากไปกวนย่า เพราะหมอบอกว่าย่าต้องนอนพักผ่อนเยอะๆ นะจ๊ะ”สมายปฏิเสธทำให้ศักดิ์ดาเริ่มหงุดหงิด

“เอ๊ะ…แค่ตื่นมาคุยกับกูแค่แป๊บเดียวมันจะตายหรือไง”ศักดิ์ดาขึ้นเสียงใส่ลูกชาย สมายมองผู้เป็นพ่อด้วยสายตาเรียบนิ่ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง

“พี่ศักดิ์ลำไยร้อน เมื่อไรจะทำธุระเสร็จจ้ะเนี่ย”ลำไยหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับสมายพูดขึ้นก่อนจะเข้ามาเกาะต้นแขนชายวัยกลางคน ออดอ้อนให้ศักดิ์ดารีบทำธุระของเขาให้แล้วเสร็จ เธอไม่อยากจะอยู่ตรงนี้นานหรอกนะ ทั้งร้อนและชวนน่าอึดอัดสิ้นดี

“ถ้าหนูร้อนเอากุญแจรถไปติดเครื่องแล้วเปิดแอร์รอพี่อยู่ในรถก่อนนะลำไย”ศักดิ์ดาหันไปพูดกับลำไยพร้อมยื่นกุญแจรถให้หญิงสาวไป

“ก็ได้จ้ะ ลำไยขอรออยู่ในรถนะ”ลำไยพูดกับศักดิ์ดาแต่ไม่ลืมที่จะมองค้อนสมายแล้วหันหลังเดินไปติดเครื่องรออยู่ในรถ

“มึงรีบไปตามแม่มาคุยกับกูเดี๋ยวนี้ กูไม่มีเวลามานั่งรอทั้งวันหรอกนะ”ศักดิ์ดาตะโกนใส่สมาย ความทรงจำในวัยเด็กหวนคืน ร่างเล็กมีอาการตัวสั่นเล็กน้อยเพราะตอนเด็กๆ ศักดิ์ดาจะลงมือทำร้ายร่างกายเขาอยู่บ่อยครั้ง

“ไม่ได้หรอกจ้ะ พ่อจ๋ารอย่าสายตื่นก่อนนะจ๊ะ”สมายยืนกรานปฏิเสธอยู่เช่นเดิม จนตอนนี้ศักดิ์ดาเริ่มเกิดอาการโมโห

“ไอ้ลูกเฮงซวยกูบอกอะไรไม่เคยจะทำตาม ดื้อรั้นเหมือนแม่มึงไม่มีผิด ไอ้ลูกกะหรี่ ถ้าวันนี้เลือดมึงไม่ออกจากหัวมึงอย่ามาเรียกกูว่าพ่อ”ศักดิ์ดาชี้หน้าด่าสมายเสียงดังจนทำให้ย่าสายตื่นขึ้นมาแล้วรีบเดินไปดูหน้าบ้านว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“เกิดอะไรขึ้นไอ้ศักดิ์ มึงวางมือมึงลงเดี๋ยวนี้”ย่าสายเอ่ยห้ามศักดิ์ดาที่กำลังจะง้างหมัดใส่ลูกชาย

“ก็ดูหลานรักแม่สิ มันเถียงผม จะไม่ให้ผมเจอกับแม่”ศักดิ์ดาพูดพร้อมปล่อยคอเสื้อสมาย

“เอ่อ หลานกูก็ลูกมึงมั้ยไอ้ศักดิ์ เอะอะอะไรก็ใช้แต่กำลัง จนมันไม่เข้าหามึงแล้ว”ย่าสายพูดส่วนสมายรีบเข้าไปพยุงย่าสายเพราะหญิงชราแทบจะไม่มีแรงยืน

“แตะต้องหลานรักแม่ไม่ได้เลยนะครับ”ศักดิ์ดาพูดประชดมารดาจนย่าสายส่ายหน้าเอือมกับลูกคนนี้แล้ว

“แล้วเอ็งมีธุระอะไรกับแม่”ย่าสายถามโดยที่สมายพาย่าสายไปพักที่เก้าอี้หินอ่อนที่อยู่ใกล้ๆ

“ผมจะมาถามว่าแม่จะโอนบ้านหลังนี้ให้ผมวันไหน”ศักดิ์ดาถามแบบไม่อ้อมค้อม

“บ้านนี้แม่ยกให้ไอ้มายมันแล้ว ส่วนเอ็งที่ที่ยืมแม่ไปจำนองไม่ต้องมาคืนแม่นะแม่ให้”ย่าสายพูดด้วยเสียงเหนื่อยหอบ

“อะไรกันแม่ ผมเป็นลูกแม่นะ ทำไมบ้านต้องยกให้ไอ้มายมันด้วย ผมว่าแม่โอนเป็นชื่อผมก่อนดีกว่า ยังไงในอนาคตผมก็ต้องโอนให้ไอ้มายมันอยู่ดี”ศักดิ์ดาเถียงกลับเพราะรู้สึกไม่พอใจที่สมายจะได้บ้านหลังนี้ไปคนเดียว

“ไอ้ศักดิ์ ไม่ว่าจะที่ดิน เงินสด ทอง แม่ก็ยกให้เอ็งหมด แกยังไม่พออีกงั้นรึ”ย่าสายถามศักดิ์ดาซึ่งตอนนี้โกรธจนควันออกหู

“แต่บ้านนี้แม่ต้องให้ผมที่เป็นลูกแท้ๆ แม่จะยกให้ลูกอีกะหรี่ที่ไม่รู้ว่าใช่ลูกผมหรือเปล่าไปทำไม แม่รู้ไหมว่าอีปลามันเล่นชู้และหนีผมไปแล้ว มันหนีไปกับยามที่มันไปทำงานเป็นแม่บ้านด้วยกันทิ้งผมเอาไว้ต้องชดใช้หนี้ก้อนโต”

“ยังไงมันก็เป็นหลานกูศักดิ์ บ้านนี้แม่ยกให้มันไปแล้ว”ย่าสายยังคงยืนยันคำพูดของตัวเองทำให้ศักดิ์ที่ได้ยินเดือดขึ้น

“ยังไงผมก็ไม่ยอมหรอก ไปไอ้มาย มึงไปโอนที่คืนให้กูเดี๋ยวนี้”ศักดิ์ดาเข้าไปกระชากแขนสมายให้ลุกขึ้น

“สมายไม่ไป ย่ายกที่ให้สมายแล้วพ่อไม่มีสิทธิ”สมายสะบัดข้อมือจนหลุด สมายไม่ได้อยากได้ของของใคร หากนี่เป็นเจตนารมณ์ของย่าสายสมายก็จะรับไว้และจะดูแลปกป้องมันอย่างดี

“ไอ้ลูกชั่ว มึงคิดจะเนรคุณกูที่เป็นพ่อมึงงั้นเหรอ”ศักดิ์ดาชี้หน้าด่าคนตัวเล็ก

“ฮึก พ่อเคยเห็นสมายเป็นลูกด้วยงั้นเหรอ สมายไม่เห็นจะรู้สึกสักนิด”

ผัวะ ผัวะ ผัวะ

ยังไม่ทันได้ตั้งตัวสมายถูกศักดิ์ดาผู้เป็นพ่อต๋อยเข้าที่ใบหน้าสวย เมื่อร่างเล็กล้มลงศักดิ์ดาตามเข้ามาขึ้นคร่อมร่างเล็กก่อนจะปล่อยหมัดรัว

“ไอ้ศักดิ์มึงปล่อยหลานกูเดี๋ยวนี้”ย่าสายตะโกนร้องห้ามแต่ศักดิ์ดาก็ยังไม่ยอมหยุด สมายได้แต่เพียงยกแขนตัวเองขึ้นมาปัดป้องหน้าตัวเองเพียงเท่านั้น

“ว้าย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”ลำไยร้องโวยวาย เพราะได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทเลยเดินเข้ามาดู เห็นภาพที่ศักดิ์ดาใช้กำลังกับลูกชายเธอก็เกิดกลัวขึ้นมา ขื่นอยู่กับศักดิ์ดาต่อไปมิวายจะได้ใช้กำลังกับเธอเป็นแน่ ถึงลำไยจะดูร้ายแต่เมื่อเจอเหตุการณ์เช่นนี้เธอก็เข้าไปห้ามศักดิ์ดาไว้ “พอเถอะพี่ เดี๋ยวเด็กมันจะตายเอา”

