
ตลอดเส้นทางในเมืองหลวงที่รายล้อมไปด้วยมลพิษ และกำลังปกคลุมชีวิตแย่ๆของผู้หญิงคนหนึ่ง
คนที่ถูกตราหน้าว่าเป็น... ‘เมียน้อย’
โดยไม่มีสิทธิ์เรียกร้องหาความถูกต้องหรือคะแนนความสงสารใดๆ
เมื่อสถานการณ์มันดำเนินไปให้ฉันดู... ‘เลว’
แม้จะมีพิธีสมรสมายืนยันกับสายตาใครต่อใคร แต่ก็ไม่สามารถลบข้อครหาที่คนรอบกายถากถางมาให้แก่ฉันได้
เพราะมันคือ... ‘เรื่องจริง’
ฉันจำใจต้องยอมรับมัน ถึงแม้ทางรอดมันจะเป็นทางตัน ฉันก็จะดันทุรังไปต่อ
เพื่อลูกในท้อง... ‘ที่กำลังจะเกิดมา’
“ดี!” เสียงของพลขับร้องเรียกด้วยน้ำหนักเสียงที่ค่อนข้างดัง ฉันจึงหันไปหาโดยอัตโนมัติ
“คะ? ” ฉันขานรับและจ้องใบหน้าหล่อของผู้ที่เป็นสามี
ซึ่งตอนนี้… ‘ใช้ร่วมกับคนอื่นอยู่’
“เหม่อบ่อยไปนะ” พี่ดินหันมามองหน้าฉันแค่ไม่กี่วินาที แล้วก็หันไปมองท้องถนนต่อ
“แค่ง่วงค่ะ” ฉันอ้างออกไป แล้วก็หันหน้าไปอีกทางเช่นกัน
ไม่รู้ว่าจะพยุงความสัมพันธ์แบบนี้ไปได้อีกนานเท่าไหร่
ตำแหน่งเมียที่ฉันแย่งคนอื่นเขามาใช้… ‘จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่กัน’
“อยากกลับบ้านไหม”
“...” ฉันนิ่งไปเมื่อจู่ๆเขาก็ถามขึ้นมาแบบนี้
เจตนาที่จะสื่อมันคืออะไร?
คิดจะไล่ฉันออกไปจากชีวิตอีกแล้วเหรอ?

