เจ้าหนูน้อยไออุ่น (คุณลูกสุดที่รัก)

ว่ากันว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ยามที่ต้องรักษาตัวจากอาการป่วยไข้ ไม่ใช่การรักษาไม่หายหรือการที่ร่างกายเกิดการดื้อยา แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่า คือค่ารักษาพยาบาลที่มีมูลค่าสูงลิบ ‘อิงดาว’ คลี่ยิ้มให้เจ้าหน้าที่ห้องการเงินเล็กน้อย ก่อนจะรับซองเอกสารสีขาวมาถือเอาไว้ ดึงกระดาษที่อยู่ในซองออกมา เมื่อเดินพ้นจุดที่เต็มไปด้วยผู้คน “แสนสามเชียวเหรอ!” หญิงสาวรูปร่างบอบบางพึมพำขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะพาตัวเองเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวใหญ่ มุมที่มีไว้บริการคนไข้และญาติที่เข้ามาใช้บริการโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ ที่นี่บริการคนไข้อย่างดี ดูแลผู้ป่วยและญาติได้อย่างดีเยี่ยมจนแทบหาที่ติไม่ได้ ซึ่งแน่นอน...ว่าต้องดีที่สุด เพื่อให้สอดคล้องกับจำนวนเงินที่คนไข้ต้องจ่ายในแต่ละวัน และหากไม่มีประกันสุขภาพรองรับ ก็คงลำบากกระเป๋าเงินสักหน่อย “จะไปหาเงินจากไหนมาจ่ายกันล่ะเนี่ย!” อิงดาวพ่นลมหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับปัญหาตรงหน้า เธอไม่คิดว่าการรักษาตัวในโรงพยาบาลจะสูงขนาดนี้ “อิง” เสียงเรียกของคนตรงหน้า เรียกให้อิงดาวเงยหน้าสบตา เมื่อเห็นว่าเป็นมารดา เอกสารในมือก็ถูกนำมาซ่อนไว้ด้านหลังทันที “แม่มีอะไรหรือเปล่าคะ?” “แม่มีเรื่องจะพูดด้วย” “แล้วไออุ่น?” “คุณหมอให้พยาบาลมารับไปตรวจร่างกายอีกรอบน่ะ” “อ๋อ...งั้นเดียวอิงคงต้องรีบไปเคลียร์ค่าใช้จ่าย” “เงินที่โอบเคยโอนให้ ยังพอเหลืออยู่บ้างไหมลูก?” ไม่มีการอ้อมค้อมให้เสียเวลา เมื่อท่านทราบเสมอมา ว่าอดีตคนรักของลูกสาวยังคงโอนเงินเข้าบัญชีอิงดาวไม่มีขาด ถึงแม้ว่าจะเป็นเงินที่ไม่ได้มากมายอะไร แต่นั่น...ก็เป็นเงินที่ใช้ต่อชีวิตทั้งท่านและลูกสาวเสมอมา “ไปคุยที่ห้องได้ไหมคะแม่” สีหน้าที่แสดงออกชัดเจนว่าลำบากใจของลูกทำให้คนเป็นแม่ไม่อาจปฏิเสธได้ ท่านพอเดาได้ว่าอิงดาวกำลังประสบปัญหาใด จึงเดินนำลูกสาวมายังห้องพักคนไข้ ที่เต็มไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกแบบครบครัน ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้มุมห้อง พร้อมกับถือวิสาสะดึงเอกสารในมือของลูกมาอ่าน “ตกลงว่าเงินที่ตัวเหลือเท่าไหร่อิง?” คนเป็นแม่เงยหน้าสบตาลูกสาวเพียงคนเดียว สีหน้าและแววตาของท่านเต็มไปด้วยความกังวลไม่ต่างจากอิงดาวนัก “อิง” ท่านเรียกย้ำ เมื่ออิงดาวยังคงนิ่ง “เหลืออยู่เกือบเจ็ดหมื่นค่ะ” “ไม่พอค่ารักษา และถ้าอิงจ่ายเงินก้อนนั้นไป บ้านเราก็จะไม่มีเงินสำหรับใช้จ่ายในแต่ละวัน” ท่านยกความจริงขึ้นมาพูด พลางเดินไปรับตัวเจ้าหนูน้อยมาอุ้มไว้ในขณะที่คุณพยาบาลพาคนไข้ตัวอวบมาส่ง กระทั่งผู้มาเยือนเดินจากไป ท่านถึงได้หันกลับมาหาอิงดาวอีกครั้ง “แม่ยังเหลือทองอีกสองบาท แต่ถึงเอาไปขายก็คงไม่พออยู่ดี เราหมดเงินจากการไปอยู่ที่อื่นเสียเยอะ” “อิงขอโทษที่ทำให้แม่เดือดร้อนนะคะ” “แม่ไม่ได้โทษอิง เพราะเรื่องนี้ไม่ว่าจะเป็นอิงหรือโอบ ก็ไม่มีใครผิดทั้งนั้น คนที่ผิดมีอยู่แค่คนเดียว” “อิงไม่อยากพูดถึงเขาอีก” น้ำเสียงของเธอสั่นไหว ฉายชัดว่าหวาดกลัวคนที่มารดาพูดถึงจับใจ ผู้หญิงใจร้ายคนนั้น...คนที่ทำให้ไออุ่นเกือบจะไม่ได้เกิดมา “ยังไม่หายกลัวเขาอีกเหรอลูก” “ไม่ค่ะ” “แล้วถ้า...อิงต้องเจอพวกเขาอีกครั้ง?” “แม่คะ!” อิงดาวเรียกมารดาเสียงดัง ยิ่งเห็นว่าท่านกำลังพินิจพิจารณาใบหน้าของลูก ก็ทำให้เธอรู้ได้ในทันที ว่าท่านกำลังคิดถึงสิ่งใดอยู่ “เพราะทันทีที่พูดถึงเขาขึ้นมา แม่ก็พอจะนึกออก ว่าใครกันที่จะช่วยเรื่องค่ารักษาไออุ่นได้” “อิงจะไม่โทรหาพี่โอบเด็ดขาด!” คนเป็นลูกส่ายหน้าไปมาเบาๆ ราวกับต้องการย้ำเตือนให้คนเป็นแม่ทราบ ว่าเธอจะไม่ผิดคำพูดของตัวเองแน่ๆ เธอหวาดกลัวคำขู่ของคนใจร้ายจับใจ แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าใจความกลัวและความหวาดหวั่นของอิงดาวนัก เมื่อเจ้าโทรศัพท์ในห้องดันแผดเสียงจ้า และคนที่โทรมาก็คือเจ้าหน้าที่ห้องการเงิน “แม่อยากให้อิงโทรไปหาโอบ” คุณเอื้อมเดินเอ่ยบอก ทันทีที่อิงดาววางสาย “อิงไม่โทรค่ะ” “อิง...อาการป่วยของไออุ่นยังไม่หายดี และหลังจากนี้อาจจะต้องใช้เงินอีกมาก และถ้าหากไออุ่นป่วยอีก เราจะทำยังไง?” อิงดาวได้แต่เงียบเพราะตอบไม่ได้ ทราบดีว่าการรักษาในขั้นต่อไปจำเป็นต้องใช้เงินมากมายขนาดไหน หากลูกต้องรักษาตัวต่อในโรงพยาบาลเอกชน หรืออีกทางเลือก...คือการไปรักษาตามสิทธิ์ที่ลูกพึงมี แต่นั่นก็ไม่มีใครการันตีได้ว่าคิวการรักษาจะมาถึงเมื่อไหร่ และโรคที่ไออุ่นเป็นจะกำเริบอีกไหม เธอไม่มีทางรู้ได้เลย “วางความกลัวลง แล้วทำเพื่อลูกสักครั้งได้ไหม” “แม่ก็รู้ว่าปัญหาของอิงคืออะไร” “แม่รู้...ว่าอิงกลัวเขา แต่แม่กลับเชื่อเสมอ ว่าหากอิงพูดเรื่องนี้ให้โอบฟัง โอบจะปกป้องอิงได้” อิงดาวก้มหน้างุดไม่กล้าสบตามารดา รู้เต็มอกว่าท่านไม่เคยเห็นด้วยที่เธอเอาแต่ปิดปากเงียบ อีกทั้งยังอดทนไม่เข้าเรื่อง จนทำให้ต้องตัดสินใจหนีการคุกคามนั้นโดยไม่ได้บอกลาเขา “โทรไปหาพี่โอบ ขอความช่วยเหลือจากเขานะอิง” “แม่...” “ถ้าอิงไม่โทร แม่โทรเอง แม่จะบอกเรื่องไออุ่นให้เขารู้ ไออุ่นควรได้รับการรักษาที่ดีตามกำลังของพ่อเขา” “แม่ไม่เข้าใจอิง” “แม่เข้าใจอิงทุกอย่าง แต่อิงต้องแยกแยะ ว่าครั้งนี้...