“ทำไมมึงเหี้ยขนาดนี้ศักดิ์ ฮือ….สมายเป็นไงบ้างลูก”หญิงชราเข้าไปดูอาการหลานชาย สมายถูกชกจนปากแตก

“กูให้โอกาสมึงถึงวันเสาร์ ไปคิดดูว่าจะยกบ้านหลังนี้ให้กู หรือมึงจะเป็นศพอยู่ที่นี่”ศักดิ์ดาพูดขู่

“มึงไม่ใช่ลูกกูไอ้ศักดิ์ กูขอสาปแช่งมึงไอ้ฉิบหายขอให้มึงไม่ตายดี”ย่าสายตะโกนด่าทอศักดิ์ดาลั่น ศักดิ์ดากับลำไยขับรถออกไปแล้ว มีแต่เพียงหญิงชรานั่งร้องไห้ข้างหลานที่แสนน่าสงสารคนนี้เสียเหลือเกิน

“เจ็บหน่อยนะมาย”พราวที่ได้รู้ข่าวของสมายก็รีบบึ่งมาหาสมายทันที ตอนนี้พราวกำลังทำแผลให้สมายอยู่ พอสำลีชุบเบตาดีนแตะไปยังใบหน้าสวยร่างเล็กสะดุ้งด้วยความแสบ

“โอ๊ย”สมายร้องเพราะรู้สึกแสบที่มุมปาก ส่วนต่อที่พึ่งมาถึงยืนกอดมองเพื่อนทั้งสอง

“เราว่ามายไปอยู่บ้านต่อก่อนเถอะ”เพื่อนสาวพูดข้อเสนอ แต่สมายส่ายหน้าปฏิเสธ

“เราเป็นห่วงย่าสายน่ะพราว อีกอย่างหนีไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร คนเห็นแก่ตัวแบบนั้นยังไงก็ทำทุกวิธีที่จะเอาบ้านเราไป”สมายพูดบอกเพราะรู้จักนิสัยพ่อของตัวเองดี

“แต่มันอันตรายมากนะ เกิดเขาทำอะไรร้ายแรงกว่าทำร้ายร่างกายมายจะทำยังไง”พราวพูดเตือนเพื่อนสีหน้าหญิงสาวดูกังวลไม่น้อย

“เราไม่กลัวหรอกพราว เขาก็พูดขู่มายไปงั้นแหละ…”สมายพูดให้พราวสบายใจ

“มายฟังพราวบ้างก็ดีนะ”ต่อเสนอความคิดเห็นบ้าง เขาเดินมานั่งลงข้างๆ สมาย ปกติต่อไม่ชอบออกความคิดเห็นสักเท่าไรเพราะคิดว่าเป็นเรื่องของครอบครัวแต่ละคนมากกว่า แต่นี่อีกฝ่ายเป็นพ่อแท้ๆ กลับทำร้ายร่างกายลูกได้ถึงเพียงนี้ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้ว

“ทุกคนสบายใจได้ มายอยู่ได้ บ้านหลังนี้ย่าสายยกให้มายแล้ว ร้ายดียังไงมายจะไม่ยกบ้านหลังนี้ให้ใครหรอกนะ”สมายพูดบอกให้เพื่อนทั้งสองสบายใจอีกครั้ง ต่อกับพราวมองหน้ากันก่อนที่พราวจะถอนหายใจกับความดื้อรั้นของสมาย เพื่อนตัวเล็กของเธอช่างดื้อดึงเสียเหลือเกิน หากแต่ถึงจะเป็นห่วงเพื่อนเช่นไร แต่ในเมื่อสมายตัดสินใจแล้วเธอก็ไม่อยากขัด

“ผมพาตัวมันมาแล้วครับนาย”เสียงของบอดี้การ์ดหนุ่มรายงานผู้เป็นนาย ตงที่ตอนนี้นั่งจิบแก้วไวน์อยู่บนโซฟาหรูปรายตามองคนที่พีพาเข้ามา ชายวัยกลางนั่งตัวสั่นงก เพราะคิดว่าคนที่จับตัวเขามาคือเจ้าของบ่อนที่เขาไปยืมเงินเล่นพนันแล้วชิ่งหนีมา

“ผะ…ผมขอโทษ เงินทั้งหมดที่ยืมไปผมจะนำมาใช้ให้ทั้งหมด”ศักดิ์ดาพนมมือไหว้คนตรงหน้า ตงคลี่ยิ้มร้ายก่อนจะมองหน้าพี พีพยักหน้ารับก่อนจะนำกระเป๋าใบโตมาวางให้คนตรงหน้า

“นายเป็นพ่อของแกะน้อยสินะ”ตงพูดเสียงเรียบ เขามองคนตรงหน้าอย่างรู้ทันว่าอีกฝ่ายคงเป็นผีพนันจนกู่ไม่กลับ ถึงขนาดทำร้ายร่างกายแกะน้อยของเขาเพื่อที่จะเอาบ้านไปขายมาใช้หนี้ หากเขาไม่มีเมตตากับฝ่ายตรงข้ามคงให้คนจัดการทุกอย่างให้มันเรียบร้อย

“แกะน้อย…ไอ้มายน่ะเหรอ”ศักดิ์ดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าตงจะรู้จักลูกชายของเขาด้วย

“ฉันจะไม่อ้อมค้อมกับนายหรอกนะ”ตงพูดตัดบท เพราะไม่อยากเสียเวลากับคนแบบนี้มากนัก พีเปิดกระเป๋าสีดำใบใหญ่ที่บรรจุไปด้วยเงินเต็มกระเป๋า ทำให้ศักดิ์ดาถึงกับตาลุกวาวเพราะเกิดมาเขาไม่เคยเห็นเงินจำนวนมากเท่านี้มาก่อน

“เงินทั้งหมด…แลกกับลูกชายของนาย”ตงยื่นข้อเสนอ แต่อีกฝ่ายตอบแบบทันควันซึ่งไม่ต้องคิดให้มากความ

“ผมตกลง”ศักดิ์ดาพูดโดยที่ไม่มองหน้าตงเลยด้วยซ้ำ ตงคิดไว้อยู่แล้วว่าคงโลภมากอย่างศักดิ์ดาคงรับข้อเสนออย่างง่ายๆ ตงโยนกระดาษและปากกาให้ศักดิ์ดา

“นี่เป็นสัญญาที่จะยกลูกชายนายให้ฉัน และจะไม่มาให้แกะน้อยเห็นหน้าอีก หากฉันรู้ว่านายเอามือสกปรกของนายมาแตะต้องของของฉันอีกครั้งอีกล่ะก็ ฉันจะทำให้นายหายไปจากโลกนี้เอง”

มันไม่ใช่คำขู่แต่มันคือการเตือนว่าหากศักดิ์ดาเข้ามายุ่งวุ่นวายกับสมายอีกละก็อาตงคงไม่อยู่เฉยแบบนี้แน่นอน ศักดิ์ดารับกระดาษและปากกาไปเซ็นต์โดยที่ไม่อ่านรายละเอียดเลยด้วยซ้ำ

“อยากจะเอามันไปต้มยำทำแกงอะไรก็เชิญ”ศักดิ์ดาพูดก่อนจะกอดกระเป๋าที่บรรจุเงินเต็มกระเป๋าหอบหิวเดินออกไป

“นายใจดีกับมันมากเลยนะครับ”พีที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องออกความคิดเห็น เพราะพีรู้นิสัยของเจ้านายคนนี้ดีหากเขาไม่ได้รับผลประโยชน์ก็คงไม่ยอมสูญเสียเงินห้าล้านเป็นแน่

“คิดว่าฉันจะให้มันฟรีๆ หรือไง”ตงคลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ มองดูกระดาษพร้อมลายเซ็นเมื่อครู่

“สงสารคุณสมายนะครับที่มีพ่อแบบนี้”

“แกะน้อยเป็นของชั้น นายควรรู้ไว้”ตงพูดเตือนบอดี้การ์ดของตัวเอง

“ครับนาย”

ชายหนุ่มยกไวน์ราคาแพงขึ้นดื่มก่อนจะนึกถึงหน้าใครบางคนที่เขาคิดถึง