อ้อนรัก(เมีย)​

1 มกราคม​ 2560 เป็นช่วงเช้าที่ออกมาซื้อของให้ยายในตลาดสด​ ต้องเดินลัดผ่านหมู่บ้านโทรมๆ​ แห่งหนึ่งซึ่งมันจะถึงไวกว่า​ สาวเท้าเดินมาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนกำลังมีปากเสียงกันอยู่ที่บ้านหลังซอมซ่อ​ ผมยืนแอบอยู่ที่สังกะสี​เก่าๆ​ เพื่อดูเหตุการณ์​ "จะจ่ายไม่จ่าย!" "ให้เวลามานานมากแล้วนะฉิบหาย!!" "ผมกำลังหาเงินมาจ่ายอยู่​ ขอเวลาอีกสักหน่อยเถอะ" พลั่ก! เสียงคนกำลังโดนฝ่าเท้าหนักๆ​ อัดใส่ลำตัว "เวลาเหี้ยอะไรอีก​ กูให้มาเยอะแล้ว" "พี่...ฮึก...อย่าทำพ่อหนูเลยนะ​ ขอร้อง" เด็กสาวยกมือขึ้นไหว้อย่างสะอึกสะอื้นพร้อมตัวสั่นเทา​ ก่อนที่จะคลานเข้าไปกอดขาของชายคนหนึ่งซึ่งกำลังยกเท้าจะเตะพ่อของเธอต่อ​ "อย่าทำพ่อหนูเลยนะคะ​ ฮือ..." "อีเด็กนี่!" อีกคนมันกำลังจะทำร้ายเธอ "เดี๋ยวก่อนสิพี่" ผมที่ทนดูเฉยๆ​ ต่อไปไม่ไหวเลยออกมาแทรกหรือเสือกนั่นแหละ "รังแกเด็กมันดูไม่ค่อยแมนเลยนะ" "มึงเป็นใครวะ?!" "นั่นดิ​ มาเสือกเหี้ยไร?!!" "หลานยายผิง" ผมตอบอย่างกวนตีนแล้วเดินผ่านสองคนนั้นไปอย่างเมินเฉยก่อนจะดึงตัวเด็กและพยุงพ่อของเธอให้ลุกขึ้น​ "ขอเวลาแป๊บนะ​ เดี๋ยวพาคนเจ็บกับเด็กไปหลบก่อน" ขยิบตาให้พวกมันหนึ่งทีจากนั้นก็พาลุงกับเด็กให้เข้าไปในบ้าน เดินออกมาอย่างชิวๆ​ ไม่ได้มีหวาดกลัวหรือหวาดหวั่น​ ฝั่งนั้นมีสองส่วนผมตัวคนเดียวโดดๆ​ แต่ก็สบายๆ​ ไม่คณามือไอ้คิงหรอก "เก๋าดีนะมึง!" "หนีตอนนี้ยังทันนะไอ้นี่​ ดูการแต่งตัวแล้วคงจะเรียนอยู่สินะมึงอะ" "เรียนวิศวะปี​​สามครับ​ ว่างๆ​ พี่สองคนก็ไปเที่ยวเล่นที่มอ.ได้นะ" ผัวะ! ว่าจบผมก็ซัดหน้าไอ้เวรคนที่หนึ่งก่อนจะซ้ำไปอีกหลายหมัดจนมันสู้ไม่ได้​ ส่วนอีกคนก็เข้ามารั้งคอทำให้ตอนนี้ผมสู้มันไม่ได้แต่อยู่ๆ​ ก็เหมือนเสียงอะไรดังขึ้นก่อนไอ้ห่านั่นจะร้องโอดโอยแล้วปล่อยมือออก​ หันไปดูก็เห็นยัยเด็กถือไม้แบบมือสั่นๆ​ เดินไปลูบหัวเธอ​ "ขอบใจมาก" หยิบไม้มาจากมือน้อยๆ​ ก่อนจะจัดการเอาไปฟาดไอ้ห่าสองคนนั้นจนพวกมันนอนซมจมกองเลือด​ แต่ผมยังไม่สะใจง้างไม้เตรียมจะฟาดอีกแต่ก็โดนมือเล็กรั้งไว้​ "พอเถอะนะพี่​ เดี๋ยวจะถึงตายเอาค่ะ" ดวงตาแดงก่ำร้องขอแล้วดึงมือผมไว้แน่นเพื่อไม่ให้ทำอะไรพวกมันต่อ ผมเองก็ละมือแล้วทิ้งไม้ลงพื้น​ "เท่าไร​ ลุงแกติดหนี้ไว้เท่าไร?!" ถามพวกมันเสียงดัง "สะ...