“ฉันว่าเราคุยเรื่องนี้ตอนนี้เลยก็ดีเหมือนกัน” “ได้สิ ผมยินดีฟังคุณเสมอนั่นแหละ” “คือเรื่องยายหนู...แกไม่ใช่ลูกของคุณหรอกนะคะ คุณไม่ต้องไปเสียเวลาตรวจหรอก เพราะถ้ายายหนูเป็นลูกคุณจริงๆ ฉันคงไปเรียกร้องทุกอย่างแล้ว” พูดไปแล้วก็เบือนหน้าหนี อดที่จะเจ็บแปลบในใจไม่ได้ที่ต้องโกหกเขาออกไปแบบนั้น แต่ท่าทางเคร่งเครียดนั้นก็อยู่ในสายตาของอิศราทั้งหมด และเขาคิดว่าตัวเองนั้นรู้ดีถึงสาเหตุที่เธอจำใจต้องโกหกเขา ทั้งที่ตัวเธอเองก็มีความรู้สึกดีกับเขามากมายแท้ๆ ทำไมกันนะ...ทำไมเธอถึงได้ยอมที่จะละทิ้งหัวใจตัวเองไปแบบนี้ เขามันไม่มีค่าเพียงพอสำหรับหัวใจของเธอหรือยังไงกัน? ดวงตาคมจ้องมองใบหน้านวลตรงหน้าตาไม่กะพริบ สายตานั้นบ่งบอกถึงความรู้สึกในใจออกมาจนหมดสิ้น ความรู้สึกโหยหาที่เขามีต่อเธอ ความรู้สึกที่มันไม่เคยเกิดขึ้นกับใครสักคนบนโลกใบนี้ แต่มันเกิดขึ้นกับเธอ กับคนที่เป็นเมียแค่คืนเดียว กับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของลูกที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ “คุณรู้มั้ยว่ากว่าผมจะหาคุณกับลูกเจอ ผมต้องอดทนมากแค่ไหน” “ฉัน...” “มันไม่ง่ายเลยนะ ไม่ง่ายเลยที่ผมจะทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องนั้น ทั้งๆที่คืนนั้นความเมาของคุณมันทำให้คุณพูดบางอย่างออกมาจนหัวใจผมเต้นแรงไปหมด คุณรู้ตัวบ้างมั้ยว่าคืนนั้นคุณพร่ำบอกรักผมเป็นสิบๆหนน่ะน้ำ” “ไม่จริง!” “จริงสิ! ไม่อย่างนั้นผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณแอบชอบผมตั้งแต่แรกเห็นน่ะ”

เพราะความบังเอิญที่เกิดขึ้น...ก่อให้เกิดความรู้สึกรักและถวิลหาเธอคนนั้นจนแทบทนไม่ไหว 'พลรบ' จึงต้องพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมาอยู่ข้างกาย ติดอยู่ตรงที่ 'ปาลิน' ไม่ยอมให้ความร่วมมือกับเขานี่สิ!

ถ้าคุณไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อใคร ก็ขอให้นึกถึงผมกับลูกไว้นะอลิน ... ประโยคนี้ดังขึ้นในห้วงราตรี ประโยคนี้ที่ถูกยืนยันด้วยรสสัมผัสแสนหวานจากเขา

