“ฉันชอบพี่เขาจริงๆนะเว้ยพวกแก” ฉันเอ่ยออกไปอย่างจริงจัง ไม่เคยประทับใจผู้ชายคนไหนเท่าคนนี้มาก่อนเลย… “เป็นเอามากนะอีบี๋” เลดี้แขวะตามเคย “อยากจีบอะ ต้องทำไง” ฉันร้อนรน เพราะเป็นคนที่ไม่เคยจีบใครมาก่อน “จะไปยากอะไร ขอเฟซ ขอไลน์ ขอไอจี ขอมันทุกช่องทางกับพี่ยักษ์นั่นไง” “ไม่ได้หรอก พี่กราฟเขาโลกส่วนตัวสูง” แยมพูดขึ้น ซึ่งดับฝันฉันเสร็จสรรพ แต่ก็ดีกว่าฉันดับอนาถกับการไปละลาบละล้วง “ฉันท้อแล้วแก” ฉันเริ่มถอดใจ ด้วยความที่ไม่รู้แล้วว่าจะต้องเริ่มอย่างไร “ท้อบ้านแกสิ วิธีอื่นก็มีเยอะแยะป้ะ” เลดี้พูดถูก แต่ฉันรู้สึกไม่มั่นใจเอาซะเลย “ชอบขนาดนั้นเลยเหรอบี๋” แยมถามเสียงเครียด “มาก! ” ฉันลั่นไปอย่างไว เมื่อมันรู้สึกอย่างที่ว่าจริงๆ “พี่เขาเป็นเจ้าของร้านกาแฟ! ” เลดี้โพล่งขึ้นด้วยท่าทางดีใจ “เหรอ! แล้วไงต่อ” ฉันตาโตกับข้อมูลที่ได้รับ แต่ก็ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เพื่อนเล่าสักนิด “น้ำหยดใส่หินทุกวันหินมันยังกร่อน อีบี๋ไปนั่งอ่อยที่ร้านกาแฟประจำสักวันก็คงได้” แล้วเลดี้ก็ยิ้มให้กับแผนร้ายๆของตัวเอง ส่วนตัวฉัน… “เออว่ะ” ฉันเริ่มมองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ซะอย่างนั้น แทนที่จะทำการทักท้วง “ปฏิเสธคนสวยอย่างเบบี๋ ก็ไปกินขี้เถอะค่ะพี่กราฟ” เลดี้เปรียบเทียบซะเห็นภาพเลย “ผู้ชายแบบพี่ เป็นได้แค่สามีหนูเท่านั้นแหละค่ะ” ฉันพูดกับตัวเองและเผยรอยยิ้มหวาน ก่อนจะจินตนาการไปถึงชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่เราจะใส่คู่กันในอนาคต “พี่กราฟเป็นเกย์” “ฮะ! ” ฉันอึ้ง นึกไม่ถึงว่าจะต้องตกรอบทั้งที่ยังไม่ได้ลงแข่งขัน… ฝันของฉันถูกดับอย่างอนาถ!

