ร้อยรักปักหัวใจ

“เจ้ากร มานั่งคุยกับพ่อก่อน!” พ่อเลี้ยงธเนศหันมามองหน้าลูกชายตาเขียว เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวดีเดินเข้ามาในห้องรับแขก หลังจากที่หายหน้าหายตาไปหลายวัน “โธ่! อุตส่าห์หลบหน้าพ่อได้ตั้งนาน” คนเป็นลูกบ่นพึมพำกับตัวเอง แต่ก็เดินเข้ามานั่งตรงข้ามพ่อตัวเองด้วยความเซ็งเช่นเดียวกัน เขารู้ว่าพ่อรอพูดอะไรกับเขาบ้าง ทั้งเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นและเรื่องก่อนหน้านั้นทั้งหมด “ไม่ต้องมาทำพูดดีเลย พ่อบอกตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าไม่ให้วุ่นวายกับเรื่องผู้หญิงให้มันมากนัก!” “เอาน่า...ค่อยๆ พูดกันนะคะพ่อเลี้ยง เรื่องก็ผ่านมาแล้วนะ” แม่เลี้ยงเอื้องฟ้าลูบแขนสามีเบาๆ อยากให้สามีคลายความโกรธลูกชายลงบ้างตามประสาคนที่รักและเทิดทูนลูก “แม่ช่วยผมด้วยนะครับ” อลงกรณ์ส่งสายตาออดอ้อนให้แม่เลี้ยงทันที “สรุปว่าเมียเจ้าฉัตรเป็นยังไง?” “ปลอดภัยทั้งแม่และลูกในท้องครับ” อลงกรณ์ตอบเบาๆ หน้าเจื่อนลงเล็กน้อย เพราะรู้ดี...ว่าพ่อจะไล่บี้เขาเรื่องอะไรต่อบ้างหลังจากนี้ “เออ...ดีที่ไม่เป็นอะไรมาก ไม่งั้นพ่อคงได้เสียเพื่อนเอาตอนแก่ แถมอาจจะโดนเด็กรุ่นลูกมันถอนหงอกเอาได้” “โธ่! พ่ออย่าคิดมากสิครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พ่อเดือดร้อนนะครับ” “งั้นหรอ? เมื่อหลายวันก่อนที่เจ้าฉัตรมันมาโวยวายนั่นยังไม่เดือดร้อนรึไงเจ้ากร!!” “แม่ช่วยผมหน่อยสิครับ พ่อดุผมอีกแล้วเนี่ย” “แกไม่ต้องเรียกให้แม่ช่วยแกเลยนะ!!” คนเป็นพ่อบอกเสียงดัง “คุณคะ...ใจเย็นๆ ไหนคุณบอกว่าจะคุยกับลูกดีๆ ไงคะ” แม่เลี้ยงเอื้องฟ้าย้ำอีกครั้ง “ผมโมโหน่ะสิ! ลูกคุณมันไม่รู้จักโตซะบ้างเลย เอะอะก็จะให้แม่ช่วยตลอด แบบนี้ต่อไปถ้าเราตายไปกันหมด เจ้ากรมันจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง!!” “คุณ...” “นี่พ่อยังไม่ได้สาวเรื่องเน่าๆ ของแกกับแม่นางแบบนั้นอีกนะเจ้ากร ถ้าแกไม่ไปวุ่นวายกับแม่นั่น เรื่องมันจะไม่แย่ขนาดนี้เลย” “ผมขอโทษครับพ่อ ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้...” “แกไม่ต้องพูด!!” พ่อเลี้ยงธเนศเอ่ยแทรกเสียงเข้ม “คุณ...ใจเย็นๆ อย่าเสียงดังสิ!” “นี่คุณเอื้อง...ลูกเรามันอายุเท่าไหร่แล้ว คุณเลิกปกป้องเหมือนมันเป็นเด็กเจ็ดขวบสักทีเถอะ อีกไม่กี่เดือนก็จะยี่สิบแปดแล้ว นี่มันยังหาแก่นสารอะไรในชีวิตไม่ได้เลยนะ” “ไม่มีแก่นสารที่ไหนล่ะพ่อ ผมมีธุรกิจของตัวเองตั้งสามสี่ที่นะครับ พ่อจะมาบอกว่าผมไม่มีแก่นสารแบบนี้ไม่ได้!!” “แล้วแกคิดว่าไอ้ธุรกิจร้านเหล้าของแกเนี่ย มันจะเลี้ยงแกให้อยู่รอดไปจนตายไหมห้ะ!!” “...” “งานที่บ้านก็มี งานที่มันถูกต้องทั้งกฎหมาย ทั้งคุณธรรมจริยธรรมแกก็ไม่ทำ งานที่มันจะเลี้ยงแกได้ไปจนตายแกไม่เคยสนใจ พ่อแม่แก่ลงทุกวันๆ จะตายวันไหนก็ยังไม่รู้ ถ้าแกมัวแต่ทำตัวไร้สาระไปวันๆ แบบนี้ พ่อกับแม่คงนอนตายตาไม่หลับ!!” คนเป็นพ่อพูดเร็วและรัว ใบหน้าของพ่อเลี้ยงธเนศแดงก่ำด้วยความโกรธและโมโหกับความไม่เอาไหนของลูกชาย ไม่ใช่ว่าท่านจะอยากดุลูกอย่างเช่นวันนี้ แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อนมันทำให้ท่านต้องฉุกคิดอะไรหลายๆ อย่างที่ผ่านมา อลงกรณ์กับณฉัตรอายุห่างกันแค่สองถึงสามปี แต่ลูกชายของเพื่อนรักท่านกลับดูเป็นผู้เป็นคน เอาการเอางานและแบ่งเบาภาระของเพื่อนรักท่านได้เต็มร้อย นั่นเลยทำให้ท่านตระหนักได้ว่า ท่านและคู่ชีวิตเลี้ยงอลงกรณ์มาแบบตามใจเกินไป ลูกชายคนเดียวที่อยากฝากความหวังเอาไว้ถึงได้ไม่เอาไหนแบบนี้ ท่านไม่เถียงว่าอลงกรณ์บริหารร้านเหล้าและผับบาร์ที่เปิดหลายสาขาของตัวเองได้ดี แต่ธุรกิจเหล่านี้มันก็พาเอาผู้หญิงอย่างนั้นมาพัวพันกับลูกชายไม่มีที่สิ้นสุด แถมลูกชายตัวดีก็มักจะหลงกลหญิงสาวเหล่านั้นบ่อยๆ ถ้าแค่สนุกชั่วครั้งชั่วคราวแบบที่ผ่านมา ท่านจะไม่ถือสาเอาความใดๆ เลย แต่ถ้ามันเกิดเหตุการณ์แบบที่ผ่านมาเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้อีกล่ะ? “พ่อคุยกับแม่แล้ว พ่อจะให้แกทำงานที่บ้านเราด้วย และครั้งนี้แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอีก!!” “พ่อ!!” อลงกรณ์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่ใช่ว่าไม่อยากสานต่องานของคนเป็นพ่อ แต่ที่ตกใจเพราะยังไม่อยากเอาตัวเองไปวุ่นวายหรือเกี่ยวข้องกับใครบางคนที่พ่อไว้ใจอีกต่างหาก! “ไม่มีข้อแม้...แกจะไปบริหารไอ้ร้านเหล้าผับบาร์อะไรนั่นก็เรื่องของแก แต่แกจะต้องกลับมาสานต่องานของพ่อ และพ่อจะให้แกทำมันเป็นงานหลักด้วย!” “...” “ไอ้งานผับบาร์ของแก พ่อจะให้พินิจไปดูแลแทนทั้งหมด” “ไม่ได้ครับ!!” “พ่อไม่ได้บอกให้แกออกความเห็น แต่ทุกอย่างที่พ่อบอกแก...มันคือคำสั่ง!” พูดจบก็เดินหนีไปทันที กลัวว่าถ้ายังยืนเถียงกันต่อไป ท่านจะเผลอสงสารลูกขึ้นมาอีก