คำบอกเลิกและคำขอร้องที่ ‘เดวิด’ ได้รับจาก ‘หยดเทียน’ คือสิ่งเดียวที่เขาเชื่อว่ามันเป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง เมื่อมีโอกาสได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เขาจึงไม่ลังเลที่จะแก้ไขมัน เพื่อสิ่งที่มีค่าที่สุดที่เขาเรียกอย่างเต็มปากเต็มคำว่า ‘ลูก’ เขา...เคยตัดสินใจผิดพลาด และคิดว่าตัวเองยังพยายามเพื่อคนที่ตัวเองรักไม่มากพอ เรื่องทุกอย่างจึงลงเอยในแบบที่ต่างฝ่ายต่างก็เจ็บทั้งที่ยังรักกัน เธอ...มีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้อง จึงไม่อาจปล่อยให้ใครใช้เรื่องลูกมาเป็นข้อต่อรองได้ จึงจำใจต้องเลิกราจากคนรักไป ทั้งที่ภายในใจยังคงต้องการเขาอยู่ทุกคืนวัน พวกเขา...ขาดสิ่งที่เรียกว่าความหนักแน่นไป หัวใจจึงมีที่ว่างมากพอให้คนที่ไม่หวังดีในวันนั้น หาช่องว่างจนกระทั่งสร้างความร้าวฉานให้คนทั้งคู่ได้สำเร็จ มาถึงวันนี้ที่เดวิดได้เจอเธออีกครั้ง จึงไม่ลังเลที่จะตามหาความจริงเพราะหวังจะแก้ไข เขายอมแลกได้ทุกอย่างหากมารดาจะไม่ยอมเปิดใจ ยอม...ยอมทุกอย่างเพื่อแลกกับการมีเธอและลูกอยู่ในชีวิต

เพราะความปากแข็งของ 'อชิระ' ทำให้ 'อัสมา' เข้าใจผิด คิดว่าการมีลูกกับเขาคือสิ่งผิดพลาดที่ไม่อาจยอมให้เกิดขึ้นมาได้ เธอจึงบอกลาเขาพร้อมกับหอบลูกในท้องหนีไป จากไป...ทั้งที่อชิระไม่ทันตั้งตัว การตามหาอัสมาเกิดขึ้นตลอดหกเดือนที่หายไป จนกระทั่งเขาตามมาเจอเธอเข้า แต่ยังปรับความเข้าใจยังไม่รู้เรื่องดี อัสมาก็มีอาการน้ำเดินต่อหน้าต่อตาทั้งที่ยังไม่ถึงกำหนดคลอดของเธอ

'อติรุจ' ไม่อยากมีลูก ไม่อยากมีภาระพันผูก โดยเฉพาะกับเธอ...ผู้หญิงที่เขาจงใจผูกปิ่นโตรักในระยะยาว แต่ 'ปาณิศา' ก็ดันพลาดท้องขึ้นมาจนได้ หัวใจเธอเจ็บช้ำเหมือนถูกบีบรัดเจียนตาย เมื่อได้ยินพ่อของลูกพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ว่าสำหรับเขาแล้ว...ลูกคือตัวปัญหาใหญ่! อติรุจจำเป็นต้องเข้าพิธีวิวาห์ แม้จะไม่ได้รักเจ้าสาวในอนาคตในเชิงชู้สาว แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธข้อตกลงของผู้ใหญ่ได้รวมถึงคำขอบางข้อของว่าที่เจ้าสาวได้ ขณะเดียวกันปาณิศาก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหน เธอไม่อยากได้ชื่อว่าแอบรักสามีใคร ทางเลือกสุดท้ายในยามนี้คือจากไปให้ไวที่สุด อย่างน้อย...ก็จะได้ไม่ต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจในวันวิวาห์ของเขา พิธีนั้น...ที่วาดฝันอยากให้เกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง แต่คงไม่มีวันเกิดขึ้นจริง! คนที่เป็นได้แค่ผู้หญิงในเงา บอกกล่าวใครไม่ได้ว่าเป็นอะไรกับเขา ไม่ควรฝันสูงว่าคนอย่างอติรุจจะหันมารักได้...ไม่มีวัน!