“แต่วีเปลี่ยนไปมากเลยนะ” เพื่อนผู้หญิงอีกคนทักท้วงเมื่อบุคลิกของฉันในวันนี้ต่างจากเมื่อก่อนอยู่บ้าง หรืออาจจะแทบไม่เหลือเค้าเดิมเลย ดีมากไป ใช่ว่าจะเอาใจใครได้… เรียบร้อยมากๆ ใช่ว่าจะมัดใจใครอยู่… “บูมชอบแบบนี้นะ สวย น่ารัก มีเสน่ห์” บูมรีบพูดชื่นชม ส่วนคนข้างๆฉันไม่รอช้าที่จะเหยียดยิ้มดูถูก อยากจะรู้นักว่าใครจัดที่นั่งให้ฉันกับคนรักเก่า ‘ที่ไม่มีใครล่วงรู้ความสัมพันธ์มาก่อน’ ต้องมานั่งอยู่ข้างๆกัน ความบังเอิญอย่างนั้นเหรอ? “จองนะๆ ขอจองตัวบอสไปร้องเพลงวันแต่งงานลี่นะ” สาลี่เอ่ยบอกในตอนที่เจ้าตัวเดินกลับเข้ามานั่งกับกลุ่มเพื่อนหลังจากที่ร้องเพลงเสร็จ “ไม่ค่อยว่างเลยสาลี่” บอสปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใย แม้จะมีการอ้างในเรื่องของเวลาก็ตาม ก่อนจะตามด้วยบทสนทนาที่ทีเล่นทีจริง “งั้นช่วยหานางเอกมิวสิคเพลงใหม่ให้หน่อยดิ บอสจะได้ตัดตรงนี้ออกจากหัว จะได้มีเวลาไปช่วยสาลี่” “หายากขนาดนั้นเลยเหรอ มันต้องมีคนไปแคสอยู่แล้วไหม ค่ายเพลงใหญ่ขนาดนั้น” ตูมตามถามด้วยความสงสัย ซึ่งฉันก็แอบคิดตามเหมือนกัน ก็แค่นางเอกเอ็มวี... “มันยากเพราะไอ้นี่เนี่ยแหละ! ” บอสชี้นิ้วไปที่คนรักเก่าของฉัน ที่นั่งไม่พูดไม่จากับใคร ตั้งแต่ที่เห็นหน้าฉันในงาน “คนนั้นก็ไม่เอา คนนี้ก็ไม่เหมาะ คัดกันจนงานไม่เดิน” บอสบ่นแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม “เปลี่ยนพระเอกดิง่ายดี” ปลาบปลื้มผู้ชายที่เคยดี พูดอย่างไม่รักษาน้ำใจ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ถือโทษเลย “แค่มีมึงอยู่ในเพลง ยอดวิวกูก็แหลกลาญแล้ว มึงห้ามทิ้งกูนะเว้ยไอ้ปลื้ม! ” บอสชนแก้วกับเขา จากนั้นก็ได้หันมากระทบแก้วกับฉันด้วย “นี่เหล้าเหรอ?” บอสถามและมองเหมือนเป็นของประหลาดกับการที่มันวางอยู่ตรงหน้าฉัน ทันใดนั้นคนข้างๆฉันก็ตอบออกไป “เหยี่ยวกูมั้ง” “วีคงรักมึงมากเลยเนอะ” “…” ฉันชะงัก เมื่อบอสพูดถึงเรื่องความรู้สึก หรือว่าบอสจะรู้อะไร? “รักมากถึงยอมกินเหยี่ยวมึงอะ” บอสหัวเราะออกมา ฉันจึงคลายความสงสัย ที่แท้ก็แค่เรื่องตลก ‘ที่ฉันขำแทบไม่ออก’ “ว่าไงสาลี่! มีนางเอกมาเสนอป้ะ บอสจะไปช่วยงานสาลี่เลย ฟรีด้วย” บอสวกเข้าเรื่องเก่าด้วยการหันไปร้องถามสาลี่และมีข้อเสนอที่น่าสนใจ “ปรารถนาไง” ตูมตามเสนอชื่อจริงของฉันโดยที่ไม่ถามความคิดเห็นใดๆ “ได้ไหมวี ถือว่าช่วยๆเพื่อน” สาลี่แสดงสีหน้าเว้าวอน “บอสมีค่าตัวให้ด้วยนะ แถมยังประกบพระเอกดังอีกด้วย” นักร้องหน้าใหม่อย่างบอสนำเสนอ “คนกันเองทั้งนั้น น่าจะทำงานกันง่าย” เพื่อนร่วมห้องอีกคนก็เห็นดีเห็นงาม “วีคงสวยน่าดู” บูมชื่นชม “ถ้าวีช่วยบอส บอสก็ช่วยสาลี่” บอสย้ำจริงจัง ในขณะที่อีกคนกำลังไม่พอใจ “ถามกูบ้างก็ดี” “มึงไม่เอาวีเหรอวะ?” บอสร้องถามด้วยความแปลกใจ ส่วนตัวเขาตอบอย่างไม่สนใจใคร… “อืม กูไม่เอา”

“หูของผมไม่ได้มีไว้เพื่อฟังคำพูดของคนเลว” เขากระแทกคำพูดใส่ฉันอีกแล้ว และฉัน ‘เหนื่อยเหลือเกิน’ “โอเคค่ะ ฉันยอมแพ้คุณ” ฉันพูดขึ้นแต่ก้มหน้าลงต่ำ ในขณะที่เขาก็สรรหาถ้อยคำมากระทืบซ้ำฉันอีก “ระดับผมคงไม่ต้องลดตัวไปแข่งอะไรกับคุณหรอก” “...” ฉันยังคงก้มต่อ แต่กำมือของตัวเองไว้แน่น ด้วยความที่ไม่อยากปะทะอารมณ์กับคนที่มันไร้เหตุผล และก็ไร้มันสมอง “มีเด็กให้ผมแล้วชีวิตของคุณจะเป็นอิสระ” เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย และไม่มองหน้าฉันเลยเสมือนกำลังเป็นฝุ่นหรืออากาศ ทั้งที่กำลังยัดหน้าที่อันยิ่งใหญ่และลำบากมาที่ฉันแท้ๆ “มีกับใครก็ได้ใช่ไหมคะ” ฉันถามยอกย้อนเมื่ออารมณ์เริ่มร้อนกับข้อต่อรองที่สุดทราม “คุณไม่น่าถามอะไรที่โง่ขนาดนี้” “...” ฉันอ้าปากค้างทันทีที่โดนคำพูดคำจาแบบนี้สาดกลับคืนมา “ถ้าคุณมีอะไรกับคนอื่นเหมือนที่คุณเคยมี แล้วเด็กที่เกิดมา จะมีเลือดเนื้อเชื้อไขของผมไหม?” “ไม่มีค่ะ” ฉันให้คำตอบด้วยสีหน้านิ่งๆโดยที่ความจริงในใจกำลังโกรธมาก “ในระหว่างนี้ห้ามคุณไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครเด็ดขาด นอกจากผม” “แสดงว่าผิวเผินฉันก็มีสิทธิ์ทำได้?” ฉันจับผิดคำพูดเขาเร็วไวแล้วก็ได้ยิงคำถามกลับไปในทันที “ตามสบาย เพราะผมอยากได้แค่สิ่งที่ครอบครัวผมสูญเสียไปเท่านั้น” เขาบอกกับฉันก่อนจะหันไปพยักหน้ากับลูกน้อง แล้วหนึ่งในสองก็รีบทำการเปิดประตูรถอย่างรู้งาน ในขณะที่ผู้เป็นนายไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปสักคำ “แล้วอย่าได้เที่ยวประกาศกับใครต่อใครว่าคุณเป็นเมีย เพราะผมไม่นับ” เขาบอกข้อห้ามตามด้วยคำดูถูกราวกับว่าตัวเองเป็นเทพบุตรอย่างไรอย่างนั้น “ฉันไม่มีทางพูดเด็ดขาด” ฉันยืนยัน ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับซาตานที่มี ‘จิตใจหยาบ’ “แล้วทุกอย่างจะยุติเพียงแค่คุณตั้งท้อง หรือไม่...” “...” “ก็แค่แท้ง”