สามหมื่น" คนที่พอมีสติมันพูดขึ้น หยิบเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง​ เป็นจำนวนสามหมื่นบาทถ้วนเนื่องจากนั่นผมจะต้องเอาไปจ่ายค่าเทอมในวันนี้​ "เอาไป​ แล้วก็อย่าเสนอหน้ามาอีกนะ!" ยื่นให้อย่างไม่ลังเล "พี่..." ยัยเด็กรั้งแขนผมก่อนจะส่ายหน้า "ไม่เป็นไร" ผมบอกกับเธอ มันหยิบเงินจากผมไปนับดูแล้วพยุงอีกคนที่เลือดท่วมก่อนจะพากันเดินไปแบบทุลักทุเล​ "ขอบใจนะพ่อหนุ่ม​ เอาไว้ลุงจะหาเงินมาคืนเอ็ง" ลุงแกตะโกนออกมา ผมยิ้มรับแล้วตะโกนตอบ​ "ไม่เป็นไรหรอกลุง​" ก่อนจะหันมาพูดคุยกับยัยเด็ก​ "เป็นหนี้ใครอีกไหม?" "ไม่มีแล้วค่ะ" ย่อตัวลงแล้วลูบผมยาวที่ยุ่งเหยิงอย่างเอ็นดู​ ก่อนจะหยิบเงินห้าพันบาทที่เหลืออยู่ยัดใส่มือเธอ​ "เอานี่ไปซื้อของอร่อยๆ​ กินกับพ่อนะ" "มันเยอะไปนะพี่" เธอยื่นคืน "อายุเท่าไร?" ผมยัดมือเข้ากระเป๋ากางเกงเพื่อเลี่ยงไม่เอาเงินคืนก่อนจะเปลี่ยนเรื่องถาม "สิบสองค่ะ​ พี่ล่ะ?" ดวงตาคู่สวยไร้เดียงสา​ หน้าตาน่ารักดูใสซื่อ​ รอยยิ้มที่บริสุทธิ์​ ถ้าพูดไปคนต้องหาว่าผมบ้าแน่ๆ​ แต่อยากจะบอกว่าโดนเด็กตก​เข้าให้แล้ว​ "พี่อายุยี่สิบสอง" "หนูชื่อแนท" "พี่ชื่อคิง" เธอยิ้มกว้างก่อนจะวิ่งเข้าไปในบ้านแล้วหยิบผ้าบางๆ​ ผืนเล็กมาเช็ดคราบเลือดที่มือทั้งสองข้าง​ให้ผม "ขอบคุณอีกครั้งนะคะ​ สัญญาว่าถ้าโตไปหนูจะทำงานหาเงินมาคืนพี่คิงนะ" "โตไปแล้วใช้ชีวิตให้ดีล่ะ​ หาเงินได้มาก็ให้พ่อเถอะไม่ต้องใช้คืนพี่" ยิ้มกลับแล้วเขย่าศีรษะ​เล็กเบาๆ​ "พี่ไปก่อน" พูดทิ้งท้ายแล้วก็เดินออกมาพร้อมกับผ้าเปื้อนเลือดที่ยัยเด็กยัดใส่มือมาให้ด้วย​ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายายใช้ให้ซื้อของนี่หว่าไอ้ห่าคิง​ รีบวิ่งสี่คูณร้อยไปในทันที! "ดีจริงๆ​ เลยพ่อหลานทูนหัว​ แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าเทอมฮะ!" นั่งนิ่งอย่างสงบเสงี่ยม​แล้วยอมฟังยายบ่นหูชาที่ทำตัวเป็นฮีโรแบบไม่เข้าท่า​เอาเงินสามหมื่นห้าที่ต้องจ่ายค่าเทอมไปใช้หนี้ให้คนอื่นแทน ก็ตอนนั้นมันจวนตัวบวกกับเป็นคนที่เห็นใครเดือดร้อนและโดนรังแกไม่ได้​ "โทร.