ของฟรี

ผมชื่อว่า ‘บรรเลง’ เรียนอยู่มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในชั้นปีสุดท้าย และไม่รู้ว่าสมองจะแตกตายก่อนไหม ถึงจะได้ใบปริญญาสมใจพ่อกับแม่สักที ‘แม่ง! เรียนยากขึ้นทุกวัน’ ตับ! ตับ! ตับ! ขาผมชะงักเลยครับ ขณะกำลังเดินเข้าบ้านไอ้เปรม ซึ่งมันก็คือหนึ่งในเพื่อนสนิทของผมเอง แล้วผมก็เล็งสายตาไปหาต้นตอของจังหวะอันคุ้นหูอย่างเร็วไว “อื้มมม อะ! อ้ะ….” ผมเบิกตากว้างและจ้องมองอย่างตั้งใจ เมื่อที่สงสัยมันใช่จริงๆ ไอ้เปรมกำลัง ‘เยกับผู้หญิง’ อย่างเมามัน! มันเอากันโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นอยู่ที่หน้าทีวี โดยบนตัวไอ้เปรมยังมีเสื้อผ้าครบ ปลดแค่ซิปลงตรงเป้า ส่วนผู้หญิงที่มันกำลังเอาเปล่าเปลือยไปทั้งเนื้อทั้งตัว… ผู้หญิงคนนี้มีชื่อเล่นว่า ‘น้ำตาล’ เธอคือคนล่าสุดที่ไอ้เปรมคบหา และมันก็พร้อมจบได้ตลอดเวลา เพราะว่าไอ้เปรมมัน ‘ไม่เคยพอ’ มันก็เป็นธรรมดาของผู้ชาย… ผมยังมองความสนุกสนานของคนทั้งคู่ต่อไปอย่างไร้มารยาท เมื่อมันอยากจะโจ่งแจ้งกันดีนัก ผมก็ยินดีมากๆที่จะรับชม ตับ! ตับ! ตับ! “อื่อ… โอ้ววว อ๊ะ อ้ะ!” “อ่าา... เสียวฉิบ” ไอ้เปรมพึมพำออกมาพลางค่อยๆผ่อนแรงซอยของสะโพกลง จากที่ก่อนหน้าถี่ยิบจนฝ่ายหญิงครางลั่น สีหน้าท่าทางของพวกมันบ่งบอกว่าเสียวน่าดู… ต่อจากนั้นไอ้เปรมก็จับขาน้ำตาลกางออกกว้างๆ ก่อนจะเอาลิ้นไปปาดเลียตรงช่องทางรักที่เฉอะแฉะอย่างหิวกระหาย จนผมเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่พร้อมกับแก่นกายที่ขึงขังขึ้นมา แล้วทันใดนั้นสายตาของน้ำตาลก็กวาดมาทางผมพอดี! เราจ้องหน้ากันนิ่งๆ โดยที่เธอ ‘ไม่มีอาการตกใจ’ อย่างน้อยๆเธอก็ต้องรู้สึกอาย แต่ที่ไหนได้... เธอดันให้ท่ากันเฉยเลย! ด้วยความที่จู่ๆเธอก็ส่งยิ้มมา แล้วก็บีบหน้าอกขนาดพอเหมาะโชว์ ‘เสร็จกูแน่!’ ผมตั้งมั่นในใจ ของเพื่อนแล้วจะทำไม ถึงยังไงไอ้เปรมก็ไม่คิดจริงจังอยู่ดี แรดแบบนี้แหละ... ‘บรรเลงชอบ’ เหตุการณ์ตอนนี้ปกติดี ผมทำทีเป็นเดินเข้ามาใหม่เมื่อไอ้เปรมมันเสร็จกิจ แล้วผมก็เปิดเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะกินรอคนอื่นๆ จวบจนกระทั่งมากันครบ “มึงแค่เล่นๆใช่ป้ะ” ผมแอบถามไอ้เปรมเบาๆพลางมองแผ่นหลังของน้ำตาลที่กำลังเดินไปเข้าห้องน้ำ “เออ” มันมองตามและตอบแบบไม่ต้องคิดอะไรมากมาย แต่ทางด้านผมคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว… “น้ำแข็งหมดค่ะอีดอก!” เพื่อนผู้หญิงคนแรกแหกปากขึ้นด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ มันมีชื่อเล่นว่า ‘ซีรีส์’ เป็นคนที่จิตใจแคบ และไม่แคร์ใครหน้าไหน ที่สำคัญเปลี่ยนผู้ชายเป็นประจำ “กูไม่ไปซื้อนะโว้ย! ไม่ต้องมองมาเลย” เพื่อนอีกคนผมเอ่ยปาก มันมีชื่อเล่นว่า ‘มาร์ค’ เป็นคนสันดานไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ แย่พอๆกับปากมันนั่นแหละ “อะๆ กูไปให้ก็ได้” ไอ้เปรมได้เสนอตัวขึ้นท่ามกลางการเกี่ยงกัน ก่อนจะหันไปหาเพื่อนผู้หญิงอีกคนที่นั่งข้างไอ้มาร์คอยู่ “มึงเอาไรไหมเพลง” “ไม่ล่ะ กูยังแดกไม่ลง” ผู้ถูกถามตอบเสียงเครียด เพราะกำลังมีปัญหากับผัวมาหมาดๆ ก็เลยอยู่โหมดดราม่าจนน่ารำคาญ นั่งซึมอย่างกับมีใครตาย ก็แค่โดนผู้ชายนอกกาย... มันเป็นอะไรที่โคตรจะ ‘ธรรมดา’ “สมน้ำหน้า! กูเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปซื่อสัตย์กับใครก่อน เพราะมันจะทำให้มึงเจ็บกว่า” ซีรีส์ชี้หน้าด่าเพลงตรงๆจนอีกคนน้ำตาเอ่อคลอ “เดี๋ยวกูตบให้คว่ำเลยมึงเนี่ย! แทนที่จะปลอบใจ” ไอ้มาร์คชี้หน้าซีรีส์กลับไปพร้อมกับดึงตัวเพลงมากอด “ไม่เป็นไรนะมึง” หึ! สันดานทะลึ่งมันออกแล้ว แต่ทำเป็นปลอบเพื่อกลบเกลื่อน กับเพื่อนกับฝูงก็ไม่รู้จักละเว้น... ‘เลวจริงๆ’ “กู... โอเค” เพลงบอกและได้ดันไอ้มาร์คออก โดยที่มือก็ยกแก้วเหล้าอยู่ตลอดจนน่าห่วง ห่วงว่าจะเป็นภาระของผมเนี่ยแหละ! เพราะว่าห้องผมกับเพลงอยู่ติดกัน ไปกลับทางเดียวกัน และวันนี้เพลงมันก็ดันไม่ได้เอารถมา เลยไม่พ้นต้องอาศัยรถผมกลับ ซึ่งที่ผ่านมาผมก็หาคำมาปฏิเสธไม่ได้ มันน่ารำคาญแค่ไหน… ที่เมื่อผมจะไปต่อกับใคร ก็ต้องเสียเวลาไปส่งมันนอนก่อน! ตอนนี้ไอ้เปรมขับรถออกไปซื้อของแล้วครับ และผู้หญิงของมันก็มองมาที่ผมแบบเปิดเผย “น้องน้ำตาลจะไปไหนเหรอ” ไอ้มาร์คร้องถามในตอนที่เห็นร่างสวยลุกจากเก้าอี้ “ไปคุยโทรศัพท์กับแม่ค่ะ” “อ่อครับ ตามสบายนะ” “ค่ะ คุยที่... ในรถ” เธอได้ตอบออกมาอีก แล้วมีการตวัดสายตามาจับจ้องที่ผม ก่อนจะเดินนวยนาดออกไป มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วล่ะ! ‘เธอส่งซิกมากกว่า’ “เดี๋ยวกูมานะ สูบบุหรี่แป๊บ” ผมโกหกเพื่อนที่เหลืออยู่ จากนั้นก็ก้าวขาออกไปตาม... ‘คนที่เพิ่งอ่อย’ ผมเดินมาตรงข้างบ้านไอ้เปรม ซึ่งเป็นบ้านที่พ่อแม่มันที่อยู่ต่างจังหวัดเช่าเอาไว้ให้ ตรงนี้มีพื้นที่กว้างขวางจนสามารถจอดรถไว้หลายคันได้ และก็ไร้แสงไฟสาดส่อง ด้วยความที่ไอ้เปรมบอกว่าเปิดไว้ก็ไร้ประโยชน์ เปิดไปก็เปลืองค่าไฟเปล่าๆ มันเลยไม่คิดเปิด มันก็เลยเข้าทางผมพอดี! ผมรีบเดินไปหยุดอยู่ที่ประตูรถของน้ำตาลที่ถูกเปิดเอาไว้รอ แล้วผมก็ก้มลงไป… ‘จูบปากเธอเบาๆ’ “คุยกับแม่เสร็จยัง” ผมถามไถ่คนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ในรถ ตรงตำแหน่งด้านข้างคนขับ “น้ำตาลรอคุยกับพี่ก่อนค่ะ” เธอบอกแล้วก็ยิ้มออกมา และที่ผมเห็นได้ชัดก็เพราะว่าเธอกำลังกดมือถืออยู่ “ช้าทำไมล่ะครับ” ผมยั่วกลับพร้อมกับดึงมือถือออกจากมือบาง เนื่องจากผมต้องการความมั่นใจว่าจะไม่มีหลักฐานอะไรมาสร้างปัญหาให้กับผมภายหลัง รักสนุกก็จริง… ‘แต่คนอย่างบรรเลงรอบคอบสุดๆนะครับ’ แล้วจากนั้นเราทั้งคู่ก็นัวเนียกันยับ แต่ผมไม่ลีลามากนักเมื่อต้องเร่งทำเวลา ผมต้อง ‘เสร็จ’ ก่อนที่ไอ้เปรมจะกลับมาให้ได้! “อืม” ผมครางพอใจขณะที่น้ำตาลดูดอมท่อนเอ็นซ้ำไปซ้ำมา เธอเล่นกับอาวุธของผู้ชายได้อย่างชำนาญมากๆ จนผมทรมานไปหมด “ไม่ไหวละ” ผมละมือจากการบีบกำหน้าอกของเธออยู่ไปล้วงเอาถุงยางมาสวมใส่ แล้วพอเสร็จก็สอดดุ้นเข้าไปสู่ร่างเธอทันที “โอ้ย! เจ็บค่ะ” “หึ” เธอเล่นบทอินโนเซ้นท์ ทั้งๆที่เล่นลิ้นไปหยกๆ ‘โคตรตลกเลย’ “ให้พี่พอไหมล่ะ” ผมทำเป็นถาม แล้วก็ขยำเต้าเธอไปมา “ไม่นะคะ” เธอรีบร้องห้ามปรามพลางแอ่นอกสู้มือ ส่วนตรงจุดที่เราเชื่อมกันอยู่ เธอก็เป็นฝ่ายขยับมันเอง ‘ถูกใจบรรเลงนัก’ ต่อจากนั้นเราก็ฟัดกันนัว ผมกระแทกท่อนเอ็นเข้าร่างน้ำตาลรัวๆ จนรถสั่นสะเทือนไปทั้งคัน และจนกระทั่งผมหลั่งน้ำกามออกมา… “แล้วค่อยตามเข้าไปนะ” ผมสั่งน้ำตาลไว้ ด้วยความที่ไม่อยากให้ใครสงสัยเรา “ได้ค่ะ เอ่อ… น้ำตาลขอไลน์พี่บรรเลงหน่อยได้ไหมคะ” เธอทำทีไม่กล้าถาม ทั้งที่ทำเป็นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางอย่างช้าๆ ท้าทายสายตาผมให้ติดกับ... จริงๆผมก็อยากจะจัดอีกสักรอบนะ แต่หลายๆอย่างไม่เอื้ออำนวยเท่าไหร่ “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ หืม?” ผมถามและได้ยื่นมือข้างหนึ่งไปลูบคลำหน้าอกเธอเบาๆ โดยที่อีกข้างก็จัดการแจกช่องทางการติดต่อไว้ให้กับเธอ “ผัวใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย” เธอพูดขึ้นในตอนที่ผมคืนโทรศัพท์ เอาซะผมชะงักค้างที่กลางอากาศกับสถานะที่เธอสร้างเอาเอง “พี่ไปนะ” ผมตัดบทง่ายๆ เมื่อเริ่มไม่สบอารมณ์ เพราะผม... ‘ไม่ใช่ของใคร’