แม่ไม่ได้ทำเพื่อไออุ่นคนเดียวเท่านั้น” อิงดาวเม้มปากแน่น พูดไม่ออกไปนานนับนาที ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่ามารดาหวังดี เพียงแต่ตอนนี้...เธอยังเอาชนะความกลัวไม่ได้ “หัวอกคนเป็นแม่ ทนเห็นลูกเป็นทุกข์ได้เท่านี้แหละอิง และถ้าครั้งนี้คุณวรรณีมาขู่หรือทำร้ายอิงอีก แม่จะพูดกับโอบว่าอิงเคยเจออะไรมา อิงถึงจากไป” คุณเอื้อมเดือนเดินไปหยิบโทรศัพท์มากดหาเบอร์ ใช้เวลาไม่นานนักปลายสายก็กดรับด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายได้ “โอบ...นี่แม่เองนะ” “อิงคุยเองค่ะแม่” อิงดาวคว้าเครื่องมือสื่อสารมาถือไว้ พลางก้มมองตัวเลขนาทีที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะเดินหายออกไปที่ระเบียงห้องพัก “พี่โอบ...นี่อิงเองนะคะ” “อิงดาว” น้ำเสียงของเขาสั่นไหวจนเธอจับสังเกตได้ “ค่ะ” ช่างเป็นการเค้นเสียงออกไปได้อย่างยากลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นก็จำเป็นต้องพูดถึงสิ่งที่จำเป็นออกมา “อิงมีเรื่องจะรบกวน ขอคุยสักครู่ได้ไหมคะ” “เลื่อนการประชุมสิบห้านาที ผมมีธุระด่วนต้องจัดการ” น้ำเสียงที่ลอดผ่านเข้ามาให้ได้ยินทำให้อิงดาวถึงกับน้ำตาซึม สำหรับเขา...เธอยังเป็นคนพิเศษอยู่เสมอ “อิง” “อิงขอเข้าเรื่องเลยได้ไหมคะ” “เกิดอะไรขึ้น หายไปอยู่ที่ไหนมา รู้ไหมว่าพี่...” “แม่อิงป่วย อิงจำเป็นต้องใช้เงิน” เธอไม่รอให้เขาพูดจบประโยค เพราะกลัวว่าความคิดถึงที่มีจะทำให้หัวใจหน่วงหนึบมากเกินกว่าจะรับไหว การได้ยินเสียงเขาอีกครั้งทำให้รู้ซึ่งแก่ใจ ว่าทุกความรู้สึกที่พยายามกดทับไว้ มันไม่เคยเลือนหายไปจากใจแม้เพียงนาที “ถ้าไม่มีเรื่องเดือดร้อน อิงคงไม่โทรมาใช่ไหม?” “อิงจำเป็น” “ต้องใช้เงินเท่าไหร่?” เขาถามกลับเสียงแข็ง เป็นน้ำเสียงที่อิงดาวพอจะเดาได้ ว่าโอบนิธิกำลังไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก รู้ว่าเขาไม่ชอบให้เธอเมินเฉยต่อความรู้สึกของเขาสักเท่าไหร่ แต่เธอก็ทำมันด้วยการตัดบทไปทั้งอย่างนั้น ทั้งที่เขายังพูดไม่ทันจบประโยคดี แต่หากฟัง...หัวใจเจ้ากรรมคงกลัดหนองมากกว่าที่เป็นอยู่ “หนึ่งแสนค่ะ” “ได้...พี่จะโอนให้เดี๋ยวนี้ จะได้ไม่รบกวนเวลาอิงนานนัก” “พี่โอบ...” “แล้วอิงจะใช้คืนเมื่อไหร่?” ช่างเป็นคำถามที่ส่งผลต่อหัวใจคนฟัง เพราะไม่มีสักครั้งที่เขาจะคิดเล็กคิดน้อยกับเธอเหมือนที่กำลังเป็นอยู่ “หลังจากนี้อิงจะหางานประจำทำ ถ้าได้เงินเดือนเมื่อไหร่...” “พี่ยังไม่ได้พูดสักคำว่าจะเอาเงิน” สิ้นเสียงนั้น ข้อความบนหน้าจอมือถือก็แจ้งเตือน ว่าขณะนี้มียอดเงินเข้ามาเท่าไหร่ และมันก็มากเสียจนอิงดาวอดตาโตไม่ได้ “พี่โอบให้เงินอิงเยอะเกินไป อิงจะโอนส่วนต่างคืน” “บอกแล้วไงว่าพี่ไม่รับเป็นตัวเงิน” “แล้วพี่โอบจะเอาอะไร?” คนถามอดหวั่นในใจไม่ได้ และสุดท้ายความกลัวที่เต้นเร่าอยู่ในใจ ก็โผล่หน้ามาทักทายเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของเขา “กลับมาหาพี่ ถ้าจะทำงาน...ก็มาทำงานกับพี่” กลับมาอยู่ใกล้ๆ อย่าหายไปจากชีวิตของเขาอีก! “ไม่ค่ะ!” “แต่อิงรับเงินพี่ไปแล้ว!” เขาแกล้งยั่ว ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น คนอย่างอิงดาว...หากไม่อับจนหนทางจริงๆ ก็จะไม่ยอมปริปากขอความช่วยเหลือใดจากใคร “พี่โอบกำลังบังคับอิง ทั้งที่อิงกำลังเดือดร้อน” “พี่เองก็เดือดร้อน เมียหายออกจากบ้านไปหลายเดือน ไม่รู้ว่าหายไปไหน ไปแบบไม่ลากันสักคำ!” “นี่...” “วันจันทร์นี้เจอกันที่ออฟฟิศพี่ และถ้าอิงไม่มา...พี่จะจ้างคนเก่งๆ มาจับสัญญาณมือถือ จะจ้างนักสืบมาตามหา จะทำทุกทางเพื่อเจออิงอีกครั้ง” ไม่ใช่คำขู่ ไม่ใช่คำพูดที่มีไว้เพื่อหลอกล่อให้เธอหวาดกลัว แต่เป็นคำพูดจริงจังจากปากของคนรัก คนที่พยายามติดต่อเธอตลอดหลายเดือนนี้ในทุกช่องทางอย่างบ้าคลั่ง เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอคืนมา นั่นคือประโยคที่ถูกส่งเข้ามาซ้ำๆ แม้ว่าเธอจะไม่เคยตอบกลับเลยก็ตาม “อย่าบีบอิงได้ไหม” อย่าบีบหัวใจเธอ...เธอยังไม่พร้อม และยังไม่อยากให้เขารู้เรื่องไออุ่น “อิงบังคับให้พี่ทำแบบนี้เอง และพี่จะไม่ใจดีกับอิงอีก” “พี่โอบ...” “วันจันทร์นี้พี่ต้องได้เจอหน้าอิง!” เขาย้ำอีกครั้ง “และถ้าอิงดื้อ พี่ก็ขอยืนยันคำเดิมว่าพี่จะไม่ใจดีอีกแล้ว!” นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ได้คุยกัน ก่อนเขาจะกดตัดสายไป ประโยคนั้น...ที่สร้างความอึดอัดให้หัวใจของอิงดาวจนแทบขยับไปไหนไม่ได้ ความกลัวที่ซ่อนเร้นเอาไว้ผุดขึ้นมากลางใจ “แต่ถ้าคุณคนนั้นเจออิงอยู่กับพี่โอบอีกครั้ง เราก็คงไม่มีทางได้อยู่ด้วยกันอยู่ดี ไม่มีวันที่เราสามคนจะอยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวได้ พี่โอบรู้ไหม...ว่าไม่มีวัน” อิงดาวจรดริมฝีปากลงบนแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา คิดไม่ตกว่าควรตัดสินใจอย่างไร เพราะครั้งนี้...คงไม่เหลือทางให้เธอหนีเขาอีกแล้ว