แค่เมียน้อง

รถเก๋งคันหรูวิ่งเข้ามาสู่ภายในรั้วบ้านหลังใหญ่ ผมชะโงกหน้ามองไปด้วยความที่สงสัยว่าน้องชายไม่มีเรียนหรือไงถึงกลับมาในเวลานี้ ผมมีชื่อเล่นว่า ‘โต’ ชื่อจริงคือ ‘ยิ่งใหญ่’ ส่วนน้องชายชื่อว่า ‘เล็ก’ ชื่อเต็มๆคือ ‘มหาศาล’ ผมไม่ค่อยถูกกันกับมัน เพราะรำคาญที่มันเป็นส่วนเกินในครอบครัว  ก็แค่ ‘ลูกเมียน้อย’ ที่แม่ของผมเมตตา ส่วนแม่มันก็ช่างอาภัพนัก ตายจากนับตั้งแต่ตัวมันเพิ่งหัดเดิน… “สวัสดีครับพี่โต” มันยกมือไหว้ผมทุกครั้งที่เจอกัน แต่ผมก็เมินทุกครั้งเสมอ เนื่องจากผมมองว่ามันไม่จำเป็นเลยที่ต้องรับมารยาทจากลูกของคนที่พรากความรักดีๆ ของแม่ผมไป  “สวัสดีค่ะ” เสียงสดใสลอยมาตามหลัง ส่วนผมรีบหันไปตามสัญชาตญาณความเจ้าชู้ จึงได้รู้ว่า... เธอสวยมาก! “มากันแล้วเหรอ” แล้วเสียงทรงอำนาจก็ลอยมากับสายลม  ผมเริ่มสงสัยว่าการมาของน้องชาย และมากับหญิงข้างกาย ต้องมีอะไรแน่ๆ ด้วยความที่ปกติไอ้นี่ไม่เคยมีแฟน “นี่เมียเล็กครับพ่อ” “ห๊ะ!” ผมอุทานดังลั่น ข้ามหัวผู้ใหญ่ทั้งสองคน “ตกใจอะไรขนาดนั้นลูก” แม่ผมรีบปรามเมื่อหญิงสาวข้างๆไอ้เล็กวางสีหน้าลำบากหลังจากยกมือไหว้พ่อกับแม่ของผมเสร็จ “พูดเป็นเล่นน่า” ผมว่าลองเชิง เพราะไม่อยากจะเชื่อ สเปคไอ้เล็กไม่น่าจะเป็นแบบนี้... นี่มันสเปคผม! “เราคบกันมานานแล้วครับพี่โต เรียนจบเล็กก็ว่าจะให้พ่อไปขอเลย” ไอ้เล็กอธิบายด้วยรอยยิ้ม ช่างจินตนาการเก่งซะเหลือเกิน  การแต่งงานนั่นมันนรกชัดๆ! “สรุปว่าจะไม่แต่งกับคนที่พ่อหาให้จริงๆใช่ไหม” พ่อผู้ยึดมั่นในอุดมการณ์ทางความคิด และมักวางอำนาจใส่ลูกๆถามอย่างไม่ไว้หน้าใคร แม่จึงขยับปากอย่างเร็วไว คงรู้สึกเห็นใจผู้หญิงด้วยกัน “ทำไมถามอย่างนั้นละคะ เห็นใจแฟนลูกด้วยสิคุณ” เรื่องวุ่นๆเกิดขึ้นเพราะพ่อผมจะจับผมแต่งงาน แต่ผมมันรั้นและยัดเยียดหน้าที่นั้นให้ไอ้ลูกเมียน้อย ด้านมันก็ได้แต่ทำหน้าละห้อยเมื่อรู้ชะตากรรม แต่ผมไม่คิดไม่ฝันว่ามันจะดันทุรังด้วยการ... ‘พาเมียมาเปิดตัว’ “คนที่พ่อหามาให้ก็ดีนะครับ แต่เล็กรักคนนี้แล้ว” ฉับพลันไอ้เล็กก็โอบเอวแสดงความเป็นเจ้าของ สมองมันคิดได้แค่ตื้นๆ! “มึงแม่ง! โคตรเด็กเลยว่ะไอ้เล็ก” ผมด่าคนด้อยประสบการณ์ที่คาดการณ์เรื่องความสัมพันธ์ไม่เป็น “ดูหน้าก็รู้ว่าเขาไม่ได้รักมึงจริงๆ” ผมเหยียดยิ้มดูถูก ส่วนเธอก็พูดสวนกลับมาทันที “รักค่ะ! ” “ไม่เชื่อ!” ผมรีบเถียงกลับ ในขณะที่พ่อรีบยกมือห้าม “พอๆ รักหรือไม่รัก พ่อจะดูเอง” “พ่อจะดูยังไง! ” ไอ้เล็กร้อนรนถามขึ้น ลืมแม้กระทั่งคำลงท้ายที่มักจะพูดเป็นประจำ คือมันสุภาพมาก ต่างจากผมที่ห่ามอยู่บ่อยๆ ผมจึงไม่ค่อยชอบขี้หน้ามัน ยอมรับว่าอคติ เพราะผมไม่เคยคิดว่าเป็นน้องจริงๆ “ต่อไปย้ายมาอยู่ที่นี่” จู่ๆเสียงทรงอำนาจก็สั่งการไปทางสาวสวยหุ่นเย้ายวนที่ยืนควงแขนกับไอ้เล็กอยู่ ทันใดนั้นเธอก็เหลอหลาปล่อยมือก่อนจะตั้งคำถามกับคนรัก “จะดีเหรอเล็ก” “เอ่อ…” มันอึกอักเหมือนไม่รู้จะพูดอย่างไร ผมที่เป็นพี่ชายที่น่ารักจึงอาสาตอบออกไปแทน “ดีสิครับเมีย… น้อง”