ไปขอพ่อแกเอาเองแล้วกัน​ ยายไม่อยากเสนอหน้าคุยกับมันละ" ยายสั่งก่อนจะเดินหายเข้าไปทำกับข้าวในครัว ยายกับพ่อผมไม่ค่อยถูกชะตากันตั้งแต่แม่เสียไป​ แกฝังใจมาตลอดว่าลูกเขยสารเลวเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูกสาวคนเดียวของแกตาย​ ย้อนไปตอนนั้นแม่เริ่มมีปากเสียงกับพ่อและระหองระแหงกันมาตลอดด้วยเรื่องธุรกิจด้านมืดที่พ่อทำ​ แม่อยากให้พ่อเลิกทำอาชีพสุ่มเสี่ยงแบบนั้นแล้วหันมาทำงานสุจริต​สร้างเนื้อสร้างตัวใหม่​ แต่คนอย่างพ่อมีหรือจะยอม​ และนั่นก็ทำให้แม่น้อยเนื้อต่ำใจจนคิดสั้นจบชีวิตตัวเองในช่วงอายุสิบแปดปีของผมพอดี เสียใจไหม...ก็เสียใจแหละ​ แต่ชีวิตมันต้องดำเนินไปต่อ​ ผมอยู่ในความดูแลของยาย​ ส่วนพ่อก็ตั้งรกราก​อาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นไป​ เดือนหนึ่งจะส่งเงินมาให้ใช้แบบไม่เคยขัดสน​ ยายเหมือนจะไม่เต็มใจแต่ก็ต้องรับไว้ในที่สุด เลือกที่จะคลี่ผ้าเปื้อนเลือดออกมาดูแทนการกดโทร.ออกไปหาผู้เป็นพ่อ​ ผมลูบเนื้อผ้าไปมาแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่คิดไม่ฝันว่าวันหนึ่งจะเจอคนที่ใช่​แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเธอยังอายุแค่สิบสองปีอยู่เลย! "คงจะต้องรอให้โตก่อนสินะยัยเด็ก" 1 มกรา​คม​ 2561 มหาวิทยาลัย... "ไอ้เหี้ยวิ่งเร็วๆ!" ผมตะโกนบอกกับกลุ่มเพื่อนที่กรูมานับยี่สิบคนเนื่องจากมีเด็กต่างถิ่นมาหาเรื่องรุ่นน้องอยู่ตรงป้ายรถเมล์​หน้ามหาวิทยาลัย​ จากนั้นเสียงเท้ากระทบพื้นซีเมนต์​ก็ดังระนาวขึ้นก่อนที่ทุกคนจะไปยืนหยุดอยู่ตรงข้างป้าย​ เห็นรุ่นน้องสองคนกำลังทรุดนั่งกับพื้นแล้วมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งใช้ทิชชู​ซับเลือดบนใบหน้าฟกช้ำให้ "มาไม่ทันว่ะ​ แม่งหนีไปละ!" เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างหัวเสียแล้วเหลียวมองซ้ายขวา "จะตามหรือเอาไงวะคิง" เพื่อนอีกคนถามผม "ถ้ามีใจก็ตามไปแค่นั้น" เป็นคำตอบที่ผมมักจะพูดเสมอเวลาเกิดเรื่องแบบนี้​ และเพื่อนๆ​ ก็รู้งาน​ พวกมันพากันกลับเข้าไปเอารถมอเตอร์ไซค์​ ส่วนผมขอไปดูรุ่นน้องสองคนในระหว่างที่รอ "เป็นไงวะพวกมึง" ถามด้วยความเป็นห่วงพลางย่อตัวนั่งยองๆ​ "ไม่ตายพี่" รุ่นน้องคนหนึ่งพูดขึ้น "มันเป็นเด็กมหาวิทยาลัย..." รุ่นน้องอีกคนบอก "เออ​ เดี๋ยวไปตามเก็บให้ แล้วน้องนี่..." "หนูลงรถเมล์​มาพอดีน่ะ​ เจอพี่สองคนนั่งเลือดไหลก็เลยเข้ามาช่วยเช็ดให้" เธอหันมาตอบ และนั่นก็ทำให้ผมค้างไปชั่วขณะ​เพราะว่าเธอคือแนทหรือยัยเด็กที่ผมเคยช่วยไว้เมื่อปีที่แล้ว​ ผ่านมาแค่ปีเดียวดูโตขึ้นมาเยอะเลย​แถมผมยังยาวกว่าตอนนั้นอีกด้วย​ หน้าตาก็ดูสดใสน่ารักยิ่งกว่าเก่า ไม่ใช่ที่ผ่านมาไม่แวะเวียนไปหานะ​ ไปมาแล้วไม่เจอ​ คนแถวนั้นบอกว่าลุงแกย้ายบ้านไปหาที่สงบๆ​ อยู่​ และผมก็ไม่ได้เจอยัยเด็กอีกเลยจนมาวันนี้ "นางฟ้านางสวรรค์​จริงๆ" ไอ้รุ่นน้องคนหนึ่งพูดพลางมองแนทตาหวาน ไอ้ห่านี่น่ากระทืบซ้ำ! "ถ้าอย่างนั้นหนูไปก่อนนะ​คะ" เธอลุกขึ้นยืนแล้วเตรียมจะเดินไปโดยที่ไม่เอ่ยทักและทำเป็นเหมือนไม่รู้จักผม "จำกันไม่ได้รึไง" ผมท้วงขึ้นแล้วลุกขึ้นยืน​ "..." เธอส่ายหน้า "จริงดิ" "คนมีเป็นร้อยเป็นพัน​ บางคนเดินชนกันนับร้อยครั้งยังจำไม่ได้เลยค่ะ" พูดไปยิ้มไป "เรียนอยู่แถวนี้เหรอ" ผมเปลี่ยนคำถาม "..." เธอทำแค่เพียงพยักหน้า "โอเค" "ไปก่อนนะคะ" "..." ผมยืนมองยัยเด็กตัวเล็กปุ๊กปิ๊กเดินห่างออกไปจนลับตา​ และจังหวะนั้นเพื่อนๆ​ มันก็มาพอดี "ไปเพื่อน" โจเพื่อนสนิทพูดชักชวน ผมไม่รอช้ารีบกระโดดซ้อนท้ายมันแล้วไปตามคิดบัญชีเด็กต่างถิ่น! 1 มกราคม​ 2562 ผมเจอกับยัยเด็กอีกครั้งแบบไม่ได้บังเอิญ​ เพราะตามสืบจนรู้ที่อยู่และความเป็นไปในชีวิตเธอ​ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ก้าวก่ายอะไร​ เพียงแค่อยู่ห่างๆ​ อย่างห่วงๆ​ และเฝ้ารอเด็กมันโต 1 มกราคา​ 2563 แนทเดินชนกับผมที่ตลาดสด​ เธอขอโทษขอโพยยกใหญ่แต่ก็ยังมีท่าทีที่จำกันไม่ได้อยู่ดี​ ยัยเด็กดูร่าเริ่งแจ่มใสและโตขึ้นมาก​ ปีนี้เธอเรียนอยู่มัธยมศึกษา​ปี​ที่​สาม​ ส่วนลุงก็ดูแก่ขึ้นและเหมือนจะสุขภาพไม่ค่อยดี 1 มกราคม​ 2564 วันนี้เราไม่ได้เจอกัน​ แต่เป็นวันที่ผมต้องบินไปญี่ปุ่นเพื่อช่วยพ่อทำงานเพราะเรียนจบมานานยังหางานที่ถูกใจไม่เจอ ยายเองก็ตามไปด้วยถึงจะไม่เต็มใจแต่ก็ทิ้งไว้ไม่ได้​ ไม่รู้วันเวลาที่แน่ชัดว่าต้องไปกี่ปีกี่เดือนหรือกี่วัน​ รู้แค่ว่าผมกลับมายัยเด็กก็น่าจะโตแล้วและตอนนั้นคงจะไม่มีทางปล่อยเธอให้หลุดมือไปแน่นอน