เพื่อนรัก

1 สารภาพหรือเปล่านะ? ใบหน้าสวยปราศจากรอยยิ้ม ดวงตากลมโตกำลังเพ่งมองไปเบื้องหน้า เรียวปากสีชมพูนู้ดเบะบึ้งอย่างไม่พอใจ สองมือยกขึ้นกอดอกหมับราวกำลังจะเอาเรื่องใครสักคน ตรงหน้าของเธอคือกลุ่มรุ่นน้องสาวๆในคณะที่กำลังห้อมล้อม เภา เพื่อนสนิทในกลุ่มที่มีทั้งหมดหกคนของเธอ สายตาหรี่มองอยู่นานสองนาน ก็ยังไม่เห็นว่าเภาจะเดินออกมาจากวงล้อมนั่นสักที ทั้งๆที่เธอเป็นถึงดารานักแสดงที่กำลังดังมากๆ แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครมาล้อมรุมเธอสักคน แล้วเขาเป็นใคร? ก็แค่รุ่นพี่ที่ไม่ได้หล่อมากมายขนาดที่จะต้องมีสาวมารุมกรี๊ดแบบนี้สักหน่อย "มึงมาทำอะไรตรงนี้วะ" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง "รอไอ้เภา" เธอตอบกลับไป รู้อยู่แล้วว่าเจ้าของคำถามคือเบลล์ เพื่อนสนิทของเธออีกคนที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มารวมตัวเพราะอยู่ในจังหวะที่ติดแฟนเข้าขั้นมาก "รอมันทำไม หนามเตยกับหมูยอให้กูมาชวนมึงไปดูรับน้อง" เบลล์มองตามสายตาของมิลินไปจนได้เห็นเภาที่กำลังยืนคุยอยู่กับรุ่นน้องปีสอง "ปีสี่แล้ว เห็นรับน้องมาตั้งหลายรอบ จะไปดูอีกทำไม" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ "กูก็ว่างั้น ไม่เห็นมีอะไรน่าดูเลย กูว่าจะกลับแล้วด้วย นัดกับวิกเตอร์" เบลล์ยิ้ม เธอกำลังคบอยู่กับดาราหนุ่มชื่อดังนามว่า วิกเตอร์ ที่ซึ่งก็เป็นเพื่อนกับมิลิน เพื่อนสนิทตรงหน้าเธอ "ตอแหล" "ด่ากูทำไม" เบลล์เลิกคิ้วมองเพื่อนสาวอย่างงงงวย "ไม่ได้ด่ามึง" ใช่... เธอด่าพวกเด็กสาวหน้าเปื้อนรอยยิ้มกลุ่มนั้นต่างหาก "มิลิน มึงเป็นไรเนี่ย กูเห็นยืนทำหน้าเหมือนปวดขี้ตั้งนานละ" เบลล์ถามขึ้นอย่างอดไปไม่ได้ "เบื่อคน... กูว่ากูไปอยู่กับพวกหนามเตย หมูยอดีกว่า" มิลิน หันมองเบลล์ "เออๆ แล้วนี่ทำไมไอ้เภามันคุยกับรุ่นน้องนานจังวะ" เบลล์มองเพื่อนของเธอที่ก็ไม่ได้หล่อมากมาย แต่ฮอตเหลือเกิน "ไม่รู้! อีสองคนนั้นอยู่ไหน" มิลินทำท่าไม่อยากสนใจ "ดูผู้ชายอยู่หน้าลานแดง" เบลล์ตอบ ลานแดงคือลานกิจกรรมของสาขาภาพยนตร์ สาขาเอกของพวกเธอ "เออ แล้วมึงจะไปเลยใช่ปะ" มิลินหันถามเพื่อน "เออ แล้วเจอกัน" เบลล์โบกมือลามิลินก่อนจะเดินออกไปทางลานจอดรถ มิลินยิ้มบางๆให้เบลล์ ก่อนจะหันไปเบะปากให้เภา แล้วก้าวเท้าเดินไปยังลานแดงทันที