เธอท้องกับเขาเพราะมีแค่เขา แต่เขากลับถามเธอกลับมาเพียงแค่ว่า...ท้องกับใคร? . . . “มีอะไรจะพูดก็พูดมา อย่าทำฉันเสียเวลา” คนพูดเอ่ยถามโดยที่ยังไม่ได้เงยหน้าจากเอกสารกองโตที่กำลังสาละวนอยู่ “เอยท้องค่ะ” เสียงเล็กๆ เอ่ยบอกออกมาทั้งที่หัวใจตัวเองก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แต่ในนาทีต่อมาสิ่งที่ทำให้หัวใจดวงน้อยของขวัญเอยต้องชุ่มโชกไปด้วยเลือดราวกับถูกกรีดหัวใจด้วยมีดปลายแหลมก็ดังขึ้น มันดังขึ้นจนหูของเธออื้ออึงไปหมด ดังจนสติแทบจะหลุดออกไป ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะถามแบบนี้ออกมาได้! “ท้องกับใคร?” กวินขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามกลับเสียงเรียบ “ทำไมคุณใหญ่ถึงถามเอยแบบนี้?” ใช่...ในเมื่อเธอมีแค่เขา “แล้วทำไมถึงถามไม่ได้? สูงส่งมาจากไหนกัน?” “เอยแค่...” คนพูดเงียบไปดื้อๆ กลืนก้อนสะอึกและคำพูดบางอย่างลงคอไป เมื่อรู้ดีว่าพูดไปก็คงเท่านั้น มันก็แค่เท่านั้นจริงๆ ... เขาคงไม่รับผิดชอบอะไรเธอหรอก

เพราะความหวาดกลัว ทำให้ 'อิงดาว' ตัดสินใจไปจาก 'โอบนิธิ' โดยไร้ซึ่งคำร่ำลา หรือสาเหตุที่ทำให้เธอเลือกจะเดินจากไป แต่สุดท้าย...โชคชะตาก็นำพาให้เธอกลับมาพบเขาอีกครั้ง เพราะอาการป่วยของเจ้าหนูน้อยไออุ่น ลูกชายของเขาและเธอ ไออุ่น...ชื่อนี้อุ่นซ่านไปถึงหัวใจ โอบนิธิหมายมั่นกับตัวเองเอาไว้ ว่าเขาจะทุกทางเพื่อรักษาแผลใจของอิงดาว และจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอกับลูกคืนมา ไม่ว่าใครหน้าไหนที่เคยทำร้ายอิงดาวเอาไว้ เขารับรอง...ว่าจะเอาคืนอย่างสาสม ไม่ต่างจากที่คนเหล่านั้นทำให้หัวใจของอิงดาวต้องเจ็บเลยเชียว!

"ผมบอกแล้วไงครับว่าผมไม่แต่ง!!" "แต่เรื่องนี้ชินขัดแม่ไม่ได้! แม่ไม่ยอมหรอกนะ!" "ผมบอกแม่ไปหลายรอบแล้วนะครับ ว่าผมไม่ได้รักมินตรา และที่สำคัญ...ผมไม่นิยมเอาผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลาย เท้าแบบนี้มาทำเมียครับ ผมอายคนอื่นเค้า!" ท้ายประโยคเขาหันไปมองหน้านวลของหญิงสาวตัวเล็กด้วยท่าทางเหยียดหยัน แม้ไม่อยากจะทำ แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะต้องแสดงออกมาให้เธอเห็น "ตาชิน!" "ผมขอยืนยันเป็นครั้งสุดท้ายนะครับแม่ ไม่ว่ายังไงผมก็จะไม่ยอมแต่งงานกับมินตราเด็ดขาด ผมจะไม่แต่งงานกับ คนที่ผมไม่ได้รักแน่นอนครับ! และเรื่องนี้ผมจะไม่ยอมให้แม่บังคับผมได้แน่ๆ อะไรที่ผมบอกว่าไม่ มันก็คือไม่ครับ!"