ผมเดินวนอยู่ในห้องด้วยอาการร้อนใจ เมื่อยัยคีย์นมเล็กออกไปจากห้องร่วมสองชั่วโมงเศษ ตายแน่ๆ! ผมจะทำอย่างไรดี? เพราะไม่รู้ว่าคนใบ้ที่แสนจะเรื่องมากคนนี้มัวไปเดินอวดร่างอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าแต่งตัวยังไง ไม่รู้ว่าจะสื่อสารกับคนอื่นรู้เรื่องไหม ผมไม่น่าปล่อยเธอไปเลยจริงๆ ถ้าคีย์เป็นอะไร… ผมคงเสียใจที่ทนเธอได้ไม่มากพอ ต่อไป… ผมจะทนเธอให้มากกว่านี้ ‘กลับมาเถอะคีย์’ ผมได้แต่อ้อนวอนในใจ แกร๊ก! “ไปไหนมาวะคีย์! หัดดูเวลาบ้างดิ” ผมเดินจ้ำอ้าวเข้าไปซักไซ้ในตอนที่เห็นคีย์หอบของพะรุงพะรังเข้าห้องมาด้วยสีหน้าระรื่น และขณะที่หูกำลังฟังเพลงที่เชื่อมต่อจากโทรศัพท์ “ทีหลังห้ามออกไปคนเดียวอีกเด็ดขาด” ผมดึงหูฟังออกแล้วสั่งเสียงแข็ง ด้านยัยนมเล็ก… ‘เบะปาก’ “…” ผมขบกรามแน่นเมื่อแสดงความโกรธออกไปไม่ได้ คีย์ติดนิสัยเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก ผู้ใหญ่โอ๋มาโดยตลอด ขี้ฟ้องเป็นที่สุด และตามป่วนชีวิตผมอยู่เสมอ! เมื่อก่อนนั้นบ้านเราติดกัน คีย์ทำตัวน่ารำคาญจนผมไม่อยากจะอยู่ใกล้ แต่คีย์ก็คือผู้หญิงที่เอาแต่ใจ ยิ่งผมถอยห่างเท่าไหร่ คีย์ก็ยิ่งอยากจะอยู่ใกล้ๆเพื่อสร้างความวุ่นวาย จนวันหนึ่งที่พ่อครามพาคีย์ย้ายที่อยู่ ผมจึงได้รู้ว่าความน่ารำคาญที่คีย์ก่อ ‘มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร’ เป็นไปได้… ผมก็อยากจะให้คีย์กลับเข้ามากวนใจกันอีก แต่ตอนนี้ผมคงคิดผิดไป! เมื่อคีย์จงใจกลับมาเล่นสงครามประสาทกับผมโดยเจตนา ไม่ใช่ว่าความไร้เดียงสาเหมือนเมื่อก่อนแต่อย่างใด “เอาคีย์การ์ดมา” ผมแบมือขอคีย์การ์ดคืน เพื่อป้องกันไม่ให้คีย์ออกไปไหนมาไหนคนเดียวอีก ผมวิตกจริตเรื่องความปลอดภัย เพราะถ้าเกิดเรื่องไม่ดีไม่งามเมื่อไหร่ ผมก็ไม่รู้ว่าคีย์จะเอาเสียงที่ไหนไปร้องขอความช่วยเหลือให้ใครเขาได้ยิน ปรากฏว่าคีย์… ‘เชิดใส่’ “พูดให้มันรู้เรื่องนะคีย์ เอาคีย์การ์ดคืนมา” ผมคว้าต้นแขนเธอเอาไว้และจ้องไปยังกระเป๋าสะพายที่ติดอยู่ที่ข้างลำตัว แล้วเราต่างก็มองหน้ากัน... ตุ้บ! คีย์ทิ้งของมากมายในมือ แล้วรีบยื้อแย่งกระเป๋ากับผมที่พยายามจะหาสิ่งที่ต้องการอยู่ภายในนั้น แต่มันก็ไม่ทันความไวของยัยนมเล็กอยู่ดี! “เอามาคีย์!” ผมทวงถามด้วยความโมโห ขณะที่เธอถือมันโชว์หราต่อหน้าผมเพื่อประกาศว่าตนนั้นชนะ “ถือว่าเตือนแล้วนะ” ผมชี้หน้าคาดโทษก่อนจะรวบร่างของอีกคนเข้าหาทันที เมื่อจุดมุ่งหมายที่มีคือคีย์การ์ดเจ้าปัญหา ที่คีย์ยื่นมาท้าทายอยู่ตลอด แต่ทว่ายัยนมเล็กเอาคีย์การ์ดยัดใส่ใน… ‘เสื้อ’ มันเป็นเรื่องที่บ้ามากๆ! “อย่าคิดว่าไม่กล้านะคีย์” ผมขู่หลังจากที่คลายอ้อมกอด คีย์ก็ยังมีหน้ามองบนใส่! “จะให้ดีๆไหม” ผมกอดอกถามไปพลางพยายามระงับสติ ส่วนคีย์ส่ายหน้าช้าๆ แล้วมองที่หน้าอกของตัวเอง ก่อนจะยักคิ้วให้ผมสองที คีย์กำลัง ‘ท้าทาย’ ให้ตายเถอะ… ผมกำลังจะเป็นบ้าเพราะว่าคนใบ้เล่นสงครามประสาท! (อย่าพูดเยอะ คีย์เหม็นน้ำลาย) ยัยนมเล็กได้ยื่นสมุดโน้ตให้ผมอ่าน แล้วก็เดินนวยนาดไปนั่งเอนกายที่โซฟา โดยที่ผมได้แต่ตังหน้าตั้งตาห้ามปรามตัวเองในใจว่า ‘เย็นเข้าไว้ มึงต้องเย็นเข้าไว้’ ผมต้องเย็นแค่ไหนถึงจะพอ! ผมเดินเข้าไปหาเธออีกครั้ง เพื่อหวังจะต่อรองดีๆ เพราะผมก็มีธุระที่ต้องออกไปทำทุกวัน ผมจึงอยากมั่นใจว่าเธอจะไม่แอบออกไปไหนคนเดียวแบบที่ประชดประชันใส่ผมในวันนี้อีก “ขอคีย์การ์ดคืนเถอะคีย์ จะไปไหนเดี๋ยวเขมพาไป” คีย์ตวัดสายตาขึ้นมามองหน้าผมนิ่งๆ จากนั้นก็วางซองขนมลงที่ตัก แล้วหันไปจับสมุดโน้ตกับปากกา… (คีย์ไม่ได้เป็นง่อย) ผมท้อใจสุดๆเมื่อได้อ่าน พลางแอบตั้งคำถามว่ามันต่างจากการเป็นใบ้ตรงไหน เพราะสุดท้ายก็สร้างความลำบากใจให้กับผมอยู่ดี ทางด้านคีย์ฉีกซองขนมกินหน้าตาเฉย ท่ามกลางความกังวลใจของผมที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ เหนื่อยว่ะ...

ผมจัดการถอดถุงยางออกจากดุ้นที่เพิ่งใช้งานเสร็จ และหลังจากที่บอกให้อีกคนออกไปดูไอ้เปรมก่อน เพราะผมกลัวว่าเพื่อนๆจะสงสัยหากมาแล้วเห็นหายหัวกันไปทั้งคู่ “เหี้ยว่ะ!” ผมหันตามเสียงด่าอันแข็งกร้าวทันที แล้วก็เจอว่าเป็นเพลงเองที่พูด ซึ่งมันลงทุนดักรอผมอยู่หน้าห้องน้ำ และไม่รู้ว่ามารอนานหรือยัง “นั่นมันของเพื่อนไหม?” เพลงจ้องผมไม่วางตา “แล้วไงวะ” ผมไม่คิดหลบ “แล้วทำไมมึงยังเอา!” มันตวาดใส่อย่างเหลืออด โดยที่ผมก็ใช้อารมณ์กลับ “แล้วทำไมกูต้องพอวะ!” เพี๊ยะ! “เหี้ยเอ้ย!” เพลงทั้งด่าทั้งตบ ส่วนผมก็ยืนโง่ๆให้ตัวเองเจ็บ “ทำให้พอใจมึงเลยเพลง ถ้ากูมันเลวนัก” “...” เพลงหยุดชะงักแล้วลดฝ่ามือลง มันเลิกตบ และหายใจเข้าออกช้าๆ ในขณะที่หน้าผมชาไปทั้งแถบ... เวลาผ่านไปราวหนึ่งนาทีเศษ เพลงก็กลับมาขยับปาก “กูขอล่ะ เลิกยุ่งกับน้ำตาล” “งั้นกูยุ่งกับมึงแทน” ผมทำทีเป็นต่อรอง จริงๆแค่อยากให้มันหัวร้อนเล่นๆ “ไม่ใจก็จบ กูจะได้คั่วต่อ” ผมบอกแกมขู่ “กูไม่ใช่คนปอดแหก” เพลงลั่นคำตอบเสียงเรียบ แต่สีหน้าเครียดกว่าปกติ “ขอแค่มึงอย่ายุ่งกับผู้หญิงของเพื่อนกูอีก” มันกำชับจริงจัง นั่นแสดงว่ามัน... ‘รับข้อเสนอจริงๆ’ “เป็นคนดีอะไรขนาดนั้น” ผมถามประชด “กูคันมั้ง” มันโกหกปะวะ? แต่ที่รู้ๆคือ ผมฟลุ๊คว่ะ ที่อยู่ๆก็ได้... ‘ของฟรี’

ตลอดเส้นทางในเมืองหลวงที่รายล้อมไปด้วยมลพิษ และกำลังปกคลุมชีวิตแย่ๆของผู้หญิงคนหนึ่ง คนที่ถูกตราหน้าว่าเป็น... ‘เมียน้อย’ โดยไม่มีสิทธิ์เรียกร้องหาความถูกต้องหรือคะแนนความสงสารใดๆ เมื่อสถานการณ์มันดำเนินไปให้ฉันดู... ‘เลว’ แม้จะมีพิธีสมรสมายืนยันกับสายตาใครต่อใคร แต่ก็ไม่สามารถลบข้อครหาที่คนรอบกายถากถางมาให้แก่ฉันได้ เพราะมันคือ... ‘เรื่องจริง’ ฉันจำใจต้องยอมรับมัน ถึงแม้ทางรอดมันจะเป็นทางตัน ฉันก็จะดันทุรังไปต่อ เพื่อลูกในท้อง... ‘ที่กำลังจะเกิดมา’ “ดี!” เสียงของพลขับร้องเรียกด้วยน้ำหนักเสียงที่ค่อนข้างดัง ฉันจึงหันไปหาโดยอัตโนมัติ “คะ? ” ฉันขานรับและจ้องใบหน้าหล่อของผู้ที่เป็นสามี ซึ่งตอนนี้… ‘ใช้ร่วมกับคนอื่นอยู่’ “เหม่อบ่อยไปนะ” พี่ดินหันมามองหน้าฉันแค่ไม่กี่วินาที แล้วก็หันไปมองท้องถนนต่อ “แค่ง่วงค่ะ” ฉันอ้างออกไป แล้วก็หันหน้าไปอีกทางเช่นกัน ไม่รู้ว่าจะพยุงความสัมพันธ์แบบนี้ไปได้อีกนานเท่าไหร่ ตำแหน่งเมียที่ฉันแย่งคนอื่นเขามาใช้… ‘จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่กัน’ “อยากกลับบ้านไหม” “...” ฉันนิ่งไปเมื่อจู่ๆเขาก็ถามขึ้นมาแบบนี้ เจตนาที่จะสื่อมันคืออะไร? คิดจะไล่ฉันออกไปจากชีวิตอีกแล้วเหรอ?

ความสัมพันธ์กำลังซับซ้อน เมื่อฉันเล่นบทเป็นเมียของคนน้องอยู่ แต่จู่ๆก็ท้องกับคนพี่! แล้วต่อจากนี้ฉันต้องทำอย่างไร? เมื่อคนไม่ได้ทำอยาก ‘รับผิดชอบ’ แต่คนที่ลักลอบกินจนอิ่มแปล้ ‘ปิดปากเงียบ’