ทั้งๆที่เธอไม่รับงานอีเวนท์ที่ได้เงินเหยียบแสนในวันที่มีเรียน เพราะอยากจะอยู่กับเขา ทั้งๆที่บอกว่าจะไปกินข้าวด้วยกันหลังเลิกเรียน ทั้งๆที่บอกว่ากินข้าวเสร็จแล้วจะไปดูหนังต่อ แต่ดูเขาสิ มัวแต่ยิ้มให้สาวๆอยู่นั่น! น่ารำคาญสิ้นดี "จะงอนทำไม มึงเป็นแค่เพื่อนมัน ไม่ใช่แฟนมันสักหน่อย" อยู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาระหว่างที่มิลินกำลังเดินผ่านกลุ่มเด็กสาวไปที่ลานแดง เธอหันมองไปตามต้นเสียง พวกเขาได้ยินสิ่งที่เธอคิดเหรอ หรือว่ากำลังปลอบใจเพื่อนที่นั่งทำหน้าบึ้งอยู่ มิลินส่ายหน้ารัว ก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อไป แต่ที่พวกเขาพูดก็ถูก เธอจะงอนทำไมในเมื่อไม่ได้เป็นแฟนกับเขาสักหน่อย... เสียงกลองดังผสานกับเสียงร้องบูมประจำสาขา มิลินเดินเข้ามาหยุดยืนที่ด้านข้างหนามเตยและหมูยอ สายตากวาดมองไปยังกลุ่มนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งราวๆเกือบร้อยคนที่กำลังเต้นกันอย่างสนุกสนาน "มึงดูคนโน้น หลังสุด โคตรดี" หมูยอสะกิดหนามเตยที่กำลังก้มหน้าก้มตาแชทในมือถือ ให้ดูเด็กปีหนึ่งหน้าตาดีที่กำลังเต้นอยู่ด้านหลัง "เออดีๆ" หนามเตยตอบส่งๆ "มึงยังไม่ดูเลย บอกกว่าดีแล้ว" หมูยอเบะปาก "กูคุยกับพี่น่านอยู่ไง" พี่น่าน คือรุ่นพี่ที่คุยอยู่กับหนามเตย ที่เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย "มึงยังไม่เลิกคุยกับเขาอีกเหรอวะ" มิลินขมวดคิ้วถาม "กูเสียตัวให้เขาแล้ว จะให้เลิกคุยง่ายๆได้ไง" หนามเตยตอบขณะที่มือยังรัวนิ้วบนแป้นพิมพ์มือถือ "เป็นกูหน่อยไม่ได้ ลองเสียตัวแบบนี้ กูต้องได้คบแล้วเว่ย!" หมูยอส่ายหน้าในกับความไม่ได้เรื่องของเพื่อน "ไอ้ธามไปไหนวะ" มิลินถามหาเพื่อนผู้ชายอีกคนของกลุ่ม "ไปกับเมียมันไง โน่น ไอ้เภามาแล้ว" หมูยอเชิดหน้าไปทางที่เภากำลังเดินมา "งั้นกูกลับก่อนนะ" มิลินรีบเดินเลี่ยงออกมา "เอ้า! อะไรของมันวะ" หมูยอมองตามอย่างงงๆ "มิลินไปไหน" ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาถามเพื่อนสองคน ดวงตาเรียวเล็กบ่งบอกกว่าเป็นหนุ่มตี๋ ทว่าเครื่องหน้าอื่นๆกลับทำให้ใบหน้าทั้งให้ดูคมคายขึ้นมาอย่างน่าเหลือเชื่อ "กลับบ้าน" หมูยอตอบสั้นๆ แต่ดูเหมือนเภาจะไม่ได้อยู่ฟัง เขารีบวิ่งตามมิลินไปที่จอดรถทันที "มิลิน!" เภาตะโกนเรียกชื่อเพื่อนสนิท แต่เธอกลับไม่หันไปหาเขา "มึงจะกลับแล้วเหรอ" เภาวิ่งมาขวางหน้ามิลินแล้วถามพลางหอบแฮ่ก "เออ" หญิงสาวก้มหน้างุด ไม่อยากให้เขาเห็นความรู้สึกของตัวเองผ่านแววตา "ไหนว่าจะไปกินข้าวกับกูไง แล้วดูหนังอะ" เภาถามอย่างไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกงอน "ไม่ไปแล้ว" มิลินตอบสั้นๆ สายตาไม่กล้ามองเขา "ทำไมไม่ไป นัดไม่เป็นนัด" เภาอยากรู้เหตุผล "นัดแล้วก็ยกเลิกได้ กูไม่อยากไปแล้ว มึงกลับไปดิ" มิแกมือขึ้นผลักเภาออกให้พ้นทาง "มึงเป็นไรเนี่่ย โกรธอะไรกูอีก" เภาถามอย่างไม่สบอารมณ์ "ทำไมกูต้องโกรธมึง แค่กูไม่อยากไปกับมึงแล้วก็แค่นั้นแหละ" มิลินเงยหน้ามองร่างสูงอย่างไม่พอใจ "อย่างี่เง่าดิ มึงโกรธกู ดูก็รู้" เภายังคงคาดคั้น "เออดี! ถ้ามึงรู้ว่ากูโกรธมึงก็น่าจะรู้ไหมว่าเรื่องอะไร" มิลินเชิดหน้าถาม "กูไม่รู้ จะไปเดาถูกได้ไง กูยังไม่รู้เลยว่ากูทำอะไรผิด มึงเป็นคนโกรธทำไมไม่บอกกูล่ะ!" เภาถามเสียงดัง "มึงตะคอกกูทำไม" มิลินถามเสียงสั่น "กูไม่ได้ตะคอก กูแค่พูดเสียงดัง เอาตรงๆนะ กูเริ่มโมโหแล้ว เพราะกูไม่รู้ว่ามึงงอนกูเรื่องอะไร ถามแล้วมึงก็ไม่บอก มึงว่าแบบนี้มันน่าหงุดหงิดไหมมิลิน" เภาพยายามสงบสติอารมณ์ "หงุดหงิดมากเลยดิ กูไม่ได้งอนมึง จะเอาสิทธิ์อะไรมางอน" มิลินเม้มปากแน่น เจ็บใจที่เขาช่างไม่รู้อะไรเลย "แล้วมึงเป็นไรเล่า!!! ก็บอกมาดิ อย่าทำให้กูอารมณ์เสียได้ไหม!!!" เภาตะโกนเสียงงดัง เขาไม่เคยแคร์ว่าใครจะโกรธจะงอน แต่กับมิลิน... เขาจะบ้าทุกครั้งไปที่เธองอน "เภา... มึงตะคอกกูทำไม! ทำไมวะกับคนอื่นที่มึงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่กับกูเนี่ยตะคอกอยู่ได้ เออ! กูมันน่ารำคาญ เป็นเหี้ยไรก็ไม่พูด แต่มึงรู้ไหมว่าทำไมกูไม่พูด?!" น้ำตาไหลออกจากสองดวงตาของมิลิน เธอเสียใจที่เขาตะคอกเธอ เสียใจที่เขาทำดีกับทุกคนแต่กับเธอนี่ช่างดูน่ารำคาญ "ที่กูไม่พูดเพราะว่าสิ่งที่มึงทำมันไม่ผิด มีแต่กูนี่แหละที่ไม่พอใจ!" มิลินปาดน้ำตา "แล้วกูทำอะไร" เภาถามเสียงเรียบ "กูไม่ชอบที่มึงยิ้มให้ผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่กู พอใจหรือยัง!" พูดจบมิลินก็ผลักอกเภาออก แล้วขึ้นนั่งบนรถก่อนจะขับออกไปอย่างรวดเร็วและทั้งน้ำตา... ไม่แน่ใจเลยว่าเธอเพิ่งพูดออกไปมันแปลว่าอะไร มันคงไม่ได้หมายความว่าเธอสารภาพรักกับเขาไปแล้วใช่ไหม...