รักร้ายของนายจอมโหด

BAD GUY 1​ ไมล์ บรื๊นนน บรื๊นนน​ ฉันนั่งเร่งเครื่องอยู่ในรถยนตร์หรูที่แต่งมาเต็มที่ของตัวเองเพื่อรอการปล่อยตัว วันนี้ถ้าฉันชนะไอ้รูปหล่อแต่นิสัยบรมห่วยอย่างไอ้เจเดนได้ ฉันจะได้เงินก้อนโตไปใช้อย่างง่ายดาย โดยที่ไม่ต้องไปแบมือขอพี่ชายจอมเคี่ยวอย่างพี่มาร์คอีกแล้ว ถึงบ้านฉันจะรวยก็จริง แต่ว่าฉันใช้เงินฟุ่มเฟือยกับการแต่งรถมากไปหน่อย พี่ชายฉันเลยขอพ่อแม่มาดูแลบัญชีของฉันทั้งหมด ทำให้ฉันจะใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายแบบเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว แค่เดือนละสองหมื่นมันจะไปพออะไรกับคนอย่างฉันที่แต่งรถครั้งนึงก็หมดไปหลายหมื่นแล้ว ไหนจะออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆอีกล่ะ พี่ชายฉันนี่ไม่เข้าใจชีวิตวัยรุ่นบ้างเลย ฉันไม่ได้แก่แบบเขาซะหน่อย แค่เงินที่มีอยู่มันก็ทำให้ฉันมีกินมีใช้ไปทั้งชาติแล้ว ไม่เห็นจะต้องประหยัดมากขนาดนี้เลย ชิ! "พร้อมรึเปล่า คนสวย...." เสียงไอ้ปากหมาเจเดนตะโกนถามฉันขึ้น ฉันเลยหันไปมองมันแล้วส่งนิ้วกลางไปให้มันหนึ่งทีเพื่อเป็นการบอกว่าฉันไม่อยากเสวนากับมันสักเท่าไหร่ "ถ้าเธอแพ้ เธอโดนฉันขย้ำเละแน่ไมล์" ไอ้เจเดนมันพูดอย่างมั่นใจแล้วแสยะยิ้มให้ฉันอย่างกวนๆ "แกเคยชนะฉันด้วยเหรอ?" ฉันพูดแล้วเหยียดยิ้มมุมปากออกไป สัญญาณปล่อยตัวเริ่มขึ้นแล้ว ทั้งฉันและไอ้เจเดนต่างก็ขับรถขับเคี่ยวกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ดีนะว่าฉันออกตัวก่อนมันฉันเลยเร่งเครื่องได้เต็มที่ ฉันทิ้งระยะห่างจากไอ้เจเดนพอสมควรเพราะตอนนี้ฉันเหยียบแทบจะมิดไมล์แล้วด้วยความเร็ว 260 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้ตอนนี้ฉันเห็นเส้นชัยอยู่ตรงหน้าแล้ว โครม! "ไอ้บ้าเอ๊ย!" ฉันสบถขึ้นอย่างหัวเสียงเมื่อไอเจเดนขับรถของมันชนท้ายรถของฉันเข้าอย่างจัง "แกคิดจะเล่นไม่ซื่อกับฉันเหรอวะไอ้เจเดน" ฉันหักพวงมาลัยมาอีกเลนหนึ่งแล้วรอเวลาให้ไอ้เจเดนมันขับรถขึ้นมาตีคู่กับฉัน เมื่อฉันเห็นว่ามันกำลังเร่งเครื่องเพื่อที่จะแซงไป ฉันก็อาศัยจังหวะที่มันกำลังเร่งเครื่องรถยนต์ของมันขับรถเข้าไปใกล้มันแล้วปาดให้มันร่วงลงไปข้างสนามแข่งทันที โครมมม! ตอนนี้รถของไอ้เจเดนร่วงลงไปข้างสนามเรียบร้อยแล้ว ฉันเลยรีบเร่งเครื่องให้เข้าเส้นชัยให้เร็วที่สุด แค่นี้ก็เสียเวลามามากพอแล้วกับไอ้สวะอย่างมัน "ฮ่าๆๆ สะใจโว้ย คิดจะเล่นแง่กับฉันมันต้องเจอแบบนี้แหละ" ฉันหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีเมื่อทำให้ไอ้เจเดนมันอับอายผู้คนที่ตอนนี้อยู่กันแน่นสนามไปหมด เอี้ยดดดด!! เสียงเบรกของรถดังสนั่นหวั่นไหว เมื่อฉันขับรถเข้ามาในเส้นชัย ฉันก้าวลงจากรถอย่างสะใจแล้วปิดประตูรถลงในทันที เสียงโห่ร้องกึกก้องดังขึ้นเมื่อฉันเดินเข้าไปหาไอ้เจเดนที่ตอนนี้มันกำลังก้าวขาเดินอย่างยากลำบาก เพราะฝีมือของฉันเอง "เล่นแรงไปแล้วนะยัยบ้า!" ไอ้เจเดนมองตาเขียวเมื่อฉันเดินเข้าไปหามันเพื่อที่จะเยาะเย้ย "แค่นี้มันยังน้อยไป แกเองไม่ใช่เหรอที่เล่นแง่กับฉันก่อน" ฉันพูดแล้วเหยียดยิ้มอย่างหยิ่งยโส จนคนในสนามโห่ร้องเมื่อเห็นฉันปะทะคารมกับไอ้เจเดน "ไมล์!" "เอาเงินมาได้แล้ว" ฉันแบมือไปตรงหน้าไอ้เจเดนแล้วยิ้มเยาะอย่างยียวน "ฝากไว้ก่อนเถอะ!" ไอ้เจเดนมันโยนซองเงินให้ฉันแล้วเดินหนีไปอย่างอับอาย ไม่ใช่แค่อับอายฉันหรอกนะ แต่ตอนนี้มันอายคนทั้งสนามแข่งที่นี่ต่างหาก เพราะมันเป็นคนท้าฉันที่แค่อยากมานั่งดูใครคนหนึ่งแข่งก็เท่านั้นเอง ไม่ใช่แค่ท้าธรรมดานะ แต่มันดันท้าฉันออกไมโครโฟน ทุกคนในสนามแข่งนี้ก็เลยได้ยินกันหมด มันเลยเดินหนีไปอย่างอายๆนั่นแหละ ไมล์ ไมล์ ไมล์ ฉันโค้งให้กับคนที่ร้องเรียกชื่อฉันแล้วขึ้นมานั่งที่สแตนเพื่อรอดูคนที่ฉันตั้งหน้าตั้งตารอเขาแข่งรถมาตลอดระยะเวลาหนึ่งปี ที่ฉันชอบมาที่นี่ก็เพราะว่าฉันอยากเจอเขา แล้วก็อยากจะขอโทษเขาอีกสักครั้งเท่านั้นเอง ฉันหวังมาตลอดว่าเขาจะกลับมาแข่งรถอีกครั้ง เฝ้ารอเขามาเป็นปี แล้วในที่สุดความหวังของฉันก็เป็นจริง เมื่อฉันได้ยินคนในสนามพูดกันว่าเขาจะกลับมาแข่งรถอีกครั้ง มันก็ยิ่งทำให้ฉันใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเมื่อรู้ว่าเวลาที่จะได้เจอเขามันใกล้เข้ามาทุกที เอฟ ​"น้องไมล์แม่งเท่ชิบหาย กูนี่แม่งอยากได้ไปนอนกอดสักคืนเลย" ไอ้คริสเพื่อนของผมพูดแล้วมองไปที่เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่ชื่อไมล์ด้วยสายตาหวานเยิ้ม ผมจะฟ้องเมียมัน ยอมรับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ขับรถเก่งมาก แถมยังเอาตัวรอดได้เป็นอย่างดีด้วย ขนาดโดนไล่บี้ขนาดนั้นยังเอาชนะไอ้เจเดนมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ ผมล่ะทึ่งในตัวเธอเลยจริงๆ "น้องไมล์ เมื่อกี้น้องสุดยอดมากเลยครับ พี่นี่ลุ้นเเทบแย่เลยนะ" ไอ้เตอร์เพื่อนอีกคนของผมพูดขึ้นเมื่อเด็กผู้หญิงคนนั้นเดินผ่านหน้าพวกเราไป "ขอบคุณนะคะ" เธอตอบมาแค่นั้นแล้วมองมาที่เราสามคนด้วยสายตานิ่งๆ เหอะ! ดูหยิ่งเหมือนกันนี่หว่า "ไม่ทราบว่า น้องไมล์มีแฟนรึยังครับ พี่อยากจะขอ...." ผมขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินไอ้ดรีมคุยกับเธอ "ไม่มีค่ะ แล้วก็ไม่อยากมีด้วย ขอตัวนะคะ!" เธอพูดกระแทกเสียงแล้วเดินไปทันที แต่ก่อนที่เธอจะเดินออกไปเราสองบังเอิญได้สบสายตากันอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เป็นผมเองที่ละสายตาจากเธอก่อน ยิ่งมองเข้าไปในแววตาคู่นั้นมันเหมือนมีมนต์สะกดอะไรสักอย่างที่มันทำให้ใตผมเต้นแรงขึ้นมาอย่างน่าประหลาด "แค่เสียงพูดกูก็คลั่งน้องเขาฉิบหายแล้วหว่ะ อยากเอากลับไปนอนกอดที่ห้องเลยเว้ย" ไอ้ดรีมพูดแล้วมองตามยัยเด็กคนนั้นไป "มึงมองแบบนั้นเอาน้องเขากลับไปด้วยเลยมั้ยครับ ไอ้สัสเอฟ" "อะไรของมึงวะ?" ผมถามไอ้คริสออกไปเมื่อมันพูดจามั่วซั่วออกมา "กูเห็นนะว่ามึงกับน้องไมล์จ้องตากันอ่ะ" มันเห็นตอนไหนวะ "กูไม่ได้จ้อง" ผมปฏิเสธมันออกไป ทั้งๆที่จริงแล้วผมก็จ้องนั่นแหละ "อย่ามาทำเป็นเมินไอ้สัส กูรู้นะว่ามึงอยากขย้ำน้องไมล์อ่ะ" ไอ้เวร รู้ดี… "กู..." แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ปฏิเสธออกไป ผมก็ได้ยินเสียงยัยเด็กจอมหยิ่งนั่นเรียกชื่อคนบางคนที่ผมไม่ชอบขี้หน้าออกมา "พี่คิน..." ทันทีที่ยัยเด็กนั่นเรียกชื่อไอ้คินออกมา มันก็เดินหนีไปเลย ส่วนยัยเด็กนั่นก็เดินตามไอ้คินออกไปจนผมอดที่จะอยากรู้ไม่ได้เลยเดินตามทั้งสองคนออกมานี่แหละ "พี่คินฟังไมล์ก่อนนะ เรื่องนั้นไมล์อธิบายได้" "พอเถอะไมล์ พี่ไม่อยากฟัง แค่นี้พี่ยังเจ็บไม่พออีกเหรอ..." "แต่พี่คินต้องฟังไมล์นะ เรื่องวันนั้นไมล์ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ไมล์ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น…" "เด็กโง่เอ้ย! ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา ไอ้ที่พี่พยายามทำมันไม่มีความหมายเลยสินะ" "ไมล์ขอโทษ พี่จะไม่ยกโทษให้ไมล์ก็ได้ แต่ขอให้พี่รู้ไว้ว่าไมล์ไม่เคยลืมพี่เลย" ยัยเด็กนั่นพูดแล้วโผเข้ากอดไอ้คินเอาไว้แน่น ส่วนไอ้เวรนั่นก็กอดยัยเด็กนั่นตอบเช่นกัน ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงได้หงุดหงิดกับภาพที่เห็นตรงหน้าด้วยก็ไม่รู้ "แล้วไมล์คิดว่าพี่ลืมไมล์ได้งั้นเหรอ...."