ณฉัตร ... จำใจต้องซื้อหญิงสาวมาเพราะไม่อาจปล่อยให้เธอโดนเร่ขายได้ นับดาว ... จำใจต้องมาอยู่กับเขา โดยไม่รู้เลยว่าชีวิตที่เคยสงบสุขนั้น กำลังจะเปลี่ยนไปแบบไม่มีวันหวนกลับ “คุณคุณฉัตรซื้อดาวมาทำไมคะ” นับดาวพยายามรวบรวมสติเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ แม้จะเดาคำตอบได้ เธอก็อยากจะถามออกไปให้ชัดเจน “ไม่รู้สิ... ตอนนั้นแค่อยากได้เธอมานอนด้วย... ก็เท่านั้นมั้ง” ชายหนุ่มตอบออกมาตามความเป็นจริง เพราะแวบแรกเขาก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ “แต่ดาว...ดาวไม่พร้อมจริงๆ ดาวไม่อยากเป็นของเล่นชั่วคราวของคุณ” หญิงสาวที่มีนัยน์ตาเศร้า เงยหน้าสบตากับณฉัตรอีกครั้ง “ก็... ไม่คิดว่าต้องรอให้เธอพร้อม หรือต้องขออนุญาตจากเธอด้วยซ้ำ” “คุณฉัตรจะสงสารดาวบ้าง...จะได้ไหมคะ ดาวแค่อยากขอร้อง” นับดาวทรุดลงไปนั่งที่พื้นทันทีที่พูดจบ พร้อมกับยกมือขึ้นมาพนมไว้ตรงอก ร้องขอความเห็นใจจากคนตรงหน้า ชายหนุ่มที่ไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนลงทุนขอร้องแบบนี้ถึงกับตกใจและทำอะไรไม่ถูก ณฉัตรลุกจากเก้าอี้เดินไปหานับดาวแทบจะทันที พร้อมกับดึงแขนของหญิงสาวให้ลุกขึ้นมายืนคุยกับตัวเองเหมือนเดิม ให้ตายสิ! เข้าไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย ไม่เข้าใจตัวเองสักนิดว่าทำไมลึกๆ เขาต้องรู้สึกสงสารนับดาว ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงเขาไม่จำเป็นต้องรู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด! “คุณฉัตร...ดาวขอ...ขอทำงานใช้หนี้ได้ไหมคะ” “ว่าไงนะ?” ชายหนุ่มหรี่ตามองคนตรงหน้า ถามออกไปแบบไม่อยากเชื่อว่าเธอจะขออะไรแบบนี้ “ดาวจะขอทำงานใช้หนี้... เพื่อซื้ออิสระของตัวเองคืนได้ไหมคะ”

เฮียไม่ได้คลั่งรัก...แต่คลั่งหนูต่างหาก ‘ขวัญจิรา’ จำเป็นต้องสวมบทภรรยาของ ‘ธาดา’ ตามคำขอร้องของเพื่อนรักที่พ่วงตำแหน่งนายจ้าง การเดินทางมาอยู่ใกล้เขาอีกครั้งทั้งที่เกลียดขี้หน้ากันจึงเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย แต่ใครอีกคนกลับเฝ้ารอการมาถึงของเธออย่างใจจดใจจ่อ พยายามทำทุกอย่างให้เธอเห็นว่าเขาในวันนี้กับเขาในอดีตนั้นแตกต่างกันแค่ไหน และพยายามทำให้เธอรู้...ว่าในหัวใจของเขานั้นมีใครซ่อนอยู่ ธาดา - คำสัญญาไร้สาระของคุณยายทำให้เขาตกที่นั่งลำบาก จึงจำเป็นต้องดึงเธอคนนั้นให้เข้ามาช่วยแก้ปัญหาในครั้งนี้ เขาจำเป็นต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอมาอยู่ใกล้ หลังจากปล่อยให้เวลาผ่านมานาน นานจนไม่กล้าปล่อยให้เธออยู่ไกลจากสายตาไปได้อีก ขวัญจิรา – เธอไม่ได้เต็มใจมาช่วยเขาเพราะคิดเสมอว่าเขากวนประสาทและไม่น่าคบค้าสมาคมด้วย แต่เมื่อได้อยู่ใกล้ ได้ลองเปิดใจมองเขาในมุมใหม่ๆ สิ่งที่เคยคิดไว้กลับตรงข้ามไปเสียทุกอย่าง เพราะนอกจากเขาจะดีกับเธอมากแล้ว ยังขยันทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเธอแปรเปลี่ยนไปเสียเหลือเกิน

