เพื่อนกัน...ซะที่ไหน

>>> นางมิล กับ ชายวะ <<< “ไอ้วะ... ฝากน้องสาวกูด้วย มันพึ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก” ดูพี่ชายกู ฝากกูไว้กับผู้ชายเนี่ยนะ แล้วไอ้คนนี้ก็หน้าตาดูเลวด้วย ชีวิตกูจะรอดปลอดภัยตลอดการศึกษาไหม หนีผู้ชายของแม่มาเจอผู้ชายที่พี่ชายเอามาฝากเนี่ยนะ น้องเป็นผู้หญิงนะเห้ย! “อะไรของพี่วะ บ้านนอกขนาดนั้นเลยอ๋อ” ดูปากมัน ว่าฉันบ้านนอกเลยเรอะ ไอ้หน้าแหลม “มึงลองนึกภาพตอนมึงไปเที่ยวต่างจังหวัดละกัน น้องกูมันซิ่วมา ดูหน้ามันแล้วจำ ฝากดูเวลาไปเรียนหน่อย มันอยู่ห้องเดียวกับมึง” หน้าตาพี่ชายโคตรจริงจัง อีมิลจะเป็นบ้าตาย ลงจากรถทัวร์ตอนตีสอง พี่ชายมารับด้วยสภาพกึ่งเมา ทั้งยังพามาที่ไหนก็ไม่รู้อีก มาเจอไอ้หน้าแหลมหัวฟูอีก คิดถูกคิดผิดเนี่ย หนีเสือมาเจอจระเข้ชัดๆ “เออ...เดะดูให้ แล้วเรื่องอะไรมึงต้องมาปลุกกูตอนนี้เนี่ยพี่ไมล์ ไปเรียนพรุ่งนี้ค่อยบอกก็ได้ปะ” ไอ้หน้าแหลมคางยาวเสยผมอย่างหงุดหงิด มันคงง่วงมาก ดูจากสภาพใต้ตา ที่แทบจะเรียกหาที่นอนได้อยู่แล้ว “กูเมา ขับรถไม่ไหว ขอนอนนี่นะ” แล้วพี่ชายฉันก็เดินไป ถอดรองเท้าเตะไปที่ไหนสักมุมในห้อง ก่อนที่มันจะถอดเสื้อแล้วเลื้อยลงไปกับโซฟาตัวหนึ่งซึ่งตั้งเด่นอยู่ในห้องคับแคบนี้ แล้วก็ปล่อยให้น้องยืนอยู่อย่างนี้เนี่ยนะ “เวรกรรมกูแท้ๆ มาจีบพี่สาวกูไม่พอ เสือกเอาน้องมาเป็นภาระกูอีก เอ้า...เข้ามา” เป็นการเชิญเข้าห้องที่โคตรจะไม่เต็มใจเลยเว้ย นินทากันซึ่งหน้าเลยเหอะ “จะอาบน้ำก็อาบ หรือจะนอนก็หาผ้ามาปูเอา หรือไม่ก็ถีบพี่ไมล์ลงจากโซฟาแล้วดึงกางออกมาเป็นเตียงค่อยนอนก็ได้ ในห้องไม่ให้เข้าเว้ย ไม่สนิทอย่าได้คิดว่าจะเห็นห้องนอนกู” แล้วไอ้หน้าแหลมก็เดินไป หน้าฉันเหมือนอยากเห็นห้องมันตายแหละ ฉันยืนมองพี่ชายสักพัก ก่อนจะหันไปมองประตูห้องที่ผู้ชายคนนั้นเดินเข้าไป นี่หรือชีวิตพี่ชาย ผู้ที่รับปากเสียดิบดีว่าชีวิตฉันต้องดีกว่าที่เคยเป็น มันดีตรงไหนวะ?