นางร้ายผู้นี้จะไม่ขอรักท่าน

ยามเมื่อรัตติกาลมาถึง ดวงจันทร์ฉายแสงส่องประกายทั่วทั้งนภา สตรีในชุดสีเลือดนั่งก้มหน้าดวงตาเอาแต่เพ่งมองพื้น ภายในเรือนไม้หรูหราเบื้องหน้านางนั้นคือบุรุษในชุดเจ้าบ่าว "จางเหมยลี่...คลานเข้ามาหาข้าสิ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างบอบบางน่าทะนุถนอมค่อย ๆ คลานเข่าเข้าไปหาชายหนุ่มด้วยคำสั่ง ใบหน้านางนั้นงดงามไร้ที่ติ ทว่าแววตากลับมีแต่ความขมขื่น ปลายมือหนาสัมผัสใบหน้าหญิงสาว "เจ้า...ช่างเป็นสตรีที่เชื่องเสียจริง สมแล้วที่ตระกูลเจ้าผลักไสมา" ชายหนุ่มกล่าวด้วยความไม่เต็มใจกับการได้นางเป็นภรรยา หวังซีห่าว บุตรชายเพียงตนเดียวของตระกูลหวังที่ปรารถนาชีวิตอิสระ แต่กลับต้องสมรสกับสตรีที่แม้แต่ครอบครัวนางแท้ ๆ ยังไม่ต้องการ นับตั้งแต่ได้ข่าว วันนั้นเขาชิงชังนางอย่างไร้เหตุผล สตรีอ่อนแอที่ชักจูงได้ง่ายหวังซีห่าวรังเกียจเป็นที่สุด จางเหมยลี่เองหาได้ใคร่รักในเขา เพียงแต่นางถูกปลูกฝังให้เคารพสามีแม้ว่าเขาจะไม่ต้องการก็ตาม ชายเจ้าของดวงตาดำขลับจ้องเขม็งใบหน้านวลไม่วางก่อนจะผละมือหนาออกจากแก้มจางเหมยลี่รุนแรงแล้วกล่าวขึ้นว่า "จางเหมยลี่...ขึ้นมาปรนนิบัติข้า" สิ้นวาจาหวังซีห่าวได้ปลดอาภรณ์ตนออก แผงอกหนาเป็นลูก ๆ ทำเอาหญิงสาวใบหน้าร้อนระอุ ร่างบางสั่นพั่บพยุงตนลุกยืนก่อนจะสัมผัสไปที่ร่างหนาตรงหน้า ทว่าในตอนนั้นเองหวังซีห่าวกลับขบขันออกมาดังลั่น จางเหมยลี่ชะงักพินิจมองด้วยความฉงน "ท่านพี่...เป็นอะไรไปเจ้าคะ" "จางเหมยลี่...เจ้ากล้าทำจริงรึ" "แต่...ท่านสั่งให้ข้าทำ" "ใช่ ข้าสั่ง แต่เจ้าจำเป็นต้องทำตามรึ หากข้าสั่งให้เจ้าไปตายเล่า เจ้าก็จะไป...อย่างงั้นหรือ" หญิงสาวชักมือกลับเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยว่า "หากนั่นเป็นคำสั่ง ข้าย่อมต้องทำตาม" "เช่นนั้นเจ้าก็ไปซะสิ ตอนนี้..." จางเหมยลี่ดวงตาวูบไหวเมื่อได้ยินวาจาที่ไม่ต่างจากการไล่ให้ไปตาย นางพูดไม่ออกเอาแต่มองหน้าเขาในความเงียบ ใบหน้านิ่งสงบในความเงียบมุมปากหวังซีห่าวแสยะยิ้มขึ้นแล้วเอ่ยว่า "จางเหมยลี่ หากเจ้าขี้ขลาดก็อย่ารับปากอะไรมั่วซั่ว" กล่าวจบร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนแล้วสวมใส่อาภรณ์จากนั้นได้เดินเข้ามาใกล้หญิงสาวโน้มใบหน้าลงที่ข้างหูนางกล่าวว่า "จางเหมยลี่ ความอ่อนแอของเจ้าน่ะ...ข้ารังเกียจมันที่สุด" "นับจากนี้ เจ้าและข้าต่างคนต่างอยู่ และหากข้าได้ยินเจ้าเรียกข้าว่าท่านพี่อีก...ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย" ใบหน้าคมเป็นสันผละออกพลางเขม็งมองเข้าไปในดวงตาคู่วาว นานสองนานกายหยาบได้เดินหายไปในความมืด เมื่อยามต้องอยู่เพียงลำพัง จางเหมยลี่ทรุดลงกับพื้น คืนแรกของการเข้าหอเจ้าบ่าวก็หายสิ้นซ้ำความรู้สึกยังถูกทำลายไม่เหลือชิ้นดี "ข้าแค่ปรารถนาจะรักท่านในฐานะภรรยา ไยท่านถึงได้ชิงชังข้านัก" น้ำเสียงสั่นเครือกล่าวขึ้นพร้อมหยาดน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความรู้สึกน้อยใจ ไม่นานนักหลังจากที่หวังซีห่าวออกไป สาวใช้คนสนิทได้รีบเข้ามาหานางทันทีด้วยรู้ว่านางต้องพบเจอกับอะไร "ฮูหยิน!" สาวใช้เห็นนางนั่งร้องห่มร้องไห้บนพื้นจึงรีบเข้าไปพยุงนางลุกขึ้นก่อนจะพาไปนั่งที่เตียง "ฮูหยินหากไม่ไหวก็กลับสกุลจางเถิดเจ้าค่ะ ไม่แน่นายท่านอาจ..." "ถิงถิง ข้ากลับไม่ได้...เจ้าก็รู้" "แต่..." "ข้าเชื่อ...สักวันเขาจะต้องรักข้า เหมือนกับที่ข้า...จะรักเขา" เช้าวันรุ่งขึ้น ภายในเรือนครัวฟุ้งไปด้วยควันสีขาวมองแทบไม่เห็นหญิงสาวที่กำลังเคี่ยวตุ๋นสมุนไพรอย่างจดจ่อ จางเหมยลี่เข้าครัวทำน้ำแกงด้วยตนเอง นางลุกขึ้นมาทำตั้งแต่เช้าตรู่จนตอนนี้น้ำแกงก็เริ่มจะได้ที่แล้ว "ฮูหยินคุณชายต้องชอบแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ" สาวใช้คนสนิทกล่าวชม ดวงหน้างามยิ้มกริ่มพอใจ แม้เขาจะสั่งให้นางห้ามยุ่งเกี่ยว แต่หน้าที่ภรรยายังคงอยู่ไม่อาจละเลยได้ "น่าจะได้ที่แล้ว ถิงถิงส่งชามให้ข้าที" มือน้อย ๆ ยื่นไปด้านหลัง ทว่าคนที่ส่งชามให้กลับไม่ใช่สาวใช้ "พี่สะใภ้ช่างเอาใจใส่พี่ข้าดีเสียจริง" ดวงหน้างามหันขวับมองตามเสียงใส หญิงสาวในชุดสีครามใบหน้าจิ้มลิ้มคือน้องสาวต่างทั้งบิดาต่างทั้งมารดาของหวังซีห่าว หวังลู่หลี่เป็นบุตรสาวของสหายใต้เท้าหวังบิดาของหวังซีห่าว เขารับนางเป็นบุตรบุญธรรมเนื่องจากบิดาแท้ ๆ นางต้องโทษประหารในหลายสิบปีก่อนและครอบครัวก็แยกจากกันไปคนละทิศ มือเรียวยื่นชามให้จางเหมยลี่ก่อนจะกล่าวว่า "ข้าได้ยินว่าเมื่อคืนพี่ข้าหนีไปนอนที่เรือนท้ายจวน พี่สะใภ้ท่านคงไม่น้อยใจพี่ข้ากระมัง" เมื่อได้ยินดังนั้นจางเหมยลี่จึงกล่าวขึ้นว่า "ไม่หรอกคุณหนูลู่ สามีภรรยายังต้องปรับกันอีกเยอะ" "งั้นรึ พี่สะใภ้ ช่างแสนดีเสียจริง..." ดวงหน้างามหันขวับมองตามเสียงใส หญิงสาวในชุดสีครามใบหน้าจิ้มลิ้มคือน้องสาวต่างทั้งบิดาต่างทั้งมารดาของหวังซีห่าว หวังลู่หลี่เป็นบุตรสาวของสหายใต้เท้าหวังบิดาของหวังซีห่าว เขารับนางเป็นบุตรบุญธรรมเนื่องจากบิดาแท้ ๆ นางต้องโทษประหารในหลายสิบปีก่อนและครอบครัวก็แยกจากกันไปคนละทิศ มือเรียวยื่นชามให้จางเหมยลี่ก่อนจะกล่าวว่า "ข้าได้ยินว่าเมื่อคืนพี่ข้าหนีไปนอนที่เรือนท้ายจวน พี่สะใภ้ท่านคงไม่น้อยใจพี่ข้ากระมัง"