สิบสองปีก่อนหน้านี้ “ฉันเกลียดเธอ ได้ยินไหม ว่าเกลียดมาก!!!!” “ฮึก...” “ถ้าไม่มีเธอกับครอบครัว เรื่องทุกอย่างมันคงไม่เป็นแบบนี้” “เก้า...เก้าไม่รู้ พี่ภัทรขา อย่าโกรธเก้านะคะ” “เธอมันตัวซวย ออกไปให้พ้น!!!” “ฮือๆ พี่ภัทรใจร้าย ไม่รักเก้าแล้วใช่มั้ยคะ” “ไม่! ฉันเกลียดเธอ ถ้าไม่มีเธอสักคน ชีวิตฉันคงดีกว่านี้อีกพันเท่า” ใช่... เสียงสุดท้ายที่ได้ฟังวันนั้นยังคงซึมลึกอยู่ในทุกลมหายใจเข้าออก ฉันในวัยสิบเอ็ดปี ต้องเสียทุกอย่างในชีวิตไปพร้อมๆ กับเขา คนที่ฉันคิดว่าเป็นคนดีที่สุดในชีวิตเด็กหญิงตัวเล็กๆ แบบฉัน

เธอ...จำใจต้องแต่งงานกับเขาเพราะถูกบังคับ โดยอ้างเรื่องบุญคุณไร้สาระจากคนเป็นพ่อ เขา...ยินดีที่จะเปลี่ยนตัวเจ้าสาว โดยไม่สนใจเงื่อนไขบ้าบออะไร ในทันทีที่รู้ว่าเจ้าสาวคือเธอ การแต่งงานคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คนสองคนได้รู้จักและเรียนรู้กัน ผ่านวันเวลา ผ่านปัญหา จนก่อให้เกิดเป็นความรักที่ศจีมาศไม่เคยพานพบ และไม่เคยเชื่อว่าตนเองจะได้มีโอกาสสัมผัสกับสิ่งที่เรียกว่า ‘รักแท้’ “คุณมันเจ้าเล่ห์!” “พูดกับผมให้ดีๆ นะ เพราะข้อต่อไปคุณอาจจะต้องขอร้อง อ้อนวอนให้ผมเห็นใจก็ได้นะจี” ธาราดลเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ากัดเม้มริมฝีปากอย่างอดกลั้น ที่ตอบโต้เขาไม่ได้ “การแต่งงานของเรามันมีเงื่อนไขเกิดขึ้น หลังจากที่ผมรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่รวีแต่เป็นคุณ” “อะไร หมายความว่าไง” “ธุรกิจของพ่อคุณกำลังไปไม่รอด ถ้าผมยอมเปลี่ยนตัวเจ้าสาว...เป็นคุณ เงินในบัญชีห้าล้านจะถูกโอนไปบัญชีคุณเอื้อทวีทันทีที่คุณจดทะเบียนสมรสกับผม บริษัทเล็กๆ ของพ่อคุณกำลังแย่ เรื่องนี้คุณควรรับรู้เอาไว้ เพราะผมโอนลอย ไม่มีสัญญากู้ยืมเงินอะไรเลย แต่สัญญาที่ผมยอมใช้คือทะเบียนสมรสที่เราสองคนเซ็นไปเมื่อวาน หลังจากวันนี้เป็นต้นไป... ถ้ามีเงินห้าล้านมาคืนเมื่อไหร่ ผมจะหย่าให้”

เพราะความตั้งใจของน้องชาย ทำให้ 'ทศกรรณ' ได้เจอกับ 'พริบพันดาว' หญิงสาวผู้ที่เป็นเจ้าของหัวใจไม่เคยเปลี่ยน ความเข้าใจผิดในอดีตทำให้เธอหายไปจากชีวิตถึงห้าปีเต็ม และเป็นห้าปีที่เขาไม่เคยรู้เลยว่ามีอีกหนึ่งชีวิตได้เกิดขึ้นมา 'เพียงฟ้า' เด็กหญิงหน้าตาน่ารักที่มีใบหน้าถอดเขาราวกับพิมพ์ออกมา เด็กหญิงผู้ที่เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของทศกรรณ แต่การที่จะพาสองสาวผู้เป็นที่รักกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย บาดแผลในอดีตยังคงมีผลกับพริบพันดาว และเธอต้องการคำขอโทษจากปากของใครคนนั้น ที่มารู้ภายหลังว่าเป็นคนที่ทศกรรณเองก็รักไม่น้อยไปกว่าลูกและเมีย ทิฐิของคนทั้งสองต่างก็สูงลิบ คนที่ยืนอยู่ตรงกลางจะทำอย่างไรเมื่อถูกบังคับให้เลือก ระหว่างรักที่ยิ่งใหญ่ กับสิ่งที่เป็นลมหายใจสำคัญ ... เขาจะทำอย่างไร

เพราะอิจฉาที่พ่อแม่รักเธอ เขาจึงทำเรื่องไม่น่าให้อภัยลงไปจนบานปลายกลายเป็นหนึ่งชีวิตที่เกิดขึ้นมา “ลูกสาวเธอ...เป็นลูกฉันหรอมุก!!” ชายหนุ่มถลาเข้ามาจับแขนหญิงสาวเอาไว้แน่น ความรู้สึกบางอย่างพุ่งขึ้นมากลางอก “ไม่ใช่!!” ม่านมุกตวาดลั่น “งั้นพ่อของเด็กเป็นใคร! วันนั้นเธอบอกฉันว่าเธอท้อง!!” คนตัวโตกว่าเขย่าแขนหญิงสาวด้วยความลืมตัว “แล้วคุณพูดกับฉันว่ายังไงจำได้ไหม” หญิงสาวจ้องตาคนตรงหน้านิ่ง อลงกรณ์หน้าเสียทันที เหตุการณ์ในวันนั้นที่เขาพูดจาดูถูกเธอและพูดจาไม่ให้เกียรติเธอผุดขึ้นมาในสมองราวกับสายน้ำหลาก วันนั้นเขาใจร้ายกับเธอมากจริงๆ เพราะขนาดเธอบอกเขาว่าเธอท้อง...เขายังไม่เชื่อและพูดจาไม่น่าฟังใส่เธอเลย ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าม่านมุกมีแค่เขาคนเดียว “พ่อของหนูไหมตายไปแล้ว หนูไหมไม่มีพ่อ ได้ยินชัดมั้ย!!” ม่านมุกสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม สองเท้าถอยกรูดออกมาให้ห่างจากเขาพอสมควร “ไม่จริง!!” “จริง!! มันคือความจริง!!” คนพูดสบตาชายหนุ่มนิ่ง “งั้นเรามาพิสูจน์กันมุก มาพิสูจน์กันว่าหนูไหมเป็นลูกใคร” อลงกรณ์พูดแค่นั้นแล้วตรงดิ่งไปที่ประตูทันที “ไม่นะ!!!” หญิงสาวตาเบิกกว้าง รีบคว้ากระเป๋าสะพายของตัวเองและรีบวิ่งตามเขาไปทันที เธอจะไม่ยอมเสียลูกให้ใครแน่ๆ ไม่ยอมแน่ๆ ถึงแม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นพ่อของลูกก็ตาม

“ปะป๊าขา...” เสียงเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยสี่ขวบดังขึ้น เรียกสติของ ‘พสุธา’ ให้คืนกลับมาหลังจากเผลอไปสบตากับเจ้าของเสียงตัวกลมที่วิ่งมาอยู่ตรงหน้า สายตาของคนทั้งคู่สอดประสาน ราวกับมีพลังบางอย่างสื่อสารถึงกัน แม่หนูน้อยเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า เอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเขาพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด ใบหน้าที่ละม้ายคล้ายใครบางคนทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น “หนูอยู่ที่ไหนคะน้องพลอย!!” เสียงดังไล่หลังทำให้แม่หนูน้อยหันขวับ จังหวะเดียวกับที่เธอคนนั้นหันมาเห็นลูกสาวและพ่อของลูก ร่างกายของ ‘พิมพ์ธารา’ ชะงัก เช่นเดียวกับหัวใจที่กระตุกวูบอย่างรุนแรง ไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไปคว้าตัวลูก และไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเขาให้นานกว่าเดิมทั้งที่อยากทำแทบขาดใจ

“ปะป๊าขา...” คำนี้วนเวียนอยู่ในหัวของขุนเขาจนเขาไม่สามารถสลัดทุกอย่างทิ้งไปได้ หลังจากพี่ชายบอกให้รับรู้ว่ามีเด็กหญิงคนหนึ่งเรียกขานพี่ชายด้วยสรรพนามนั้น ซ้ำยังเล่าต่ออีกว่ามีเด็กผู้หญิงอีกคนที่ ‘ชมพูสิริน’ กำลังอุ้ม เด็กผู้หญิงอีกคนที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายเขาเหลือเกิน หัวใจที่เคยแข็งแกร่งจึงเต้นรัวไม่เป็นส่ำ เพียงเพราะนึกถึงค่ำคืนหนึ่งที่หญิงสาวเคยเอ่ยถาม เป็นคำถามที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเป็นจริงขึ้นมา และเป็นคำถามที่ทำให้เขารู้อย่างชัดเจนว่า...ตัวเองได้พลาดโอกาสสำคัญบางอย่างไปเสียแล้ว

ความรักของเธอเริ่มต้นจากศูนย์เดินทางสู่ร้อย ส่วนของเขานั้นเธอไม่แน่ใจนักว่าจะเรียกว่ารักได้หรือไม่ ไม่เคยแน่ใจว่าสิ่งที่เขารู้สึกกับเธอมันจะใช่รัก ความรักเหมือนที่เธอรู้สึกต่อเขา ความรักของเขามันเริ่มต้นขึ้นมาเมื่อไหร่ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีเขาก็เผลอทำเรื่องผิดพลาดกับเธอไปอย่างไม่น่าให้อภัยเสียแล้ว เธอคนที่สำคัญกับเขา เธอคนที่เขารู้ว่ามีค่าในวันที่เขาทำเธอหายไปจากชีวิตถึงห้าปีเต็ม! จากไปพร้อมกับลูกของเขา ลูกที่ครั้งหนึ่งเขาเป็นคนออกปากให้เธอทำร้ายได้อย่างเลือดเย็น

‘เอกกวิน’ จำเป็นต้องรับ ‘วารุณี’ มาอยู่ในความดูแลอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะไม่อาจขัดใจคุณภมร หญิงสูงวัยผู้มีบุญคุณท่วมหัวได้ เขาไม่ชอบคนดื้อด้าน อวดดี ช่างเถียงและเอาแต่ใจ จึงไม่ปรารถนาจะเข้าใกล้หญิงสาวทั้งที่รับปากคุณภมรไว้แล้วว่าจะดูแลเธอเป็นอย่างดี รับปากแล้ว...แต่ก็เป็นเรื่องขึ้นมาได้ เมื่อวารุณีเกิดล้มป่วยลงเพราะเขา! เธอไม่สบายหนักและดูท่าจะหนักมาก ไม่มีใครคอยดูแล เอกกวินจึงต้องรับอาสามาเฝ้าไข้เธอด้วยตัวเอง ซึ่งการใกล้ชิดกันในครั้งนี้ ก็ทำให้เอกกวินได้เห็นบางมุมที่ไม่เคยเห็นจากเธอ ได้เห็นว่าเธอมีมุมที่น่ารัก และเขา...ก็ชักหวั่นไหวไปกับความน่ารักนั้นจนหัวใจสั่นไหวไปหมด!

เพราะความเมา...จึงทำให้เกิดสายสัมพันธ์เส้นใหญ่ขึ้นมาร้อยรัดหัวใจของคนทั้งสองเอาไว้ 'ทิวากร' พยายามปฏิเสธหัวใจ ปากแข็ง ไม่ยอมรับว่ารู้สึกอย่างไรกับเธอ จนกระทั่ง 'เทียนขวัญ' เกือบทนไม่ได้ จึงต้องบอกตัวเองอย่างหนักแน่น...ว่าควรตัดใจจากเขา คนที่เธอรักมาตลอดสิบสามปี แต่มีหรือ...คนที่รู้ว่าทิวากรคิดอย่างไรกับเทียนขวัญตลอดมาจะเมินเฉยได้ แผนการตลบหลังคนปากแข็งจึงเริ่มต้นขึ้นมา เทียนขวัญเองก็อยากรู้และเห็นกับตา ว่าเขารักเธอจริงอย่างที่ใครๆ มักพูดหรือไม่ เพราะถ้าใช่...ก็คงต้องขอเอาคืนเขาเสียบ้าง โทษฐานที่ดุเธอเก่งนัก

\'มาธวี\' กำลังตกที่นั่งลำบาก เพราะอาม่าของเธอดันอยากให้หลานสาวเพียงคนเดียวของบ้านแต่งงานกับคนที่ท่านเลือก หญิงสาวจึงจำเป็นต้องหาใครสักคนมาเล่นละครตบตา และไม่ทราบได้ว่าเป็นเพราะความบังเอิญของชะตาชีวิตหรือพรหมลิขิต ที่ถีบให้ \'ชยกร\' ผู้ชายที่เป็นรักแรก และรักเดียวของเธอเดินกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง ชายหนุ่มยอมรับเงื่อนไขแต่โดยดี อีกทั้งยังทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นหลังเซ็นสัญญา ท่าทางนั้นทำให้มาธวีหงุดหงิด ยิ่งเขามาพูดเหมือนว่ายังรัก ยิ่งทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวอยู่แล้วทะยานขึ้นสูง หายจากกันไปเกือบเจ็ดปี เจอหน้ากันอีกทีแล้วยังไม่ยอมขอโทษ ถ้าไม่ตบให้หายโกรธเสียบ้าง เธอก็คงใจดีเกินไปเสียแล้ว!

เพราะเอาแต่สนใจเรื่องงาน ไม่ตอบคำถามที่เธออยากรู้ 'อชิตะ' จึงต้องเสีย 'อารดา' ไป พร้อมกับลูกในท้องที่เธอจงใจปิดไว้เป็นความลับ เข้าใจไปเองว่าเขาไม่ได้อยากมีพันธะหรือบ่วงใด จึงตัดสินใจจากไปโดยไม่ได้กล่าวคำลา อชิตะโมโหตัวเองจนแทบบ้า ที่ละเลยอารดาจนทำให้เธอต้องหนีไป แต่ในวันนี้ที่ได้เจอกันใหม่อีกครั้ง เขาไม่ลังเลที่จะรั้งเธอไว้ด้วยความรักทั้งหมดที่มี ปฏิบัติการกระชับสัมพันธ์รักจึงเริ่มต้นขึ้นในทันทีที่ได้เจอเธออีกครั้ง และครั้งนี้...เขาจะไม่มีวันทำหัวใจของตัวเองหลุดมือไปอีกเด็ดขาด